II SA/Kr 5/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-02-14	
Data wpływu	2024-01-02	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Mirosław Bator /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)	
Sygn. powiązane	II OSK 1226/24	
Skarżony organ	Rada Miasta	
Treść wyniku	stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2024 r. sprawy ze skargi P.Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę nr CXVI/3119/23 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 sierpnia 2023 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Balice I" I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 7 ust. 12 pkt 1 w zakresie słów "oraz określonych w rozdziale III maksymalnych wysokości zabudowy" oraz w części dotyczącej § 12 ust. 1 pkt 5; II. w pozostałym zakresie oddala skargę; III. zasądza od Rady Miasta Krakowa na rzecz P.Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 listopada 2023 r. P.Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 30 sierpnia 2023 r. nr CXVI/3119/23 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Balice I". Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie:

1/ art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 4 ust. 1 i

art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 46 ust. 1

ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało przyjęciem uchwały w zaskarżonej części, z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej dla tworzenia aktów prawa miejscowego i wprowadzenia rozwiązań zakazujących lub uniemożliwiających realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami na całym terenie objętym mpzp;

2/ art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegające na wprowadzeniu w zaskarżonej części uchwały rozwiązań, które wprost uniemożliwiają, jak również mogą

uniemożliwiać lokalizowanie na całym terenie obowiązywania uchwały inwestycji celu

publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu u.g.n. także w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

3/ art.46ust. 1-2 Megaustawy w zw. z art. 113 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne oraz art. 4 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy skutkujące sprzecznym z prawem ograniczeniem rozwoju bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej na całym terenie objętym uchwałą, jak również przyjęciem uchwały w zaskarżonej części z naruszeniem zasady neutralności technologicznej, w sposób zagrażający realizacji przez spółkę swoich zobowiązań przetargowych względem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej;

4/ art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 10 ust. 1 P.t. poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym uchwałą, powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych, przy braku ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury służącej świadczeniu usług w technologii stacjonarnej, co skutkuje ograniczeniem Skarżącej możliwości świadczenia usług w technologii mobilnej, tym samym dyskryminując ją na rynku usług telekomunikacyjnych. W uzasadnieniu skarżąca spółka podniosła, że art. 46 ust. 1 megaustawy wyłącza możliwość wprowadzania w planach zakazów uniemożliwiających lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podobnie jak i przyjmowania rozwiązań uniemożliwiających lokalizowania takiej inwestycji, jeżeli jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Przedmiotowe: zakaz lub rozwiązanie, są prawnie dopuszczalne wyłącznie wówczas, jeżeli istnieje konkretny przepis prawa, który je wprowadza. Przepis ustawy statuuje preferencje planistyczne dla inwestycji telekomunikacyjnych na terenach objętych planem, czyli ogranicza władztwo planistyczne gminy w zakresie w jakim kształtuje ona zasady lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W konsekwencji w planie nie można ustanawiać zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Postanowienia planu miejscowego dotyczące lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej powinny realizować ustawową zasadę otwartości na te inwestycje, zatem treść mpzp, jak i jego wykładnia powinny zmierzać do stworzenia warunków proinwestycyjnych. Ustawodawca wprowadzając w życie przepisy megaustawy zdecydował także przy inwestycjach związanych z łącznością publiczną o odejściu od zasady pozytywnej lokalizacji inwestycji w planie miejscowym. W konsekwencji plany miejscowe, w tym uchwała nie mogą zawierać przepisów, które wprost wskazują gdzie można zlokalizować tego typu inwestycje. Tym bardziej jest to niedopuszczalne gdy miejsca wskazane w planie miejscowym są niemal "punktowe", a pozostałe warunki ustalone planem faktycznie uniemożliwiają zrealizowanie inwestycji. Taka sytuacja dotyczy skarżonych przepisów uchwały. § 7 ust. 12 uchwały określa zasady inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej infrastruktury telekomunikacyjnej ustanawiając zakaz lokalizowania wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej niemal na całym obszarze (z wyłączeniem terenów kolei KK.1-KK.3), jak i niemal całkowity zakaz lokalizowania innych niż wolnostojące inwestycji w postaci anten, masztów, stacji bazowych oraz innych urządzeń technicznych na obiektach budowlanych, gdyż dopuszcza aby te ostatnie były zlokalizowane jedynie na obiektach budowlanych na terenie U.1-U.9 oraz UL.l i UL.2 i to z zachowaniem wyznaczonych w planie maksymalnych wysokości zabudowy dla tych terenów. Zdaniem skarżącej takie postanowienia są niezgodne z prawem i wykraczają poza ramy konstytucyjnej zasady władztwa planistycznego gminy. Po pierwsze, nie ma żadnego przepisu odrębnego, zgodnie z którym lokalizacja wolnostojących masztów byłaby sprzeczna. Uchwała dotyczy obszaru co prawda położonego w granicach administracyjnych miasta Krakowa, ale jego obrzeży. Na tym terenie ma zwartej zabudowy, a większość obszaru to tereny o przeznaczeniu usługowym - istnieje zatem możliwość i techniczna zasadność lokalizowania wolnostojących masztów. Tymczasem jedyne tereny, co do których uchwałodawca lokalny pozornie zezwolił na lokalizowanie wolnostojących masztów to tereny kolei KK.1-KK.3 łącznie obejmujące 3,58 % obszaru mpzp. Trudno jednak sobie wyobrazić, aby infrastruktura telekomunikacyjna w postaci masztów antenowych miała być zlokalizowana przy/na torach kolejowych, tym bardziej mając na uwadze wytyczną z § 7 ust. 12 pkt 4 uchwały. Nieznane są także skarżącej powody, dla których tereny usługowe w sąsiedztwie lotniska miałyby być chronione krajobrazowo. Po drugie uchwała – wbrew przepisom prawa - w istocie realizuje tzw. pozytywną zasadę lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych w mpzp, gdyż zezwala aby jakiekolwiek inwestycje w tym zakresie były zrealizowane tylko na obiektach budowlanych położonych na terenach U.1-U.9 albo UL.1-UL.3, które co prawda łącznie obejmują niemal połowę powierzchni mpzp, ale na których niemal w ogóle nie ma obiektów budowlanych. Co więcej maszty, anteny, czy stacje bazowe mogą być zlokalizowane z zachowaniem maksymalnej wysokości zabudowy określonej planem. Skarżąca podkreśla, że na terenach usługowych aktualnie nie ma niemal obiektów budowlanych, są to puste powierzchnie oraz prywatne parkingi na potrzeby pobliskiego lotniska Kraków-Balice, zatem postanowienie mpzp zezwalające na lokalizację stacji bazowych jest iluzoryczne, gdyż nie ma gdzie ich zrealizować. Dodatkowo - zgodnie z § 18 ust. 3, § 19 ust. 3 oraz § 20 ust. 3 w zw. z § 8 ust. 7 pkt 4 lit. b) uchwały - tereny U.1-U.6 oraz U.8-U.9 objęte są strefą zieleni w której obowiązuje m.in. zakaz lokalizacji budynków. Skarżąca wskazuje, że nie każdy obiekt budowlany nadaje się na potrzeby zlokalizowania stacji bazowej, głownie z uwagi na swoją konstrukcję oraz bezpieczeństwo infrastruktury technicznej. Tym samym na wskazanych uchwałą terenach niemal nie ma nawet teoretycznej możliwości zrealizowania jakiejkolwiek inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a całość warunków z § 7 ust. 12 oznacza całkowity zakaz ich lokalizowania na całym terenie objętym planem miejscowym. Skarżąca podkreśla przy tym, że przyjęte rozwiązania są sprzeczne z § 12 ust. 7 pkt 1 uchwały, bowiem nie ma możliwości, przy takich warunkach lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej zaspokojenia potrzeb odbiorców nawet w stopniu minimalnym, czy podstawowym.

Aby stacja bazowa mogła spełniać swoje funkcje takie jak propagacja sygnału, komunikowanie się z innymi stacjami bazowymi tworzącymi sieć telekomunikacyjną, czy łączenie z urządzeniami końcowymi (aparaty telefoniczne, laptopy itp.) z częścią stałą cyfrowej sieci telekomunikacyjnej, to jej anteny sektorowe i radioliniowe winny znajdować się na takiej wysokości, aby "górować" nad istniejącą zabudową, a antenowe konstrukcje wsporcze zapewniać bezpieczeństwo konstrukcji także podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych. Technologia działania stacji bazowej wymaga, aby antena była zainstalowana na odpowiedniej wysokości. Uchwała w zaskarżonej części eliminuje lokalizowanie na jej terenie stacji bazowych telefonii komórkowej, tak, aby możliwe było ich poprawne działanie zgodnie z przeznaczeniem, gdyż abstrahując od braku obiektów budowlanych, na których teoretycznie plan dopuszcza lokalizowanie masztów i urządzeń oraz zakazu ich lokalizowania w postaci wolnostojących masztów, to wysokość tych nieistniejących aktualnie, a potencjalnie możliwych do wybudowania, już zapewne wyczerpałaby maksymalną dopuszczalną wysokość zabudowy. Nie negując prawa Gminy do ustalenia zasad odnoszących się do kształtowania polityki przestrzennej. Skarżąca podkreśla, że ustalenia uchwały odnoszące się do infrastruktury telekomunikacyjnej eliminują jakąkolwiek możliwość zrealizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w technologii mobilnej. Innymi słowy, pomimo woli ustawodawcy wyrażonej w art. 46 megaustawy, by plany miejscowe w jak największym stopniu umożliwiały realizację inwestycji celu publicznego, skarżona uchwała wprowadza dla tych inwestycji warunki niemożliwe do spełnienia przez inwestora, w tym dużo surowsze i rygorystyczne niż dla pozostałych inwestycji, które nie mają przymiotu inwestycji celu publicznego. Inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie może być ograniczona istniejącym stanem zabudowy danego obszaru, zawsze bądź prawie zawsze będzie wyróżniać się od sposobu zabudowy albo ukształtowania terenu, zarowno co do wysokości, jak i kształtu. Dlatego też stacje bazowe podobnie jak inne urządzenia miejskiej infrastruktury technicznej bywają widoczne na tle otaczającej zabudowy. Inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej, z uwagi na swoje społeczne znaczenie, korzysta z preferencji inwestycyjnych, służąc przede wszystkim realizacji celu publicznego ponad ochronę ładu przestrzennego czy innych wartości estetycznych. Skarżąca wskazuje, że postanowienie § 7 ust. 12 pkt 4 Uchwały, zgodnie z którym infrastruktura telekomunikacyjna nie może powodować zakłóceń lub negatywnego oddziaływania na urządzenia radiołączności kolejowej bądź urządzenia sterowania ruchem kolejowym, jak i nie może negatywnie oddziaływać na pracę lotniczych urządzeń naziemnych (LUN) i powodować zakłóceń ich użytecznych sygnałów w przestrzeni, jest postanowieniem blankietowym zarowno z punktu widzenia zasad tworzenia prawa, jak i z punktu widzenia ustalania zasad lokalizowania takiej infrastruktury. Oczywiste jest, że żadna infrastruktura techniczna nie może negatywnie oddziaływać na pracę innych urządzeń (czy to kolejowych, czy lotniczych, czy elektroenergetycznych), przy czym ustalanie wzajemnych relacji pracy takich urządzeń nie mieści się w zakresie władztwa planistycznego gminy i pozostaje poza kręgiem uprawnień urzędników w sprawach dotyczących lokalizowania infrastruktury technicznej. Z tego względu postanowienie § 7 ust. 12 pkt 4) mpzp ma znaczenie jedynie hasłowe, ale nie statuuje żadnych zasad, których dotrzymanie mogłoby być choćby hipotetycznie sprawdzone przez organy administracji publicznej wydające decyzje architektoniczno-budowlane. Co więcej postanowienie to może stwarzać niedozwolone pole do żądania przez urzędników przedstawienia przez inwestora formalnego dokumentu wskazującego na "brak zakłóceń lub negatywnego oddziaływania na urządzenia radiołączności kolejowej bądź urządzenia sterowania ruchem kolejowym, którego inwestor nie będzie w stanie pozyskać. Po raz kolejny postanowienie mpzp nakładające na inwestora niedookreślone nakazy ma zastosowanie tylko do infrastruktury telekomunikacyjnej - w pozostałych zapisach uchwały nie ma analogicznego nakazu kierowanego do innych adresatów. Całkowicie niedopuszczalne w akcie prawnym są również postanowienia opisane w § 12 ust. 1 pkt 5 uchwały jako blankietowe i niespełniające standardów przyzwoitej legislacji, a przez to otwierające pole do dowolnych interpretacji (czy wręcz nadinterpretacji) przez osobę rozstrzygającą wniosek inwestora. Zdaniem P.Sp. z o.o. z siedzibą w W. niezrozumiałe, nadmiarowe, niedopuszczalne i niezgodne z art. 46 megaustawy jest opisowe określenie zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej (§ 12 ust. 1 pkt 5) - zarowno telekomunikacyjnej, jak i elektroenergetycznej. Plan nakazuje, aby lokalizacja obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji następowała z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych, przy czym nie wyjaśnia co pod pojęciem tego nakazu się mieści. Ochrona zdrowia ludności przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych stanowi domenę przepisów bezwzględnie obowiązujących z zakresu ochrony środowiska. Nie są to przepisy lokalne, tworzone przez samorządy, ale ustawy i rozporządzenia, które obowiązują wszystkich adresatów zawartych w nich norm. W szczególności zastosowanie mają art. 121 i 122 ustawy środowiska oraz wydane na podstawie delegacji ustawowej z art. 122 PoŚ dwa rozporządzenia wykonawcze - Rozporządzenie z dnia 17 grudnia 2019 r. Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku i Rozporządzenie z dnia 17 lutego 2020 r. Ministra Klimatu w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Skoro zatem przepisy rangi ustawowej i akty wykonawcze (rozporządzenia) regulują daną materię w sposób bezwzględnie obowiązujący, to brak jest przesłanek, aby w akcie prawa miejscowego ustalać niejasne i nie wiadomo do czego się odnoszące zasady związane z tą tematyką. Skarżąca podkreśla, że w trakcie konsultacji społecznych projektu uchwały były wyrażone wątpliwości co do zasadności skarżonego postanowienia, jednak uwaga ta nie została uwzględniona (organ uznał, że stanowisko konsultacyjne nie ma przymiotu takiego stanowiska). Uchwała w zaskarżonej części powoduje bezprawne ograniczenie skarżącej w możliwości prowadzenia na tym terenie działalności telekomunikacyjnej pozwalającej na świadczenie usług bezprzewodowych za pomocą stacji bazowych wykorzystujących technologię połączeń radiowych, jak również dyskryminuje ją w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne w technologii stacjonarnej. Jest to regulacja niedopuszczalna na gruncie przepisów rangi konstytucyjnej oraz ustawowej, w tym art. 113 ust. 3 pkt 5 P.t. oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 P.p. w zw. z art. 10 ust. 1 P.t. W konkluzji spółka wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie § 7 ust. 12 pkt 1 w zakresie frazy "oraz określonych w rozdziale III maksymalnych wysokości zabudowy", § 7 ust. 12 pkt 2-4 oraz § 12 ust. 1 pkt 5 uchwały.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o jej oddalenie. Organ wskazał, że obszar objęty planem obejmuje tereny o powierzchni ok. 64, 38 ha i w całości objęty jest ustaleniami Planu Generalnego Lotniska K. — B. na lata 2016 — 2036, zatwierdzonego w dniu 26 listopada 2018 r. przez Ministra Infrastruktury. Zgodnie z art. 55 ust. 9 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego — zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym, było obowiązkowe. Stąd w § 7 ust. 6 zaskarżonej uchwały, w zakresie wynikającym z lokalizacji lotniska K. – B., zostały uwzględnione: 1) powierzchnie ograniczające przeszkody w zakresie od 252 m n.p.m. do 283 m n.p.m. dla istniejącej drogi startowej lotniska K. - B., zgodnie z dokumentacją rejestracyjną lotniska;2) powierzchnie ograniczające przeszkody do 284 m n.p.m. dla projektowanej drogi startowej lotniska K. – B. , zgodnie z zatwierdzonym Planem Generalnym - obejmujące cały obszar planu, 3) nieprzekraczalne wysokości zabudowy wynoszące od 250 m n.p.m. do 283 m n.p.m. (przy nachyleniu powierzchni 1:7, tj. 14,286%), zgodnie z dokumentacją rejestracyjną lotniska. Na podstawie §7 ust. 8 w zw. z ust. 6 pkt 3, wskazane ograniczenia obejmują również wszystkie urządzenia na obiektach budowlanych. 7) Obszar ograniczonego użytkowania dla lotniska Kraków -Balice (strefy; B i C), ustanowiony uchwałą nr XXXII/470/09 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska K. - B. zarządzanego przez Międzynarodowy Port Lotniczy im. J. P. I. K. - B. sp. z o.o. (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego nr 377 poz. 2693), w którym przepisy odrębne określają ograniczenia w zakresie przeznaczenia oraz sposobu korzystania z terenów oraz wymagania techniczne dotyczące budynków zlokalizowanych w zakresie obszaru ograniczonego użytkowania - w granicach określonych na rysunku planu. Ponadto, zgodnie z § 7 ust. 9 uchwały, na obszarze planu obowiązują ograniczenia wysokości zabudowy, wynikające ze stref ochronnych dla lotniczych urządzeń naziemnych (LUN), wynoszące: 1) od 240 m n.p.m. do 260 m n.p.m. - NAV ID 1015, 2) od 260 m n.p.m. do 290 m n.p.m. - NAV ID 1131, 3) od 390 m n.p.m. do 410 m n.p.m.

SUR ID 2032.

W toku procedury planistycznej projekt zaskarżonej uchwały podlegał uzgodnieniu m. in. z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, właściwym do uzgadniania projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego z uwagi na fakt, że w obszarze objętym ustaleniami planu miejscowego planowana jest budowa/ rozbudowa lotniska oraz istniejących lotniczych urządzeń naziemnych (LUN). Postanowieniem z dnia 18 września 2017 r. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego nie uzgodnił projektu planu miejscowego i wprowadził do treści dokumentacji zmiany w zakresie uwzględnienia odpowiednich parametrów wysokościowych wynikających z tego, że obszar planu miejscowego znajduje się w zasięgu powierzchni ograniczających wysokość obiektów w rejonie lotniska K. - B. oraz w zasięgu powierzchni ograniczających zabudowę od lotniczych urządzeń naziemnych (LUN). Ponadto, zgodnie z dokumentacją rejestracyjną lotniska K. - B., część obszaru objętego planem obejmowała teren lotniska. W swoim postanowieniu Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego postulował zmianę przeznaczenia podstawowego terenów objętych granicą lotniska, na taką która uwzględniałby kontynuację funkcji lotniczej na terenie lotniska, z ewentualnym dopuszczeniem przeznaczenia uzupełniającego, a także wyjaśnił, że eksploatacja lotniska lub jego części dla celów nie lotniczych nie może naruszać przepisów bezpieczeństwa ruchu lotniczego i ograniczać jego możliwości eksploatacyjnych określonych w instrukcji operacyjnej lotniska oraz musi być poprzedzona zezwoleniem zarządzającego lotniskiem. Po wprowadzeniu wnioskowanych zmian projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Balice I" został ponownie wysłany do opiniowania i uzgodnień ustawowych. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego pismem z dnia 21 lipca 2022 r. wprowadził jeszcze dodatkowe zmiany do tekstu uchwały, a następnie uzgodnił skorygowany projekt planu miejscowego w trybie tzw. milczącej zgody. Jakkolwiek skarżąca nie kwestionuje ograniczeń wysokościowych uregulowanych w § 7 ust. 12 pkt 1 uchwały będących konsekwencją objęcia obszaru planu miejscowego Planem Generalnym dla Lotniska K. - B., jej sprzeciw budzi wymóg uwzględnienia maksymalnych wysokości zabudowy. Tymczasem powierzchnie ograniczające zabudowy wynikające z Planu Generalnego lotniska K. - B. pokrywają się ze wskaźnikami maksymalnej powierzchni zabudowy. Ponadto zgodnie z art. 9 ust. 4, 15 ust. 1 oraz 20 ust. 1 u. p. z. p. w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie 24 września 2023 r., obowiązywał prawny wymóg zgodności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z wytycznymi studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wyznaczone w planie miejscowym wskaźniki maksymalnej powierzchni zabudowy są zgodne z wytycznymi Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa, (uchwała Rady Miasta Krakowa nr CXII/1700/14 z dnia 9 lipca 2014 r.), w których w stosunku do terenów usług (U) ustalony został wskaźnik maksymalnej wysokości zabudowy do 25 m, a w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN) do 9 m. W uchwale wskaźniki maksymalnej wysokości zabudowy kształtują się następująco: w terenach objętych w Studium oznaczeniem MN jest to 9 m; w terenach objętych w Studium oznaczeniem U jest to: 16 m dla terenu U.l, 18 m/20 m dla terenów U.2 i U.3, 25 m dla terenów U.4-U.9, UL.l, UL.2, w terenach KK.1-KK.3 ustalono maksymalną wysokość zabudowy na poziomie 25 m. Prawny wymóg zgodności ustaleń planu miejscowego z wytycznymi dokumentu. Studium dotyczy wszystkich obiektów i urządzeń, a zatem nie odnosi się jedynie do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej i należy go powiązać z definicją "wysokości zabudowy", sformułowaną w § 4 ust. 1 pkt 16 uchwały. Nie można zatem zgodzić się z zarzutami dyskryminacji dostawców usług z zakresu telefonii komórkowej bezprzewodowej, które zostały sformułowane przez spółkę w skardze. Skarżąca podnosi, że wprowadzone w § 7 ust. 12 pkt 2 i 3 zakazy i ograniczenia powodują w praktyce niemożliwość realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na całym obszarze planu, gdyż: tereny kolei o symbolu KK.1-KK.3, w których została dopuszczona możliwość lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej, stanowią niewielki procent powierzchni planu, w terenach zabudowy usługowej o symbolu U.1-U.9 oraz w terenach zabudowy usługowej okołolotniskowej o symbolu UL. 1 i UL.2, na których została dopuszczona możliwość lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej na budynkach aktualnie nie ma odpowiedniej infrastruktury i są to tereny w niewielkim stopniu zagospodarowane. Uszło jednak uwadze Spółki, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ma na celu ustalić docelowe przeznaczenie terenu oraz ustalić warunki i zasady jego zagospodarowania. Rolą planowania przestrzennego nie jest ani sankcjonowanie dotychczasowego zagospodarowania terenu, ani również ustalenie wszystkich możliwych form zagospodarowania terenu z punktu widzenia jego możliwości inwestycyjnych. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 2 pkt 1 u. p. z. p. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uwzględnić nie tylko potrzeby w zakresie rozwoju sieci szerokopasmowych, lecz także wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz potrzeby interesy publicznego. W § 3 uchwały zostały sformułowane cele planu miejscowego, jakim było "stworzenie warunków prawnych dla uruchomienia nowych terenów inwestycyjnych w obszarze strategicznym o dominującej funkcji usług metropolitalnych oraz zapewnienie rezerw terenowych pod budową nowych dróg publicznych o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym Stąd też w oparciu cele planu, zostały wyznaczone tereny zabudowy usługowej oznaczone symbolem U.1 do U.9 o podstawowym przeznaczeniu pod: 1) U.l - zabudowę budynkami usługowymi z zakresu administracji, funkcji biurowych, funkcji szkoleniowo-konferencyjnych, gastronomii, handlu, kultury, nauki, 2) U.2., U.3 - zabudowę budynkami usługowymi z zakresu administracji, funkcji biurowych, funkcji szkoleniowo-konferencyjnych, gastronomii, handlu, kultury, nauki, zdrowia; budynkami zamieszkania zbiorowego, w tym hotelami; obiektami budowlanymi z zakresu sportu i rekreacji wraz z niezbędnym zapleczem, 3) U.4, U.5., U.6., U.7, U.8., U.9. - zabudowę budynkami usługowymi, w tym przemysłu wysokich technologii; a także tereny zabudowy okołolotniskowej oznaczone symbolami UL.l, UL.2 o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę: obiektami i urządzeniami służącymi obsłudze ruchu lotniczego, budynkami usługowymi i obiektami budowlanymi z zakresu: logistyki, wystawiennictwa; budynkami usługowymi z zakresu: administracji, funkcji biurowych, funkcji szkoleniowo - konferencyjnych, gastronomii, handlu, turystyki; budynkami zamieszkania zbiorowego w tym hotelami, budynkami zakwaterowania turystycznego. We wskazanych terenach U. 1-U.9 oraz UL.l i UL.2, zgodnie z § 7 ust. 12 pkt 3 uchwały, została dopuszczona możliwość lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej na budynkach. Argumenty dotyczące aktualnego stanu zagospodarowania tego terenu nie zasługują na uwzględnienie, skoro istotą planowania przestrzennego jest ustalenie stanu zagospodarowania określonego obszaru na przyszłość, zaś wyznaczone tereny zabudowy usługowej oraz okołolotniskowej mogą zgodnie z planem miejscowym zostać zagospodarowane w rożny sposób i stanowić w przyszłości zaplecze różnorodnych usług skupionych wokół rozbudowywanego obecnie Międzynarodowego Portu Lotniczego im. J. P. I. K. - B.. Zakwestionowany przepis § 7 ust. 12 pkt 4 uchwały ma charakter klauzul generalnych i w żaden sposób nie modyfikuje treści powszechnie obowiązujących przepisów regulujących zasady działania urządzeń radiołączności kolejowej, urządzeń sterowania ruchem kolejowym oraz lotniczych urządzeń naziemnych (LUN). Ochrona urządzeń lotniczych przed zakłóceniami i uszkodzeniami wynika nie tylko norm krajowych (rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 5 lipca 2013 r. w sprawie klasyfikacji lotnisk i rejestru lotnisk, w oparciu o które została sporządzona mapa z naniesionymi powierzchniami ograniczającymi wysokość zabudowy) ale także z norm europejskich t.j. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1108/ 2009 z dnia 21 października 2009 r. W sprawie związanej natomiast z infrastrukturą kolejową należy przywołać art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, zgodnie z którym usytuowanie budowli, budynków, drzew i krzewów oraz wykonywanie robot ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych, bocznic kolejowych i przejazdów kolejowych może mieć miejsce w odległości niezakłócającej ich eksploatacji, działania urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu kolejowego, a także niepowodującej zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Zgodnie natomiast z art. 53 ust. 2 u. t. k. budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym, że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 m. Przepis art. 53 ust. 1 u. t. k. odnosi się także do urządzeń z zakresu łączności publicznej (sieci bezprzewodowych telefonii komórkowych), co uszło uwadze spółki. Na podstawie § 27 uchwały zostały wyznaczone tereny kolei oznaczone symbolami KK.l, KK.2, KK.3 o podstawowym przeznaczeniu pod drogi kolejowe, budowle i urządzenia budowlane infrastruktury kolejowej, w których maksymalna wysokość obiektów budowlanych (a zatem i wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej) wynosić może do 25 m. Nie można zatem przychylić się do stanowiska spółki, jakoby zapis § 7 ust. 12 pkt 4 uchwały stanowił dodatkową przeszkodę w lokalizacji urządzeń z zakresu łączności publicznej. Z uwagi na istniejące tereny kolei, zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 10 i 11 uchwały na rysunku planu zostały zaznaczone, jako elementy informacyjne niestanowiące ustaleń planu, strefy: odległości 10 m od granicy obszaru kolejowego, 20 m od granicy obszaru kolejowego. § 7 ust. 12 pkt 4 uchwały należy uznać za prawidłowy, tym bardziej że: wydzielanie gruntów pod linie kolejowe oraz ich budowa i utrzymanie, wydzielanie gruntów pod lotniska, urządzenia i obiekty do obsługi ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, oraz budowa i eksploatacja tych lotnisk i urządzeń należą do katalogu inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 1 a i 1 b u. g. n. Zgodnie z § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego został sporządzony zaskarżony plan miejscowy, ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikającego z potrzeb ochrony środowiska oraz obowiązujących ustaleń planów ochrony ustanowionych m. in. dla parków krajobrazowych, a także dla innych form ochrony przyrody występujących na terenach objętych projektem MPZP. W związku z powyższym Gmina miała umocowanie prawne do wprowadzenia kwestionowanej zasady o charakterze ogólnym, który ani nie wyłącza, ani nie modyfikuje treści obowiązujących norm krajowych odnoszących się do dopuszczalnych wartości promieniowania pól elektromagnetycznych, w szczególności rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Nie da się zaprzeczyć, że urządzenia infrastruktury technicznej z zakresu telefonii komórkowej mobilnej emitują fale elektromagnetyczne, a ww. rozporządzenie wykonawcze dotyczy wszystkich tego typu urządzeń, gdyż określa dopuszczalne zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne oraz dopuszczalne wartości parametrów fizycznych – dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności (tj. również dla terenów przeznaczonych w planie miejscowym pod usługi). Dlatego też wprowadzenie § 12 ust. 1 pkt 5 uchwały nie narusza zasady władztwa planistycznego gminy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przy czym na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Przepis art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 733 z późn. zm) stanowi, iż przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Przepis ten stanowi samodzielną niezależną i opartą o inne przesłanki niż te, o których mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, podstawę do skarżenia uchwał w przedmiocie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (podobnie do kompetencji wojewody wynikających z art. 93 ustawy o samorządzie gminnym), przy czym legitymacja skarżącego jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, ograniczona jest do tych zapisów uchwały w sprawie planu miejscowego, które wprost dotyczą lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2019 r. II OSK 1814/17).

Wskazać należy, że podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego, w tym przekroczenie przysługującego gminie z mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej: ustawa), władztwa planistycznego. Z treści przepisu art. 28 ust. 1 ustawy wynika, że przewiduje on trzy rodzaje wad planu miejscowego powodujących jego nieważność, tj. istotne naruszenie zasad sporządzania planu, istotne naruszenie trybu jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów uczestniczących w procesie jego sporządzania. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzeniem aktu planistycznego, a więc merytoryczną zawartością aktu planistycznego (część testowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na uchwaleniu planu. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części. Skarżący w swojej skardze podnieśli zarzuty, które dotykają zasad sporządzania planu miejscowego. W ocenie Sądu powołane w skardze zarzuty częściowo zasługują na uwzględnienie.

Jak stanowi przepis art. 46 ust 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Odczytują literalnie ten przepis należało by uznać, że prawodawca lokalny jest pozbawiony instrumentów pozwalających mu formułować przepisy prawa miejscowego w zakresie jakichkolwiek ograniczeń dotyczących lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych. W ocenie sądu, stanowisko takie byłoby jednak nadinterpretacją tego przepisu. W uzasadnieniu projektu ustawy wprowadzającej tą regulację (Sejm RP VI kadencji, Nr druku 2546) wskazano bowiem, iż w art. 46 przyjęto zasadę, że żaden plan miejscowy nie może na jakimkolwiek obszarze zakazywać ani uniemożliwiać świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, w szczególności poprzez zakazy lub ograniczenia, o ile nie jest to konieczne dla ochrony bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, przyrody, zdrowia, zabytków albo ze względu na inny ważny interes publiczny. Wskazano również, że przepis ten ma stanowić punkt oparcia dla weryfikacji tego, czy ograniczenia i zakazy w planach miejscowych mają merytoryczne uzasadnienie i są konieczne w demokratycznym państwie prawa.

Sam ustawodawca wskazuje zatem cel regulacji zamieszczonej w art. 46 ust 1 w/w ustawy. Chodzi w nim o wykluczenie zakazów i ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej przez zapisy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego z tym zastrzeżeniem, że zakazy te i ograniczenia nie są związane z ochroną nadrzędnych wartości jakimi są bezpieczeństwo państwa, bezpieczeństwo porządku publicznego, ochrona środowiska, przyrody, zdrowia oraz zabytków. Prawodawca lokalny może więc w drodze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzać ograniczenia lub zakazy, także w zakresie lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, jeżeli jest to niezbędne do ochrony wartości o których mowa wyżej. W tym też zakresie ograniczenia i zakazy, o ile nie naruszają zasad sporządzania planu miejscowego nie mogą być uznane za nielegalne. Jeżeli jednak zakazy dotyczące lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych są arbitralne, pozbawione uzasadnienia dotyczącego ochrony wartości, o których mowa wyżej tj. ochrony bezpieczeństwa państwa, bezpieczeństwa porządku publicznego, środowiska, przyrody, zdrowia czy też zabytków, należy uznać je za nielegalne. Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 2019 r. II OSK 3131/18 plan miejscowy nie może wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Nie oznacza to jednak, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane, bądź ograniczeń z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią.

Analiza przepisów będących przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, prowadzi do wniosku, że częściowo naruszają one obiektywny porządek prawny, w szczególności wynikający z art. 46 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Strona skarżąca zarzuca, że przepisy te w praktyce uniemożliwiają lokalizację urządzeń telekomunikacyjnych w zasadzie w całym obszarze objętym ustaleniami planu miejscowego, a niektóre z nich mają charakter blankietowy oraz dotyczą materii regulowanych aktami rangi ustawowej. Częściowo z argumentacją tą należy się zgodzić.

Kwestionowane zapisy to § 7 ust 12 zasady odnoszące się do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej):

1) nakaz uwzględnienia wysokości bezwzględnych zabudowy określonych w ust. 6 i 9 oraz określonych w rozdziale III maksymalnych wysokości zabudowy;

2) zakaz lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej, z wyjątkiem terenów: KK.1- KK.3;

3) dopuszcza się lokalizacje inwestycji z zakresu łączności publicznej, takich jak anteny, maszty, stacje bazowe i inne urządzenia techniczne na obiektach budowlanych, w terenach: U.1-U.9, UL.1, UL.2;

4) infrastruktura telekomunikacyjna nie może powodować zakłóceń lub negatywnego oddziaływania na urządzenia radiołączności kolejowej bądź urządzenia sterowania ruchem kolejowym oraz nie może negatywnie oddziaływać na pracę lotniczych urządzeń naziemnych (LUN) i powodować zakłóceń ich użytecznych sygnałów w przestrzeni.

A także § 12 ust 1 pkt 5 zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych.

Podkreślić przede wszystkim należy, że teren objęty zapisami planu bezpośrednio przylega do międzynarodowego lotniska B. . W tym też znaczeniu jest to teren szczególny, podlegający nietypowym dla innych obszarów obostrzeniom, mającym zapewnić bezpieczeństwo ruchu lotniczego, jaki obsługuje to drugie co do wielkości lotnisko w Polsce. Przy uchwalania skarżonego planu prawodawca lokalny musiał uwzględnić wymogi, nie dotyczące innych obszarów, a wynikające z nadrzędnej kwestii wymaganego w tym obszarze bezpieczeństwa, która to kwestia wydaję się mieć priorytet nad innymi wartościami uwzględnianymi przy tworzeniu aktów planistycznych. W tym też znaczeniu zakaz lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej, z wyjątkiem terenów: KK.1- KK.3, wydaje się być uzasadniony a argumentacja organu związana ze specyfiką skarżonego planu, a w zasadzie terenu w jakim plan ten obowiązuje, jest w ocenie sądu przekonującą. Jeżeli nawet przyjąć by, że ograniczenie takie w innych obszarach (nie przylegających do lotnika) byłoby nieuzasadnione, to w obszarach przylotniskowych, takie ograniczenie wydaje się być celowe, mieści się w zakresie władztwa planistycznego organu i nie narusza art. 46 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Dalej wskazać należy, że skarżona uchwała, nie zakazuje lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze obowiązywania planu, ale do dopuszcza lokalizacje inwestycji z zakresu łączności publicznej, takich jak anteny, maszty, stacje bazowe i inne urządzenia techniczne na obiektach budowlanych, w terenach: U.1-U.9, UL.1, UL.2, a więc na znacznych terenach objętych jego zapisami. W ocenie sądu jednakże, nakaz wynikający z § 7 pkt 1 tj. nakaz uwzględnienia wysokości bezwzględnych zabudowy określonych w ust. 6 i 9 oraz określonych w rozdziale III maksymalnych wysokości zabudowy, w zakresie objętym zaskarżeniem tj. w części "oraz określonych w rozdziale III maksymalnych wysokości zabudowy" jest nadmiernym i niedopuszczalnym ograniczeniem naruszającym art. 46 ust 1 oraz ust. 2 ustawy. Zauważyć bowiem należy, że istotą tej regulacji (art. 46 ust. 1 i 2 ustawy) jest stworzenie takiej zasady prawnej, która finalnie ma na celu zapewnienie jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych. Dorobkiem orzecznictwa jest wypracowanie stanowiska, że prawodawca lokalny zapisami planu miejscowego może wprowadzać pewne ograniczenia, co do rodzaju, miejsca lokalizacji, lub parametrów urządzeń telekomunikacyjnych, zakazy te jednak nie mogą prowadzić do tego, że treść planu miejscowego będzie skutkowała powstawaniem obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych, a więc rezultatów sprzecznych z celami ustawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2022 r. II OSK 1704/19 oraz z dnia 25 stycznia 2022 r. II OSK 1176/19). Jak wskazuje strona skarżąca, stacja bazowa, by mogła spełniać swoje funkcje takie jak propagacja sygnału, komunikowanie się z innymi stacjami bazowymi tworzącymi sieć telekomunikacyjną, czy łączenie z urządzeniami końcowymi (aparaty telefoniczne, laptopy itp.) z częścią stałą cyfrowej sieci telekomunikacyjnej, to jej anteny sektorowe i radioliniowe winny znajdować się na takiej wysokości, aby "górować" nad istniejącą zabudową, a antenowe konstrukcje wsporcze zapewniać bezpieczeństwo konstrukcji także podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych. Technologia działania stacji bazowej wymaga zatem, aby antena była zainstalowana na odpowiedniej wysokości. Jak zasadnie wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 października 2023 r. II SA/Kr 1132/23 wprowadzenie wymogu, że inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej, czyli zarówno anteny wolnostojące oraz anteny lokalizowane na istniejących obiektach, muszą uwzględnić wyznaczone w planie maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach, w istocie prowadzi do całkowitego wykluczenia ich lokalizacji na całym obszarze planu. Anteny sektorowe i radioliniowe montowane są na różnorakich konstrukcjach wsporczych, a technologia działania stacji bazowej wymaga, aby antena była zainstalowana na odpowiedniej wysokości i co zasady górowała nad istniejącą zabudową (por. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 września 2023 r. II SA/Kr 749/23).

Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić. Urządzenie telekomunikacyjne, aby prawidłowo działały z natury muszą górować nad obiektem, na którym są posadowione, a jeżeli zabudowa ta jest realizowana w maksymalnej, dopuszczalnej wysokości, na obiektach takich lokalizacja inwestycji z zakresu łączności publicznej, jak anteny, maszty, stacje bazowe i inne urządzenia techniczne, jest wykluczona. Cytowany wyżej przepis w części niezaskarżonej nakazuje zachować tym urządzeniom wysokości bezwzględnych zabudowy określonych w § 7 ust. 6 i 9 uchwały tj. w przepisach dotyczących, powierzchni ograniczających przeszkody i nieprzekraczalne ograniczenia wysokości zabudowy, w zakresie wynikającym z lokalizacji lotniska K.-B.. Ograniczenia wynikające z tych przepisów (dotyczące bezpieczeństwa ruchu lotniczego), wydają się wystarczające dla zapewnienia tego bezpieczeństwa, a dodatkowe ograniczenie jakie wynika z części zaskarżonej, jako niesprzeczne z przepisami odrębnymi wobec brzmienia art. 46 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w ocenie sądu są nielegalne.

Warto też podkreślić, że zgodnie z art. 46 ust 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z kolei przepis art. 46 ust 2 w/w/ ustawy stanowi, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Mimo zatem literalnej dopuszczalności lokalizowania urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej na obiektach budowlanych jedynie w obszarach U.1-U.9, UL.1, UL.2,, przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych lokalizację taką dopuszczają także w innych obszarach skarżonego planu ( w szczególności w obszarach MN oraz MN/U), jeżeli nie narusza ona przepisów odrębnych np. związanych z bezpieczeństwem ruchu lotniczego. Zakaz lokalizacji takich urządzeń dotyczy wyłącznie obiektów wolnostojących.

Co do zapisu zamieszczonego w § 7 ust 12 pkt 4 infrastruktura telekomunikacyjna nie może powodować zakłóceń lub negatywnego oddziaływania na urządzenia radiołączności kolejowej bądź urządzenia sterowania ruchem kolejowym oraz nie może negatywnie oddziaływać na pracę lotniczych urządzeń naziemnych (LUN) i powodować zakłóceń ich użytecznych sygnałów w przestrzeni, to w ocenie sądu trudno dopatrywać się jego nielegalności właśnie z uwagi na obszar, którego dotyczy i względy bezpieczeństwa związanego z ruchem lotniczym i kolejowym na tym obszarze. Wskazać też należy, że po części (dotyczącej oddziaływania na pracę lotniczych urządzeń naziemnych) przepis ten, to wynik uzgodnienia projektu planu z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego (pismo z dnia 21 lipca 2022 r.).

Co zapisu zamieszonego w § 12 ust 1 pkt 5 - zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych, w ocenie sądu jest to zapis wadliwy, zgodzić należy się ze stroną skarżącą, że zapisy te mają charakter blankietowy i nie spełniają standardów dobrej legislacji, a przez to otwierające pole do dowolnych interpretacji tych zapisów i to przez podmioty do tego nieuprawnione (nie mające wiedzy na temat ochrony zdrowia) a rozstrzygających np. wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę w aspekcie zgodności projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Infrastruktura telekomunikacyjna, nie może oczywiście stwarzać zagrożenia zdrowia ludzi. Spełnienie tego wymogu zagwarantowane jest przepisami rangi ustawowej, a plan miejscowy w kwestie te nie powinien ingerować. Poza tym jak mowa wyżej, ocena tych kwestii nie leży w kompetencjach i praktycznych możliwościach organu oceniającego zgodność inwestycji z zapisami planu miejscowego. Przepisy te posługują się przy tym pojęciami potocznymi, niemającymi oparcia w przepisach prawa, w tym w definicjach legalnych, co jest sprzeczne z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kwestie normowane przytoczoną wyżej regulacją, wykraczają zatem poza materię do normowania której prawodawca lokalny został uprawniony przepisem art. 15 tejże ustawy.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., orzeczono w pkt I wyroku. O kosztach orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 200 P.p.s.a.