Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 18 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia O. sp. z o.o. z siedzibą w R. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 746/11 w zakresie wpisu od skargi w sprawie ze skargi O. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 27 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od gier za marzec 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością O. z siedzibą w R. (dalej: Spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 27 maja 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za miesiąc marzec 2010 r. w kwocie 79 988 zł.

Zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2011 r. Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał Spółkę na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1.600 zł.

Na powyższe zarządzenie Spółka wniosła zażalenie, domagając się uchylenia tego zarządzenia w całości i zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego. Jako podstawę swoich wniosków spółka wskazała naruszenie § 1 pkt 3 oraz § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu wpisu stosunkowego, podczas gdy ze względu na charakter sprawy od skargi należny jest wpis stały.

W uzasadnieniu zażalenia Spółka podniosła, że zaskarżona w sprawie decyzja, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier, nie przyznaje podatnikowi żadnych praw ani obowiązków. Nie zmienia więc jego sytuacji w stosunku do tej przed wszczęciem postępowania, w szczególności nie nakłada żadnych określonych zobowiązań mających wartość pieniężną. Nie istnieje zatem obowiązek podatnika, wyrażony kwotą pieniężną, który można by traktować jako przedmiot sporu. W sprawach dotyczących odmowy stwierdzenia nadpłaty spór nie sprowadza się bowiem do kwestionowania konkretnej należności pieniężnej, a dotyczy ustalenia istnienia bądź nieistnienia określonych ustawowo przesłanek uzasadniających stwierdzenie nadpłaty. Niezależnie od powyższego strona wywiodła, że nawet gdyby nie uwzględnić powyższego stanowiska, to i tak zaskarżone zarządzenie należy uznać za błędne (przedwczesne). Zastosowana bowiem w sprawie procedura sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 218 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) może mieć miejsce dopiero w przypadku, gdy przewodniczący dysponuje tą wartością podaną przez stronę i budzi ona wątpliwości. W niniejszej sprawie spółka nie podała zaś wartości przedmiotu zaskarżenia, zatem najpierw należało wezwać ją do uzupełnienia braków skargi, w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W sprawach dotyczących stwierdzenia nadpłaty spór nie sprowadza się – wbrew twierdzeniom Spółki - do kwestionowania konkretnej należności pieniężnej. Występując do organu podatkowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty strona domaga się konkretnej kwoty tyle tylko, że w odróżnieniu od decyzji wymiarowej (nakładającej obowiązek zapłaty) kwota ta została już uiszczona, a podatnik kwestionując wysokość zapłaconego podatku ubiega się o jego zwrot. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi zatem wątpliwości, że w niniejszej sprawie należny jest od skargi wpis stosunkowy, którego wysokość zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem (art. 231 w zw. z art. 233 p.p.s.a. oraz § 1 rozporządzenia).

Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Szereg orzeczeń zapadło też już w analogicznym stanie faktycznym (odmowa stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier) – por. post. NSA z dnia: 12 lipca 2011 r., II FZ 299-304/11, II FZ 314/11; 29 czerwca 2011 r., II FZ 273-274/11, II FZ 253/11, II FZ 282/11; 14 czerwca 2011 r., II FZ 235-241, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl w skrócie: CBOSA

Z uwagi na to, że w sprawie organy podatkowe odmówiły Spółce stwierdzenia nadpłaty w kwocie 79 988 zł., należny wpis od skargi, wyliczony zgodnie z § 1 pkt 3 rozporządzenia wynosi 1.600 zł. zł. (2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł). Taka też kwota została wskazana w zaskarżonym zarządzeniu.

Sąd stwierdza przy tym, że w aktach sprawy brak jest odrębnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału w przedmiocie sprawdzenia wysokości wpisu, które powinno było zostać wydane, stosownie do art. 218 p.p.s.a. Przewodniczący nie wezwał też Spółki do zweryfikowania wskazanej w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Z treści skargi wynika jednakże, że strona kwestionuje zaskarżoną decyzję w całości. Nie ulega zatem wątpliwości, że sporna jest cała wskazana wyżej kwota nadpłaty. Ponadto błędne wskazanie w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia (jako "brak" tej wartości) nie jest tym samym, co jej niewskazanie. Z tych powodów uchybienie przez Przewodniczącego art. 218 p.p.s.a. nie miało wpływu na prawidłowość kwestionowanego w sprawie wezwania.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a.