Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik ( spr.) Protokolant Ewa Majchrzak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 października 2008r. sprawy ze skargi K. S., B. K. i K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...], Nr [...], którą Burmistrz B. K. odmówił anulowania czynności materialno – technicznej w postaci wpisu o zameldowaniu na pobyt stały A. i M. Z. wraz z dziećmi M., J. i P. w budynku przy ul. P. [...] w B. K.

Podstawę prawną obu wydanych w niniejszej sprawie decyzji administracyjnych stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 z późn. zm.). Jak wskazał Wojewoda [...] organ I instancji prawidłowo dokonał oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy, w związku z czym wydane przez niego orzeczenie nie narusza prawa.

Jak wynika z akt sprawy, po nabyciu przez M. i A. Z. udziału, stanowiącego czwartą część nieruchomości, położonej przy ul. P. [...] w B. K. złożyli oni w tamtejszym Urzędzie Miejskim wniosek o zameldowanie ich w budynku, położonym na przedmiotowej nieruchomości. Jednocześnie do ww. urzędu wpłynął sprzeciw pozostałych współwłaścicieli posesji położonej przy ul. P.[...], K. K. K. S. i B. K., w którym oświadczyli, że nie wyrażają zgody na zameldowanie jakichkolwiek osób na należącej do nich nieruchomości. W toku dokonanych w trakcie wszczętego w podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2008 r. postępowania czynności ustalono, iż M. i A. Z. zamieszkują pod wskazanym adresem od dnia [...], co potwierdzone zostało faktem opuszczenia mieszkania przez poprzednich właścicieli, a także informacją z miejscowego Posterunku Policji, w związku z czym, według organu I instancji spełnione zostały wynikające z art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przesłanki do dokonania zameldowania. Tym samym, jak wskazał organ, brak jest podstaw do anulowania wyżej wskazanej czynności materialno – technicznej.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się K. S., B. K. oraz K. K., którzy w odwołaniu od decyzji I instancji wnieśli o jej uchylenie i jednoczesne anulowanie czynności zameldowania na pobyt stały M. i A. Z. wraz z dziećmi w lokalu przy ul. P. [...] w B. K.

Zakwestionowanej decyzji zarzucili naruszenie prawa przy jej wydawaniu, wskazując jednocześnie, że do naruszenia prawa doszło również przy wprowadzaniu się małż. Z. do budynku, które zgodnie z ich twierdzeniem, nastąpiło mimo ich sprzeciwu w asyście policji. W opinii odwołujących się znajdujący się na przedmiotowej nieruchomości budynek stanowi integralną i niepodzielną całość, w związku z czym niemożliwe było zbycie prawa użytkowania pomieszczeń oraz działki, bez zgody pozostałych współwłaścicieli, a tym samym dokonanie zameldowania wymienionej rodziny. Proszona przez nich o pomoc w ochronie własności policja odmówiła, tłumacząc brak możliwości ingerencji w sprawie cywilnej.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Wojewoda [...] podniósł niesłuszność użytej w odwołaniu argumentacji, wskazując jednocześnie na zawarty w art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych obowiązek dokonania meldunku, przy spełnieniu ustawowych przesłanek. Ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego wynika, iż wymagane przesłanki zostały spełnione, bowiem M. i A. Z. wraz z dziećmi przebywają pod wskazanym adresem z zamiarem zamieszkiwania tamże, posiadając jednocześnie tytuł prawny do lokalu. W związku z powyższym dokonanie zameldowania nastąpiło zgodnie z obowiązującym stanem prawnym.

K. S., B. K. oraz K. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję organu II instancji zarzucając nieuwzględnienie wszystkich zaistniałych w sprawie okoliczności faktycznych. Podnieśli w niej, iż nabycie przez M. i A. Z. udziału, nie oznacza nabycia przez nich mieszkania. Podkreślili ponadto, iż o zameldowaniu w budynku będącym przedmiotem współwłasności powinna decydować większość.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Wykonanie obowiązku meldunkowego polega na zgłoszeniu wymaganych do zameldowania danych organowi ewidencji, który obligowany jest dokonać stosownej rejestracji rodzącej skutki prawne. Przy zameldowaniu, zgodnie z art. 9 ust. 2a ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) należy przedstawić potwierdzenie pobytu w danym lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, przy czym dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być m.in. umowa cywilno-prawna (w tym akt notarialny).

Czynność zameldowania ma potwierdzić istniejący stan faktyczny - stały lub czasowy pobyt pod oznaczonym adresem, a więc dana osoba winna rzeczywiście zamieszkiwać w konkretnym lokalu, a następnie dokonać zameldowania w nim przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia.

Określona w art. 10 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) przesłanka zameldowania na pobyt stały zostaje spełniona wówczas, gdy łącznie zrealizowane są wymienione w tych przepisach dwa warunki, a mianowicie, gdy osoba przebywa – zamieszkuje w lokalu i ma zamiar stałego w nim przebywania. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowego miejsce stałego pobytu to takie miejsce, w którym osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, to jest w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, posiada rzeczy codziennego użytku (meble, odzież, żywność), nadaje i przyjmuje korespondencję, przyjmuje wizyty innych osób oraz ma wolę stałego (a przynajmniej długotrwałego) koncentrowania tamże swych życiowych spraw.

W razie zgłoszenia zastrzeżeń co do prawidłowości zameldowania sprawę rozstrzyga w trybie art. 47 ust. 2 ustawy organ ewidencji wydając decyzję o anulowaniu, bądź odmowie anulowania czynności materialno - technicznej zameldowania. Anulowanie takiej czynności ma miejsce wówczas, gdy w toku postępowania administracyjnego zostanie wykazane, że osoba zgłaszająca pobyt pod konkretnym adresem faktycznie tam nie przebywa lub nigdy nie przebywała.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że A. i M. Z. wprowadzili się wraz z dziećmi do budynku przy ul. P. [...] w dniu [...], a także, iż aktem notarialnym z dnia [...], współwłaścicielka w ¼ części nieruchomości – A. Z. zbyła swój udział, obejmujący również udział w tymże budynku, wyżej wymienionym. Zgłaszając zatem w dniu [...] w organie ewidencyjnym swój pobyt pod wskazanym adresem, rzeczywiście tam od kilku dni zamieszkiwali oraz legitymując się aktem notarialnym, jako współwłaściciele nieruchomości władni byli, stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy, potwierdzić ten fakt.

Podnieść należy, iż z aktu notarialnego [...] wynika, że w ramach zbywanego małż. Zielińskim udziału w nieruchomości A. L. posiadała i użytkowała z wyłączeniem pozostałych współwłaścicieli między innymi dwa pokoje, kuchnię, łazienkę, przedpokój, wiatrołap, piwnicę i kotłownię na parterze budynku mieszkalnego. Sporządzenie powyższego aktu notarialnego wskazuje na zamiar stałego przebywania w tym miejscu. Wobec powyższego spełnione zostały ustawowe przesłanki do zameldowania rodziny Z., w związku z czym organ ewidencyjny był wręcz zobligowany do dokonania tej czynności, a sprzeciw wniesiony przez pozostałych współwłaścicieli nieruchomości nie mógł okazać się skuteczny.

Jak słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy instytucja zameldowania służy w świetle obowiązujących unormowań wyłącznie do rejestracji danych o faktycznym miejscu pobytu osób i ma charakter porządkowy.

Ponadto, jakkolwiek zameldowanie nie przesądza o uprawnieniach do lokalu, to w niniejszej sprawie A. i M. Z., poprzez nabycie w drodze aktu notarialnego ¼ udziału w nieruchomości stali się pełnoprawnymi takimi samymi jej współwłaścicielami, jak skarżący i mogliby także, aczkolwiek nieskutecznie sprzeciwiać się zameldowaniu któregoś z dwojga skarżących (K. S., K. K.), gdyby istotnie zamieszkali w będącym przedmiotem współwłasności domu. W powyższym kontekście, powoływanie się w odwołaniu od decyzji I instancji na wyrok WSA Warszawie z dnia 13 lutego 2006 r. sygn. IV SA/Wa 1226/05 w zakresie odnoszącym się do uprawnień właściciela lub współwłaściciela do korzystania z rzeczy, uznać należy za chybione.

Dodatkowo wyjaśnić trzeba, iż o tym czy zamieszkanie jakiejś osoby w konkretnym lokalu czy budynku wymaga zgody innych osób (zwłaszcza współwłaścicieli) nie może rozstrzygać organ ewidencji, wobec braku przyznania mu w tym zakresie uprawnień w przepisach o ewidencji ludności. Decydują o tym przepisy prawa cywilnego normujące poszczególne typy stosunków prawnych, których elementem jest uprawnienie do używania lokalu. Potwierdzenie pobytu jest tylko bowiem jak wcześniej wskazano potwierdzeniem faktu, a nie uprawnienia.

Kwestionowanie tytułu prawnego do lokalu wynikającego z aktu notarialnego nie może być zatem skuteczne w sprawie o zameldowanie.

Jako mające odzwierciedlać aktualny stan faktyczny zameldowanie w danym lokalu (budynku) podlega stałej aktualizacji, ilekroć stan faktyczny ulega zmianie. W przypadku więc ewentualnego doprowadzenia przez skarżących do unieważnienia kwestionowanego przez nich aktu sprzedaży udziału w nieruchomości oraz eksmisji rodziny Z. z budynku przy ul. P. [...] w B. K., będzie musiało nastąpić ich wymeldowanie z tegoż budynku.

Stwierdzając w świetle przedstawionych wyżej ustaleń i ocen, brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza B. K. z dnia [...] o odmowie uchylenia czynności zameldowania, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono, jak w sentencji niniejszego wyroku.