III SA/Po 337/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-06-03	
Data wpływu	2026-03-03	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Katarzyna Witkowicz-Grochowska /przewodniczący sprawozdawca/
Monika Świerczak
Wojciech Rowiński	
Symbol z opisem	6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów	
Skarżony organ	Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 03 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Rektora Uniwersytetu z dnia 01 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę w całości.	
Uzasadnienie
Rektor Uniwersytetu postanowieniem z dnia 1 grudnia 2025 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Prorektora ds. studenckich i kształcenia Uniwersytetu z dnia 15 lipca 2025 r., nr [...] w sprawie odmowy wydania zaświadczenia stwierdzającego, że K. S. posiada przygotowanie pedagogiczne w związku z ukończeniem w dniu 23 marca 1992 r. studiów wyższych magisterskich - dziennych na Wydziale [...] w zakresie "pedagogiki kulturalno-oświatowej" i uzyskaniem tytułu "magistra pedagogiki".

Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia 15 czerwca 2024 r. Skarżący K. S. zwrócił się do Uniwersytetu o wydanie zaświadczenia o posiadaniu przygotowania pedagogicznego. W uzasadnieniu wskazał w szczególności, że uzyskał z Archiwum Akt Nowych program studiów na kierunku pedagogika, nad którym prace trwały od 1957 r. do 1962 r., który zakładał następujące praktyki: obozowo kolonijna (4 tygodnie), dwie praktyki szkolne (po 4 tygodnie każda), instytucje pozaszkolne (4 tygodnie), zakłady specjalne (4 tygodnie), specjalizacyjna (4 tygodnie). Program ramowy powstał w okresie obowiązywania ustawy o szkolnictwie wyższym z 1958 roku. Ustawa ta obowiązywała do 1982 r. Nowa ustawa również na Ministerstwo scedowała obowiązek tworzenia ramowych programów studiów dla poszczególnych kierunków studiów. Podał, że kwerenda w Ministerstwie Oświaty i Nauki oraz Archiwum Akt Nowych w Warszawie nie wykazała aby taki nowy dokument powstał. Należy więc przyjąć jego zdaniem, że w okresie odbywanych studiów na Uniwersytecie obowiązywał ten program z pewną modyfikacją na przedmioty ideologiczne wprowadzone po strajku studenckim w 1981 r. na podstawie podpisanego porozumienia. Skarżący podkreślił także, że w sprawie ważne jest, że jego rocznik rozpoczął studia w 1983 r., a Skarżący dołączył na drugim roku z obowiązkiem zaliczenia wszystkich przedmiotów i zajęć z pierwszego roku (to był drugi kierunek Skarżącego - pierwszy kierunek [...] na Politechnice ukończył w 1986 r.) wskazując, że od pewnego czasu był na indywidualnym toku studiów. Skarżący podniósł, że praktyki w szkole odbywały się przez 6 dni w tygodniu (wolne soboty w szkolnictwie wprowadzono dopiero w 1991 r.). Dwie praktyki po 4 tygodnie wypełniły więc limit 150 godzin. Końcowo Skarżący wyraził nadzieję, że przedstawiony dokument pozwoli na wystawienie zaświadczenia o przygotowaniu pedagogicznym nie tylko jego osobie.

Prorektor ds. studenckich i kształcenia Uniwersytetu działając z upoważnienia Rektora [...] postanowieniem z dnia 15 lipca 2025 r. na podstawie art. 217, art. 218, art. 219, art. 123 i art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1060 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej "K.p.a.") w zw. z § 2 pkt 5 lit b rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 124 września 2023 r. w sprawie szczególnych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli (Dz.U. z 2023 r. poz. 2102, dalej "rozporządzenie") odmówił wydania zaświadczenia stwierdzającego, że Skarżący posiada przygotowanie pedagogiczne.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał w szczególności, że uczelnia publiczna nie jest uprawniona do dokonywania wiążącej oceny czy Skarżący posiada przygotowanie pedagogiczne - w zakresie oceny przygotowania pedagogicznego właściwym jest odpowiedni organ oświatowy (np. Kurator Oświaty m.in. w zakresie dotyczącym wymogów kwalifikacyjnych dotyczących awansu zawodowego). Z tego względu, na podstawie posiadanych informacji i dokumentów zawartych w teczce akt osobowych Skarżącego Uczelnia może wydać wyłącznie zaświadczenie o ukończeniu studiów na kierunku pedagogika kulturalno-oświatowa oraz uzyskanym tytule zawodowym pozostawiając ocenę uzyskania przygotowania pedagogicznego właściwemu organowi oświatowemu (Kuratorowi oświaty).

Nadto, Uniwersytet nie posiada programu ukończonego przez Skarżącego kierunku Pedagogika kulturalno-oświatowa za lata 1983-1989. W teczce akt osobowych Skarżącego nie znajdują się także żadne dokumenty potwierdzające odbycie przez niego praktyk pedagogicznych w określonym w § 2 pkt 5 lit. b) rozporządzenia. Zdaniem organu treści art. 218 § 1 K.p.a. wynika jednoznacznie, że podstawą wydania zaświadczenia mogą być wyłącznie fakty wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. A contrario, zdaniem organu podstawą wydania zaświadczenia nie mogą być dane dostarczone przez stronę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia. Przedłożony przez Skarżącego program dotyczy kierunku Pedagogika, natomiast z dokumentów znajdujących się w jego teczce akt osobowych jednoznacznie wynika, że ukończył kierunek Pedagogika kulturalno-oświatowa, a więc inny kierunek niż ten, którego dotyczy przedłożony przez Skarżącego program studiów. Organ wskazał, że odniesione przez Skarżącego wcześniej twierdzenia, że dyplom nr [...] z dnia 10 kwietnia 1992 r. został błędnie wystawiony gdyż ukończył Pedagogikę a nie Pedagogikę kulturalno-oświatową nie zostały poparte żadnymi wiarygodnymi dowodami i jako takie nie zasługiwały na uwzględnienie.

Pismem z dnia 26 sierpnia 2025 r. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia 15 lipca 2025 r. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżone postanowienie oparte zostało na niewłaściwej podstawie prawnej, gdyż w dacie ukończenia przez niego studiów obowiązywało rozporządzenie Ministra Edukacji z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia. Prawo nie może działać wstecz, jeżeli student rozpoczął studia do 01 października 2019 r. mógł zostać nauczycielem po dwuletnich studiach drugiego stopnia i mimo, że obecnie obowiązują studia pięcioletnie nikt nie kwestionuje ich kwalifikacji. Żadna obowiązująca ustawa lub rozporządzenie nie neguje uprawnień do nauczania uzyskanych wcześniej. W ocenie Skarżącego spełnił wszystkie warunki określone w ww. rozporządzeniu przed 23 marca 1992 r. czyli do czasu ukończenia kierunku pedagogika na [...]. Rozporządzenie Ministra Edukacji z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia w §1 ust. 2 definiuje przygotowanie pedagogiczne. Przypomniał, że w tamtym okresie takie uprawnienia bardzo często uzyskiwano w ciągu paru miesięcy nauki. Skarżący podał, że w 2022 r. ówczesne władze Wydziału Studiów Edukacyjnych w ustnym uzasadnieniu stwierdziły, że na podstawie dokumentacji Skarżący wypełnił pierwszy warunek, czyli wymiar zajęć z psychologii, pedagogiki i dydaktyki był większy niż 270 godzin, o których mówi ww. rozporządzenie. Problemem było potwierdzenie praktyk. Poradzono Skarżącemu albo ponowne studia lub odszukanie w Ministerstwie Szkolnictwa Wyższego lub Archiwum programu studiów dla wydziałów pedagogicznych co Skarżący uczynił, czego efektem był wniosek z 15 czerwca 2024 r. Wskazane wyżej rozporządzenie ustala, że zaświadczenie o przygotowaniu pedagogicznym wydaje szkoła wyższa. W sprawie praktycznej nauki rozporządzenie wymaga odbycia 150 godzin praktyk pedagogicznych. Użyto tutaj szerszego pojęcia niż praktyka studencka w szkole. Skarżący wskazał, że ukończył kierunek pedagogika a nie kierunek pedagogika kulturalno-oświatowa, gdyż taki kierunek nie istniał w latach 1983-1992 na Wydziale [...]. Archiwum Uniwersytet w 2022 r. na prośbę Skarżącego wystawiło zaświadczenie dla Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej o ukończonym kierunku, którym była pedagogika. Wynika to nie tylko z przytoczonego zaświadczenia, ale przede wszystkim z ówczesnego prawa (art. 8 ustawy o szkolnictwie wyższym z 1982 r.) Można też wskazać uchwałę Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 listopada 1991 r. w sprawie nazw kierunków studiów. Na kierunku pedagogika na starszych latach Skarżący miał indywidualny tok nauczania. W swoim wniosku Skarżący nie dostarczył nowych dowodów, a jedynie przypominał o istnieniu wtedy prawa obowiązującego wyższe uczelnie prowadzące kierunek pedagogika. Ustawa o szkolnictwie wyższym z 1982 r. nie dokonała uchylenia żadnych programów ramowych dla poszczególnych kierunków studiów powstałych przed 1982 r. Rocznik Skarżącego rozpoczął studia w 1983 r. Ramowy program studiów był źródłem prawa dla szkół wyższych. Programy poszczególnych uczelni nie mogły być sprzeczne z dokumentem ministerialnym co wynika z ustaw o szkolnictwie wyższym z 1982 r. oraz 1958 r. Praktyki studenckie były w latach 80 integralną częścią procesu dydaktycznego i wychowawczego. Podlegały obowiązkowemu zaliczeniu co wynika z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 czerwca 1983 r. w sprawie praktyk studenckich. W związku z tym, że Archiwum Uniwersytetu nie przechowuje dokumentacji dotyczących praktyk na kierunku pedagogika mimo, że były one obowiązkowe i były częścią procesu dydaktycznego należy w ocenie Skarżącego oprzeć się na obowiązującym wtedy prawie. Nie ma żadnego dowodu, że powstały w latach 1957-1962 ramowy program nauczania na kierunku pedagogika nie obowiązywał kiedy Skarżący rozpoczął i kontynuował studia. Łączny czas na praktyki pedagogiczne przekraczał zdecydowanie 150 godzin. Jeżeli Skarżący otrzymał tytuł zawodowy magister pedagogiki to znaczy, że musiał odbyć kilka praktyk pedagogicznych. Z dokumentacji będącej w posiadaniu Uczelni wynika, że również zdobyta teoria jest wystarczająca do pozytywnego rozpatrzenia wniosku Skarżącego. Z uwagi na powyższe Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Rektor Uniwersytetu postanowieniem z dnia 01 grudnia 2025 r., nr [...] na podstawie art. 217, art. 218, art. 219, art. 123, art. 124 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1060 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej "K.p.a.") w zw. z § 2 pkt 5 lit b rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 124 września 2023 r. w sprawie szczególnych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli (Dz.U. z 2023 r. poz. 2102) oraz § 55 ust. 2 Statutu Uniwersytetu i § 1 ust. 5 pkt 4 zarządzenia nr [...] Rektora [...] z dnia 1 września 2024 r. w sprawie zakresu obowiązków prorektorów utrzymał w mocy postanowienie Prorektora ds. studenckich i kształcenia z dnia 15 lipca 2025 r. w sprawie odmowy wydania zaświadczenia stwierdzającego, że Skarżący posiada przygotowanie pedagogiczne w związku z ukończeniem w dniu 23 marca 1992 r. studiów wyższych magisterskich - dziennych na Wydziale [...] w zakresie "pedagogiki kulturalno-oświatowej" i uzyskaniem tytułu "magistra pedagogiki".

W uzasadnieniu odnosząc się do zarzutu, że zaskarżone postanowienie oparte zostało na niewłaściwej podstawie prawnej Rektor wskazał, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia nie obowiązywało powoływane przez Skarżącego rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (dalej jako "rozporządzenie 1991"). Rozporządzenie 1991 zostało uchylone z dniem 7 października 2000 r. Z tego względu jako obowiązującą definicję przygotowania pedagogicznego należało przyjąć wskazaną w § 2 pkt 5 lit. b) rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 14 września 2023 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli (dalej jako "rozporządzenie 2023"). Z treści art. 217 § 2 K.p.a. w zw. z art. 6 K.p.a. wywieść należy, że zaświadczenie dotyczyć może potwierdzenia aktualnego stanu prawnego tj. uprawnień wynikających z przepisów obowiązujących w dacie wydania zaświadczenia. Tym samym na podstawie ww. przepisów brak jest podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego historyczny stan prawny jak Skarżący wywodzi w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ konsekwentnie stoi na stanowisku, że uczelnia publiczna nie jest uprawniona do dokonywania wiążącej oceny czy absolwenci posiadają przygotowanie pedagogiczne, a co za tym idzie do wydania odrębnego zaświadczenia potwierdzającego posiadanie przygotowania pedagogicznego przez absolwenta - do oceny przygotowania pedagogicznego wyłącznie właściwym jest odpowiedni organ oświatowy. W dalszej kolejności organ zwrócił uwagę na istniejące w dokumentach znajdujących się w teczce Skarżącego rozbieżności w zakresie ukończonego kierunku studiów co podnosił w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Mając na względzie, że zaświadczenie może dotyczyć wyłącznie niebudzących wątpliwości danych wynikających z posiadanych dokumentów oraz prowadzonych rejestrów, niezależnie od ww. rozbieżności w nazewnictwie ukończonego kierunku studiów, organ uznaje że przedłożony przez Skarżącego dokument historyczny - program praktyk na kierunku Pedagogika opracowany w latach od 1957-1962, a także twierdzenia dotyczące faktu, że praktyki były integralną częścią procesu kształcenia nie stanowią dostatecznej podstawy do wydania przez uczelnię publiczną zaświadczenia potwierdzającego wymiar zrealizowanych przez Skarżącego praktyk pedagogicznych w sytuacji, gdy w jego teczce akt osobowych nie znajdują się żadne dokumenty potwierdzające odbycie przez Skarżącego praktyk pedagogicznych w wymaganym wymiarze, a uczelnia nie prowadzi rejestru praktyk odbytych w latach 1983-1989. Jak bowiem wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdzenie tego faktu opierałoby się wyłącznie na domniemaniach Skarżącego a nie dowodach będących w posiadaniu organu.

Pismem z dnia 21 stycznia 2026 r. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Rektora z dnia 01 grudnia 2025 r. wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy tj. §1 pkt 2 rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia poprzez przyjęcie, że Organ nie jest zobowiązany tym rozporządzeniem do wydawania zaświadczeń lub dyplomów o posiadaniu przygotowania pedagogicznego przez absolwentów swojej uczelni oraz poprzez nierozstrzygnięcie przez organ czy Skarżący nabył wiedzę teoretyczną potrzebną do otrzymania zaświadczenia o posiadaniu przygotowania pedagogicznego (min. 270 godzin zajęć), a także naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj. art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla wyjaśnienia sprawy podniesionych w uzasadnieniu wniosku z dnia 26 sierpnia 2025 r. dotyczącego praktyk pedagogicznych jako drugiej przesłanki świadczącej o posiadaniu przygotowania pedagogicznego oraz poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla wyjaśnienia sprawy podniesionych w uzasadnieniu wniosku z dnia 26 sierpnia 2025 r. dotyczącego programu nauczania dla kierunku pedagogika. Nadto na podstawia art. 75 K.p.a. wniósł o przeprowadzenie dowodów: z pisma Archiwum Państwowego z 29 września 2023 r., pisma z Ministrostwa Edukacji i Nauki z 11 lipca 2023 r. oraz Zaświadczenia z Archiwum [...] z 18 sierpnia 2022 r. że był studentem kierunku pedagogika i uzyskał tytuł magistra pedagogiki.

Skarżący wskazał, że jeżeli rozporządzenie z 1991 roku przewiduje wydawanie zaświadczeń, dyplomów przez wyższą uczelnię to oznacza, że posiadał takie uprawnienia w 1992 roku. Wniosek dotyczy stanu prawnego na dzień ukończenia studiów. Nie można w świetle prawa obowiązującego po 23 marca 1992r. (czyli po dacie ukończenia studiów) oceniać wniosku w myśl maksymy prawo nie działa wstecz. Przytoczone przez organ wyroki WSA w Gdańsku i w Warszawie nie dotyczyły potwierdzania posiadania przygotowania pedagogicznego tylko oceny kwalifikacji nauczyciela. To jest zdaniem Skarżącego inne zagadnienie. Można mieć zaświadczenie o posiadaniu przygotowania pedagogicznego, ukończone kilka kierunków studiów wyższych i podyplomowych itd. ale to dyrektor placówki oświatowej lub kurator oświaty decyduje czy spełniają one wymogi kwalifikacyjne na dane stanowisko nauczycielskie lub na awans (np. nauczyciel mianowany lub dyplomowany). Zdaniem Skarżącego wniosek dotyczył zaświadczenia o posiadaniu przygotowania pedagogicznego a nie kwalifikacji.

Odnosząc się do naruszenia przepisów postępowania Skarżący wskazał, że zarządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 11 marca 1991 roku w sprawie określenia sposobu prowadzenia przez uczelnie dokumentacji przebiegu studiów (M.P. 1991 nr 10 poz.72), tak jak poprzednie nie nakładało na uczelnie wyższe archiwizowania przebiegu praktyk studenckich, ponieważ bezwzględnie student musiał je odbyć tak jak inne przedmioty. Uczelnie wyższe na mocy innych przepisów miały przechowywać programy nauczania oraz plany studiów na poszczególnych kierunkach. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1983 r. w sprawie praktyk studenckich (Dz.U. 1983 nr 44 poz 205) w § 1 czytamy, że studenci odbywają praktyki przewidziane planem studiów na zasadach określonych w rozporządzeniu oraz w § 4 (bardzo ważnym dla tej sprawy). Praktyki stanowią część procesu dydaktyczno-wychowawczemu i podlegają obowiązkowemu zaliczeniu. Podobny zapis jest w kolejnym rozporządzeniu dotyczącym praktyk studenckich z 1 grudnia 1986 roku § 2. Nie można było, więc zdaniem Skarżącego, zostać absolwentem danego kierunku bez zaliczenia wszystkich praktyk przewidzianych programem studiów. Prawo o szkolnictwie wyższym w latach 80 ubiegłego wieku było bardzo restrykcyjne. Według Skarżącego w świetle powyższego nie ma żadnej podstawy, aby wątpić, że nie zrealizował wszystkich praktyk przewidzianych programem studiów, otrzymał przecież tytuł magistra pedagogiki i w ten sposób organ zaświadczył, że je zaliczył.

Dalej wskazał, że organ nie kwestionuje autentyczności dokumentu. Jest wytworzony na zlecenie ówczesnego Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego. Archiwum Akt Nowych po całościowej kwerendzie również w oddziałach pismem z 29 września 2023 roku poinformowało o posiadaniu programu studiów dla kierunku pedagogika. Prace nad nim trwały od 1957 roku do 1962 roku. Program ten zakładał następujące praktyki: obozowo kolonijna 4 tygodnie, dwie praktyki szkolne po 4 tygodnie, instytucje pozaszkolne 4 tygodnie, zakłady specjalne 4 tygodnie, specjalizacyjna 4 tygodnie. Program zakładał pięć praktyk. W latach 80-tych ta ilość praktyk na różnych kierunkach studiów była podobna. Na pierwszym kierunku studiów Skarżącego było 5 lub 6 praktyk czterotygodniowych (Politechnika [...], kierunek mechanika). Skarżący argumentował, że program ramowy powstał w okresie obowiązywania ustawy o szkolnictwie wyższym z 1958 roku. Ustawa ta obowiązywała do 1982 roku. Nowa ustawa również na Ministerstwo scedowała obowiązek tworzenia ramowych programów studiów dla poszczególnych kierunków studiów. Ustawa ta nie uchyliła żadnego planu studiów, jak i ramowych programów nauczania.

Dalej wskazano, że zarówno kwerenda w Ministerstwie Oświaty i Nauki oraz Archiwum Akt Nowych w W. nie wykazała, aby taki nowy dokument powstał. Archiwum organu również nie posiada żadnego dokumentu, który kwestionuje jego obowiązywanie w październiku 1993 roku kiedy rocznik rozpoczął studia na kierunku pedagogika oraz w październiku 1994 roku kiedy Skarżący dołączył do niego na drugim roku (drugi kierunek). Ustawa o szkolnictwie wyższym z 1982 roku nie dokonała uchylenia żadnych programów ramowych dla poszczególnych kierunków studiów powstałych przed 1982 rokiem. Skarżący podał, że dokonał samodzielnie kwerendy Dziennika Urzędowego Ministerstwa (ds. szkolnictwa wyższego - różne nazwy) za lata 1957-1988 roku, aby być pewnym, że program z Archiwum Państwowego był aktualny w chwili rozpoczęcia studiów na drugim kierunku, którym była pedagogika. Podał, że dopiero w grudniu 1984 roku ukazało się zarządzenie Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki w sprawie zasad opracowywania planów studiów i ramowych programów nauczania studiów dziennych. Miały one obowiązywać od października 1985 roku. Wobec problemów ujednolicania ich dla wszystkich uczeni w kraju. W kwietniu 1996 ukazało się nowe zarządzenie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, które zniosło ujednolicanie planów i ramowych programów nauczania w skali kraju. Od października 1986 kierunki pedagogiczne mogły pracować według nowych planów i programów nauczania. Zarówno zarządzenie z 1984 roku (§ 11) jak i 1986 roku (§ 12) zrobiło zastrzeżenie, że studenci, którzy rozpoczęli pierwszy rok przed wprowadzeniem nowych planów i ramowych programów nauczania studiują według dotychczasowych planów. W związku z tym, że nie powtarzał roku na kierunku pedagogika i przyszed z kierunku mechanika (gdzie też nie powtarzał roku i ukończyłem go w 1986 roku) na drugie studia obowiązywały plany studiów z rocznika, który rozpoczął studia w 1983 roku. A więc program, który przypomniałem organowi, a który zaginął mu w czasach przełomu nie jest dokumentem historycznym jest źródłem prawa obowiązującym kiedy studiował na kierunku pedagogika.

Uzasadniając zgłoszone wnioski dowodowe Skarżący podał, że w 2022 roku wystąpił do Uniwersytetu o zaświadczenie o posiadaniu przygotowania pedagogicznego. Władze Wydziału [...] odmówiły mu wydania takiego zaświadczenia ponieważ nie miały w dokumentach dotyczących przebiegu studiów informacji o przebytych praktykach pedagogicznych. Nie mogły tego ustalić na podstawie planów studiów i ramowych programów nauczania obowiązujących w latach 1984-1992 na kierunku pedagogika. Nie miały również planów ogólnych wytworzonych przez Ministerstwo ds. szkolnictwa wyższego (zaginęły, Uczelnia nie posiadała informacji czy zostały zniszczone czy przekazane do Archiwum Państwowego). W ustnej rozmowie z ówczesną Panią Dziekan Wydziału [...] poradziła Skarżącemu ponowne ukończenie kursów, studiów podyplomowych. Problemem nie było zaliczenie przedmiotów teoretycznych (tu spełniałem kryteria w nadmiarze), ale praktyki. W trakcie rozmowy stwierdzono, że gdyby odnalazł taki dokument o programie nauczania, w tym opis praktyk można byłoby wystawić takie zaświadczenie. W związku z tym wystąpił do Ministerstwa ds. szkolnictwa wyższego o stosowne dokumenty. Ministerstwo w odpowiedzi przysłało informację, że nie posiada takich dokumentów i poradzono mi zwrócić się do Archiwum Państwowego. W odpowiedzi dostał zestawienie wszystkich dokumentów Ministerstwa d/s szkolnictwa wyższego (w tym najbardziej interesującego programu nauczania dla kierunku pedagogika) oraz informację o braku takich dokumentów z Uniwersytetu.

Dalej wskazano, że Skarżący na początku 2022 roku chciał zatrudnić się jako pracownik socjalny. Pierwszy raz w życiu okazał dyplom Uniwersytetu ukończenia studiów na kierunku pedagogika oraz posiadaniem tytułu mgr pedagogiki. Dyplom okazał się nie zrozumiały dla przyszłego pracodawcy. Zgłosił sprawę do Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej w W., który poradził wystąpienie do Uniwersytetu o zaświadczenie o ukończonym kierunku studiów. Po otrzymaniu powyższego Ministerstwo wystawiło opinię, że może zajmować stanowisko jako pracownik socjalny. Skarżący podał, że nie rozumie, że gdy wystąpił o zaświadczenie o posiadaniu przygotowania pedagogicznego nagle w uzasadnieniach swoich postanowień zastanawia się jaki kierunek ukończył. Oczywiście nie przesądza sprawy ale stwarza wrażenie jakby to był problem. Zamiast operować kierunkiem studiów pedagogika woli operować pojęciem ukończone studia w zakresie "pedagogiki kulturalno-oświatowej". Organ posiada wiedzę, że w świetle ówczesnego prawa dyplom powinien zawierać przede wszystkim ukończony kierunek pedagogika a nie jego specjalność. Organ został o tym poinformowany. Poinformował, że formalny wniosek zostanie złożony po zakończeniu tej sprawy bez względu na jej wynik.

Skarżący w tym miejscu wyjaśnił (choć nie jest to istota skargi), że w czasie studiów na kierunku pedagogika musiał poddać się kilku operacjom w wyniku, których pod koniec studiów zdał sobie sprawę, że nie będzie mu dane uczyć. W związku z tym ukończył studia podyplomowe w innej dziedzinie nauki. Odebrał dyplom i przez 30 lat żadnemu pracodawcy nie okazał. Nie wystąpił o zaświadczenie (przygotowanie pedagogiczne) bo praca jako nauczyciel była dla niego zamknięta. Dopiero kiedy jego sytuacja zawodowa się zmieniła (2022 rok) i jest duża szansa na uzyskanie od lekarza medycyny pracy zgody na pracę jako nauczyciel wystąpił do uczelni o dokument.

W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w treści zaskarżonego postanowienia.

Pismem z dnia 2 kwietnia 2026 r. Skarżący wniósł o sprostowanie skargi albowiem błędnie wpisał w niej datę postanowienia Rektora – zamiast daty 26 kwietnia 2021 r. powinna to być data 1 grudnia 2025 r. Ponadto podtrzymał swoje stanowisko i raz jeszcze przytoczył już podnoszoną wcześniej w sprawie argumentację. Wniósł ponadto o przeprowadzenie dowodów z załączonych do pisma dokumentów – dwóch wiadomości e-mail.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżone postanowienia organów obu instancji odpowiadają prawu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 334), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.; w skrócie "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (a do tej kategorii należy bez wątpienia postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia).

Przechodząc dalej wskazać należy, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Nadto, zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, przez które rozumieć należy akta administracyjne oraz akta sądowe.

Przedmiotem tak sprawowanej kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie postanowienie Rektor Uniwersytetu z dnia 1 grudnia 2025 r. o utrzymaniu w mocy poprzedzającego go postanowienia Prorektora ds. studenckich i kształcenia z dnia 15 lipca 2025 r.

Rozpoznając sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych dalszych rozważań. Przedmiotem postępowania jest żądanie wydania przez organy Uczelni [...] zaświadczenia o określonej przez Skarżącego treści.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowiły, zatem przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej "K.p.a."). Zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a. wydanie zaświadczenia następuje na żądanie osoby ubiegającej się o jego wydanie. Stosownie do art. 217 § 2 K.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: (1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; (2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 218 § 1 K.p.a., że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Jednocześnie w myśl art. 218 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Zgodnie z przywołanym na wstępie przepisem art. 219 K.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

Podkreślenia wymaga, że zaświadczenie w rozumieniu K.p.a. jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonanym przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, której interes jest oparty na prawie. Przyjmuje się, że: "Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz wiedzy. Jeżeli zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, to przy jego pomocy organ stwierdza, co mu wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy" (C. Banasiński, D. Szafrański, Zaświadczenie jako warunek złożenia wniosku o podjęcie działalności koncesjonowanej, "Monitor Prawniczy" 1996, nr 7, s. 241).

W postępowaniu dotyczącym wydania zaświadczenia nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające może dotyczyć zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia się on domaga. Jest ono zatem ograniczone do badania dokumentacji o charakterze określonym w art. 218 § 1 K.p.a. Natura zaświadczenia sprowadza się bowiem do prostego przeniesienia (zacytowania) danych znajdujących się w posiadaniu organu. Oznacza to, że w sytuacji, gdy organ nie posiada w swych zasobach, danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia stosownie do żądania wnioskodawcy, nie może wydać zaświadczenia o żądanej treści. Dla braku możliwości urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego nie mają przy tym znaczenia przyczyny, z których organ nie znajduje się w posiadaniu określonych danych.

Żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do zebrania przez organ administracji nowych informacji, jakkolwiek może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych informacji, co uczynić można przeprowadzając w koniecznym i ograniczonym zakresie postępowanie wyjaśniające. Organ rozpatrując żądanie strony, przed wydaniem zaświadczenia uwzględnia dane z ewidencji, rejestrów, zbiorów dokumentów lub zbiorów danych utrwalonych innymi technikami. W sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać jedynie postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia (por. wyrok NSA z dnia 2 września 1998 r., sygn. akt II SA/Łd 1119/96: "postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 K.p.a. musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru czy zbioru danych innego rodzaju, bo nie ma podstaw do wydania zaświadczenia, co do innych faktów lub okoliczności, które zostały udowodnione tylko samym zeznaniem świadka, wydanie zaświadczenia w takiej sytuacji narusza, bowiem przepis art. 218 K.p.a.", dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: CBOSA).

Organ administracji wydając zaświadczenie może opierać się jedynie na posiadanych przez siebie dokumentach, albowiem zaświadczenie jest dokumentem urzędowym, korzystającym z domniemania prawdziwości tego, co jest w nim stwierdzone. Dlatego wszelka dowolność w stwierdzeniach i nadinterpretacja danych jest niedopuszczalna (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 września 2009 r., sygn. akt II SA/Go 384/08, CBOSA). W przypadku, gdy nie można spełnić żądania strony, ze względu na treść posiadanych danych lub braku dokumentów będących w dyspozycji organu, należy odmówić wydania żądanego zaświadczenia.

W niniejszej sprawie Skarżący K. S. zwrócił się do Uniwersytetu [...] o wydanie zaświadczenia o posiadaniu przygotowania pedagogicznego.

Po pierwsze, odwołać się należy do pojęcia przygotowania pedagogicznego. W okresie ukończenia przez Skarżącego studiów w 1992 r. obowiązywało Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. z 1991 r., nr 98, poz. 433, "rozporządzenie z 1991 r."). Zgodnie z jego § 1 pkt ilekroć w niniejszym rozporządzeniu jest mowa o przygotowaniu pedagogicznym - należy przez to rozumieć nabycie wiedzy i umiejętności z zakresu psychologii, pedagogiki i dydaktyki szczegółowej nauczanych w powiązaniu z kierunkiem (specjalnością) kształcenia i praktyką pedagogiczną w wymiarze nie mniejszym niż 270 godzin oraz odbycie pozytywnie ocenionych praktyk pedagogicznych w wymiarze nie mniejszym niż 150 godzin; o posiadaniu przygotowania pedagogicznego świadczy dyplom (zaświadczenie) szkoły wyższej albo świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego prowadzonego przez zakład kształcenia nauczycieli albo placówkę doskonalenia nauczycieli lub inną instytucję, osobę prawną lub fizyczną, które mogą prowadzić takie kursy zgodnie z przepisami w sprawie placówek doskonalenia nauczycieli.

Analogiczny przepis znajduje się w obowiązującym obecnie Rozporządzeniu Ministra Edukacji i Nauki z dnia 14 września 2023 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli (Dz. U. z 2023 r., poz. 2102, dalej jako: "rozporządzenie z 2023 r."). Zgodnie z jego § 2 pkt 5 lit. b ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o przygotowaniu pedagogicznym - należy przez to rozumieć: przygotowanie pedagogiczne obejmujące wiedzę i umiejętności z zakresu psychologii, pedagogiki i dydaktyki szczegółowej, nauczanych w wymiarze nie mniejszym niż 270 godzin w powiązaniu z kierunkiem (specjalnością) kształcenia oraz pozytywnie ocenioną praktyką pedagogiczną odbytą w wymiarze nie mniejszym niż 150 godzin, uzyskane w wyniku ukończenia studiów lub studiów podyplomowych prowadzonych zgodnie z przepisami obowiązującymi przed dniem 3 sierpnia 2019 r., potwierdzone dyplomem ukończenia studiów lub innym dokumentem wydanym przez uczelnię, lub świadectwem ukończenia studiów podyplomowych. Przepis § 2 pkt 5 a, c-e tego rozporządzenia stanowi o innych warunkach, po spełnieniu których można uznać, że dana osoba posiada wykształcenie pedagogiczne, ale nie odnoszą się one do Skarżącego, co nie było sporne.

Nie ma, więc znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy zarzut, jakoby organy rozpatrzyły sprawę na podstawie nieprawidłowego aktu prawnego, tj. rozporządzenia z 2023 r., zamiast oprzeć się na tym obowiązującym w dniu ukończenia studiów przez Skarżącego w 1992 r. Oba rozporządzenia zawierały tożsamą definicję "przygotowania pedagogicznego". Rację ma jednak organ wskazując, że zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego, wraz ze zmianą których dezaktualizuje się, co tworzy podstawy do wydania nowego zaświadczenia, odpowiadającego aktualnym faktom lub aktualnemu stanowi prawnemu (zob. wyrok NSA z 2 września 2022 r., II GSK 717/19, LEX nr 3400950).

W istocie, więc z przedstawionych regulacji wynika, że organ w niniejszej sprawie mógłby wydać zaświadczenie o posiadaniu przez K. S. wykształcenia pedagogicznego w przypadku, gdyby ten odbył praktykę pedagogiczną teoretyczną w wymiarze 270 godzin oraz praktyki pedagogiczne w wymiarze nie mniejszym niż 150 godzin i organ byłby w posiadaniu dokumentów z których to wynika. W niniejszej sprawie, jednak nie można mówić o spełnieniu tych przesłanek, bowiem organ podkreślał, że nie dysponuje dokumentami, z których wynika odbyta praktyka, wobec czego zasadne było postanowienie w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego przygotowanie pedagogiczne.

Z dyplomu nr [...] ukończenia studiów przez K. S. wynika, że ukończył on studia w zakresie "pedagogiki kulturalno-oświatowej". Z podania o przyjęcie na studia wynika, że dotyczy kierunku "pedagogika". W kartach egzaminacyjnych mowa o "pedagogice", "pedagogice ogólnej" a od roku akademickiego 1986/1987 "pedagogice" z adnotacją "kulturalno-oświatowa". Z protokołu komisji egzaminu magisterskiego wynika, że Skarżący zdawał egzamin magisterski na kierunku "pedagogika", specjalność "kulturalno-oświatowa".

Mając na względzie, że zaświadczenie może dotyczyć wyłącznie niebudzących wątpliwości danych wynikających z posiadanych dokumentów oraz prowadzonych rejestrów, niezależnie od ww. rozbieżności w nazewnictwie ukończonego kierunku studiów, organ słusznie uznał, że wobec braku dokumentów w postaci np. programu kierunku studiów, który ukończył Skarżący, nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Ponadto, słusznie organy wskazały, że przedłożony przez Skarżącego dokument historyczny - program praktyk na kierunku Pedagogika opracowany w latach od 1957-1962, a także twierdzenia dotyczące faktu, że praktyki były integralną częścią procesu kształcenia nie stanowią dostatecznej podstawy do wydania przez uczelnię publiczną zaświadczenia potwierdzającego wymiar zrealizowanych przez K. S. praktyk pedagogicznych w sytuacji, gdy w jego teczce akt osobowych nie znajdują się żadne dokumenty potwierdzające odbycie praktyk pedagogicznych w wymaganym wymiarze, a uczelnia nie prowadzi rejestru praktyk odbytych w latach 1983-1989. Nie świadczy również o wymiarze odbytych przez Skarżącego praktyk powoływane przez niego rozporządzenie z dnia 27 czerwca 2983 r. w sprawie praktyk studenckich (Dz. U. z 1983 r., nr 44, poz. 205). Jak bowiem motywował organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdzenie tego faktu opierałoby się wyłącznie na domniemaniach, a nie dowodach będących w posiadaniu organu. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stanowisko organów w tym zakresie podziela w całości.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, że w definicji z § 1 pkt 2 rozporządzenia z 1991 r. mowa m.in. o dyplomie (zaświadczeniu) szkoły wyższej i w związku z tym uczelnia była wręcz zobowiązana do wydania takiego zaświadczenia wskazać należy, że Skarżący błędnie odczytuje treść tego przepisu. Stanowi on tylko co może być podstawą do uznania, że dana osoba posiada wykształcenie pedagogiczne (dyplom lub zaświadczenie szkoły wyższej), a nie o tym, że w każdym wypadku uczelnia jest organem właściwym w sprawie wydania takiego zaświadczenia. Odczytując brzmienie tego przepisu nadal mieć należy na uwadze charakter wydawanych przez organy zaświadczeń – może ono być wydane tylko jeśli ustalenie danych, w oparciu o które ma zostać wydane, możliwe jest na podstawie posiadanych dokumentów lub rejestrów. Ze zgromadzonych akt sprawy i będących w posiadaniu Uczelni, wynika, że nie dysponuje danymi w oparciu, o które mogłaby wydać zaświadczenie o żądanej treści.

Uczelnia publiczna, w sprawie o wydanie zaświadczenia, nie jest uprawniona do dokonywania wiążącej oceny czy absolwenci posiadają przygotowanie pedagogiczne w przypadku, gdy nie wynika to wprost z dokumentów znajdujących się w posiadaniu tego organu. Oceny czy dana osoba spełnia warunek posiadania przygotowania pedagogicznego dokonują organy, czy jednostki organizacyjne w konkretnych sprawach. Przede wszystkim zajmować się tym będą organy oświatowe, ponieważ to z tymi organami związany jest wymóg posiadania przez ich pracowników przygotowania pedagogicznego. Takie postępowania są pełnoprawnymi postępowaniami administracyjnymi, w których możliwe jest prowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność posiadania stosownych kwalifikacji. Tymczasem w niniejszej sprawie prowadzenie takiego postępowania nie było dopuszczalne.

Podsumowując, na podstawie wskazanych przepisów oraz dostępnych danych nie było możliwe wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że K. S. posiada przygotowanie pedagogiczne w związku z ukończeniem w dniu 23 marca 1992 r. studiów wyższych magisterskich - dziennych na Wydziale Nauk Społecznych [...] w zakresie "pedagogiki kulturalno-oświatowej" i uzyskaniem tytułu "magistra pedagogiki", a co za tym idzie zasadnie Rektor [...] odmówił w sprawie wydania zaświadczenia o żądanej treści. W ocenie Sądu, istota wydania zaświadczenia (art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a.) polega na przeniesieniu danych znajdujących się w posiadanych przez organ rejestrach, ewidencji i innych zbiorach do treści zaświadczenia. Postępowanie w sprawach dotyczących zaświadczeń nie jest postępowaniem administracyjnym jurysdykcyjnym, lecz szczególnym rodzajem uproszczonego postępowania administracyjnego sensu largo, w ramach którego właściwy organ rozstrzyga wniosek o dokonanie wiążącego, deklaratoryjnego i autorytatywnego potwierdzenia określonego stanu faktycznego lub określonego stanu prawnego, jeżeli potwierdzenie to jest możliwe i dopuszczalne na podstawie będących w posiadaniu tego organu danych wynikających z ewidencji, rejestrów lub innych urzędowych zbiorów danych (zob. wyrok WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. II SA/Rz 1662/16, CBOSA). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, w świetle zebranego materiału dowodowego Uczelnia nie posiada rejestrów, czy danych dotyczących odbytych praktyk, na podstawie których mogłaby wydać zaświadczenie o żądanej treści.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd oddalił skargę w całości na podstawie

art. 151 P.p.s.a., jak orzekł w wyroku.

Sąd rozpoznający sprawę nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi i pisma Skarżącego z dnia 2 kwietnia 2026 r. W myśl art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Celem postępowania, o którym mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Po pierwsze, niektóre z dokumentów przedłożonych do skargi znajdowały się już w aktach administracyjnych sprawy. Po drugie, w kontekście powyższej wykładni przepisów dotyczących wydawania zaświadczeń, dla rozstrzygnięcia sprawy nie miały zatem znaczenia złożone dowody w postaci innego zaświadczenia uczelni czy wydruków wiadomości e-mail, albowiem nie prowadziły one do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Organ nie jest w posiadaniu dokumentów, na podstawie których może wydać zaświadczenie o przygotowaniu pedagogicznym Skarżącego. Nadto, z uwagi na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonych, z mocy art. 133 p.p.s.a. oraz art. 106 ust. 3 p.p.s.a. brak było podstaw do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w tym trybie, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W sprawie orzekał Sąd w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.).