Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung (spr.), Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Ewa Marcinkowska, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do celów sportowych – oddala skargę –

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) oraz art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] października 2011 r. nr [...], odmawiającą wydania M. J. pozwolenia na broń palną dla celów sportowych w łącznej liczbie [...] egzemplarzy broni, w tym:

[...]

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż M. J. wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2011 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. o wydanie pozwolenia na [...] egzemplarzy broni palnej do celów sportowych, tj. [...]. Podniósł, iż w jego przypadku istnieje ważna przyczyna posiadania żądanej ilości broni, czyli członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, tj. Klubie S. w G., posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10 b ustawy o broni i amunicji, tj. patentu strzeleckiego PZSS z dnia [...] września 2010 r., uprawniającego do uprawnia strzelectwa [...] oraz licencji PZSS z [...] czerwca 2011 r. w zakresie strzelectwa [...]. Dodatkowo M. J. stwierdził, że strzelectwo zamierza uprawiać uczestnicząc we współzawodnictwie sportowym w ramach PZSS, jak również poza strukturami tego związku, chce też strzelać w różnych konkurencjach strzelań precyzyjnych, dynamicznych i długodystansowych. Do wniosku, oprócz dokumentów potwierdzających jego kwalifikacje sportowe, dołączył orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzające, że może dysponować bronią oraz zaświadczenie Strzeleckiego Klubu [...] o członkostwie w tym klubie (k. [...]).

Komendant Wojewódzki Policji w G. przeprowadził postępowanie dowodowe w oparciu o przedstawione w przez stronę dokumenty, w tym jej pisma z dnia [...] września 2011 r. i [...] października 2011 r. (k. [...]), a także własne ustalenia, m.in. wywiad środowiskowy (pozytywny, k. [...]), informację z Krajowego Rejestru Karnego (strona w nim nie figuruje, k. [...]), a następnie oceniając zebrany materiał dowodowy uznał, iż w jej przypadku brak jest podstaw do wydania pozwolenia na broń palną w żądanej przez nią ilości, dlatego też decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] odmówił wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych w łącznej sumie [...] egzemplarzy broni.

Od powyższej decyzji strona wniosła w terminie ustawowym odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając organowi I instancji obrazę art. 7 Konstytucji RP, art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji oraz art. 6, 9, 77 i 107 § 3 k.p.a., przez nieuzasadnioną odmowę wydania jej pozwolenia na [...] jednostek broni palnej do celów sportowych.

Odnosząc się do regulacji ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym od dnia 10 marca 2011 r. strona stwierdziła, iż spełnia wszystkie konieczne przesłanki do wydania jej pozwolenia na broń, dlatego organ Policji jest bezwzględnie zobowiązany uwzględnić jej żądanie w całości. Natomiast organ I instancji odmawiając, wbrew ustawowemu obowiązkowi, wydania jej pozwolenia na broń zignorował obowiązujące przepisy prawa oraz zebrane dowody, dlatego w jej ocenie zachodzi uzasadnione przypuszczenie działania przez ten organ na szkodę jej interesu, a więc istnieje możliwość popełnienia przez osobę podpisującą zaskarżoną decyzję przestępstwa z art. 231 k.k.

Strona jednocześnie podniosła, że organ II instancji w związku z uzyskaniem powyższej informacji ma obowiązek rozstrzygnąć czy wskazany przez nią w odwołaniu funkcjonariusz Policji dopuścił się złamania prawa. Dodatkowo stwierdziła, że, wbrew twierdzeniu organu, dla sposobu rozstrzygnięcia jej sprawy nie ma znaczenia okres uprawnia przez nią strzelectwa (aktywności strzeleckiej), na co w swojej decyzji zwrócił uwagę organ Policji. Stwierdziła też, iż nie musi organom Policji udowadniać swojego zaangażowania w uprawianie strzelectwa sportowego, czego zażądano od niej wbrew, jej zdaniem, woli ustawodawcy. Zakwestionowała przy tym stanowisko organu dotyczące kwestii relacji interesu społecznego i indywidualnego (art. 7 k.p.a.).

Powołując się na powyższe argumenty strona wniosła o uchylenie decyzji tego organu i uwzględnienie jej wniosku o wydanie pozwolenia na broń palną do celów sportowych (k. 46-54).

Po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendant Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] października 2011 r., uznając, że decyzja organu I instancji jest zasadna.

Organ odwoławczy w swojej decyzji odwołał się do treści art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Z kolei ust. 2 pkt 4 tego artykułu stanowi, iż pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach sportowych. Natomiast art. 10 ust. 3 pkt 3 tej ustawy wskazuje, że za ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10 b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego. Organ wskazał, iż wymienione kryteria formalne strona spełnia - jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim i posiada stosowne uprawnienia do uprawniania sportu strzeleckiego oraz uczestniczenia we współzawodnictwie sportowym w zakresie strzelectwa w dyscyplinach: pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa (k. [...]). Wbrew stanowisku strony, nie może to jednak być wystarczające do wydania pozwolenia na dowolną liczbę egzemplarzy broni tylko na podstawie deklaracji wnioskodawcy. Sprzeciwia się temu niewątpliwie cel ustawy o broni i amunicji. Sens tego aktu prawa powszechnie obowiązującego jest bowiem taki (nawet po nowelizacji obowiązującej od dnia 10 marca 2011 r.), że broń palną, w tym do celów sportowych, można posiadać jedynie za zgodą organów Policji, wyrażoną w decyzji administracyjnej, w której określa się cel, w jakim zostało wydane pozwolenie oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni (art. 12 ust. 1 ustawy). Decyzja taka ma zatem charakter konstytutywny, a nie deklaratoryjny (innego wniosku z przepisów ustawy wywieść nie sposób), co oznacza, że ustawodawca, rzeczywiście liberalizując omawiane przepisy prawa, przyznanie pozwolenia na broń pozostawił jednak, nawet w sytuacji spełnienia przez osoby ubiegające się o pozwolenie na broń formalnych przesłanek określonych w art. 10 ust. 3 pkt 3 organom Policji. Tyle tylko, że poprzez wspomnianą liberalizację organom tym pozostał obecnie mniejszy zakres sprawy podlegający ich ocenie. Dotychczas ocenie podlegała w ogóle zasadność przyznania pozwolenia na broń, obecnie zaś tylko zakres tego żądania. Zdaniem organu, łatwo sobie wyobrazić sytuację, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń dla celów sportowych bez większych trudności uzasadni, tylko deklarując szeroki obszar zainteresowania sportem strzeleckim, potrzebę posiadania "niezliczonej" ilości broni, bowiem konkurencji strzeleckich jest również "niezliczona ilość", jeśli wziąć pod uwagę dopuszczalne parametry broni używanej do konkurencji organizowanych przez różne federacje sportu strzeleckiego. Dlatego tez nie można odmówić organom Policji prawa do żądania od wnioskodawcy przedstawienia takiego materiału dowodowego, który umożliwiłby ocenę, czy wnioskując o prawo do broni określonego rodzaju i ilości opiera się on na obiektywnych i słusznych przesłankach. Trudno zatem poprzestać tu tylko, jak chciałaby strona, na jej deklaracjach, dotyczących zainteresowania określonymi konkurencjami strzeleckimi. Okoliczności te usiłował wyjaśnić stronie organ I instancji w swym piśmie z dnia [...] września 2011 r. (k. [...]), jednakże nie przyjęła ona tych wyjaśnień do wiadomości, pomimo wcześniejszych zapewnień co do współpracy z organem w zakresie gromadzenia materiału dowodowego.

Zdaniem Komendanta Głównego Policji, na taki materiał dowodowy powinny składać się, jak dotychczas, dokumenty potwierdzające faktyczne uprawianie strzelectwa w danej konkurencji czy konkurencjach (komunikaty, wykazy z zawodów i treningów). Jest to o tyle dodatkowo uzasadnione, że po wstąpieniu do klubu strzeleckiego upływa na uzyskanie patentu i licencji strzeleckiej dość czasu, by osoba zainteresowana pozwoleniem na broń zorientowała się, korzystając z broni klubowej lub użyczonej, co do swoich preferencji i uczestniczyła w dość dużej liczbie treningów czy nawet klubowych zawodów strzeleckich.

Istotną kwestią jest w tym kontekście, że organ rozpatruje sprawę w całym jej zakresie określonym wnioskiem strony, bo tylko ona uprawniona jest do określenia żądania i jego ewentualnej zmiany pod wpływem argumentacji organu podnoszonej w toku postępowania.

Organ wyjaśnił, iż gdyby przyjął punkt widzenia strony w zakresie materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji, zaniechałby obowiązku sprawowania reglamentacyjnego nadzoru (poprzez wydawanie pozwoleń na określoną liczbę egzemplarzy broni, uzasadnioną obiektywnymi okolicznościami) nad dostępem do broni palnej. Do tego, pomimo nowelizacji ustawy o broni i amunicji obowiązującej od dnia 10 marca 2011 r., nie został przez ustawodawcę upoważniony. Gdyby bowiem intencją prawodawcy było umożliwienie pełnego i nieograniczonego dostępu do broni wykorzystywanej w celach sportowych, wskazałby, że spełnienie przesłanek określonych w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji (oczywiście przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych) uprawnia do posiadania takiej broni z mocy samego prawa. Wówczas decyzja miałaby jedynie charakter deklaratoryjny.

Komendant Główny Policji podniósł, iż staż członkowski nie powinien mieć obecnie znaczenia dla sposobu rozpatrzenia sprawy, podobnie jak lokaty zajmowane w zawodach strzeleckich i w tym zakresie stanowisko organu I instancji jest niezasadne. Jednak udział w zawodach i treningach może być i powinien być uwzględniany przy ocenie zakresu żądania odnośnie liczby egzemplarzy broni. W poprzednim stanie prawnym osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń palną sportową musiała wykazać się znacznym zaangażowaniem, ocenianym między innymi przez pryzmat częstotliwości startów, rangę zawodów, czasu uprawiania przedmiotowego sportu. Obecnie okoliczności te utraciły znaczenie na rzecz wymienionych w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy, nie zmieniła się natomiast sytuacja prawna w zakresie ustalenia liczby egzemplarzy broni, co poprzednio również podlegało ocenie organów Policji. Przepis art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie uległ bowiem w swej istocie zmianie - zmiana ma tylko charakter "graficzny".

Zdaniem organu odwoławczego strona, wskutek odmowy współpracy w kwestii przedstawienia żądanych przez organ I instancji komunikatów i wykazów, uniemożliwiła mu rozpatrzenie niniejszej sprawy w pełnym jej zakresie, co też skutkowało, zasadnie i celowo, odmową wydania jej pozwolenia na broń. Jest to więc skutkiem braku właściwej współpracy z organem, który w przypadku wyczerpania możliwości dowodowych, mających na celu pełne ustalenie okoliczności faktycznych mających być podstawą uzyskania przez stronę prawa do posiadania broni palnej sportowej, ma prawo wysnuwania logicznych wniosków, wynikających z już zgromadzonych w sprawie materiałów i zasad procedury. Obowiązek organów Policji w zakresie gromadzenia przekonywujących dowodów nie jest bowiem nieograniczony i strona, na co słusznie zwrócił uwagę organ I instancji, powinna współprzyczyniać się do tego, zwłaszcza, gdy dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego wymaga jej aktywnego uczestnictwa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2003 r., sygn. akt III SA 2917/01, niepublikowany).

Komendant Główny Policji stwierdził więc, że organ I instancji działał w granicach prawa i dokonał właściwej oceny materiału dowodowego, odnosząc się do celu całej ustawy o broni i amunicji, a więc jej charakteru, co spowodowało odmowę wydania pozwolenia na broń palną sportową.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, poprzez nieuwzględnienie odwołania i nie wydanie pozwolenia na broń palną do celów sportowych pomimo tego, że wnioskodawca przedstawił i udokumentował istnienie ważnej przyczyny posiadania broni dla celów sportowych, w rozumieniu art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, przez błędne uznanie czym w rozumieniu jest ważna przyczyna posiadania pozwolenia na broń palną do celów sportowych, przez przestawienie w szyku zdania tekstu autentycznego ustawy sformułowania "w szczególności", w miejsce gdzie to sformułowanie nie występuje, przez to wprowadzenie możliwości oceny innych niż wskazane w przepisie art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji przesłanek (okoliczności faktycznych) wydania broni do celów sportowych;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, przez uznanie, że ustawowa definicja ważnej przyczyny posiadania broni do celów sportowych nie jest określona w ustawie w sposób wyczerpujący i przez uznanie, że jest określona w sposób przykładowy, a organ Policji, badając spełnianie przez stronę postępowania ważnej przyczyny posiadania broni dla celów sportowych, uprawniony jest do badania innych przesłanek niż określone w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji;

4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 i w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o broni i amunicji, przez uznanie, że wnioskodawca nie spełnił kryteriów uzasadniających wydanie pozwolenia na broń palną do celów sportowych;

5. naruszenie art. 7 Konstytucji RP i określonej w nim zasady legalizmu działania organów administracji oraz art. 6 k.p.a., przez uznanie, że dla wydania pozwolenia na broń do celów sportowych wnioskodawca spełniać powinien inne jeszcze kryteria niż określone w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji;

6. naruszenie przepisu art. 7 Konstytucji RP i określonej w nim zasady legalizmu działania organów administracji i art. 6 k.p.a., przez uznanie, że organ Policji posiada kompetencję przyznaną mu przez ustawę do oceny weryfikacji ilości egzemplarzy broni wpisywanych do pozwolenia na broń w oparciu o art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, podczas gdy ta kompetencja nie została organowi administracji przyznana;

7. naruszenia przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, przez uznanie, że przepis ten nadaje organowi administracji uprawnienia w zakresie oceny ilości egzemplarzy broni, jakich strona domaga się wpisania w pozwoleniu na broń, podczas gdy ten przepis ten nie nadaje kompetencji i kryteriów dla oceny ilości egzemplarzy broni wpisywanych do decyzji administracyjnej - pozwolenie na broń;

8. naruszenie przepisu art. 7 k.p.a., przez ustalanie interesu społecznego i przedłożenie interesu społecznego ponad brzmienie przepisów prawa materialnego, a w szczególności ponad art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, w sytuacji gdy decyzja o pozwoleniu na broń posiada charakter decyzji związanej.

Wniósł także o poinformowanie Komendanta Głównego Policji w Warszawie oraz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, jako organu zwierzchniego nad Komendantem Głównym Policji, o istotnym naruszeniu prawa przy wydaniu zaskarżonej decyzji, polegającego na manipulacji legalnym tekstem przepisu art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, przez wstawienie sformułowania "w szczególności" w miejsce, gdzie ono nie występuje, na podstawie art. 155 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również wniósł o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.).

W świetle realiów badanej sprawy i sporu pomiędzy stronami, co do literalnego rozumienia powyższej normy prawnej, w ocenie tutejszego Sądu, koniecznym było sięgnięcie do wykładni funkcjonalnej.

Dokonując takiej wykładni należało zaś mieć na względzie dwie główne kwestie. Przede wszystkim w polskim prawodawstwie uprawnienie do posiadania broni palnej nie należy do zakresu konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich. Wręcz przeciwnie, uprawnienie to stanowi odstępstwo od generalnej zasady, iż prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i zawarowane jedynie dla ogólnie ujmowanej grupy funkcjonariuszy służb mundurowych. Skoro więc omawiane uprawnienie stanowi wyjątek od reguły, to takie ustalenie prowadzi do konkluzji, iż przepisy regulujące przedmiotową kwestię winny być interpretowane w sposób wysoce restrykcyjny. Wykładnia zaś przepisów ustawy o broni i amunicji powinna zmierzać w kierunku zawężającym, zamiast rozszerzającym.

Kolejną kwestią, którą należało brać pod uwagę przy dokonywaniu wykładni funkcjonalnej omawianej normy prawnej jest to, iż ustawodawca przy tworzeniu przepisów prawa postępuje w sposób racjonalny. Nowo wprowadzane uregulowania winny więc pozostawać w spójności z generalnymi regulacjami dotyczącymi konkretnej materii. Stąd więc należało założyć, że racjonalny ustawodawca, tworząc przepisy dotyczące materii stanowiącej wyjątek od reguły, iż prawa do posiadania broni palnej nie mają obywatele, nie dopuściłby do sytuacji, by do obrotu mogła dostać się bliżej nieograniczona ilość sztuk broni.

Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, iż zgodnie z brzmieniem przepisu art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Za ważną przyczynę uważa się w szczególności udokumentowane członkowstwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego - dla pozwolenia na broń do celów sportowych.

W ocenie tutejszego Sądu, odczytując unormowanie art. 10 ust. 1 omawianego aktu prawnego, przy uwzględnieniu rozważań przedstawionych na wstępie niniejszego uzasadnienia, uznać należy, iż ustawodawca reguluje tym przepisem jedynie materię przyznania uprawnienia do posiadania jednej sztuki broni palnej. Pamiętając bowiem o tym, iż omawiane prawo jest wyjątkiem od reguły, nie sposób byłoby przyjąć, że racjonalny ustawodawca zakłada sytuację, w której obywatel domaga się od razu przyznania uprawnienia do wielu sztuk broni. Nie sposób też byłoby zgodzić się z poglądem (pamiętając o niemożliwości dokonywania wykładni rozszerzającej przedmiotowych przepisów ), by takie same przesłanki miały decydować o przyznaniu prawa do jednej sztuki broni, jak i co do kilku, czy kilkunastu sztuk broni.

Tak więc, w sytuacji, gdy skarżący domagał się udzielenia uprawnienia do posiadania [...] sztuk broni palnej, winien udowodnić występowanie ważnej przyczyny posiadania każdego z rodzajów żądanej broni. Winien więc przekonać organ, iż każda sztuka broni opisana we wniosku, jest mu niezbędnie potrzebna dla możliwości uprawiania sportu strzeleckiego.

Przenosząc powyższe rozważania na materię uregulowania zawartego w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, wskazać należy, że na wnioskodawcy spoczywał ciężar udowodnienia, iż każdego rodzaju broni, opisanego we wniosku, używał już przy uprawianiu sportu strzeleckiego. Odnosząc się bowiem po raz kolejny do instytucji racjonalnego ustawodawcy, nie sposób byłoby przyjąć, iż taki ustawodawca, tworząc przepisy dotyczące materii wyjątkowej, umożliwiałby obywatelom dostęp do broni palnej w oparciu o przesłanki przyszłe i niepewne (tj. chęć używania każdego rodzaju broni przy uprawianiu sportu strzeleckiego w bliżej niesprecyzowanej przyszłości), a nie w oparciu o zaistniałe fakty.

Zasadnie więc wywodzi organ, iż pomiędzy formą faktycznego uprawiania sportu strzeleckiego, a liczbą i rodzajem broni objętej wnioskiem, winna istnieć korelacja.

Podnieść również należy, iż ustawodawca formułując przepis art. 10 ust. 3 przedmiotowego aktu prawnego, posłużył się zwrotem "w szczególności", przy określaniu ważnej przyczyny posiadania broni. Powyższe sprawia więc, iż intencją ustawodawcy nie było ograniczenie się wyłącznie do przesłanek wskazanych w powyższym przepisie, przy ustalaniu ważnej przyczyny posiadania broni. Organ miał więc możliwość żądania od skarżącego, wykazania istnienia ważnej przyczyny posiadania [...] sztuk broni palnej, również przy użyciu innych przesłanek.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, ani nie dopatrując się zarzucanych w niej naruszeń prawa, oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).