Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Sp. z o.o. we W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 29 czerwca 2015 r. sygn. akt III SA/Wr 188/15 w zakresie odmowy zmiany postanowienia z dnia 4 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 188/15 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z dnia 29 czerwca 2015 r. o sygn. akt III SA/Wr 188/15 po rozpoznaniu wniosku P. Sp. z o.o. we W., odmówił zmiany swojego postanowienia z dnia 4 maja 2015 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej przez tę spółkę decyzji Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej w związku z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry.

W uzasadnieniu postanowienia WSA przestawił dotychczasowy przebieg postępowania w przedmiocie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji.

Podał, że pismem z dnia 9 marca 2015 r. skarżąca Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. Jednocześnie strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jej wykonanie skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącej, znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Wskazano, że działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi główne źródło dochodów Spółki, co umożliwia jej tym samym nieprzerwane funkcjonowanie. W związku z tym, w braku udzielenia skarżącej tymczasowej ochrony z art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej zw. p.p.s.a.) mogą wystąpić niemożliwe wręcz do odwrócenia skutki w postaci znacznego utrudnienia prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej czy też wręcz jej zaprzestania. Dodatkowo zaznaczono, że sytuacja finansowa Spółki nie jest stabilna i nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa, może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. Strona skarżąca podkreśliła także, że obecnie wobec Spółki prowadzonych jest kilka postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Wszystkie te sprawy znajdują się obecnie na etapie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wydaniu decyzji drugoinstancyjnej, a tym samym ostatecznej i wykonalnej, na mocy której może nastąpić wyegzekwowanie wymierzonych Spółce kar, a co za tym idzie spowodowanie znacznej szkody w jej majątku.

Postanowieniem z dnia 4 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odmówił wstrzymania wykonania decyzji.

Pismem z dnia 15 maja 2015 r. strona skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o zmianę postanowienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. w trybie art. 61 § 4 p.p.s.a.

Z uzasadnienia wniosku oraz przedłożonej dokumentacji wynika, że na dzień 31 grudnia 2014 r. Spółka wypracowała zysk netto w wysokości 403.605,73 zł. Z analizy sprawozdania finansowego Spółki sporządzonego na dzień 31 grudnia 2014 r. (rachunek zysków i strat) wynika, że koszty działalności operacyjnej przedsiębiorstwa, wyniosły łącznie 43.322.384,64 zł. Powyższe zdaniem strony wskazuje, że Spółka ponosi koszty, które są konieczne i nieuniknione w przypadku tak szerokiego zakresu działalności, a wypracowany zysk netto nie stanowi o definitywnie pozytywnej prognozie finansowej przedsiębiorstwa. Strona podkreśliła także, że obecnie przeciwko Spółce wszczętych i prowadzonych jest kilkaset postępowań, na dowód czego dołączono odpisy postanowień wszczynających postępowania o wymierzenie kar pieniężnych. Dodatkowo wskazano, że prowadzenie powyższych postępowań stanowi o wysoce prawdopodobnej, graniczącej z pewnością możliwości przyczynienia się do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, godzących w płynność finansową Spółki.

WSA we W. w postanowieniu z dnia 29 czerwca 2015 r. stwierdził, że przedstawione w piśmie z dnia 15 maja 2015 r. okoliczności wraz z załączonymi dokumentami nie uzasadniają zmiany postanowienia z dnia 4 maja 2015 r. poprzez orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Sądu, przedłożone przez stronę skarżącą dokumenty nie świadczą o utracie przez nią płynności finansowej. Z dołączonego do wniosku rachunku zysków i strat – sprawozdania za okres od 29 sierpnia 2013 r. do 31 grudnia 2014 r. w ocenie Sądu wynika, że Spółka – pomimo twierdzeń o złej sytuacji ekonomicznej – w podanym okresie uzyskała przychód w kwocie 43.927.549,16 zł i wypracowała zysk w wysokości 403.605,73 zł, a aktywa Spółki stanowią wartość 2.770.086,25 zł. Zdaniem Sądu zatem, wobec wysokości osiągniętego przychodu, zysku, a także posiadanych aktywów, kwota nałożonych ogółem kar pieniężnych (96.000 zł) nie będzie stanowić takiej uciążliwości, która mogłaby zagrozić bytowi strony skarżącej i doprowadzić do jej upadłości. Sąd zauważył również, że poza wymienionymi dokumentami Spółka nie przedłożyła, żadnych innych dokumentów, które rzetelnie pozwoliłyby ocenić jej sytuację finansową (np. sprawozdanie finansowe, wyciągi z rachunków bankowych).

Pismem z dnia 14 lipca 2015 r. P. Sp. z o. o we W. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona zarzuciła nieuzasadnioną odmowę udzielenia ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., w sytuacji, w której w momencie orzekania w przedmiocie niniejszego środka odwoławczego nastąpiło przedłożenie do akt sprawy dokumentów wskazujących na sytuację finansową strony oraz na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków, jakie może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 61 § 4 p.p.s.a. wskazuje, iż postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3 sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Zatem z powyższego wynika, że niezbędnym warunkiem takiego rozstrzygnięcia jest zmiana okoliczności sprawy i w ramach tej zmiany zaistnienie jednej z przesłanek warunkujących wstrzymanie danego aktu (porównaj: motywy do postanowienia NSA z dn. 31.05.2005 r., sygn. akt II OZ 155/05). W niniejszej sprawie w ocenie NSA taka zmiana okoliczności, która uzasadniałaby wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie zaistniała.

W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie jest kolejnym wydanym przez Sąd I instancji w zakresie żądania wstrzymania zakwestionowanej decyzji Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] marca 2015 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że dane wynikające z załączonego do zażalenia rachunku zysków i strat za okres od 29.08.2013 r. do 31.12.2014 r. były poddane szczegółowej analizie przez WSA w postanowieniu z dnia 29 czerwca 2015 r., co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia tegoż Sądu, w którym szczegółowo wyjaśniono, dlaczego informacje tam zawarte nie uzasadniają zastosowania instytucji wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji wydanej przez organ odwoławczy, a wyciągnięte wnioski nie budzą wątpliwości. Przede wszystkim Sąd I instancji prawidłowo zaznaczył, że z dokumentów tych nie wynika na tyle trudna sytuacja finansowa Spółki, która w sytuacji wykonania decyzji mogłaby spowodować zachwianie jej płynności finansowej.

Należy zauważyć, że zgodnie z przedstawionym przez skarżącą rachunkiem zysków i strat za okres od 29.08.2013 r. do 31.12.2014 r., zysk spółki wyniósł 403.605,73 zł netto, a koszty działalności operacyjnej przedsiębiorstwa, wyniosły łącznie 43.927.549,16 zł.

Jak wskazał Sąd I instancji oraz skarżąca Spółka w zażaleniu, łączna wysokość wymierzonych ostatecznymi decyzjami kar wynosi 96,000zł. Zgodnie z tym, biorąc pod uwagę wysokość wygenerowanego zysku przez Spółkę w powyższym okresie należy uznać, że zapłata powyższych kar pieniężnych nie spowoduje utraty płynności finansowej spółki i tym samym nie doprowadzi do jej upadłości.

Ponadto należy zauważyć, że przedsiębiorstwo nadal funkcjonuje i brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że utraciło płynność finansową.

Niewątpliwie każdy akt administracyjny zobowiązujący do uiszczenia określonej kwoty pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach podmiotu którego dotyczy, jednakże sytuacja ta sama z siebie nie uzasadnia stosowania wyjątkowego rozwiązania, jakim jest udzielenie ochrony tymczasowej.

Trafności powyższej oceny nie zmienia argumentacja Skarżącej w przedmiotowym zażaleniu, że jest ona stroną w innych postępowaniach w tym samym przedmiocie, gdzie zbiorcze ujęcie kary pieniężnej wymoże wynieść 3 096.000,00 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że powyższe należności są "potencjalne" stąd nie mogą wpłynąć na zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Ponadto wskazać należy, że strona żądając wstrzymania wykonania decyzji, ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide: postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06), np. poprzez przedłożenie aktualnej dokumentacji dotyczącej jej sytuacji finansowej, w tym wyciągów z rachunków bankowych.

Analogiczne wymogi ciążą na stronie domagającej się zmiany w rybie art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. W ocenie NSA, w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że doszło do zmiany okoliczności, które uzasadniałyby zmianę postanowienia WSA z 4 maja 2015 r. W takiej sytuacji zaskarżone postanowienie WSA z 29 czerwca 2015 r. jest zgodne z prawem.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.