Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpatrzeniu w dniu 27 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie rozpoznania wniosków postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z [...] W.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta W. w sprawie rozpatrzenia wniosków. Skarżący zarzucił Organowi, że nie odpisuje na pisma Skarżącego zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego, nie przestrzegając żadnych przepisów prawnych. Do skargi wnoszący ją dołączył korespondencję (pisma z [...]), w której Organ odpowiada na wnioski Skarżącego w sprawie zakupu mundurów, użytkowania sortów mundurowych, zapewnienia posiłków, zniszczenia obuwia służbowego i naprawy odzieży, w trakcie pełnienia służby. Ponadto do skargi dołączono pismo z [...], w którym Skarżący wystąpił do Organu o udzielenie odpowiedzi na złożone wnioski odnośnie przedłużania terminów użytkowania sortów mundurowych.

W odpowiedzi na skargę Organ, zastępowany przez radcę prawnego, wniósł o jej odrzucenie jako nie podlegającej kognicji sądu administracyjnego, a w przypadku jej nieodrzucenia wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że działalność korespondencji, międzypracowniczej ze Skarżącym była już kwestią oceny przez Sąd w sprawie pod sygn. akt II SAB/Sz 162/23 i zakończona odrzuceniem skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy przedmiot sprawy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego.

W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga podlega odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a.).

Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. W konsekwencji sprawy dotyczące aktów lub czynności niewymienionych w art. 3 p.p.s.a. nie są objęte właściwością sądu administracyjnego. W takiej sytuacji również bezczynność w tym zakresie nie może być poddana kontroli sądowoadministracyjnej.

Na podstawie akt niniejszej sprawy oraz akt sprawy zarejestrowanej pod sygn. akt II SAB/Sz 162/23 Sąd ustalił, że Skarżący jest zatrudniony jako strażnik miejski,

w komórce organizacyjnej Urzędu Miasta W.. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie Skarżący uczynił bezczynność Organu polegającą na braku odpowiedzi na wnioski w zakresie dotyczącym ciążącego na pracodawcy obowiązku zapewnienia pracownikowi środków ochrony indywidualnej oraz zapewnienia posiłków. Skarga dotyczy więc bezczynności pracodawcy w realizowaniu i odpowiadaniu

na wnioski pracownika związane z wykonywaną pracą.

Zdaniem Sądu, w badanej sprawie na Organie nie ciążył obowiązek odpowiedzi na wnioski Skarżącego w formie decyzji, postanowienia aktu lub czynności, o których mowa jest w ww. art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 33 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz. U.

z 2021 r., poz. 1763) prawa i obowiązki pracowników zatrudnionych w strażach gminnych reguluje ustawa o pracownikach samorządowych. W myśl art. 43 ust. 1 ustawy z 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2022 r., poz. 530), w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się Kodeks pracy, a spory

ze stosunku pracy pracowników samorządowych rozpoznaje sąd pracy (art. 43 ust. 2 tej ustawy).

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w uzasadnieniu postanowienia z 7 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 1118/15 (opubl. w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że regulacja dotycząca stosunku pracy strażnika gminnego, określona w ustawie o strażach gminnych nie pozwala uznać, że sprawa tego rodzaju poddana jest kognicji sądów administracyjnych. Ustawa

o strażach gminnych wyraźnie wskazuje, że zadania w zakresie ochrony porządku publicznego wynikające z ustaw i aktów prawa miejscowego wykonują "pracownicy straży", zwani dalej "strażnikami" (art. 10 ust. 2 cyt. ustawy). W ustawie używa się pojęć takich jak "stosunek" pracy" (art. 30 ust. 2 ustawy), "obowiązki pracownicze" (art. 29a ust. 1), "z dniem zatrudnienia" (art. 26), "Strażnika zatrudnia się po raz pierwszy na czas określony nie dłuższy niż 12 miesięcy (...)" (art. 25 ust. 1), czy "(...) strażnika można zatrudnić na czas określony nie dłuższy niż 3 lata albo na czas nieokreślony" (art. 25 ust. 3). Ponadto, zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 tej ustawy, strażą kieruje komendant, "zatrudniany na podstawie umowy o pracę" przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta), po zasięgnięciu opinii właściwego terytorialnie komendanta wojewódzkiego (Stołecznego) Policji (...). Wójt, burmistrz (prezydent miasta) jest również przełożonym Komendanta.

Tak wyraźne nazwanie w ustawie o strażach gminnych stosunku łączącego

w badanej sprawie Skarżącego z Organem - jako pracodawcą, nie pozwala przyjąć, że nawiązanie stosunku pracy, realizacja praw i obowiązków stron tego stosunku, a także rozwiązanie stosunku pracy może być poddane kognicji sądów administracyjnych. Powyższe stanowisko potwierdza ustawa o pracownikach samorządowych wskazując sądy pracy, jako właściwy do rozstrzygania sporów ze stosunku pracy.

Kierując się więc treścią art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że przedmiot wniesionej w niniejszej sprawie skargi nie mieści się w żadnej z wymienionych wyżej kategorii bezczynności, podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych. Brak jest także przepisu szczególnego, który przewidywałby możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności czy bezczynności w sprawie przedstawionej przez Skarżącego.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., skargę jako niedopuszczalną odrzucił, o czym orzekł jak na wstępie.