Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na uchwałę Rady Gminy Tarnów z dnia 31 lipca 2012 r. Nr XXI/204/2012 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy Tarnów w miejscowości Zgłobice skargę oddala

Uchwałą Nr XXI/204/2012 z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy Tarnów w miejscowości Zgłobice Rada Gminy Tarnów zmieniła swoją uchwałę Nr XL/383/2009 z 2 grudnia 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy Tarnów.

W dniu 1 października 2012 r. A.K. nadała na poczcie za pośrednictwem swojego pełnomocnika wezwanie do usunięcia naruszeń prawa adresowane do Rady Gminy Tarnów, dotyczące uchwał tejże Rady nr XL/383/2009 z dnia 2 grudnia 2009 r. oraz nr XXI/204/2012 z dnia 31 lipca 2012 r. Na powyższe wezwanie organ nie udzielił odpowiedzi.

W dniu 30 listopada 2012 r. A.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr XL/383/2009 Rady Gminy Tarnów z 2 grudnia 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy Tarnów w miejscowości Zgłobice o treści nadanej uchwała Rady Gminy Tarnów Nr XXI/204/2012 z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy Tarnów w miejscowości Zgłobice, obejmującej zakresem opracowania nieruchomość stanowiącą działkę oznaczoną w ewidencji gruntów numerem [...] położonej w Zgłobicach, Gmina Tarnów, o powierzchni 2,8841 ha, dla której Sąd Rejonowy w Tarnowie Wydział VI Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] niezabudowaną, która stanowi współwłasność skarżącej. Skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie przepisów art. 21 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 2 i 3, art. 31 ust. 3 w

związku z 32 ust. 1 Konstytucji, poprzez naruszenie zasady ochrony prawa własności, zasady równości oraz zasady proporcjonalności i wprowadzenie mocą zaskarżonych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rygorystycznych ograniczeń prawa własności przy braku adekwatnych, wiarygodnych, miarodajnych i koniecznych wymogów uzasadnionych szczególnym interesem publicznym;

2) naruszenie przepisów art. 1 ust. 2, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647), polegające na przekroczeniu przez stronę przeciwną granic władztwa planistycznego i arbitralnym oraz w sposób rażąco wykraczający w zakres praw podmiotowych skarżącej ograniczenie przysługującego jej prawa własności, prowadzące w istocie do pozbawienia skarżącej możliwości korzystania z nieruchomości zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem.

Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały nr XL/383/2009 Rady Gminy Tarnów z dnia 2 grudnia 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy Tarnów w miejscowości Zgłobice zmienionej uchwałą nr XXI/204/2012 Rady Gminy Tarnów z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy Tarnów w miejscowości Zgłobice w części, to jest w zakresie regulacji zawartej w § 3 ust. 1 pkt 1, § 3 ust. 1 pkt 3, § 4 ust. 1 pkt 5, § 4 ust. 2 pkt 2 lit. a, § 4 ust. 3 pkt 2 tiret 4, § 4 ust. 6, § 4 ust. 6 pkt 1 lit. a, § 4 ust. 6 pkt 2 lit. b, § 6 ust. 1, § 6 ust. 2, § 6 ust. 3, § 8 ust. 1 pkt 2, § 8 ust. 2 pkt 6, § 8 ust. 3 pkt 7 oraz w sposób który ingeruje w prawo własności skarżącej nieruchomości gruntowej stanowiącej działki nr [...] oraz [...] położone w miejscowości Zgłobice. Nadto wniosła o zasądzenie od strony przeciwnej na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżąca wskazała, że legitymuje się interesem prawnym w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały w zakresie, w którym uchwały te ingerują w sposób wykonywania prawa własności nieruchomości stanowiących działki nr [...] (oznaczona w planie symbolem 1.US) oraz [...] (oznaczona w planie symbolem 2U) położone w miejscowości Zgłobice, bowiem jest współwłaścicielem przywołanych nieruchomości w udziale wynoszącym 1/6 części.

Skarżąca wskazała na wniesienie skargi w terminie i podała, że jeszcze na etapie przed uchwaleniem planu miejscowego w treści nadanej mu mocą uchwały z dnia 31 lipca 2012 r. zgłaszała swoje uwagi do projektu tego planu i uwagi te nie zostały w jakiejkolwiek części uwzględnione przez Radę Gminy Tarnów.

W uzasadnieniu zarzutów skargi podano, że przedmiotem uchwał pierwotnej oraz uchwały zmieniającej jest w szczególności określenie sposobu zagospodarowania nieruchomości opatrzonych w planie symbolami 1.US oraz 2.U, to jest działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr [...] oraz [...] położonych w Zgłobicach. Wskazano, że zgodnie z osnową uchwały pierwotnej w treści nadanej jej mocą uchwały zmieniającej, Rada Gminy Tarnów ustaliła dla nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] przeznaczenie jako teren sportu i rekreacji 1.US, z podstawowym przeznaczeniem pod publiczne usługi oświaty w okresie sportu i rekreacji wraz z wprowadzeniem zakazu wznoszenia nowych obiektów kubaturowych za wyjątkiem obiektów socjalno - szatniowych z przeznaczeniem na lokalizację szatni oraz zakazem lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych z zastrzeżeniem dopuszczenia lokalizacji kiosków z prasą, jak i obiektów tymczasowych dla organizacji imprez masowych na wolnym powietrzu. W sposób szczegółowy przywołane powyżej ustalenia naruszające interes prawny skarżącej zostały zawarte w następujących postanowieniach uchwalonego planu miejscowego w treści nadanej uchwałą z dnia 31 lipca 2012 r.: § 3 ust. 1 pkt 3, § 4 ust. 1 pkt 5, § 4 ust. 2 pkt 2 lit. a, § 4 ust. 3 pkt 2 tret 4, § 4 ust. 6, § 4 ust. 6 pkt 1 lit. a, § 4 ust. 6 pkt 2 lit. b, § 6 ust. 1, § 6 ust. 2 oraz § 6 ust. 3.

Z kolei dla nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] w zaskarżonych uchwałach określone zostało przeznaczenie jako tereny zabudowy usługowej pod publiczne i komercyjne usługi w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej realizowane w parterze obiektu oraz funkcję mieszkaniową realizowaną na pozostałych kondygnacjach obiektu i przy zastrzeżeniu, że powierzchnia użytkowa dopuszczonych obiektów, w których realizowane są usługi komercyjne z zakresu handlu oraz z zakresu ochrony zdrowia, nie może przekroczyć dla inwestycji nowo realizowanych 30 % powierzchni użytkowej wszystkich obiektów w tym terenie. W sposób szczegółowy przywołane powyżej ustalenia naruszające interes prawny skarżącej zostały zawarte w następujących postanowieniach uchwalonego planu miejscowego w treści nadanej uchwałą z dnia 31 lipca 2012 r.: § 3 ust. 1 pkt 1, § 8 ust. 1 pkt 2, § 8 ust. 2 pkt 6, oraz § 8 ust. 3 pkt 7.

W ocenie skarżącej opisane powyżej regulacje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Tarnów, miejscowości Zgłobice dobitnie świadczą, że przy podejmowaniu uchwał będących przedmiotem skargi i w zakresie niniejszej skargi, doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 21 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 2 i 3, art. 31 ust. 3 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP polegające na naruszeniu zasady ochrony prawa własności, zasady równości oraz zasady proporcjonalności i wprowadzeniu mocą zaskarżanych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rygorystycznych ograniczeń prawa własności przy braku ku temu adekwatnych, wiarygodnych, miarodajnych i koniecznych wymogów uzasadnionym szczególnym interesem publicznym, a nadto naruszenia przepisów art. 1 ust. 2, art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 140 K.c. polegającego na przekroczeniu przez Radę Gminy Tarnów granic władztwa planistycznego i arbitralnym oraz w sposób rażąco wkraczający w zakres praw podmiotowych skarżącej ograniczeniu przysługującego jej prawa własności prowadzącym do pozbawienia jej możliwości korzystania z nieruchomości zgodnie z jej społeczno -gospodarczym przeznaczeniem.

Jako że zaskarżone zapisy planu dotyczą dwóch działek o różnym przeznaczeniu, argumentacja dotycząca naruszeń przepisów została przedstawiona odrębnie dla każdej z nieruchomości.

W ocenie skarżącej ustalenie przez Radę Gminy Tarnów dla nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] przeznaczenia jako teren sportu i rekreacji 1.US, z podstawowym przeznaczeniem pod publiczne usługi oświaty w zakresie sportu i rekreacji wraz z wprowadzeniem zakazu wznoszenia nowych obiektów kubaturowych za wyjątkiem obiektów socjalno - szatniowych z przeznaczeniem na lokalizację szatni oraz zakazem lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych z ostrzeżeniem dopuszczenia lokalizacji kiosków z prasą, jak i obiektów tymczasowych dla organizacji imprez masowych na wolnym powietrzu w sposób niczym nieuzasadniony, a przede wszystkim bezprawny, doprowadziło w istocie do zadysponowania częścią nieruchomości działką oznaczoną w ewidencji gruntów nr [...]. Postanowienia planu w sposób rażący wkraczają w prawo własności nieruchomości osób prywatnych czyniąc z omawianej działki w rzeczywistości przestrzeń ogólnodostępną służącą za miejsce spotkań dla społeczności lokalnej, z podstawowym przeznaczeniem pod publiczne usługi oświaty w zakresie sportu i rekreacji. Jeżeli przy tym uwzględnić jeszcze wprowadzone zakazy realizacji nowych zjazdów z drogi krajowej oraz wznoszenia obiektów kubaturowych, to dojść należy do przekonania, że Rada Gminy Tarnów uchwalając taki sposób zagospodarowania przestrzennego przedmiotowej działki w istocie doprowadziła do faktycznego wywłaszczenia właścicieli z przysługującego im i chronionego konstytucyjnie prawa własności.

Dla nieruchomości oznaczonej symbolem 1.US określenie przeznaczenia dla sfery publicznej, w tym oświaty w zakresie sportu i rekreacji pomimo, że to są zadania własne gminy, a zatem winny być przez tę gminę realizowane własnymi środkami (to jest przy użyciu składników majątku, do których gminie przysługuje jakikolwiek tytuł prawny, a nie są one przedmiotem własności osób prywatnych), dowodzić może, że w ten sposób Gmina Tarnów zamierza uniemożliwić właścicielom korzystanie z przedmiotu ich prawa i nieruchomości owe wykorzystać dla własnych potrzeb bez jakiegokolwiek liczenia się z prawami osób, które w ten sposób narusza.

Skarżąca podniosła, że wobec faktu, że przedmiotowa nieruchomość została nielegalnie zabudowana stadionem sportowym i sama w sobie nie posiada żadnych walorów zabytkowych, wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie wykreślenia działki nr [...] z rejestru zabytków.

Dalej skarżąca podniosła, że ustalone w zaskarżonych uchwałach przeznaczenie działki ewidencyjnej nr [...] w sposób niczym nieuzasadniony, bezprawny i z naruszeniem zasady równości oraz proporcjonalności skutkuje poważnym ograniczeniem możliwości korzystania, zagospodarowania i osiągania pożytków z przedmiotu własności skarżącej oraz pozostałych współwłaścicieli tej nieruchomości. Wskazała, że przywołane powyżej postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustanawiają całkowicie niezrozumiałe, nieuzasadnione oraz niezmiernie restrykcyjne warunki zagospodarowania nieruchomości i to jeszcze przy uwzględnieniu, iż takich kryteriów brak jest już dla nieruchomości sąsiednich, dla których również została przewidziana funkcja zabudowy usługowej. W tym ostatnim zakresie można byłoby zadać retoryczne pytanie, czym (poza osobą właściciela) różnią się działki oznaczone w planie symbolami 2.U i 3U.

W ocenie skarżącej ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jakiego rodzaju usługi mogą być wykonywane na poszczególnych kondygnacjach budynku stanowiącego przedmiot współwłasności tejże skarżącej, ingeruje zbyt daleko w prawo własności i właściwie paraliżuje możliwość dostosowywania zagospodarowana przedmiotu własności do warunków rynkowych, jak i wprost korzystania z nieruchomości zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Co więcej, wprowadzenie ograniczeń co do ustalenia maksymalnego udziału powierzchni użytkowej usług komercyjnych w stosunku do ogólnej powierzchni budynków posadowionych na przedmiotowej nieruchomości, ponownie prowadzi do uznania, że Rada Gminy Tarnów doprowadziła mocą tych postanowień do zadysponowania przedmiotem własności skarżącej, to jest nie tylko uniemożliwiła aktywne i ekonomicznie uzasadnione wykorzystywanie tej nieruchomości, ale wszelkie próby zmian w tym zakresie skazała na niepowodzenie, albowiem podjęcie takich starań skutkować będzie drastycznym ograniczeniem nawet obecnego sposobu wykorzystywania tej nieruchomości.

Skarżąca podkreśliła, że brak jest wszelkiego racjonalnego, aksjologicznego, ale i przede wszystkim prawnego uzasadnienia dla ustanowienia takich warunków zagospodarowania przestrzennego działki oznaczonej w planie symbolem 2.U, które możliwości te czynią praktycznie iluzorycznymi, a co w konsekwencji i ponownie prowadzi do zaprzeczenia instytucji stanowiącej jeden z fundamentów w demokratycznym państwie prawa - instytucji prawa własności.

Podniesiono, że kazuistycznie określony sposób zagospodarowania (dzielący sposób zagospodarowania nieruchomości nawet na poszczególne piętra) i uwzględnienie przy tym, że jakakolwiek próba zmiany przez właścicieli tego sposobu pozbawi ich jeszcze w sposób dalej idący niż obecny.

W piśmie z dnia 1 marca 2013 r. skarżąca wskazała, że granicami niniejszej sprawy, w rozumieniu art. 134 § 1 P.p.s.a., objęte są zarówno uchwała nr XXI/204/2012 Rady Gminy Tarnów z dnia 31 lipca 2012 r., jak i uchwała nr XL/383/2009 Rady Gminy Tarnów z dnia 2 grudnia 2009 r., albowiem nie są to akty prawa miejscowego funkcjonujące w porządku prawnym w sposób niezależny, a stanowią w istocie jeden akt prawny - uchwałę nr XL/383/2009 Rady Gminy Tarnów z dnia 2 grudnia 2009 r., której obecnie obowiązują treść została nadana mocą uchwała nr XXI/204/2012 Rady Gminy Tarnów z dnia 31 lipca 2012 r. Co więcej, samo zaskarżenie uchwały z dnia 31 lipca 2012 r. nie prowadziłoby do skutecznej ochrony naruszonych praw podmiotowych A.K. , ten bowiem akt prawa miejscowego jedynie zmienia poszczególne zapisy ujęte w treści uchwały z dnia 2 grudnia 2009 r. Analogicznie, zaskarżenie samej tylko uchwały z dnia 2 grudnia 2009 r. i żądanie wyeliminowania poszczególnych zawartych w niej norm prawnych bez odniesienia się do znowelizowanych zapisów (i abstrahując w tym miejscu od kwestii normy prawnej art. 94 ustawy o samorządzie gminnym) mogłoby nie zapewnić ochrony praw skarżącej, gdyż w miejsce części jej zapisów wprowadzone zostały nowe postanowienia właśnie mocą uchwały z dnia 31 lipca 2012 r. Z tego też względu i biorąc pod uwagę okoliczność, że uchwałą nr XXI/204/2012 uchwale nr XL/383/2009 nadana została nowa treść normatywna i właśnie ta nowa treść obowiązywała na datę wywodzenia skargi w sprawie (a wcześniej składania wezwania do usunięcia naruszenia prawa), to właśnie ta nowa treść uchwały z dnia 2 grudnia 2009 r. uchwalona w dniu 31 lipca 2012 r. jest przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Tarnów wniosła o jej oddalenie.

Na wstępie organ szczegółowo opisał czynności podjęte podczas uchwalania planu wskazując na poprawność przeprowadzonej procedury jego uchwalenia.

Dalej organ odniósł się merytorycznie do zarzutów zawartych w skardze podając, że istotne z punktu widzenia złożonych zarzutów jest przeznaczenie nieruchomości stanowiącej działkę oznaczoną w ewidencji gruntów numerem [...], położonej w Zgłobicach, Gmina Tarnów, o powierzchni 2,8841 ha, niezabudowanej, a która stanowi współwłasność skarżącej, w poprzednio obowiązujących planach w tym rejonie. W tym zakresie podkreślono, że w rejonie tym od kilkudziesięciu już lat funkcjonuje szkoła podstawowa, a okoliczność ta wpływała na przyjmowane przez poprzedników prawnych strony przeciwnej ustalenia obowiązujących w tym rejonie planów.

Uchwałą nr X/52/80 Gminnej Rady Narodowej w Tarnowie z dnia 31 stycznia 1982 r. w sprawie zatwierdzenia planu przestrzennego zagospodarowania Gminy Tarnów (Dziennik Urzędowy Woj. Tarnowskiego Nr 5, poz. 25, zm. z 1982 roku Nr 9, poz. 54, zm. z 1984 roku Nr 7, poz. 32), uchylono uproszczony plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Tarnów zatwierdzony decyzją Nr 8/74 Naczelnika Powiatu Tarnów z dnia 12 grudnia 1974 roku. W nowo zatwierdzonym wówczas planie, rejon ten został oznaczony symbolem N.5.UO., który oznaczał istniejącą szkołę podstawową, z adaptacja stałą z rezerwą terenu w części zachodniej pod rozbudowę i przekształcenie na szkołę środowiskową X-latkę, natomiast od strony drogi E 22 przewidziano pas zieleni izolacyjnej. W dalszej części rejon ten został oznaczony symbolem N.6.DO, który oznaczał istniejący ośrodek postępu rolniczego, jako adaptacja stała, z dopuszczeniem rozbudowy na terenach nie kolidujących z istniejącymi obiektami zabytkowymi. Z zastrzeżeniem, że każda nowa lokalizacja inwestycji i zmiana użytkowania musi uzyskać zgodę wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Plan zatwierdzony ww. uchwałą Gminnej Rady Narodowej utracił moc w związku z uchwałą nr XV/103/92 Rady Gminy w Tarnowie z dnia 10 czerwca 1992 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Tarnów (Dziennik Urzędowy Woj. Tarnowskiego Nr 4, poz. 89). W nowo zatwierdzonym wówczas planie, rejon ten został oznaczony symbolem O1.UOp, który oznaczał teren usług oświaty, z dopuszczeniem realizacji usług sportu, zieleni urządzonej i budynku mieszkalnego dla nauczycieli. W zasadach zagospodarowania terenu, plan określał ten rejon jako istniejącą szkołę podstawową pozostawioną do trwałej adaptacji, modernizacji i rozbudowy. Plan ten utracił moc na zasadach określonych w przepisie art. 87 ust. 3 ustawy, który stanowi, iż obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy (tj. z dniem 11 lipca 2003 roku) miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 rok. Zatem przeznaczenie tego rejonu w planach obowiązujących przed uchwaleniem planu, objętego zaskarżonymi uchwałami było, co do zasady niemal takie same. Wobec czego brak jest podstaw do zgłaszania zarzutów w takiej treści. Wskazywana zaś w tych planach funkcja w sposób oczywisty związana była z celami publicznymi.

Co do zachowania wymogów i zasad związanych z władztwem planistycznym, w ocenie Strony przeciwnej nie doszło również do ich naruszenia.

Wskazano, że teren objęty planem, zgodnie z notacją studium, znalazł się w zasięgu obszaru "O" tj. terenów przeznaczonych pod rozwój aktywności gospodarczej, produkcyjnej i usługowej jako tereny ofertowe i do zainwestowania, w ramach których w planach miejscowych należy doprecyzować przeznaczenia w ramach jednostek U1 lub U2. Biorąc pod uwagę zainwestowanie i uwarunkowania terenu, obszar planu zakwalifikowano do jednostki U2 tj. terenów przeznaczonych dla budynków różnego typu funkcji usług ogólnospołecznych, w tym: władz administracji samorządowej, gospodarczej, finansowej, sądów i prokuratury, urzędów różnych, usług państwowej i lotniczej straży pożarnej, żłobków, przedszkoli, szkół podstawowych i ponadpodstawowych (publicznych i niepublicznych) oraz szkolnictwa specjalnego i ośrodków kształcenia, szkół wyższych, placówek i instytutów naukowo badawczych i rozwojowych (wraz z produkcją), szpitali, sanatoriów, ośrodków rehabilitacji itp., ośrodków opieki społecznej, domów opieki, przychodni, lecznic, gabinetów lekarskich oraz organizacji i służb publicznych (np. policja itp.), kościołów, kaplic (miejsca kultu),budynków parafialnych, związanych z kultem religijnym wraz z funkcjami towarzyszącymi (z wyłączeniem cmentarzy) oraz klasztorów.

W ramach kompleksu "O" tereny zurbanizowane i zabudowane usługowe, oznaczone pod rozwój aktywności gospodarczej, produkcyjnej i usługowej oznaczono tereny pod: 1) obiekty i budynki użyteczności publicznej, usług ogólnospołecznych; 2) obiekty usług komercyjnych; 3) obiekty handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży do 2000 m2; 4) ulice dojazdowe i wewnętrzne, miejsca postojowe, garaże wielopoziomowe, podziemne lub w zespołach; 5) zabudowę mieszkaniowo- usługową wielorodzinną, 6) zieleń ogólnodostępną urządzoną, 7) obiekty i urządzenia sportowo - rekreacyjne, place zabaw itp.; 8) sieci oraz obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej.

Ponadto, jako dopuszczalne zagospodarowanie wskazano: 1) nieuciążliwe funkcje produkcyjne, na odpowiednio dużych wydzielonych działkach, umożliwiających izolacje od podstawowego i sąsiadującego z działką przeznaczenia oraz na eliminacje ewentualnych uciążliwości; 2) obiekty rzemiosła nieprodukcyjnego oraz inne tego typu usługi jako funkcje związane z podstawowym przeznaczeniem terenów; 3) hotele, motele, domy studenckie; 4) budynki zamieszkania zbiorowego; 5) budynki sakralne; 6) stacje paliw z zapleczem usługowym; 7) maszty telefonii komórkowej pod warunkiem zachowania norm bezpieczeństwa publicznego określonych przepisami odrębnymi; 8) mieszkania dla właścicieli i użytkowników; 9) adaptację istniejących obiektów na cele mieszkaniowe w sporadycznych, uzasadnionych względami ekonomiczno-przestrzennymi sytuacjach.

Rada wyjaśniła, że jedną z podstawowych zasad studium jest stabilizacja środowiskowa realizowana poprzez przyjęcie nadrzędnego założenia równoważenia się procesów urbanizacyjnych i potencjału środowiska przyrodniczego, z jednoczesnym zachowaniem istniejącego dziedzictwa kulturowego oraz bezwzględną ochronę obiektów objętych ochroną prawną ze względu na wartości przyrodnicze i kulturowe. Ponadto, studium przewiduje bariery i ograniczenia, w swobodnym zagospodarowaniu przestrzeni, których nie powinno się przekraczać. Należą do nich m.in. obiekty szczególnie cenne kulturowo, które wraz ze swoim bezpośrednim otoczeniem wymagają ochrony konserwatorskiej i powodują ograniczenia architektoniczne oraz urbanistyczne dla nowych inwestycji oraz strefy ochrony konserwatorskiej, których zagospodarowanie winno odbywać się na warunkach określonych przez służby konserwatorskie.

Równocześnie wskazano na ustalenia studium dla obiektów wpisanych do rejestru zabytków, które obligatoryjnie musiały być uwzględnione przez organ sporządzający projekty planów. Dla obszarów objętych decyzją wpisu do rejestru zabytków studium proponuje się ustalenie nakazów: 1) zachowania i rewaloryzacji zabytkowego sposobu zagospodarowania terenu, w których winny dominować działania o charakterze konserwatorskim i rewaloryzacyjnym zmierzające do utrwalenia historycznie ukształtowanych walorów miejsca; 2) zachowania lub odtworzenia historycznej kompozycji założeń zielonych z zaleceniem stosowania przy odtwarzaniu kompozycji roślinnych gatunków preferowanych w czasie powstania założenia lub w czasie jego generalnej przebudowy; 3) uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków wszystkich przedsięwzięć budowlanych wymagających zgłoszenia lub pozwolenia na budowę, a także planowanych wycięć lub zmian zagospodarowania założeń zielonych.

Jednocześnie w opracowaniu studium przewidziano, że za zgodą Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków istnieje możliwość dopuszczenia w zakresie wprowadzenia nowych obiektów dostosowanych do historycznej kompozycji założenia, w zakresie lokalizacji, funkcji, skali, bryły, podziałów architektonicznych, proporcji powierzchni muru i otworów zewnętrznych materiałów budowlanych, ilości i wysokości kondygnacji, wysokości kalenicy, kształtu dachu oraz sezonowej lokalizacji obiektów tymczasowych, np. ogródków piwnych, kawiarni, etc. w ramach założeń zieleni przypałacowej, lub obiektów związanych z organizacją wystaw tematycznych, dni pamięci, etc. na wszystkich terenach.

Wskazano przy tym, że w studium przyjęto generalną zasadę kontynuacji i ciągłości dotychczasowych procesów planistycznych, w stosunku do poprzednich dokumentów planistycznych z jednoczesnym wprowadzeniem zmian wynikających z aktualnego planu rozwoju lokalnego i polityki przestrzennej gminy, a także uwarunkowań studium wynikających z Tomu l. Ustalenia planu, będące realizacją zapisów studium, nie mogą być skutecznie podważane dopóki nie zostanie stwierdzona niezgodność z prawem ustaleń studium (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 123/10, opub. LEX nr 577665).

Odnosząc się do ustaleń planów w zakresie przeznaczenia nieruchomości skarżącej na tereny o symbolach 2.U tj. teren zabudowy usługowej oraz 1.US tj. teren usług sportu i rekreacji wyjaśniono, że na ich kształt miały wpływ, obok przedstawionych powyżej postanowień studium, materiały oraz wytyczne organów uczestniczących w procedurze planistycznej, uzyskane po przystąpieniu do sporządzenia projektów planów. Na szczególną uwagę zasługują wytyczne skierowane przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakwie oraz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział Krakowie (pismo znak: [...] z dnia 6 marca 2009 r.). Z informacji uzyskanych z zasobów WKZ wynikało, że znaczna część terenu objętego planem (w tym działki [...] i [...] w Zgłobicach) objęta jest na podstawie wpisu do rejestru zabytków (decyzja znak: [...] z dnia 1 marca 1974 r.) ochroną konserwatorską. Natomiast z wytycznych GDDKiA o/Kraków wynikało, że: a) zagospodarowanie terenów w strefie przyległej bezpośrednio do drogi krajowej nr 4 należy planować uwzględniając obsługę komunikacyjną poprzez

istniejące podłączenia do drogi krajowej i drogę powiatową 1350K; b) tereny planowane pod usługi publiczne i komercyjne powinny być obsługiwane poprzez wyznaczone drogi lokalne oraz drogę powiatową 1350K; c) dla terenów przeznaczonych pod zabudowę w obszarach przyległych do drogi

krajowej należy uwzględnić niekorzystne oddziaływanie drogi.

Zauważono także, że powyżej wymienione organy pełniły w ramach postępowania planistycznego funkcję organów właściwych do uzgodnienia projektów planów. W ramach procedury uzgadniania przedmiotowych planów oba organy wyraziły negatywne stanowiska, ustalając jednocześnie warunki, które znalazły się ostatecznie w rozwiązaniach planów, a obecnie są między innymi przedmiotem skargi. Postanowieniem znak [...] z dnia 28 lipca 2009 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmówił uzgodnienia projektu planu, wprowadzając wymóg uzupełnienia zapisów planu o zakaz wykonywania nowych zjazdów z drogi krajowej nr [...]. Organ uzasadnił swoje stanowisko koniecznością ograniczenia dostępu do j drogi krajowej ze względu na jej klasę techniczno - użytkową GP oraz dostępność obszaru objętego planem z drogi o niższej kategorii. Podobnie Wojewódzki Konserwator Zabytków odmówił uzgodnienia projektu planu, warunkując zmianę stanowiska objęciem ochroną konserwatorską całego terenu wpisanego do rejestru zabytków oraz wprowadzenia ustaleń planu o nakaz uzupełnienia nasadzeń do pełnego odtworzenia alei dojazdowej.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności podniesiono, że organ opracowujący projekt planu nie mógł przyjąć innych rozwiązań i warunków w projektach planów, gdyż te prowadziłyby do naruszenia procedury planistycznej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa własności wskazano, że współkształtowanie przez miejscowy plan wraz z innymi przepisami prawa treści prawa własności stanowi przewidziane w art. 140 k.c. przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania tego prawa, poddając korzystanie z nieruchomości rygorom wynikającym z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wyrok NSA z dnia 6 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1670/97, opub. w LEX nr 48740). Wyposażenie rady gminy w kompetencje do wiążącego określania treści prawa własności nieruchomości jest głównym atrybutem władztwa planistycznego gminy.

Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego będące przedmiotem skargi zostały sporządzone i uchwalone na zasadach i w trybie określonym w ustawie oraz w zgodzie w powszechnie obowiązującymi przepisami, mimo niosących w swej treści ograniczeń w wykonywaniu prawa własności nieruchomości, nie naruszają konstytucyjnej zasady ochrony własności, przewidzianej w ustawie zasadniczej. Trybunał Konstytucyjny w jednym z orzeczeń odnoszących się do problematyki konstytucyjnej ochrony prawa własności wskazał, że "granice swobody korzystania z rzeczy własnej, a w konsekwencji także granice ochrony własności, stanowią niewątpliwie swoiste ograniczenie właściciela (...). Ich celem i sensem jest ustalanie jedynie, w interesie ogólnym, granic swobodnego korzystania z rzeczy własnej. Przykładem takich ograniczeń mogą być przepisy Kodeksu cywilnego nakazujące uwzględnienie społeczno-gospodarczego przeznaczenia prawa oraz zasad współżycia społecznego przy wykonywaniu prawa własności, przepisy tego Kodeksu określane mianem prawa sąsiedzkiego, niektóre przepisy o ochronie środowiska, o planowaniu przestrzennym, Prawa budowlanego, Prawa wodnego, o ochronie dóbr kultury i inne. Ustalenie granic swobody korzystania z rzeczy własnej, a w konsekwencji i granic ochrony prawa własności jest przeciwstawieniem się pojmowania prawa własności jako prawa absolutnego", (wyrok TK z dnia 20 kwietnia 1993 r., OTK 1993, Nr 1, poz. 8).

Organ podniósł, że nie można żądać ochrony prawnej własności ponad to, co przewiduje art. 64 Konstytucji RP i w ślad za nim art. 140 k.c. oraz art. 6 ustawy. Nie można zatem skutecznie wywodzić naruszenia art. 140 k.c. w związku z art. 6 ustawy skoro przepisy te z natury swej ograniczają prawo własności, a tym samym naruszają interes prawny właściciela, jednak w granicach dopuszczonych przez prawo. Ochrona własności bowiem nie ma charakteru władztwa absolutnego, doznając ograniczeń, o czym wprost stanowi przepis art. 140 k.c

W konsekwencji wskazano, że ograniczenia, które mogą się pojawiać w związku z uchwaleniem planu, jeżeli mieszczą się w przyznanych ustawowo ramach, nie stanowią naruszenia prawa i nie mogą być podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały.

Reasumując powyższe wywody organ stwierdził, że:

1) miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego zostały sporządzone na zasadach i trybie określonym przepisami ustawy oraz innymi powszechnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi szeroko rozumianej gospodarki przestrzennej. Mimo niosących w swej treści ograniczeń w wykonywaniu prawa własności nieruchomości, akty te nie naruszają konstytucyjnej zasady ochrony własności. Konstytucja dopuszcza ustawowe określanie granic prawa własności, a ustawą wyznaczającą takie granice i delegującą taką możliwość na organy gminy jest przywołana powyżej ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podniesiono, że władztwo planistyczne gminy polega na możliwości ustalenia przeznaczenia terenów na różne cele, w tym na cele publiczne, z naruszeniem absolutnie rozumianego prawa własności i działanie organów planistycznych nie było w tym względzie dowolne i nieuzasadnione;

2) rozwiązania przyjęte w kwestionowanych aktach prawa miejscowego są zgodne z kierunkami i wytycznymi wskazanymi w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Tarnów, a także uwzględniają historyczne przeznaczenie nieruchomości w tym rejonie w poprzednio obowiązujących planach;

3) zaskarżone uchwały wraz z załącznikami i dokumentacją prac planistycznych przeszły procedurę oceny ich zgodności z przepisami prawa przez służby Wojewody Małopolskiego, które nie zgłosiły żadnych nieprawidłowości czy zastrzeżeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.".

W pierwszej kolejności Sąd zobowiązany był do ustalenia przedmiotu tej sprawy. Jak bowiem wynika to z powołanej skargi i odpowiedzi na skargę, a także wezwania Sądu do sprecyzowania zakresu zaskarżenia, skarżąca wskazywała na uchwałę Rady Gminy Tarnów z dnia 2 grudnia 2009 r. Nr XL/383/2009 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie Gminy Tarnów w miejscowości Zgłobice oraz uchwałę Rady Gminy Tarnów Nr XXI/204/2012 z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy Tarnów w miejscowości Zgłobice.

W jednej sprawie Sąd nie mógł rozpoznawać obu uchwał. Stąd na pytanie Sądu zadane pełnomocnikowi skarżącej na rozprawie zostało sprecyzowane, że jednym pismem zawierającym skargę zostały zaskarżone dwie odrębne uchwały: ww. uchwała Rady Gminy Tarnów z dnia 2 grudnia 2009 r. Nr XL/383/2009 oraz uchwała Rady Gminy Tarnów Nr XXI/204/2012 z dnia 31 lipca 2012 r.

W tej sprawie Sąd objął swoim rozstrzygnięciem skargę na uchwałę Rady Gminy Tarnów Nr XXI/204/2012 z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy Tarnów w miejscowości Zgłobice, zwanej dalej "planem miejscowym". Skarga na uchwałę z dnia 2 grudnia 2009 r. została rozłączona do odrębnego rozpoznania, o czym poinformowano obecne strony poprzez odczytanie wydanego na rozprawie postanowienia wraz z poinformowaniem o sygnaturze sprawy ze skargi skarżącej na uchwałę Rady Gminy Tarnów z dnia 2 grudnia 2009 r. Nr XL/383/2009 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie Gminy Tarnów w miejscowości Zgłobice.

Przechodząc do rozstrzygania tej sprawy należy jeszcze podnieść, że ze względu na art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, i stąd konieczne jest podkreślenie, że określony w skardze przedmiot zaskarżenia obejmuje badanie legalności całej uchwały Rady Gminy Tarnów z dnia 31 lipca 2012 r. Nr XXI/204/2012.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zbadał tak zachowanie procedury uchwalania planu miejscowego jak i właściwości organów oraz zachowanie zasad sporządzania planu miejscowego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.), dalej w skrócie jako "u.p.z.p.", naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Oceniając procedurę planistyczną poprzedzającą uchwalenie planu miejscowego należy stwierdzić, że nie nastąpiło naruszenie właściwości organów. Rada Gminy Tarnów, jako właściwy organ planistyczny, uchwaliła zaskarżony plan miejscowy. Również Wójt Gminy Tarnów – jako organ wykonawczy Gminy Tarnów podejmował przypisane temu organowi działania w procedurze planistycznej.

Analizując poszczególne etapy procedury planistycznej należy wskazać, że Rada Gminy Tarnów uchwałą z dnia 28 lutego 2011 r. przystąpiła do sporządzenia zmiany planu miejscowego, co stanowiło wypełnienie normy prawnej zawartej w art. 14 ust. 1 i 2 u.p.z.p. Następnie zgodnie z art. 17 pkt 1 u.p.z.p. Wójt Gminy Tarnów ogłosił w prasie miejscowej (Gazeta Polska Krakowska z 31 marca 2011 r.) oraz przez obwieszczenie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia (okres składania wniosków ustalono na 22 dni).

Zgodnie z art. 17 pkt 2 u.p.z.p. Wójt Gminy Tarnów zawiadomił pismem z dnia 12 kwietnia 2011 r. o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu. Należy stwierdzić, że w sposób całkowicie prawidłowy ustalono krąg organów administracyjnych objętych wymogiem zawiadomienia. Przedłożone przez te organy wnioski zostały rozpatrzone. Żaden z mieszkańców wniosku nie składał.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny opinią z dnia 12 kwietnia 2011 r. pozytywnie uzgodnił zakres i stopień szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko. Takiego uzgodnienia udzielił również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismem z dnia 15 kwietnia 2011 r.

Następnie została sporządzona prognoza skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, uznano za aktualne opracowanie ekofizjograficzne, prognozę oddziaływania na środowisko i projekt planu miejscowego.

Stosownie do art. 17 pkt 6 u.p.z.p. Wójt Gminy Tarnów zwrócił się o zaopiniowanie projektu planu miejscowego do Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej oraz szeregu podmiotów eksploatujących bądź zarządzających sieciami infrastruktury technicznej na obszarze planu miejscowego. Zgodnie z art. 17 pkt 7 u.p.z.p. Wójt Gminy Tarnów zwrócił się o uzgodnienie planu miejscowego.

Gminna Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna w dniu 21 września 2011 r. wyraziła pozytywną opinię. Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wyraził pozytywną opinię w dniu 6 października 2011 r. W dniu 6 października 2011 r. pozytywną opinię wyraził Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej. W dniu 10 października pozytywną opinię wyraził Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, a w dniu 23 września 2011 r. pozytywną opinie wyraził Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Mimo zwrócenia się o wyrażenie opinii do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, organ ten nie zajął stanowiska.

Sporządzony projekt planu miejscowego został także uzgodniony z Wojewodą Małopolskim (w dniu 10 października 2011 r.), z zarządem Województwa Małopolskiego (w dniu 13 października 2011 r.), z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym (z dnia 20 października 2011 r.), z Okręgowym Urzędem Górniczym (z 3 października 2011 r.), z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (w dniu 26 września 2011 r.).

W zakreślonym 21 dniowym terminie nie zajęły stanowisk następujące organy: zarząd Powiatu Tarnowskiego, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencja Wywiadu, Wojewódzki Konserwator Ochrony Zabytków, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, Powiatowy Zarząd Dróg. W związku z brakiem wpływu zmienianego planu miejscowego w zakresie zagospodarowania lub zmiany zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego nie było potrzeby dokonywania uzgodnień w trybie art. 17 pkt 7 lit. d u.p.z.p. z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad.

Zgodnie z art. 17 pkt 10 u.p.z.p. Wójt Gminy Tarnów ogłosił o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wyłożył projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni (od 17 lutego 2012 r. do 16 marca 2012 r.) oraz zorganizował w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Na dyskusję publiczną przybył Prezes Ochotniczej Straż Pożarnej. Wniesiono trzy uwagi, w tym uwagi wniosła skarżąca. Zasadniczo uwagi skarżącej nie zostały uwzględnione. Wójt uwzględnił uwagę skarżącej co do wprowadzenia zakazu lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej w obszarze zmiany planu miejscowego.

Po wprowadzeniu tej poprawki, Wójt zwrócił się do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej o wyrażenie opinii i taka pozytywna opinia została w dniu 16 maja 2012 r. wyrażona.

Po drugim wyłożeniu projektu planu miejscowego w okresie od 29 maja 2012 r. do 28 czerwca 2012 r. również wniesiono trzy uwagi, w tym uwagi co do przeznaczenia działki nr [...] wniosła skarżąca. Uwagi skarżącej nie zostały uwzględnione.

Uwagi wniesione tak po pierwszym wyłożeniu do publicznego wglądu, jak i drugim wyłożeniu były przedmiotem rozstrzygnięcia Wójta Gminy Tarnów, a w zakresie nieuwzględnionym przez Wójta – Rady Gminy Tarnów.

Tym samym opisana powyżej procedura pozwala na wykazanie braku istotniejszego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego. Postawiony przez skarżącą zarzut braku uzgodnienia projektu planu miejscowego z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków nie jest zasadny.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W związku z taka treścią przepisu, obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zasady te nie zostały w tej sprawie naruszone.

Zasady sporządzania planu miejscowego dotyczą treści merytorycznej, a więc obejmują badanie zawartości planu miejscowego, braku naruszenia treści planu miejscowego w stosunku do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz stanowiskiem organów uzgadniających i opiniujących, zakresu stosowania władztwa planistycznego oraz standardów dokumentacji planistycznej.

Zaskarżony w tej sprawie plan miejscowy spełnia wymagania co do załączników tego planu. Zawiera załącznik graficzny, rozstrzygniecie o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag wniesionych po dwóch wyłożeniach projektu planu miejscowego do publicznego wglądu oraz odniesienie się do sposobu realizacji inwestycji infrastruktury technicznej należących do zadań gminy. W tym ostatnim zakresie, z uwagi na brak zmiany w zakresie zakresu i sposobu realizacji inwestycji infrastruktury technicznej, załącznik nr 3 do planu miejscowego jedynie określa, że Gmina Tarnów nie przewiduje realizacji inwestycji technicznych z zakresu swoich własnych zadań. Zaskarżony plan miejscowy zawiera także stwierdzenie o braku naruszenia zapisów uchwały Rady Gminy Tarnów z dnia 30 stycznia 2008 r. Nr XIX/161/2008 w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Gminy Tarnów. Standardy dokumentacji planistycznej, a w szczególności rysunku zmiany planu miejscowego sporządzonego w skali 1:2000 i z zaznaczeniem obszarów objętych zmianą graficzną (tyko część zmian planu miejscowego wymagała zmiany także załącznika graficznego), zostały sporządzone poprawnie.

Treść planu miejscowego nie narusza ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W studium tym obszary objęte zmianą znajdują się w jednostce "O". Trafnie podnosi Rada Gminy Tarnów, że obszar "O" stanowi w studium tereny przeznaczone pod rozwój aktywności gospodarczej, produkcyjnej i usługowej jako tereny ofertowe i do zainwestowania, w ramach których w planach miejscowych powinny być doprecyzowane przeznaczenia na obszarach U1, U2 i U3.

W obszarze studium "O" tereny zurbanizowane i zabudowane usługowe, oznaczone pod rozwój aktywności gospodarczej, produkcyjnej i usługowej, to takie tereny, na których kierunkowo przewiduje się realizacje: 1) obiektów i budynków użyteczności publicznej, usług ogólnospołecznych; 2) obiektów usług komercyjnych; 3) obiektów handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży do 2000 m2; 4) ulic dojazdowych i wewnętrznych, miejsc postojowych, garaży wielopoziomowych, podziemnych lub w zespołach; 5) zabudowy mieszkaniowo-usługowej wielorodzinnej, 6) zieleni ogólnodostępnej urządzonej, 7) obiektów i urządzeń sportowo-rekreacyjnych, placów zabaw itp.; 8) sieci oraz obiektów i urządzenia infrastruktury technicznej (strona 29 studium).

Skoro tak został określony zakres szczegółowych wytycznych studium, to zaskarżony w tej sprawie plan miejscowy nie narusza ustaleń tego studium. Plan miejscowy jedynie na obszarze 1.US (tereny usług sportu i rekreacji) wprowadzi obszar lokalizacji szatni, a na terenie 3.U (tereny zabudowy usługowej) wprowadził obszar 4.U (tereny zabudowy usługowej).

Tereny usług sportu i rekreacji z przeznaczeniem podstawowym pod lokalizację terenowych urządzeń usług sportu i rekreacji, z przeznaczeniem dopuszczalnym pod obiekty małej architektury, zieleni urządzonej, ciągów pieszych, ścieżek rowerowych, parkingów w zieleni wraz z dodanym planem miejscowym lokalizowaniem obiektów sportowo-szatniowych i lokalizacji obiektów tymczasowych dla organizacji imprez masowych na wolnym powietrzu – nie naruszą ustaleń studium, a wręcz przeciwnie, są z tym studium zgodne. Studium pozwalało na przeznaczenie obszaru "O" pod tereny obiektów i urządzeń sportowo-rekreacyjnych, zieleń urządzoną ogólnodostępną, ulice dojazdowe i wewnętrzne, parkingi.

Okoliczność, że studium szeroko pozwalało na ustalenie przeznaczenia danego obszaru w planie miejscowym nie ma znaczenia przy ocenie istnienia naruszeń pomiędzy treścią studium a treścią planu miejscowego.

Plan miejscowy w części graficznej objął obszar 3.U – teren zabudowy usługowej, poprzez wprowadzenie obszaru 4.U – teren pod obiekty ochotniczej straży pożarnej. Plan miejscowy sprecyzował przeznaczenie poszczególnych obszarów U: 1.U – tereny zabudowy usługowej pod publiczne usługi z zakresu oświaty (szkoła podstawowa i gimnazjum); 2.U – tereny zabudowy usługowej pod publiczne i komercyjne usługi w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej realizowanej w parterze obiektu oraz funkcję mieszkaniową realizowaną na pozostałych kondygnacjach obiektu; 3.U – tereny zabudowy usługowej pod usługi publiczne w zakresie służby zdrowia, oświaty, administracji, itp. oraz usługi komercyjne i 4.U – tereny zabudowy usługowej pod obiekty ochotniczej straży pożarnej.

Wszystkie przytoczone zakresy zabudowy usługowej są zgodne z treścią studium, które dla tego obszaru przewidziało obiekty i budynku użyteczności publicznej, usług ogólnodostępnych, obiekty usług komercyjnych (str. 29 studium).

Sąd nie podziela stanowiska skarżącej o sprzeczności pomiędzy zapisami studium a planem miejscowym. Skarżąca podnosi, że treść planu miejscowego jest sprzeczna z zapisami studium dotyczącymi stabilizacji przestrzennej (str. 10-12 studium), stabilizacji programowej (str. 12-13 studium) i stabilizacji społecznej (str. 13-14 studium). Rozdział 2, podrozdział 1. pkt 4 ppkt 2 lit. d studium określa stabilizacje przestrzenną jako zagwarantowanie, aby obszary "O" stanowiły projektowane tereny przeznaczone pod rozwój aktywności gospodarczej, produkcyjnemu i usługowej jako tereny ofertowe i do zainwestowania, tworzące obszary centr dzielnicowych o zróżnicowanych przeznaczeniach usługowych, dopuszczalnej zabudowie mieszkaniowej wraz z towarzyszącymi terenami zieleni urządzonej i nieurządzonej, komunikacji i uzbrojeniem terenu. Skoro plan miejscowy podtrzymuje przeznaczenie tego obszaru jako terenu przeznaczonego pod usługi do zainwestowania w zakresie tychże usług – to trudno wskazać na brak respektowania zasady stabilizacji przestrzennej. Sąd ocenia przy tym zgodność z prawem zaskarżonej uchwały, a nie merytoryczną ocenę stabilizacji przestrzennej danego fragmentu miejscowości w nawiązaniu do studium. Sąd nie może, i nie ma ku temu żadnych instrumentów, aby wskazywać organom planistycznym w jakich kierunkach mają określać przeznaczenie danego obszaru, jeżeli jest ono zgodne ze studium, a przynajmniej nie narusza ustaleń studium (taki zakres wynika od 21 października 2010 r. ze zmienionego art. 20 ust. 1 u.p.z.p.).

Nie został naruszony walor stabilizacji społecznej wskazujący na ochronę własności i przestrzeganie praw wszystkich stron procesu inwestycyjnego. Sama treść zaskarżonego planu miejscowego nie neguje zasady ochrony prawa własności. To, że skarżąca chciałaby innego przeznaczenia swoich terenów nie oznacza, że jej prawo własności zostało w niedopuszczalny sposób naruszone. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji, teren objęty zmianami planu miejscowego w 2012 r. był co najmniej od 1980 r. przeznaczany pod tereny sportu, usług i oświaty. Zostały wybudowane takie obiekty jako szkoła podstawowa i boisko szkolne. Tym samym już co najmniej od 30 lat te tereny były przeznaczane przede wszystkim pod usługi ogólnodostępne, co także warunkowano sposób wykonywania prawa własności. Zaskarżony plan miejscowy w istocie doprecyzował podstawowe przeznaczenie tego obszaru, a sama skarżąca w żadnej mierze nie wskazał, na czym miałoby polegać naruszenie jej prawa własności (współwłasności) związane z uchwaleniem zmiany planu miejscowego w 2012 r.

Tym samym należy wskazać, że plan miejscowy (ściślej zmiana planu miejscowego z 2012 r.) nie narusza ustaleń studium, a tym samym brak było w tym zakresie podstawy do jego unieważniania.

Sąd badając treść planu miejscowego doszedł do przekonania, że także stanowiska organów uczestniczących z w procedurze planistycznej zostały prawidłowo uwzględnione w treści planu miejscowego. Jak bowiem wynika z akt planistycznych, organy te zaakceptowały projekt planu miejscowego, a więc Wójt Gminy Tarnów i Rada Gminy Tarnów nie dokonywały zmian dostosowujących treść planu do odmiennych stanowisk organów.

Pozostaje jeszcze do rozważenia jeden aspekt, mocno akcentowany w skardze. Chodzi mianowicie o zarzucane Rady Gminy Tarnów przekroczenie władztwa planistycznego i niedopuszczalną w związku z tym ingerencję w prawo własności. Skarżąca zarzuciła organom planistycznym naruszenie art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji, a także naruszenie art. 31 ust. 3 Konstytucji w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji i naruszenia te polegały na naruszeniu zasady ochrony prawa własności, zasady równości oraz zasady proporcjonalności poprzez wprowadzenie rygorystycznych ograniczeń prawa własności przy braku adekwatnych, wiarygodnych, miarodajnych i koniecznych wymogów uzasadnionych szczególnym interesem społecznym. Zarzucono również naruszenie art. 1 ust. 2 u.p.z.p., art. 6 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 140 K.c. poprzez rażące wkroczenie w zakres praw podmiotowych skarżącej polegające na ograniczeniu jej prawa własności prowadzące w istocie do pozbawienia jej możliwości korzystania z nieruchomości zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem.

Jak wynika z uzasadnienia skargi, to wkroczenie w prawo podmiotowe polega na przeznaczeniu części działki nr [...] pod usługi ogólnodostępne, a zakaz realizacji obiektów kubaturowych w istocie prowadzi do wywłaszczenia skarżącej. Dalej wskazano, że skoro gmina zamierza realizować cele publiczne wchodzące w zakres jej zadań, to powinna to czynić na swoim terenie, a nie na terenie innych osób. To ma zaś prowadzić do rzeczywistego wywłaszczenia działki nr [...] celem realizacji szkolnego ośrodka sportu i rekreacji w drodze postępowania administracyjnego, na co skarżąca się nie godzi.

Także wobec sposobu zagospodarowania działki nr [...] (obszar 2.U) skarżąca podała, że przeznaczenie tej działki pod zabudowę usługową publiczną i komercyjną w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej realizowanej w parterze obiektu i funkcję mieszkaniową realizowana na pozostałych kondygnacjach obiektu, a powierzchnia użytkowa obiektów z funkcją handlu i ochrony zdrowia nie może przekraczać dla inwestycji noworealizowanych 30 % powierzchni użytkowej wszystkich obiektów na tym terenie – stanowią nieuzasadnioną, bezprawną, naruszającą zasadę równości i proporcjonalności ingerencję w prawo własności poprzez poważne ograniczenie możliwości korzystania, zagospodarowania i osiągania pożytków z przedmiotu własności. To ma prowadzić nie tylko do paraliżu dostosowania zagospodarowania terenu do warunków rynkowych, ale także drastycznym ograniczeniem obecnego sposobu wykorzystywania nieruchomości.

Sąd przytoczył najważniejsze zarzuty dotyczące przekroczenia władztwa planistycznego, ponieważ wymagają one odrębnego ustosunkowania się do nich, a także fragmentarycznego sięgnięcia do zapisów uchwały Rady Gminy Tarnów z dnia 2 grudnia 2009 r. Nr XL/383/2009 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie Gminy Tarnów w miejscowości Zgłobice. Zgodnie z § 5 ust. 1 ww. uchwały, plan miejscowy utrzymywał istniejące (dotychczasowe) wykorzystywanie obiektów budowlanych i terenów, do czasu ich zagospodarowania zgodnie z ustaleniami planu i tego zapisu nie zmieniała zmiana z 2012 r. Innymi słowy nie znajduje uzasadnienia twierdzenie skarżącej, że istniejący plan miejscowy zmieniony w 2012 r. wymusza zmianę dotychczasowego sposobu wykorzystywania terenu lub budynków. Dopiero podejmowanie przez inwestora działań zmierzających do zmiany wykorzystywania budynku lub terenu będzie obligowało do stosowania zapisów planu miejscowego.

Sąd stwierdza, że plan miejscowy niewątpliwie ingeruje w sposób wykonywania prawa własności skarżącej i w związku z odmienną wolą zagospodarowania jej działek niż wynika to z planu miejscowego, narusza jej interes prawny. Samo naruszenie interesu prawnego nie może jednak przesadzić o nieważności zaskarżonej uchwały. Naruszenie interesu prawnego skarżącej nie jest bowiem równoznaczne w tej sprawie z naruszeniem prawa. Uniemożliwienie skarżącej zagospodarowania działek stanowiących jej współwłasność zgodnie z zamiarami maksymalizowania korzyści ekonomicznych lub swobodnym zagospodarowaniem, nie wystarcza dla uznania przekroczenia władztwa planistycznego. Istotą planowania przestrzennego jest przeznaczanie nieruchomości na różne cele, wyznaczone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i zgodnie z zadaniach gminy. Planowanie przestrzenne wpisane zostało w zakres "władztwa" organów gminy, a to oznacza, że organy gminy mają prawo ingerowanie władczego (a więc i bez zgody właściciela) w określenie sposobu zagospodarowania terenu. Władztwo planistyczne gminy umożliwia np. ograniczenie zabudowy lub jej eliminowanie, jeżeli cel społeczny (publiczny) tego wymaga. Istnieją instrumenty prawne, które umożliwiają właścicielom rekompensatę w przypadku tego rodzaju ograniczenia, ale samo ograniczenie - jeżeli nie jest dowolne – nie stanowi naruszenia prawa.

Oczywiście nie obowiązuje żadna zasada zawierająca ustawowy prymat celu publicznego mad celami prywatnymi. Tym niemniej w konkretnej sprawie taki prymat celu publicznego może być uznany za dopuszczalny. W ocenie Sądu w tej sprawie prymat celu publicznego (teren usług ogólnodostępnych na cele sporu i rekreacji) był uzasadniony. Skoro dany teren jest już faktycznie w znaczącym zakresie zagospodarowany na cele sportu i rekreacji (częściowo oświaty), a obowiązujące od co najmniej 30 lat plany miejscowe określały właśnie ten obszar jako przeznaczony na tereny sportu, rekreacji i oświaty – to nie można czynić zarzutu Wójtowi Gminy Tarnów i Radzie Gminy, że nie chcą zmienić przeznaczenia tego obszaru pod całkowicie innych charakter zagospodarowania i realizują zasadę kontynuowania przeznaczenia planistycznego.

Niewątpliwie jednym z determinantów kształtowania ładu przestrzennego jest także istniejący sposób zagospodarowania terenu. Okoliczność natomiast, że skarżąca na początku lat 90 XX wieku odzyskała część znacjonalizowanego po II wojnie światowej obszaru, nie oznacza nabycia szczególnych uprawnień pozwalających na kreowanie sposobu zagospodarowania terenu. Skarżąca nie mogła być traktowana ani w sposób dyskryminujący wobec innych właścicieli, ani też uprzywilejowany i Sąd na podstawie akt planistycznych nie stwierdza naruszenia zasady równości w traktowaniu skarżącej w toku procedury planistycznej i przyjętych ustaleń planistycznych.

Stosownie do art. 6 u.p.z.p. wykluczona jest ingerencja w istotę prawa własności, a także nieuzasadnione z punktu widzenia interesu publicznego ograniczenie tego prawa w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie zaskarżona uchwała nie ingeruje w istotę prawa własności skarżącej, mimo, że mocno je ogranicza.

Rozważając kwestię naruszenia istoty prawa własności nieruchomości współnależących do skarżącej stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała nie stanowi ingerencji w istotę tego prawa, natomiast stanowi jego ograniczenie. Ze względu na charakter prawa własności uzasadnione jest w tym zakresie odwołanie się do rozumienia naruszenia istoty prawa własności.

W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r., SK 9/98, publ. OTK z 1999 r., nr 4, poz. 78, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 1999 r., P 2/98, publ. OTK z 1999, nr 1, poz. 2). Pozbawienie właściciela części – nawet znacznej – atrybutów korzystania lub (i) rozporządzania rzeczą – nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności. Nie jest zatem wykluczona sytuacja, w której wyłączenie możliwości zabudowania nieruchomości i zagospodarowania jej przestrzeni nie będzie oznaczało naruszenia istoty prawa własności, chociaż w wielu przypadkach wprowadzenie całkowitego zakazu jakiejkolwiek zabudowy może godzić w istotę prawa własności. W związku z tym powinno być uzasadnione takim interesem publicznym, który równoważyłby dopuszczalność znaczącego zanegowania praw właścicielskich.

Odnosząc to do treści zaskarżonej uchwały należy wskazać, że obszar 2.U (działka nr [...] ) to teren zabudowy usługowej przeznaczony pod publiczne i komercyjne usługi w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej realizowanej w parterze budynku oraz funkcji mieszkaniowej realizowanej na pozostałych kondygnacjach wraz z dopuszczeniem usług komercyjnych z zakresu handlu oraz z zakresu ochrony zdrowia, a w tym gabinety rehabilitacyjne i specjalistyczne gabinety lekarskie – ten zakres dopuszczalnej przeznaczenia wyznaczył plan na 30 % powierzchni użytkowej wszystkich obiektów w tym terenie (czyli na działce nr [...]). W ocenie Sądu plan miejscowy z 2012 r. poszerzył zakres korzystania z obszaru 2.U w stosunku do planu miejscowego z 2009 r. i tym samym zarzuty nieuzasadnionej, bezprawnej, naruszającej zasadę równości i proporcjonalności ingerencji w prawo własności skarżącej co do zaskarżonej uchwały z 2012 r. nie są zasadne, skoro plan miejscowy z 2012 r. rozszerzył zakres wykonywania uprawnień właścicielskich. Tym bardziej nie można mówić o jakimś drastycznym ograniczeniu obecnego sposobu wykorzystywania nieruchomości.

Także w stosunku do działki nr [...] (obszar 1.US) nie można stwierdzić naruszenia istoty prawa własności zaskarżoną uchwałą. Uchwała ta bowiem rozszerzyła zakres zagospodarowania obszaru 1.US o obiekty socjalno-szatniowe i obiekty tymczasowe dla organizacji imprez masowych i określiła wysokość obiektów zaplecza techniczno-sanitarnego. Uchwała ta wprawdzie skreśliła dotychczasową treść § 6 ust. 4 planu (przewidującego zakaz realizacji zabudowy kubaturowej na obszarze 1.US), a wprowadziła w § 4 ust. 3 pkt 2 tiret 4 (zakazującym na obszarze całego planu realizację nowych obiektów kubaturowych) wyjątek pozwalający na realizację takiej zabudowy w obszarze 1.US (w ograniczonym zakresie).

Zaskarżona w tej sprawie zmiana planu miejscowego z 2012 r. rozszerzyła dotychczasowy sposób wykonywania prawa własności, a nie go ograniczyła. W stosunku do obszaru 1.US nie jest zasadny zarzut, jakoby cale ogólnospołeczne powinny być wyznaczane na terenach będących własnością gminy. Także na terenach prywatnych plan miejscowy może wyznaczać zagospodarowanie celami "publicznymi", a przy tym faktyczna realizacja takiego celu powinna uwzględniać zapewnienie rynkowego odszkodowania byłemu właścicielowi.

Zarzut naruszenia w tej sprawie art. 21 ust. 1 Konstytucji nie jest zasadny, ponieważ zaskarżony w tej sprawie plan miejscowy nie naruszył konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności. Skoro ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakazuje kształtowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposobu zagospodarowania terenu, tym samym wyznacza także sposób wykonywania prawa własności. Jest to, wbrew stanowisku skarżącej, zgodnie także z art. 140 K.c. który stanowi, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Owo społeczno-gospodarcze przeznaczenie danego prawa to nie jest wola właściciela co do sposobu wykonywania prawa własności, ale właśnie zapisy planu miejscowego (lub innych aktów ingerujących w prawo własności, np. uchwał ustanawiających parki kulturowe, itd.). Nie można więc wskazywać, że właścicielowi przysługuje jakieś abstrakcyjne (idealistyczne) społeczno-gospodarcze przeznaczenie prawa, a plan miejscowy ma to przeznaczenie kształtować zgodnie z wolą właściciela. Przyjęcie takiego stanowiska pozbawiłoby sens działaniom planistycznym.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji, zgodnie z którym własność i inne prawa majątkowe podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej, a prawo własności może być ograniczone tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Można by mówić o ewentualności naruszenia ww. konstytucyjnej zasady, gdyby plan miejscowy podmiotowo ograniczał prawo własności (wyraźnie stwierdzał, że np. osoba o takim, a takim nazwisku jest ograniczana w wykonywaniu prawa własności), albo też organy planistyczne mając do wyboru kilka identycznych terenów dokonały bez uzasadnienia ich zróżnicowania w sposób wyraźnie dyskryminujący. Zasada ta mogłaby być naruszona także wówczas, gdyby plan miejscowy pozbawiał właściciela nieruchomości prawa do domagania się np. odszkodowania za ograniczony sposób wykorzystania swojej nieruchomości lub pozbawiał innych środków ochrony prawnej. Żadna z powyższych okoliczności nie zachodzi w tej sprawie. Jak już wyżej wskazano, plan miejscowy nie naruszył istoty prawa własności skarżącej.

Tym samym także niezasadny jest zarzut naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji, a to dlatego, że dopuszczalność ograniczenia prawa własności wynika z zapisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w tej sprawie organy planistyczne zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i dotychczasowym zagospodarowaniem tego terenu ustaliły sposób jego dalszego wykorzystywania. Nie naruszyło to istoty prawa własności.

Sąd nie stwierdził także naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji w zakresie braku równego traktowania skarżącej w tej sprawie. Nie ma żadnych dowodów i sama skarżąca ich nie podaje, na czym miałoby polegać naruszenie zasady równości.

Rekapitulując należy wskazać, że zamieszenie w planie miejscowym objętym tą sprawą ustaleń co do przeznaczenia terenu oraz sposobów jego zagospodarowania i warunków zabudowy sprowadzało się jedynie do ich doprecyzowania i poszerzenia zakresu dotychczasowego wykorzystywania nieruchomości skarżącej. Gmina miała prawo w sposób władczy uregulować (sprecyzować) takie wykorzystywanie tych nieruchomości. Nie nastąpiło więc ograniczenie istoty prawa własności, a zakres ingerencji w to prawo jest uzasadniony celami publicznymi. Nie naruszono zasady równości, proporcjonalności ani konstytucyjnie chronionego prawa własności. Nie można zaś czynić skutecznego zarzutu organom gminy, że zamierzają realizować cel publiczny nawet na terenie prywatnym. Zaszłości historyczne nie mają tutaj istotniejszego znaczenia. Sąd nie stwierdził przy tym ani niezgodności planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania terenu, ani z procedurą planistyczną.

Kontrola sądu administracyjnego w tym przedmiocie nie mogła dotyczyć oceny celowości czy słuszności dokonywanych w planie miejscowym rozstrzygnięć, lecz ograniczyła się do badania zgodności z prawem podjętej uchwały.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę oddalił.