Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 czerwca 2023 r. sygn. akt III SA/Lu 140/23 w sprawie ze skargi M.L. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] z dnia 24 stycznia 2023 r. nr DS/pm/2307/2022/2023 w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora 1) uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] z dnia 24 listopada 2022 r. nr DS/pm/1283/2022/2023; 2) zasądza od Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] na rzecz M.L. kwotę 577 (słownie: pięćset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2023 r., sygn. akt III SA/Lu 140/23 oddalił skargę M.L. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] z dnia 24 stycznia 2023 r. nr DS/pm/2307/2022/2023 w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora.

U podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna.

M.L. – student trzeciego roku studiów stacjonarnych pierwszego stopnia na kierunku [...] na Wydziale [...] Uniwersytetu [...] (dalej w skrócie: "skarżący" lub "strona") wnioskiem z dnia 3 października 2022 r. zwrócił się do Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] (dalej w skrócie: "Komisja") o przyznanie stypendium rektora na rok akademicki 2022/2023.

Komisja decyzją z dnia 23 listopada 2022 r. nr DS/pm/1283/2022/2023 odmówiła przyznania skarżącemu stypendium rektora na okres od dnia 1 października 2022 r. do dnia 30 czerwca 2023 r.

Następnie, na skutek wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, Komisja decyzją z dnia 24 stycznia 2023 r. nr DS/pm/2307/2022/2023 utrzymała w mocy własną decyzję z dnia 23 listopada 2022 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniła, że zgodnie z Regulaminem Świadczeń dla Studentów Uniwersytetu [...] (dalej w skrócie: "Regulamin") o stypendium rektora może ubiegać się student, który za poprzedni rok studiów: uzyskał średnią ocen nie niższą niż 4,0 lub posiada osiągnięcia naukowe i uzyskał w tej kategorii co najmniej 40 punktów lub posiada osiągniecia artystyczne i uzyskał w tej kategorii co najmniej 40 punktów lub posiada osiągniecia sportowe i uzyskał w tej kategorii co najmniej 40 punktów oraz został wpisany na kolejny rok studiów i uzyskał wszystkie zaliczenia i egzaminy z przedmiotów objętych programem studiów w terminach określonych w Regulaminie studiów. Komisja podkreśliła, że osiągnięcia uprawniające do ubiegania się o stypendium rektora wyszczególnione we wniosku oceniane są metodą punktową, zgodnie z załącznikiem nr 13 do Regulaminu. Za średnią ocen i za każde udokumentowane i uznane przez Wydziałową Komisję Stypendialną osiągniecie naukowe lub artystyczne albo sportowe przyznawana jest określona liczba punktów. Suma punktów decyduje o miejscu w rankingu. W przypadku wniosków o tej samej liczbie punktów o miejscu w rankingu decyduje średnia ocen. Listy rankingowe określa się odrębnie dla każdego roku studiów. Wysokość stypendium rektora ustala Odwoławcza Komisja Stypendialna w odniesieniu do każdego roku studiów w ramach trzech przedziałów zgodnie z § 5 zarządzenia Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 24 maja 2022 r. nr 60 w sprawie wysokości świadczeń stypendialnych dla studentów i doktorantów Uniwersytetu [...] w roku akademickim 2022/2023. Listy rankingowe były tworzone dla każdego rocznika i kierunku oddzielnie. Skarżący za poprzedni rok studiów uzyskał średnią ocen 4,75, co równało się 80 punktom. Na liście rocznika skarżącego, czyli 3 roku kierunku [...], z uzyskaną liczbą punktów został on sklasyfikowany na pozycji pierwszej wspólnie ze studentem, który również uzyskał 80 punktów za taką samą średnią ocen (4,75). Komisja ustaliła, że na kierunku [...], według stanu na dzień 15 października 2022 r., studiuje trzech studentów. W związku z tym, mając na względzie przepis art. 91 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 574 ze zm., dalej w skrócie: "p.s.w.n."), uprawniony do otrzymania stypendium rektora był wyłącznie jeden student. Z uwagi na to, że dwóch studentów uzyskało taką samą liczbę punktów, Odwoławcza Komisja Stypendialna podjęła decyzję o nieprzyznaniu stypendium rektora na kierunku [...].

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M.L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której zarzucił naruszenie wskazanych przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz art. 86 i art. 91 ust. 3 p.s.w.n., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W motywach powołanego na wstępie wyroku wskazał, że na kierunku [...] na Uniwersytecie [...] na dzień 15 października 2022 r. studiowało trzech studentów. Zasadnie zatem organ odwołał się do treści art. 91 ust. 3 p.s.w.n. oraz analogicznego postanowienia § 20 ust. 4 Regulaminu, w świetle których w sytuacji, gdy liczba studentów na kierunku studiów jest mniejsza niż 10, stypendium rektora może być przyznane jednemu studentowi. Taka też sytuacja miała miejsce w okolicznościach sprawy, w związku z czym w roku akademickim 2022/2023 na kierunku [...] mogło być przyznane tylko jedno stypendium rektora. Jak wynika natomiast z ustaleń organu, spośród ubiegających się o przyznanie stypendium rektora w roku akademickim 2022/2023 na pierwszej pozycji na liście rankingowej znalazło się dwóch studentów, w tym skarżący. Obaj studenci uzyskali w poprzednim roku akademickim średnią ocen 4,75 i taką sama liczbę punktów (80). Stosownie do § 22 ust. 1 zdanie drugie Regulaminu, w przypadku wniosków o tej samej liczbie punktów o miejscu w rankingu decyduje średnia ocen. Jednak w okolicznościach sprawy drugi student, którego wniosek miał taką samą liczbę punktów, uzyskał je z tytułu takiej samej jak skarżący średniej ocen (4,75). W związku z tym, że obaj wnioskujący o stypendium rektora studenci mieli identyczną średnią ocen, zasadnym jest stwierdzenie organu, iż obaj studenci znaleźli się na tym samym, pierwszym, miejscu listy rankingowej. W sprawie nie kwestionowano akcentowanej przez skarżącego okoliczności, iż spełnił on warunki przyznania stypendium rektora wskazane w § 21 ust. 1 Regulaminu, a więc uzyskał średnią ocen nie niższą niż 4,0 oraz został wpisany na kolejny rok studiów i uzyskał wszystkie zaliczenia i egzaminy z przedmiotów objętych programem studiów w terminach określonych w regulaminie studiów. Mimo to prawidłowe jest stanowisko organu, iż spełnienie wymagań z § 21 ust. 1 Regulaminu nie było równoznaczne z wydaniem decyzji uwzględniającej wniosek skarżącego o przyznanie stypendium rektora. W okolicznościach niniejszej sprawy istotne jest bowiem to, że dwaj studenci, w tym skarżący, uzyskali jednakową liczbę punktów rankingowych (80) i zajęli wspólnie pierwsze miejsce na liście rankingowej. Natomiast przepis art. 91 ust. 3 p.s.w.n. nie dawał organowi Uczelni uprawnienia do przyznania na kierunku [...] więcej, niż jednego stypendium. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że Komisja, zajmująca się przyznawaniem stypendiów, jest ograniczona w tym zakresie przez przepisy p.s.w.n. Ustawa ta w art. 91 ust. 3 wyraźnie zaś limituje liczbę studentów, którym może być przyznane stypendium rektora. Liczba ta nie może być większa niż 10% studentów na określonym kierunku studiów. Przepis art. 91 ust. 3 p.s.w.n. określa maksymalną liczbę studentów, którzy mogą otrzymać stypendium rektora, z jednoczesnym jednoznacznym zastrzeżeniem, że jeżeli liczba studentów na określonym kierunku studiów jest mniejsza niż 10, stypendium rektora może być przyznane tylko jednemu studentowi. WSA w Lublinie podzielił stanowisko organu, iż nie można było przyznać stypendium rektora obu studentom, gdyż w takiej sytuacji naruszyłoby to art. 91 ust. 3 p.s.w.n., przyznając stypendium rektora więcej niż jednemu studentowi na kierunku studiów, na którym studiuje mniej niż dziesięciu studentów. Komisja nie mogła również wybrać tylko jednego ze studentów i przyznać mu stypendium rektora, gdyż w takiej sytuacji naruszyłaby konstytucyjną zasadę równości wobec prawa oraz prawa do równego traktowania przez władze publiczne, traktując dwóch studentów w takiej samej sytuacji (mających tę samą liczbę punktów oraz średnią ocen) w odmienny sposób.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiódł M.L. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi pomimo, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty sprawy, którą było pozbawienie skarżącego swych praw, z uwagi na nabycie prawa także przez inny podmiot;

b) art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezawarciu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rozważań stanowiących wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i nierozważenie czy naruszenie przepisów prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji bezpodstawne oddalenie skargi;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 i art. 91 ust. 3 p.s.w.n., poprzez uznanie, że w sytuacji, gdy stypendium rektora przyznaje się nie więcej niż 10 % studentów na określonym kierunku studiów, a liczba studentów jest mniejsza niż 10 oraz gdy dwóch studentów spełni wymagania do otrzymania stypendium, stypendium nie przyznaje się żadnemu z nich, co jest interpretacją, która godzi w podstawowe prawa studentów.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna zawiera częściowo usprawiedliwione podstawy.

Chybiony okazał się zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Jest to tzw. przepis wynikowy. Określa on przypadki, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny – sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeśli dopatrzy się naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie, chcąc wykazać jako zasadne naruszenie tego przepisu, powinien wskazywać konkretne przepisy postępowania, którym uchybił organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie Sąd pierwszej instancji.

Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut podnoszący naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy uzasadnienia wyroku. Stanowi, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne wymogi, o których mowa w powołanym przepisie, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie WSA w Lublinie nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Zauważyć należy, iż za pomocą zarzutu naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd meriti stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji trafności rozstrzygnięcia. Poza tym przepis ten nie może z zasady stanowić samodzielniej podstawy kasacyjnej, bowiem wedle treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r., nr 3, poz. 39) może on być samodzielną podstawą kasacyjną tylko wówczas, gdy motywy wyroku nie zawierają stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Takiego braku niepodobna wytknąć omawianym motywom. W judykaturze przyjmuje się, że orzeczenie sądu pierwszej instancji uchyla się spod kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia: 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 986/09; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13). Przy czym tylko wówczas, gdy konstrukcja uzasadnienia nie pozwala na odtworzenie toku myślowego sądu pierwszej instancji, można mówić o skutkującym ewentualnym wzruszeniem orzeczenia uchybieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2259/11). W niniejszej sprawie takich okoliczności nie dostrzeżono. Prezentowane w tych ramach wytyki stanowią polemikę ze stanowiskiem WSA w Lublinie w zakresie uchybienia procedurze administracyjnej, której miał nie dostrzec Sąd pierwszej instancji. Ocena prawna przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest jasna i klarowna. Wyrok ten nie uchyla się więc spod kontroli instancyjnej, a zatem nie podlegał wzruszeniu z tego powodu.

Zasadny okazał się natomiast zarzut naruszenia prawa materialnego. Zgodnie z art. 91 ust. 1 p.s.w.n., stypendium rektora może otrzymać student, który uzyskał wyróżniające wyniki w nauce, osiągnięcia naukowe lub artystyczne, lub osiągnięcia sportowe we współzawodnictwie co najmniej na poziomie krajowym. Stosownie do treści art. 91 ust. 3 p.s.w.n., stypendium rektora przyznaje się nie więcej niż 10% studentów na określonym kierunku studiów. Jeżeli liczba studentów jest mniejsza niż 10, stypendium rektora może być przyznane 1 studentowi. Natomiast w świetle art. 95 ust. 1 p.s.w.n., regulamin świadczeń dla studentów określa: 1) wysokość świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4, lub sposób jej ustalania; 2) szczegółowe kryteria i tryb przyznawania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4, oraz zakwaterowania i wyżywienia, o których mowa w art. 104, oraz sposób wypłacania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4; 3) sposób dokumentowania sytuacji materialnej studenta; 4) tryb powoływania oraz skład komisji stypendialnej i odwoławczej komisji stypendialnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, unormowania Regulaminu Świadczeń dla Studentów Uniwersytetu [...] w zakresie trybu przyznawania świadczeń nie są zupełne. Nie zawierają one bowiem wskazania należytego prowadzenia sprawy w przedmiocie przyznania stypendium rektora w sytuacji, gdy zastosowanie § 21 Regulaminu nie pozwala na ustalenie studenta, któremu zostanie przyznane takie stypendium, jeśli co najmniej dwóch studentów uzyskało taką samą liczbę punktów na liście rankingowej i posiada taką samą średnią ocen. Odstąpienie w takiej sytuacji w ogóle od przyznania stypendium rektora, motywując to uznaniowym charakterem decyzji o przyznaniu stypendium oraz koniecznością równego traktowania studentów, jest nieuzasadnione. Nie można bowiem podnosić argumentu działania w ramach uznania administracyjnego w sytuacji, gdy organ nie wywiązał się z obowiązku stworzenia i wprowadzenia kompletnej procedury przyznawania świadczeń na Uniwersytecie [...].

W orzecznictwie nie budzi żadnych wątpliwości stanowisko dotyczące uprawnienia sądów administracyjnych do badania, czy przepis rozporządzenia jest zgodny z ustawą i Konstytucją RP. Sąd może odmówić zastosowania przepisu rozporządzenia z tego powodu, że przepis ten, w jego ocenie, jest niezgodny z w/w aktami prawnymi. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05 stwierdził, że sąd administracyjny ma kompetencje do oceny, czy przepis rozporządzenia jest zgodny z ustawą i Konstytucją RP oraz może odmówić zastosowania obowiązującego przepisu rozporządzenia z tego powodu, że przepis ten uznaje za niezgodny z ustawą i Konstytucją RP. Podobne stanowisko w tym względzie zostało również wyrażone przez Trybunał Konstytucyjny przede wszystkim w postanowieniu z dnia 13 stycznia 1998 r., sygn. akt U 2/97, w którym Trybunał uznał, że ocena konstytucyjności i legalności przepisu rangi podustawowej może być dokonana przez sąd rozpoznający sprawę indywidualną, w której przepis ten może być zastosowany. Uzasadnienie do badania konstytucyjności aktu podustawowego w procesie kontroli legalności aktów administracyjnych w konkretnej sprawie i możliwości odmowy jego zastosowania znajduje się ponadto w przepisach Konstytucji RP. Przepis art. 184 Konstytucji RP przewiduje, że Naczelny Sąd Administracyjny i sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co obejmuje nie tylko kontrolę stosowania, ale także kontrolę stanowienia prawa. Powyższe uprawnienie wynika także z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi o podległości sędziów tylko Konstytucji oraz ustawom, a nie pozostałym aktom podustawowym. W konsekwencji sąd administracyjny może tym bardziej odmówić zastosowania przepisu prawa zakładowego, w stosunku do którego stwierdza jego niezgodność z ustawą – w niniejszej sprawie jest to niezgodność z art. 91 ust. 1 i 3 p.s.w.n. Nie może bowiem dochodzić do sytuacji, gdzie z uwagi na fakt zajęcia wspólnie pierwszego miejsca na liście rankingowej przez co najmniej dwóch studentów, w świetle treści art. 91 ust. 3 p.s.w.n. żaden z nich nie otrzyma stypendium rektora.

Uchylenie zaskarżonego wyroku oraz obu wydanych w tej sprawie decyzji uzasadnione jest potrzebą ponownego przeprowadzenia postępowania w przedmiocie przyznania stypendium rektora, o ile skarżący jest nadal studentem Uniwersytetu [...]. Uchylenie decyzji oznacza, co do zasady, że ponownie prowadząc postępowanie w sprawie organ orzeknie na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dacie podejmowania decyzji. Rozstrzygnięcie kasatoryjne NSA i powrót sprawy do ponownego rozpoznania przed organami, umożliwi, zgodnie z art. 95 ust. 2 p.s.w.n., wprowadzenie zmian w Regulaminie, poprzez ustanowienie dodatkowych kryteriów umożliwiających wskazanie najlepszego studenta na roku.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 1, art. 200 i art. 209 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.).

Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 182 § 2 i 3 in fine p.p.s.a.