Postanowieniem z 22 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę A. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako "Spółka") na zarządzenie pokontrolne Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie z [...] października 2017 r. w przedmiocie podjęcia działań w celu zapewnienia prowadzenia przeładunku towarów na rampie kolejowej zgodnie z wymogami ochrony środowiska.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzenie pokontrolne zostało doręczone Spółce 30 października 2017 r., a zatem 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływał 29 listopada 2017 r. Skarga została złożona "osobiście" w siedzibie organu w dniu 30 listopada 2017 r., a zatem po upływie ustawowego terminu przewidzianego na jej wniesienie. Z tego powodu Sąd I instancji odrzucił skargę.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Spółka reprezentowana przez fachowego pełnomocnika. Spółka zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej jako "p.p.s.a.") wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
W tej sprawie Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że termin do wniesienia skargi upływał w dniu 29 listopada 2017 r. i okoliczności tej nie kwestionuje też działający w imieniu Spółki pełnomocnik. Wskazuje on jednak, że wbrew twierdzeniom organu, zaakceptowanym na podstawie akt sprawy przez Sąd I instancji, nie składał skargi osobiście w siedzibie organu, ale przesłał ją listem poleconym w dniu 29 listopada 2017 r., a więc w ostatnim dniu biegu terminu. Na dowód tego załączył oryginał potwierdzenia nadania pisma na adres organu, na którym zaznaczono, że jest to "[...] – skarga 27.11.2017". Jak wynika ze stempla pocztowego przesyłkę nadano 29 listopada 2017 r., natomiast z umieszczonego na potwierdzeniu nadania numeru listu poleconego wynika, że przesyłkę doręczono adresatowi 30 listopada 2017 r. Ocena akt sprawy w zakresie zachowania terminu do wniesienia skargi dokonana przez Sąd I instancji była niewątpliwie prawidłowa. Dokonując tej oceny Sąd I instancji dysponował jedynie oryginałem skargi, na którym umieszczono pieczęć organu, z której wynikało, że skargę złożono osobiście 30 listopada 2017 r. Pomimo tego zaskarżone postanowienie należało uchylić, ponieważ złożone wraz z zażaleniem przez pełnomocnika spółki potwierdzenie nadania powoduje, że kwestia zachowania terminu do wniesienia skargi musi zostać ponownie oceniona przez Sąd I instancji. W szczególności Sąd I instancji powinien wezwać organ do jednoznacznego wyjaśnienia, czy skarga Spółki została złożona osobiście czy też za pośrednictwem operatora pocztowego. Nie można bowiem wykluczyć, że pieczęć "złożono osobiście" została umieszczona na skardze omyłkowo podczas rejestrowania skargi w organie. Na podstawie tego wezwania organ powinien podjąć stosowne czynności i przedstawić odpowiednie dokumenty (np. kopię dziennika korespondencji ewentualnie kopertę, w której nadesłano skargę), z których wynikać będzie sposób wniesienia skargi przez Spółkę. Natomiast w przypadku braku możliwości jednoznacznego wyjaśnienia przez organ wątpliwości w tym zakresie, uwzględniając, że wykonujący zawód zaufania publicznego pełnomocnik spółki złożył dowód nadania skargi, Sąd I instancji powinien rozważyć możliwość zastosowania instytucji z art. 53 § 2 zdanie drugie p.p.s.a.
Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o zwrocie kosztów postępowania, ponieważ żaden przepis ustawy p.p.s.a., jak również żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia w przypadku uwzględnienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi.
