II SAB/Po 27/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-04-01	
Data wpływu	2026-01-30	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Arkadiusz Skomra
Paweł Daniel /sprawozdawca/
Tomasz Świstak /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6480
658	
Skarżony organ	Burmistrz Miasta	
Treść wyniku	Zobowiązano do dokonania czynności	
Sentencja
Dnia 1 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędzia WSA Paweł Daniel (sprawozdawca) Sędzia WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta do rozpoznania wniosku z dnia 28 września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza bezczynność Burmistrza Miasta w rozpoznaniu wniosku z dnia 28 września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; III. stwierdza, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa IV. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
W dniu 30 grudnia 2025 r. J. M. (dalej jako: "skarżący") wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta (dalej jako: "organ" albo "Burmistrz") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek oraz naruszenie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: "u.d.i.p.") poprzez jego błędne zastosowanie i nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 28 września 2025 r. oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że w dniu 28 września 2025 r. wystąpił do organu, za pomocą poczty elektronicznej, o przesłanie zwrotnie informacji na temat działań zrealizowanych oraz zaplanowanych w przedmiocie organizacji ruchu na drogach gminnych ulicy [...], [...] i [...] od 26 marca 2024 r., a także elektronicznej wersji dokumentów z tym związanych. Skarżący wskazał, że termin na załatwienie wniosku, zgodnie z przepisami, upłynął 13 października 2025 r., a organ nie zareagował w żaden sposób.

Odpowiadając na skargę Burmistrz wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie w całości. Motywując swoje stanowisko, organ stwierdził, że wniosek z 28 września 2025 r. nigdy nie wpłynął do Gminy [...], a skarżący nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego jego skuteczne doręczenie.

W piśmie z 22 lutego 2026 r. skarżący odniósł się do stanowiska organu, przedkładając szczegółowy materiał dowodowy. Dołączył wydruki z systemu pocztowego potwierdzające wysłanie wiadomości 28 września 2025 r. o godz. 15:13:24. Wskazał również na użycie systemu do zarządzania projektami Nozbe, który wygenerował automatyczny wpis w systemie 4 sekundy po wysłaniu wniosku, co potwierdził załączonym zrzutem ekranu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej jest zasadna. W świetle przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz 935 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Burmistrz – jako podmiot wykonujący zadania publiczne w zakresie zarządu drogami – jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej, a wnioskowane dane dotyczące organizacji ruchu posiadają kwalifikowany przymiot informacji publicznej.

Równocześnie, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, aby podmiot zobowiązany nie naraził się na zarzut bezczynności, po złożeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej powinien podjąć jedną z określonych prawem czynności. I tak, organ może: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ustawowych ograniczeń w dostępie do informacji (art. 16 w zw. z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada danej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

W ocenie Sądu, skarżący – w drodze przedłożonego materiału dowodowego (wydruki z poczty elektronicznej i systemu Nozbe) – ponad wszelką wątpliwość wykazał, że wniosek z dnia 28 września 2025 r. wpłynął na oficjalną skrzynkę elektroniczną organu. Sąd jednoznacznie podkreśla, że ryzyko nieodebrania czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku obciąża ten organ, a nie wnioskującego o udostępnienie informacji publicznej. Organ zobowiązany jest do obsługi elektronicznej skrzynki pocztowej w sposób sprawny, w tym do właściwej konfiguracji systemów i bieżącej kontroli, by błędy techniczne (np. wpadanie wiadomości do folderu "spam") nie blokowały obiegu korespondencji. Skarżący skutecznie złożył wniosek, a błędy i przeoczenia po stronie organu w żadnym stopniu nie mogą go obciążać.

Biorąc to pod uwagę, Sąd – w pkt. II sentencji wyroku – stwierdził bezczynność organu w załatwieniu wniosku. Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt. III sentencji), ponieważ brak odpowiedzi z urzędu nie był wynikiem oczywistego i celowego lekceważenia prawa, a niedoskonałości systemów informatycznych organu.

Z uwagi na to, że organ do dnia orzekania nie rozpoznał żądania, Sąd nie umorzył postępowania w tym zakresie. W pkt. I sentencji wyroku Sąd zobowiązał Burmistrza Miasta do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 28 września 2025 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu prawomocnego wyroku sądu wraz z uzasadnieniem.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt. III sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona od organu na rzecz skarżącego kwota 100 zł odpowiada wartości wpisu sądowego uiszczonego przy inicjowaniu niniejszego postępowania sądowego.