Postanowieniem z 3 września 2021 r. (k. 30) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił zażalenie S.O. (k.20) na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z 30 lipca 2021 r. (k. 1) wzywającego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie do akt dokumentu pełnomocnictwa i wykazanie stopnia pokrewieństwa między pełnomocnikiem i mocodawcą, jako niedopuszczalne.
Powyższe orzeczenie zostało zaskarżone przez Skarżącego zażaleniem (k. 43). Zarządzeniem z 1 października 2021 r. (k. 48) Przewodniczący Wydziału I wezwał Skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł. Zażalenie na to zarządzenie (k.51) zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 20 grudnia 2021 r. sygn. III FZ 751/21 (k.69). Wobec tego wezwano Skarżącego do wykonania zarządzenia z 1 października 2021 r. i uiszczenia wpisu (k.95). Zażalenie na to wezwanie (k.112) zostało przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucone postanowieniem z 30 czerwca 2022 r. (k.122), a zażalenie na to orzeczenie (k.132) oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 10 listopada 2022 r. sygn. III FZ 477/22.
W świetle powyższego zażalenie (k. 43) podlega odrzuceniu, ponieważ Skarżący w wyznaczonym terminie nie uiścił wpisu, określonego prawomocnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 1 października 2021 r. (k. 48 i 69), o czym postanowiono na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.).
Na marginesie Sąd zauważa, że sprawa prowadzona pod sygn. I SA/Rz 565/21 została już prawomocnie zakończona. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 10 listopada 2022 r. sygn. III FZ 475/22 (k.146) oddalił zażalenie Skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 19 maja 2022 r. o odrzuceniu skargi (k.97). Z uwagi jednak na brak wpisu od zażalenia opisane wcześniej postępowanie zażaleniowe nie mogło być uznane za bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 195 § 3 p.p.s.a., a zażalenie (k.43) podlegało odrzuceniu z powodu nieuiszczenia opłaty sądowej.
