Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Andrzej Kołodziej Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2014 r. sprawy ze skargi S. M. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2013 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego S. M. z dnia [...] września 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 1 tego wniosku, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącego S. M. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z dnia [...] września 2013 r. S. M. zwrócił się do Wójta Gminy [...] o udzielenie informacji publicznej poprzez przesłanie drogą elektroniczną na wskazany adres e-mail:

1. kopii wszystkich umów (w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego i kodeksu pracy) wiążących Gminę oraz jej jednostki organizacyjne, mający za przedmiot świadczenie na ich rzecz usług w zakresie obsługi prawnej, w tym reprezentację tychże podmiotów przed sądami powszechnymi i administracyjnymi oraz przed organami ścigania i organami władzy publicznej,

2. nadto, o ile nie wynika to wprost z treści umowy, o wskazanie trybu w jakim doszło do wyboru podmiotu świadczącego usługi oraz czy osoby działające w imieniu tego podmiotu, lub też one same, posiadają tytuł zawodowy adwokata lub radcy prawnego,

3. w przypadku braku umów, które swym zakresem przedmiotowym obejmowałyby w głównej mierze wykonywanie czynności jw., o wskazanie podmiotów (osób), które w zakresie swoich obowiązków służbowych lub faktycznych wykonują między innymi wskazane czynności obsługi prawnej wraz z podaniem ich kwalifikacji zawodowych i trybu w jakim doszło do ich wyboru.

W odpowiedzi na powyższy wniosek organ w korespondencji przesłanej w dniu [...] października 2013 r. drogą elektroniczną na wskazany adres e-mail poinformował S. M., że usługi w zakresie obsługi prawnej Gminy wykonuje osoba wpisana na listę Okręgowej Rady Adwokackiej w [...]. W zakresie wymienionym we wniosku występuje jedna umowa. Ryczałt miesięczny rocznie nie przekracza połowy kwoty określonej w art. 4 pkt 8 ustawy o zamówieniach publicznych (Dz. U. z 2013, poz.,984), więc wybór podmiotu świadczącego usługi (Kancelarii) następuje w trybie zapytania ofertowego.

Wskazano ponadto, że przepis art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej obejmuje prawo do wglądu, co w ocenie udzielającego informacji nie jest podstawą do wydania kserokopii umowy.

W skierowanej za pośrednictwem organu skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wójta Gminy [...], polegającej na nieudzieleniu skarżącemu informacji publicznej w zakresie wskazanym w jego wniosku z dnia 29 września 2013 r., jak również niewydaniu w tym zakresie decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej, S. M. wniósł o:

1. zobowiązanie - na zasadzie przepisu art. 149 § 1 P.p.s.a. - Wójta Gminy [...] do rozpoznania jego wniosku z dnia [...] września 2013 r. w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami,

2. orzeczenie - w oparciu o zapisy art. 200 oraz art. 201 w zw. z zapisem art. 54 § 3 P.p.s.a. - zwrotu od Wójta Gminy [...] na jego rzecz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia jego praw według norm przepisanych - zarówno w przypadku uwzględnienia skargi, jak i w razie jej umorzenia w związku z zastosowaniem przez organ instytucji wskazanej zapisem art. 54 § 3 P.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi, przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie skarżący zarzucił, że organ nie wywiązał się z ciążącego na nim ustawowego obowiązku, albowiem nie udzielił informacji w pełnym żądanym zakresie, jak też (względnie) nie wydał decyzji w oparciu o zapisy art. 16 ust. 1 i 2 ustawy. Z uwagi na powyższe, organ bezsprzecznie naruszył przepisy art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy przez ich niezastosowanie.

Skarżący zaznaczył jednocześnie, iż zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 2006 r. (I OSK 601/05), zaaprobowanym w późniejszym orzecznictwie sądów administracyjnych, "skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej".

Wójt Gminy [...], po wpłynięciu skargi do organu, skierował do S. M. pismo z dnia [...] lipca 2014 r., w którym udzielił uzupełniającej odpowiedzi do informacji przekazanej skarżącemu dnia [...] października 2013 r., informując go, iż nie ma umowy o pracę z prawnikiem, ani zatrudnionych w Urzędzie Gminy oraz jej jednostkach organizacyjnych osób, które w zakresie swoich obowiązków służbowych lub faktycznie wykonują między innymi czynności obsługi prawnej wskazane w zapytaniu. Jest jedna umowa o świadczenie obsługi prawnej, w tym reprezentacji Gminy, zawarta z adwokatem prowadzącym własną Kancelarię Adwokacką. Umowa wiąże Gminę, a jej jednostki organizacyjne nie są nią związane, ani nie mają odrębnych umów, bo nie wystąpiła dotychczas potrzeba ich reprezentacji przed sądami powszechnymi i administracyjnymi oraz przed organami ścigania i organami władzy publicznej. Nie ma też umów z innymi podmiotami, które swym przedmiotowym zakresem obejmowałyby wykonywanie czynności zaliczanych do zakresu świadczenia obsługi prawnej.

Poinformowano ponadto, że na dzień dzisiejszy taki stan pozostaje i nie zmieniła się wysokość ryczałtowego wynagrodzenia wypłacanego na podstawie umowy zlecenia, czyli 24.000 zł rocznie + podatek VAT, a Gmina trudne zadania stara się wykonywać w sposób nierodzący konfliktów, rzetelnie i spokojnie oraz oszczędnie, gdyż skromność środków pozostaje w dysproporcji do wielkości zadań, którym Gmina [...] stara się sprostać.

W odpowiedzi na skargę, przekazanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Wójt Gminy [...] wniósł natomiast:

1) o jej odrzucenie na podstawie art. 58 §1 pkt 2 i 6 w związku z art. 52 § 3 i 4 i 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

ewentualnie

2) oddalenie jako niezasadnej, gdyż informacja na wniosek z dnia [...] września 2013 r. została przesłana w żądanej formie dnia [...] października 2013 r. i do dnia [...] lipca 2014 r. nie wpłynęła żadna uwaga ani zastrzeżenie, bądź wniosek o uzupełnienie przekazanej informacji, zatem były podstawy do przyjęcia, że sprawa została załatwiona, zgodnie z wnioskiem i w sposób zadowalający pytającego

bądź

3) umorzenie postępowania ze względu na załączoną do skargi dodatkową odpowiedź według żądania skarżącego zawartego w skardze albo z powodu cofnięcia skargi na podstawie art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w przypadku gdy skarżący rozważy taką możliwość, o co Wójt Gminy wnosi, nie oponując co do zwrotu wniesionego wpisu sądowego.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, iż nie było podstaw do odmowy udostępnienia informacji na wniosek z dnia [...] września 2013 r. i wydania decyzji na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem żądanie dotyczyło informacji publicznej w rozumieniu art. 1 tej ustawy, gdyż świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej jest wykonywane na podstawie umowy zawartej przez Gminę i płatnej ze środków budżetu Gminy. Z tego powodu została w terminie podjęta czynność polegająca na udostępnianiu informacji publicznej.

Jednak ze względu na problemy finansowe Gminy, wymuszające ograniczenia w zatrudnieniu i zlecaniu usług, w tym obsługi prawnej, możliwość zlecania świadczenia usług w tym zakresie znacznie odbiega od zakresu wymienionego we wniosku o udzielenie informacji publicznej. Dlatego była udzielona informacja na podstawie stanu faktycznego, czyli funkcjonowania jednej umowy w tym zakresie z wynagrodzeniem ryczałtowym rocznie niższym niż połowa kwoty wymienionej wówczas w art. 4 pkt 8 ustawy o zamówieniach publicznych.

Organ wskazał jednocześnie, iż do dnia [...] lipca 2014 r. sprawa była zaliczona do załatwionych, gdyż nie było żadnego sygnału, że zakres udzielonej informacji jest niezadowalający dla pytającego.

Skoro zatem tyle czasu upłynęło od uzyskania informacji na wniosek, to nie powinien teraz skarżący powoływać się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej", gdyż takie stanowisko Sąd zajął w innym stanie faktycznym. Ponadto NSA wyraźnie je uzasadnił koniecznością szybkiego rozpatrzenia wniosku, czyli w terminach określonych w art. 13-16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jeżeli natomiast w tym przypadku informacja została udzielona, to skarżący powinien wyczerpać tryb przewidziany w art. 52 § 3 i 4 oraz wnieść skargę w terminie wskazanym w art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej nakazuje bowiem wprost stosowanie tych przepisów. Zatem stanowisko orzecznictwa dotyczyć może tylko stanów faktycznych pozwalających na pomijanie tego trybu, co w tym przypadku nie zachodzi.

Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2014 r., popierając skargę podkreślił, że wbrew stanowisku wyrażonemu przez organ w jego piśmie z dnia [...] lipca 2014 r., nadal nie doręczył on skarżącemu wiążącej Gminę (w dacie otrzymania wniosku o udzielenie informacji publicznej) umowy, a co za tym idzie nie uwzględnił wniosku skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę prawnych form działania organów administracji publicznej, podlegających jego kontroli, a także orzeka w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpatrzeniu w drodze czynności materialno – technicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. lub decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Oczywistym zatem jest, że w przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan jego opieszałości w drodze skargi na bezczynność w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W przypadku takiej skargi, sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru, podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w przedmiocie informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosku, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej.

Umieszczenie w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawa obywateli do uzyskiwania informacji publicznej wskazuje na ustrojową doniosłość dostępu do takiej informacji i świadczy zarazem o ochronie tego prawa, jako że ma ono konstrukcję publicznego prawa podmiotowego. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). W ustępie 1 powołanego przepisu zostało określone powszechne obywatelskie prawo dostępu do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Obejmuje ono także uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Korelatem tego prawa podmiotowego jest spoczywający przede wszystkim na organach władzy publicznej obowiązek udzielania obywatelom określonych informacji o działalności instytucji. Obowiązek ten polega zatem nie tyle na dostępności określonych informacji dla odbiorcy, ile przynajmniej – co do zasady – oznacza konieczność aktywnego działania ze strony organu udzielającego informacji, które polega na dostarczeniu osobie zainteresowanej, na jej żądanie, pewnego zakresu informacji. Formy realizacji obywatelskiego prawa do informacji publicznej Konstytucja RP określa w ust. 2 tegoż przepisu, wskazując na możliwość dostępu do dokumentów urzędowych oraz wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (z możliwością rejestracji obrazu i dźwięku). Artykuł 61 ust. 3 Konstytucji RP wyznacza granice dopuszczalnego ograniczenia tego prawa: ograniczenie może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Z kolei art. 61 ust. 4 stanowi, że tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 ustawy), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy).

W sprawach ze skarg na bezczynność sąd administracyjny obowiązany jest zbadać, czy organ wykonał ciążący na nim obowiązek załatwienia sprawy indywidualnej, określony przepisami prawa administracyjnego, a co za tym idzie – winien ustalić, czy wystąpiły przesłanki (podmiotowe i przedmiotowe) zaistnienia takiego prawnego obowiązku. W rozpoznawanej sprawie przesłanki takie wystąpiły.

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że Wójt Gminy [...] będąc organem władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu.

Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, można więc przyjąć, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną, co jest okolicznością niekwestionowaną przez organ. Są one bowiem związane z obsługą prawną, która jest świadczona przez podmioty zewnętrzne. Wybór tych podmiotów, zawarte z nimi umowy, jak i środki wydatkowane na ten cel stanowią informację o zasadach funkcjonowania władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy) i wydatkowaniu środków publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy). Poprzez zawieranie umów o świadczenie pomocy prawnej organ dysponuje majątkiem publicznym.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Zgodnie natomiast z art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.

Jeżeli natomiast informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 ustawy).

Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot ten nie podejmuje czynności materialno – technicznej wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Z kolei stanowisko podmiotu, które w istocie sprowadza się do odmowy udzielenia informacji, przybiera procesową formę decyzji administracyjnej (art. 16 ustawy), co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

W tego typu sprawach wnioskodawca domaga się bowiem udzielenia informacji, czyli działania zgodnego z wnioskiem.

W rozpoznawanej sprawie w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej organ udostępnił informację w ograniczonym zakresie. W korespondencji przesłanej wnioskodawcy w dniu [...] października 2013 r. drogą elektroniczną organ podał, że usługi w zakresie obsługi prawnej Gminy wykonuje osoba wpisana na listę Okręgowej Rady Adwokackiej w [...]. W zakresie wymienionym we wniosku występuje jedna umowa. Ryczałt miesięczny rocznie nie przekracza połowy kwoty określonej w art. 4 pkt 8 ustawy o zamówieniach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 984), więc wybór podmiotu świadczącego usługi (Kancelarii) następuje w trybie zapytania ofertowego.

Tym samym organ udzielił informacji w zakresie objętym punktami 2 i 3 wniosku z 29 września 2013 r. i w tym zakresie Sąd skargę – na zasadzie art. 151 P.p.s.a. – oddalił, uznając, że organ wobec udzielonej odpowiedzi nie pozostaje w bezczynności. Należy przy tym zwrócić uwagę, że we wniosku pkt 3 został sformułowany alternatywnie do pkt 2 tego wniosku.

Organ nie udostępnił natomiast żądanej w pkt 1 wniosku kopii umowy wiążącej Gminę, mającej za przedmiot świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej, wskazując na to, iż przepis art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej obejmuje prawo do wglądu, co w ocenie udzielającego informacji nie jest podstawą do wydania kserokopii umowy.

Z powyższym stanowiskiem organu nie można się zgodzić. Przepis art. 14 ust. 1 ustawy wyraźnie stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem.

W literaturze i orzecznictwie wyraźnie natomiast odróżnia się informację publiczną od nośnika, na którym informacja ta została utrwalona. Nośnikiem treści zawierających informację publiczną może być np. kartka papieru, na której został sporządzony dokument. W przypadku zatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii określonej umowy zawartej przez organ władzy publicznej nie wystarczy poinformowanie wnioskodawcy o jej treści. Wnioskodawca w istocie domaga się bowiem informacji o treści i postaci tej umowy (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 83/10 publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

Prawidłowa realizacja wniosku w zakresie pkt 1 powinna zatem polegać na udostępnieniu wnioskodawcy kopii umowy mającej za przedmiot świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej Gminy [...], po ewentualnej wcześniejszej anonimizacji zawartych w niej danych wrażliwych.

W świetle bowiem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, możliwe jest udostępnienie informacji publicznej w sposób nienaruszający dóbr chronionych, poprzez tzw. anonimizację danych wrażliwych. W takim wypadku nie zachodzi potrzeba wydawania oddzielnej decyzji na podstawie art. 16 ustawy, gdyż przepis ten może mieć zastosowanie tylko w wypadku odmowy udostępnienia informacji, a nie w przypadku jej udzielenia z zachowaniem zasady ochrony dóbr chronionych. Natomiast w takiej sytuacji ocenie sądu rozpatrującego skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, podlega sposób i zakres dokonanej przez organ anonimizacji, a w szczególności, czy nie niweczy ona pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach publicznych (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2339/13, publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

Ewentualna odmowa udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt 1 wniosku powinna natomiast znaleźć odzwierciedlenie w stosownej decyzji, wydanej w trybie art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który określa możliwość ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Skoro zatem organ nie udostępnił wnioskodawcy kopii umowy mającej za przedmiot świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej Gminy [...], a jednocześnie nie wydał decyzji w powyższym zakresie, to należało uznać, że popadł w bezczynność w rozpoznaniu wniosku w tym zakresie.

Reasumując, Sąd uznał, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie żądania zawartego w pkt 1 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] września 2013 r. i w oparciu o art. 149 § 1 P.p.s.a. zobowiązał Wójta Gminy [...] do rozpoznania wniosku skarżącego w tym zakresie (pkt 1 wyroku).

Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność Wójta Gminy [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę okoliczność, Sąd wziął pod uwagę wszystkie aspekty sprawy, w tym datę złożenia wniosku, jak również udzieloną skarżącemu odpowiedź przez organ. Prezentowane przez organ stanowisko wskazuje na wadliwą interpretację przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a nie na lekceważenie strony. Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność organu w sposób rażący uchybia przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej.

O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł oraz koszty wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego w wysokości 240 zł i 17 zł tytułem poniesionej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.