Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2009 r. sprawy ze skargi T. N., J. K., A. E. P., M. N., M. N na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. skargę oddala

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] ([...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwany dalej kpa, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2007r. (VII SA/Wa 1242/07), po ponownym rozpatrzeniu odwołania B. i T. N., U. i Z. K., J. i A. K., M. N., D. i J. L. oraz M. N. od decyzji Starosty M. z dnia [...] (nr [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce Jawnej "J." Stacja Paliw "P." w S. pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych: dwóch zbiorników podziemnych o poj. 60 m 3 każdy, dystrybutorów paliw płynnych wraz z zadaszeniami, budynku usługi stacji paliw, zbiornika na nieczystości ciekłe, studni, zbiornika p. poż. oraz śmietnika; na działkach nr ew. [...] i [...] położonych przy ul. [...] w miejscowości D. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że decyzję organu I instancji wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami. Z wyjaśnień organu I instancji wynika, że projekt budowlany był sporządzany przez autorów z kilku firm projektowych (T., A.) i wielokrotnie poprawiany. Brak umieszczenia jako projektanta E. M. wynikało z oczywistej omyłki.

Ponadto, z nadesłanego raportu oddziaływania na środowisko ww. stacji paliw wynika, że rozwiązania techniczno-technologiczne i budowlane projektu nie spowodują zagrożenia dla świata roślinnego i zwierzęcego oraz zdrowia ludzi oraz spełniają wszystkie wymogi określone w odpowiednich aktach prawnych.

Organ podał, że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył wymagane prawem dokumenty, wymienione w art. 35 Prawa budowlanego tj. projekt budowlany sporządzony przez uprawnione osoby wraz z wymaganymi opiniami i uzgodnieniami. Projekt architektoniczno-budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, dokumentacja uzyskała także pozytywną opinię Zespołu Uzgodnienia Dokumentacji Projektowej. Inwestor

załączył ponadto: decyzję Starosty M. z [...] zezwalającą, na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów rolnych, informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, warunki uzgodnienia przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, pismo z dnia [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad akceptujące zabudowę i zagospodarowanie ww. działek oraz z dnia [...] informujące o uzgodnieniu zewnętrznego układu komunikacyjnego stacji paliw oraz wydające zgodę na udostępnienie pasa drogowego drogi krajowej nr [...] do wybudowania zewnętrznego układu komunikacyjnego.

Projekt budowlany zgodny jest również z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy w D. Nr [...] z dnia [...].

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że projekt budowlany sporządziły osoby uprawnione, co wynika z zaświadczeń zawartych w aktach. Zarzut dotyczący uchylenia decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji uznał za bezpodstawny, gdyż w dacie wydawania decyzji z [...] obowiązywał ww. miejscowy plan.

Skargę na powyższą decyzję złożyli B. i T. N., U. i Z. K., J. i A. K., M. N., D. i J. L., M.N., wnosząc o jej uchylenie i podnosząc, że inwestycja powstanie w strefie mieszkalno - usługowej, w której dopuszczono jedynie usługi nieuciążliwe dla środowiska, a do takich usług nie zalicza się stacja paliw, z uwagi na emisję spalin, gazu i benzyny.

Skarżący wskazali, na naruszenie § 105 i 114 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000r. (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1069) podnosząc, że teren stacji paliw sąsiaduje tylko z budynkami mieszkalnymi i terenami, na których produkuje się żywność ekologiczną. Niedopuszczalne jest więc stawianie stacji paliw w przeważającej zabudowie mieszkalnej. Nadto, inwestycja będzie położona na terenach wyższych niż sąsiednie nieruchomości, co doprowadzi do bezpośredniego spływania wszystkich nieczystości płynnych na te działki.

Zdaniem skarżących dokumentacja i projekt budowlany sporządziła osoba nieuprawniona tj. D. O. - technik budowlany.

Nadto, zaskarżona decyzja narusza art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podnieśli też, że dokumentacja oraz plan budowy nie spełniają warunków formalnych przewidzianych w Prawie budowlanym, a inwestycja jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego oraz zasadami współżycia społecznego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Starosty M. z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą "J." Stacja Paliw "P." sp.j. w S. pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych przy ul. [...] w miejscowości D.

Na wstępie podkreślić trzeba, że ww. rozstrzygnięcie zapadło w konsekwencji uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 5 października 2007r., (sygn. akt: VII SA/Wa 1242/07) uprzednio wydanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] (nr [...]), ze względu na naruszenie przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 kpa.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zw. ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć sprawa ta będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd i organ, jeżeli ocena prawna zawarta w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie, a także jeśli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (patrz Tadeusz Woś i inni, Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, str. 477).

W powołanym wyżej wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że rozstrzygnięcie sprawy nie wymagało uprzedniego przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części i nakazał organowi odwoławczemu przeprowadzenie oceny projektu pod względem zgodności z przepisami prawa, skorygowanie braku uwzględnienia nazwiska projektanta, a także wezwanie Starosty M. do przesłania raportu oddziaływania na środowisko z zachowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego i jego ocenę.

Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, Wojewoda [...] przeprowadził ponowne postępowanie z uwzględnieniem wyżej przedstawionej oceny prawnej i prawidłowo ocenił całość zebranego i uzupełnionego w trybie art. 136 kpa materiału dowodowego, w tym raport oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji.

Należało podzielić stanowisko organu odwoławczego, że w świetle analiz i ustaleń raportu oddziaływania na środowisko rozwiązania zawarte w projekcie przedmiotowej stacji paliw nie będą zagrażały środowisku. Tym samym został spełniony wymóg wynikający z art. 46 ust. 1 ustawy Prawo Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2001 r. Nr 62 poz. 627) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji.

Nie było również podstaw do kwestionowania raportu oddziaływania na środowisko, skoro został on sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia, to jest biegłego w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko inż. E. B.

Wojewoda [...] wyjaśnił również, że technik budowlany D.O. został wykreślony z projektu budowlanego, a jego autorzy, posiadający wymagane uprawnienia budowlane, wymienieni w decyzji Starosty M.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, po pierwsze podkreślić trzeba, że przedmiotowa stacja paliw usytuowana jest na terenie oznaczonym symbolem [...] na którym zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy w D. Nr [...] z dnia [...] miejscowości D. mogą być lokalizowane usługi komercyjne nieuciążliwe. Zgodnie § 4 ww. planu przez usługi nieuciążliwe rozumie się inwestycje i działalność o charakterze usługowym niepowodujące oddziaływania:

szczególnie szkodliwego dla środowiska i zdrowia ludzi; mogącego pogorszyć stan środowiska stosownie do treści § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. Nr 93, poz. 589).

W świetle przytoczonego wyżej przepisu planu nie można było podzielić argumentacji skargi o uciążliwym charakterze stacji paliw ze względu na emisję spalin, gazu i benzyny skoro inwestycja została pozytywnie zaopiniowana w tym zakresie w raporcie oddziaływania na środowisko. We wnioskach zawartych na stronie 34 raportu stwierdzono bowiem, że zgodnie z przeprowadzonymi obliczeniami w zakresie wpływu analizowanej stacji na środowisko emisja zanieczyszczeń węglowodorów alifatycznych i aromatycznych powstająca na terenie stacji podczas jej funkcjonowania będzie niewielka i nie będą przekraczane dopuszczalne stężenia ww. zanieczyszczeń poza jej terenem określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002r. - w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. Nr 1, poz. 12 z 2003r. ). Dodać przy tym trzeba, że pozytywnie oceniono również emisję niezorganizowaną, powstającą m.in. w trakcie manewrowania samochodów na terenie stacji, podczas jej funkcjonowania.

Podobnie należało ocenić zarzut naruszenia § 105 i 114 powołanego w skardze rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie.(Dz.U. Nr 98, poz. 1067). Podkreślenia wymaga, że rozporządzenie to nie obowiązywało w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, zostało bowiem uchylone przez rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. - w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.) i przestało obowiązywać z dniem 1 stycznia 2006r. W powołanym wyżej nowym, obowiązującym rozporządzeniu § 105 wskazujący, że stacji paliw nie można sytuować na terenie otoczonym budynkami nie znalazł odpowiednika. Natomiast § 114 odpowiada obecnie § 109, który wskazuje, że stacje paliw płynnych powinny być wyposażone w instalacje wodociągowe, sanitarne i deszczowo-przemysłowe oraz urządzenia

oczyszczające ścieki do poziomu określonego w przepisach dotyczących warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w przepisach dotyczących substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Warunki wymienione w tym przepisie również zostały spełnione, co znajduje pełne, szczegółowe odzwierciedlenie na stronach 4, 5 i 6 projektu budowlanego dotyczących ww. rozwiązań oraz raporcie oddziaływania na środowisko na stronach 46 - 50.

Za chybiony należało uznać również zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2007r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm.), gdyż ww. decyzję o pozwoleniu na budowę wydano w oparciu o obowiązujący ww. plan zagospodarowania przestrzennego. Dodać przy tym trzeba, że postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy są odrębnymi postępowaniami od postępowań w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Na koniec Sąd wyjaśnia, że obowiązkiem organu architektoniczno -budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę jest sprawdzenie, czy złożone przez inwestora rozwiązania projektowe oraz załączona dokumentacja zgodne są z warunkami określonymi w art. 35 ust 1 Prawa budowlanego. Organ nie ma zatem obowiązku oceny, czy planowana inwestycja odpowiada zasadom współżycia społecznego.

W świetle przedstawionej argumentacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.