Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej F. sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Ke 327/17 w sprawie ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 16 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, 2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz F. sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 440 (słownie: czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 327/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę F. sp. z o.o. w K. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 16 lutego 2017 r. o nr 1061-IPTPP1.4512.666.2016.1.RG w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Z uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia wynika, że we wniosku o wydanie interpretacji spółka wskazała m. inn., iż jako podatnik czynny VAT jest producentem urządzenia edukacyjnego pod nazwą handlową [...], które stanowi interaktywne urządzenie projekcyjne spełniające jednocześnie funkcje podłogi i stołu interaktywnego, będące pomocą dydaktyczną dedykowaną do ćwiczeń, gier i zabaw ruchowych wraz z zestawem treści multimedialnych przeznaczonych do pracy z dziećmi w wieku szkolnym i przedszkolnym oraz rehabilitacji osób dorosłych i starszych. W skład urządzenia wchodzą: jednostka centralna PC, projektor, obudowa, czujniki ruchu. Spółka sprzedając ów produkt do placówek oświatowych stosuje stawkę podstawową VAT, tj. stawkę 23%. Spółka działając na rynku krajowym spotkała się z podobną do własnej ofertą sprzedaży tego typu urządzenia interaktywnego, będącego tzw. "podłogą interaktywną" i zgodnie z opisem reklamowym składającą się zintegrowanego systemu czujników ruchu, komputera i projektora, oferowaną dla placówek edukacyjnych ze stawką preferencyjną VAT 0%. Jednocześnie wnioskodawczyni wymieniła firmy oferujące taką ofertę.

Zdaniem spółki oferowane przez nią urządzenie edukacyjne sklasyfikowane jest w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) w pozycji 26.20.13.0 "Maszyny cyfrowe do automatycznego przetwarzania danych, zawierające w tej samej obudowie co najmniej jednostkę centralną oraz urządzenia wejścia i wyjścia, nawet połączone". Urządzenie to jednak nie zawiera się w definicji urządzeń wskazanych w załączniku nr 8 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 710 z późn. zm.). Spółka ze względu na stosowaną dotychczas przy sprzedaży urządzenia [...] stawkę podstawową VAT, tj. 23% nie zabiegała o posiadanie stosownych zamówień potwierdzonych przez organ nadzorujący daną placówkę oświatową zgodnie z odrębnymi przepisami, jednakże w przypadku potwierdzonej możliwości stosowania stawki 0% VAT przy dostawie do placówek oświatowych urządzenia, spółka w zdarzeniach przyszłych uzyska stosowne potwierdzone przez organ nadzorujący zamówienie. Spółka dotychczas nie dokonywała dostaw urządzenia [...] dla organizacji humanitarnych, charytatywnych lub edukacyjnych w celu dalszego nieodpłatnego przekazania placówkom oświatowym.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1. Czy urządzenia sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) w pozycji 26.20.13.0 "Maszyny cyfrowe do automatycznego przetwarzania danych, zawierające w tej samej obudowie co najmniej jednostkę centralną oraz urządzenia wejścia i wyjścia, nawet połączone", na które składają się: jednostka centralna PC, projektor, obudowa, czujniki ruchu zawierają się w wykazie towarów określonych przez załącznik nr 8 do ustawy o podatku od towarów i usług jako towary, których dostawa jest opodatkowana stawką 0% na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 26 tej ustawy?

2. Czy spółka dokonując w przyszłości dostawy na rzecz placówek oświatowych sklasyfikowanego w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) w pozycji 26.20.13.0 urządzenia [...], na który składa się: jednostka centralna PC, projektor, obudowa, czujniki ruchu może skorzystać z preferencyjnej stawki VAT w wysokości 0% na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 26 ustawy o podatku od towarów i usług, przy zachowaniu warunków, o których mowa w ust. 13-15 wymienionego art. 83?

Zdaniem wnioskodawczyni, zastosowanie stawki preferencyjnej VAT 0% przy sprzedaży produktu określanego na rynku jako "podłoga interaktywna" sprzedawanego przez spółkę pod nazwą [...], a występującego również u innych podmiotów pod inną nazwą, sprzedawanego do placówek oświatowych nie znajduje podstawy prawnej w art. 83 ust. 1 pkt 26 ustawy o podatku od towarów i usług i jest nieprawidłowe. Zdaniem wnioskodawczyni produkt "podłoga interaktywna" składający się z jednostki centralnej PC, projektora, obudowy, czujników ruchu, nie mieści się w definicji towarów określonych w załączniku nr 8 do ustawy i w związku z tym, mimo że sprzedawany jest do placówek oświatowych z zastrzeżeniem wypełnienia obowiązków proceduralnych określonych w art. 83 ust. 14 i 15, nie może skorzystać z preferencyjnego opodatkowania w VAT stawką 0%. W ocenie spółki ustawodawca celowo wskazał w załączniku nr 8 do ustawy krótką i jednoznaczną listę towarów objętych preferencyjną stawką 0% po to, aby zapewnić placówkom oświatowym preferencję cenową przy zakupach tylko i wyłącznie podstawowego sprzętu komputerowego, dlatego spółka uznaje listę towarów zawartą w załączniku nr 8 do ustawy jako katalog zamknięty i nie pozwalający na stosowanie stawki 0% do zakupów sprzętu innego niż w nim wymieniony.

Organ interpretacyjny uznał stanowisko spółki za prawidłowe. W interpretacji z dnia 16 lutego 2017 r. przede wszystkim wskazał na przepisy ustawy o podatku od towarów i usług określające przedmiot opodatkowania (art. 5 ust. 1), definicję dostawy towarów (art. 7 ust. 1), definicję towarów (art. 2 pkt 6), stawkę podstawową opodatkowania (art. 41 ust. 1, art. 146a pkt 1), a także przepisy w zakresie opodatkowania towarów stawką 0% - art. 83 ust. 1 pkt 26, art. 83 ust. 13 – 15 i treść załącznika nr 8 oraz określające definicję placówek oświatowych (art. 43 ust. 1). W oparciu o ich brzmienie oraz odwołując się do potocznego rozumienia pojęć wskazanych w załączniku nr 8 do ustawy stwierdził, że przedmiotowe urządzenie opisane we wniosku o wydanie interpretacji nie stanowi towaru, o którym mowa w tym załączniku, w szczególności nie jest to zestaw komputerowy, a w konsekwencji jego dostawa do placówek oświatowych nie podlega opodatkowaniu stawką 0% na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 26 tej ustawy, ale jest opodatkowana podstawową stawką podatku w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Na powyższą interpretację, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości. Zarzuciła naruszenie:

1. art. 14c § 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U z 2017 r., poz. 643 z późn. zm.), przez wydanie interpretacji, w której nie przedstawiono wyczerpująco stanu przyszłego wskazanego przez wnioskodawcę i nie dokonano oceny prawnej jego stanowiska w sposób, który może być uznany za budzący zaufanie do organów podatkowych,

2. art. 83 ust. 1 pkt 26 w zw. z załącznikiem nr 8 ustawy o podatku od towarów i usług, przez błędne stosowanie i uznanie, że dostawa na rzecz placówek oświatowych podłogi interaktywnej w przypadku spełnienia innych warunków nie będzie opodatkowana stawką 0%.

Zdaniem spółki twierdzenie organu, że towaru oferowanego przez skarżącą nie można uznać za zestaw komputerowy, względnie jednostkę centralną nie jest poparte żadną argumentacją. Podłoga interaktywna nie posiada żadnych cech, które wykluczałyby przypisanie jej cech zestawu komputera stacjonarnego. Tym bardziej, że organ sam uznał, w powołanych przez stronę interpretacjach indywidualnych z dnia 1 grudnia 2016 r. i z dnia 3 września 2015 r., że konkurencyjny produkt będzie mógł być sprzedawany z preferencyjną stawką podatku. Oba oceniane urządzenia są tożsame, podobnie zbudowane, oferowane tym samym odbiorcom i wykorzystywane w tych samych celach. Nie ma podstaw, aby ich sprzedaż odbywała się z różną stawką podatku. Sytuacja, w której ten sam organ, dwa konkurencyjne produkty traktuje odmiennie, na pewno nie budzi u podatnika zaufania do organów podatkowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z prywatnej opinii technicznej z dnia 4 lipca 2017 r. na okoliczność budowy, a także funkcji posiadanych przez [...] w porównaniu do analogicznego produktu, co do którego organy uznały, że ma zastosowanie stawka 0% VAT. A na wypadek nieuwzględnienia złożonego wniosku o uznanie złożonej opinii jako dodatkowego stanowiska w sprawie.

Sąd I instancji, na podstawie art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił nie przeprowadzić wnioskowanego dowodu.

WSA podzielił opinię organu w zakresie opodatkowania stawką 23% urządzenia opisanego we wniosku o wydanie interpretacji. Organ zasadnie zdaniem Sądu wziął pod uwagę wszystkie elementy wchodzące w skład omawianego urządzenia i stwierdził, że części składowe urządzenia nie pozwalają na uznanie go za zestaw komputerowy. Omawiane urządzenie ponadto samo w sobie nie stanowi jednostki centralnej komputera, serwera czy monitora. Wpływu na przyporządkowanie urządzenia do jednego z urządzeń z załącznika nr 8 ustawy o podatku od towarów i usług nie ma przy tym sklasyfikowanie go w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w pozycji 26.20.13.0 "Maszyny cyfrowe do automatycznego przetwarzania danych, zawierające w tej samej obudowie co najmniej jednostkę centralną oraz urządzenia wejścia i wyjścia, nawet połączone". Katalog towarów, co do których mają zastosowanie przepisy art. 83 ust. 1 pkt 26 cyt. ustawy został wprawdzie przez ustawodawcę określony w sposób szeroki, bez podania szczegółowego oznaczenia Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, jednakże jest to katalog zamknięty i nie każdy sprzęt komputerowy będzie opodatkowany 0% stawką podatkową.

W kontekście zarzutu naruszenia zasady zaufania Sąd I instancji wskazał, że opisane w przywołanych przez spółkę interpretacjach urządzenia nie są tożsame z opisem urządzenia przedstawionego przez skarżącą w zdarzeniu przyszłym niniejszej sprawy.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku i opartej na obydwu podstawach kasacyjnych, pełnomocnik spółki zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 i art. 144 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez oddalenie skargi przez Sąd i niewyjaśnienie w uzasadnieniu wszystkich przesłanek rozstrzygnięcia, pomimo że w sprawie postępowanie prowadzone przez organ zawierało wady przepisów postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, dotyczy to art. 14c § 2 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej przez zaakceptowanie wydania interpretacji, w której nie przedstawiono wyczerpująco stanu przyszłego wskazanego przez wnioskodawcę i nie dokonano oceny prawnej jego stanowiska w sposób mogący być uznany za budzący zaufanie do organów podatkowych,

2. art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku, które nie odnosi się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, w szczególności dotyczących braku wyjaśnienia przyczyn skutkujących tym, że w analogicznych przyszłych stanach faktycznych i na tle tych samych stanów prawnych wydano interpretacje indywidualne sprzeczne z zaskarżoną interpretacją uznaną przez Sąd za prawidłową;

II. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 83 ust. 1 pkt 26 w zw. z załącznikiem nr 8 ustawy o podatku od towarów i usług, przez błędne stosowanie i uznanie, że dostawa na rzecz placówek oświatowych podłogi interaktywnej w przypadku spełnienia innych warunków nie będzie opodatkowana stawką 0%.

W świetle powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w sprawie tej jednak nie występuje. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, która została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż zarzuca się w niej zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że ma ona usprawiedliwione podstawy, albowiem na częściowe uwzględnienie zasługiwały zarzuty naruszenia przepisów postępowania sformułowane w pkt I.1 i pkt I.2 skargi kasacyjnej.

W tym miejscu przypomnieć należy, że spór w niniejszej sprawie koncentruje się na kwestii prawidłowego opodatkowania dostawy na rzecz placówek oświatowych urządzenia opisanego przez skarżącą spółkę we wniosku o wydanie interpretacji pod nazwą [...], a stanowiącego tzw. podłogę interaktywną. Na etapie postępowania sądowoadministracyjnego spółka stanęła na stanowisku, że przedmiotowe urządzenie powinno korzystać z preferencyjnej stawki 0% na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 26 w zw. z art. art. 83 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, albowiem stanowi towar, o którym mowa w załączniku nr 8 tej ustawy (zestaw komputerowy). W ocenie organu oraz WSA w Kielcach zaś [...] powinien być opodatkowany stawką podstawową 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, albowiem wskazane przez wnioskodawczynię części składowe urządzenia nie pozwalają uznać je jako zestaw komputerowy stacjonarny.

Obecnie nie jest kwestionowana wykładnia wymienionych przepisów ustawy podatkowej, ale ich zastosowanie do zdarzenia przyszłego opisanego przez skarżącą spółkę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Dla przypomnienia więc wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 83 ust. 1 pkt 26 ustawy o podatku od towarów i usług stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do dostaw sprzętu komputerowego m. inn. dla placówek oświatowych, przy zachowaniu warunków, o których mowa w ust. 13-15. Z kolei art. 83 ust. 13 tej ustawy stanowi, że opodatkowaniu stawką 0% podlegają towary wymienione w załączniku nr 8 do ustawy, w ramach których mieszczą się m. inn. jednostki centralne komputerów, serwery, monitory i zestawy komputerów stacjonarnych. Na tle tak brzmiących przepisów zarówno organ interpretacyjny, jak i Sąd I instancji doszły do prawidłowego wniosku, że preferencyjną stawką podatku VAT objęto dostawę konkretnego sprzętu komputerowego, jednakże nie każda taka dostawa będzie korzystała z obniżonej stawki podatku, przepisy określają bowiem warunki, jakie należy spełnić, by móc ją zastosować. Poza tym stawką 0% objęta może być dostawa ściśle określonego sprzętu komputerowego – jednostki centralne komputerów, serwery, monitory, zestawy komputerów stacjonarnych. Inaczej mówiąc, podstawą zastosowania preferencyjnej stawki podatku 0% w przypadku dostaw sprzętu komputerowego na rzecz placówek oświatowych będzie przede wszystkim zaliczenie dostarczonych towarów do określonych grup towarowych wymienionych załączniku nr 8 do ustawy.

Istotne jest jednak to, że nie istnieje legalna definicja pojęć zawartych w załączniku nr 8 do ustawy o podatku od towarów i usług, w szczególności brak definicji "zestawu komputera stacjonarnego". W tym zakresie, jak zasadnie wskazał organ w zaskarżonej interpretacji, należało odwołać się do potocznego rozumienia tego pojęcia. W skład zestawu komputerowego wchodzą zatem: jednostka centralna komputera (potocznie zwana komputerem, której podstawowe elementy stanowi: płyta główna, procesor, pamięć RAM, dysk twardy, zasilacz), urządzenia wejścia (np. mysz, klawiatura, mikrofon, skaner, kamera, kierownica, joystick itp.) i urządzenia wyjścia (np. monitor, drukarka, głośniki, słuchawki, ale również projektor). Z kolei "stacjonarny" oznacza tyle, co przystosowany do używania w stałym miejscu, w stałej lokalizacji, w której został zainstalowany.

Minister Rozwoju i Finansów w zaskarżonej interpretacji ograniczył się wyłącznie do oceny, że wskazane przez wnioskodawcę części składowe urządzenia w postaci jednostki centralnej PC, projektora, obudowy i czujników ruchu nie pozwalają uznać je jako zestawu komputerowego stacjonarnego. Nadto urządzenie to nie pełni funkcji typowych dla zestawu komputerowego (z opisu wynika, że jest to pomoc dydaktyczna służąca do ćwiczeń, gier i zabaw ruchowych, zawiera treści multimedialne służące do pracy z dziećmi oraz rehabilitacji osób starszych i dorosłych), przy czym nie wskazał jakie funkcje uznaje za typowe dla zestawu komputerowego i dlaczego nie jest nią funkcja dydaktyczno-rehabilitacyjna. O ile jednak takie lakoniczne stwierdzenie organu można uznać za usprawiedliwione treścią art. 14c § 1 zdanie drugie Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy zostanie uznane za prawidłowe w pełnym zakresie, to już podobne, arbitralne i pozbawione szerszego uzasadnienia stwierdzenia zawarte w zaskarżonym wyroku czynią go wadliwym, albowiem orzeczenie to nie poddaje się kontroli instancyjnej, co czyni zasadnym zarzut naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak bowiem zaznaczył NSA w wyroku z dnia 4 czerwca 2020 r., sygn. akt I GSK 480/20, brak wyjaśnienia motywów, którymi Wojewódzki Sąd Administracyjny kierował się wydając rozstrzygnięcie, uniemożliwia jego weryfikację w ramach kontroli instancyjnej realizowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W realiach tej sprawy, Sąd I instancji w istocie nie wyjaśnił w żadnym miejscu uzasadnienia, z jakich przyczyn uznał dokonaną przez organ ocenę za prawidłową. Poza zreferowaniem stanowiska Ministra zawartego w interpretacji, przytoczeniem adekwatnych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz zacytowaniem opisu spornego urządzenia dokonanego przez skarżącą spółkę, brak jest wskazania konkretnych powodów, dla których Sąd zaakceptował tezę organu o tym, że [...] będący tzw. podłogą interaktywną nie może być uznany za zestaw komputerowy i w związku z tym jego dostawa nie podlega opodatkowaniu preferencyjną stawką 0%. Nie jest przy tym istotne, jak twierdzi Sąd I instancji, że we wniosku o wydanie interpretacji skarżąca początkowo stanęła na stanowisku, że dostawa urządzenia nie mieści się w zakresie towarów objętych załącznikiem nr 8 do ustawy o podatku od towarów i usług. Obowiązkiem Sądu I instancji było dokonanie kompleksowej oceny zaskarżonej interpretacji (w ramach podniesionych przez spółkę zarzutów), w szczególności prawidłowości stanowiska zaprezentowanego przez organ w zakresie właściwego zakwalifikowania spornego urządzenia, a w konsekwencji mającej zastosowanie do jego dostawy na rzecz placówek oświatowych stawki podatkowej. Podkreślić należy, że realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej nie służy ograniczenie się do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organy administracji lub jego prosta akceptacja, a do tego w zasadzie sprowadziło się uzasadnienie zaskarżonego wyroku, w którym brak jakiegokolwiek odniesienia się do argumentacji spółki zawartej w skardze (por: wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 543/18).

Co równie ważne, spółka sygnalizowała, że w stosunku do konkurencyjnych produktów organ wydawał interpretacje podatkowe, w których uznał, iż spełniają one cechy zestawu komputerowego stacjonarnego. Takie działanie organu, zdaniem skarżącej, naruszało zasadę zaufania. W odpowiedzi na ów zarzut Sąd I instancji ograniczył się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, że opisane w powołanych przez skarżącą interpretacjach urządzenia nie są tożsame z opisem urządzenia, przedstawionego przez spółkę w zdarzeniu przyszłym niniejszej sprawy. Tymczasem z przywołanej przez skarżącą interpretacji z dnia 3 września 2015 r., nr ILPP2/4512-1-439/15-4/JK wynika, że chodziło również o podłogę interaktywną dostarczaną do placówek oświatowych i rozumianą jako system czujników ruchu, komputera i projektora, która wyświetla gry i animacje interaktywne. Urządzenie, identycznie jak w przypadku skarżącej, składało się z komputera (czyli jednostki centralnej PC – u skarżącej), projektora, obudowy i kamery ruchu (skarżąca określiła ten ostatni element jako czujnik ruchu). W obydwu przypadkach urządzenie sklasyfikowane zostało w PKWiU w pozycji 26.20.1 "Komputery i pozostałe maszyny do automatycznego przetwarzania danych". Trudno w takiej sytuacji uznać, aby Sąd I instancji wnikliwie pochylił się nad zarzutem naruszenia przez organ zasady zaufania, o której mowa w art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, co czyni także zasadnym zarzut zawarty w pkt I.1 skargi kasacyjnej w tym zakresie.

Nie może natomiast zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 i art. 144 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej poprzez zaakceptowanie wydania interpretacji, w której nie przedstawiono wyczerpująco stanu przyszłego wskazanego przez wnioskodawcę. Po pierwsze, pełnomocnik spółki nie wskazuje, jakie elementy zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku nie zostały przez organ uwzględnione, po drugie zaś, art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym, nie miał w tej sprawie zastosowania, skoro organ w zaskarżonej interpretacji uznał stanowisko spółki za prawidłowe.

Z kolei z uwagi na braki uzasadnienia zaskarżonego wyroku i niewystarczające uzewnętrznienie przez Sąd I instancji motywów podjętego rozstrzygnięcia, za przedwczesne należy uznać odnoszenie się do zarzutu naruszenia prawa materialnego zawartego w pkt II skargi kasacyjnej, poprzez jego niewłaściwą subsumcję.

Z uwagi na powyższe należało na podstawie art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylić zaskarżony wyrok w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, którego obowiązkiem będzie kontrola legalności wydanej w sprawie interpretacji indywidualnej ze szczegółowym odniesieniem się do zarzutów i argumentacji spółki zawartych w skardze.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 209, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.).