Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agata Jakimiuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 1 czerwca 2022 r., nr SKO.590/22 w przedmiocie uchylenia decyzji o pomocy w formie posiłku oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu decyzja z dnia 1 czerwca 2022 r. nr SKO.590/22 – po rozpatrzeniu odwołania E. G. (dalej także jako "strona" lub "skarżąca") od decyzji Prezydenta Miasta Zamościa z dnia 14 lutego 2022 r. nr MC.II.5113.03919.1.2022, orzekającej o uchyleniu w całości od dnia 15 lutego 2022 r. decyzji tego organu z dnia 24 września 2021 r. nr MC.II.5113.03919.1.2022 w przedmiocie przyznania skarżącej pomocy w formie posiłku – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił następująco okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

Decyzją z dnia 24 września 2021 r. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Zamościa Kierownik Działu Świadczeń Miejskiego Centrum Pomocy Rodzinie w Zamościu przyznała E. G. świadczenie w formie posiłku dla jej córki M. G., na okres od dnia 1 października 2021 r. do dnia 30 czerwca 2022 r. Wydanie powyższej decyzji zostało poprzedzone zawarciem ze strona w dniu 23 września 2021 r. kontraktu socjalnego. Kontrakt ten miał na celu aktywizację zawodową skarżącej poprzez skierowanie jej na warsztaty organizowane przez Centrum Integracji Społecznej. Podstawą zawarcia ww. kontraktu był art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (aktualny t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2268 ze zm., dalej jako "u.p.s."). W następstwie zawartego kontraktu E. G. została skierowana na rozmowę z doradcą zawodowym zatrudnionym w Wojewódzkim Urzędzie Pracy w Lublinie Filii w Zamościu. Podczas rozmowy z doradcą skarżąca odmówiła udziału w warsztatach gastronomicznych organizowanych przez Centrum Integracji Społecznej w Zamościu, wskazując, że ze względu na swoje schorzenia nie jest w stanie podjąć pracy fizycznej, a jedynie umysłową. Na dowód powyższego przedłożyła zaświadczenie lekarskie.

W dniu 14 grudnia 2021 r. E. G. zwróciła się do Miejskiego Centrum Pomocy Rodzinie w Zamościu z kolejnym wnioskiem o przyznanie pomocy (zasiłku celowego na zakup żywności oraz zasiłku okresowego). W toku postępowania zainicjowanego tym wnioskiem organ I instancji przeprowadził wywiad środowiskowy, podczas którego ustalono, że wnioskodawczyni jest osobą bezrobotną, zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy, bez prawa do zasiłku. Samotnie wychowuje dwie pełnoletnie córki. Wnioskodawczyni od kilku lat jest osobą objętą pomocą organów opieki społecznej i utrzymuje się z przyznawanych jej zasiłków. W przeszłości do strony kierowane były propozycje podjęcia zatrudnienia, które odrzucała.

Z uwagi na brak realizacji przez stronę kontraktu socjalnego, zawartego w dniu 23 września 2021 r., organ I instancji uznał za zasadne uchylić z dniem 15 lutego 2022 r. własną decyzję z dnia 24 września 2021 r., przyznającą stronie pomoc w formie posiłku, o czym orzeczono w drodze decyzji z dnia 14 lutego 2022 r. wydanej przez Inspektora Działu Świadczeń Miejskiego Centrum Pomocy Rodzinie w Zamościu z upoważnienia Prezydenta Miasta Zamościa. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał się na art. 11 ust. 2 u.p.s.

W odwołaniu od decyzji I instancji E. G. nie zgodziła się z zapadłym rozstrzygnięciem. Wskazała, że ani pracownik organu pomocy społecznej, ani doradca zawodowy, nie informowali jej o konieczności dalszych wizyt oraz spotkań, a przez to nie miała ona świadomości o celowości dalszej realizacji jej kontraktu socjalnego. Strona podkreśliła, że po odbytej w dniu 6 grudnia 2021 r. rozmowie z doradcą zawodowym, żaden pracownik opieki społecznej się z nią nie kontaktował. Podniosła również, że okresie od 1 grudnia 2021 r. do dnia 31 stycznia 2022 r. opiekowała się swoją córką M..

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie nie znalazło podstaw do jego uwzględnienia i powołaną na wstępie decyzją z dnia 1 czerwca 2022 r. (zaskarżoną do Sądu), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium uznało za zasadne uchylenie decyzji z dnia 24 września 2021 r., co nastąpiło w oparciu o przepisy art. 106 ust. 5 i art. 11 ust. 2 u.p.s. Organ odwoławczy podkreślił, że strona jest osobą bezrobotną bez ustalonego stopnia niepełnosprawności, a więc – zdaniem Kolegium – jest zdolna do podjęcia zatrudnienia. Wskazał również, że z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, iż skarżąca jest osobą objętą pomocą z zakresu opieki społecznej od kilku lat i pomimo prób aktywizacji jej zawodowo, podejmowanych przez pracowników organu I instancji, nie wykazuje ona dostatecznej inicjatywy w poszukiwaniu pracy. Strona nie wykazała także zainteresowania propozycją udziału w warsztatach organizowanych przez Centrum Integracji Społecznej w Zamościu. Tym samym nie zrealizowała jednego z postanowień zawartego w dniu 23 września 2021 r. kontraktu socjalnego, który przewidywał jej udział w powyższych warsztatach. W ocenie Kolegium, przedłożone przez stronę zaświadczenie lekarskie nie może zwalniać jej z udziału w ustalonych formach aktywizacji zawodowej. Organ odwoławczy zwrócił w tym kontekście uwagę, że strona podpisała kontrakt socjalny dobrowolnie i nie jest osobą niepełnosprawną lub niezdolną do pracy. Również opieka nad córką, w ocenie Kolegium, nie może stanowić przesłanki wykluczającej podjęcie przez E. G. zatrudnienia w sytuacji, gdy jej dzieci są już pełnoletnie i nie wymagają całodobowej opieki.

E. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję organu odwoławczego. W treści skargi skarżąca zarzuciła tej decyzji naruszenie prawa materialnego w postaci art. 11 ust. 2 u.p.s., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżąca nie współdziałała należycie z Ośrodkiem Pomocy Społecznej, co skutkowało odmową przyznania jej świadczenia, podczas gdy:

- skarżąca jest osobą niezdolną do podjęcia pracy fizycznej ze względu na stan zdrowia, co wynika z zaświadczenia lekarskiego lekarza specjalisty,

- w okresie od 1 grudnia 2021 r. do 31 stycznia 2022 r. była zmuszona całodobowo opiekować się córka M. G., z uwagi na jej regularne omdlenia i utraty przytomności, których przyczyna nie jest znana, a które stanowią bezpośrednie zagrożenie utraty życia i zdrowia,

- skarżąca była i jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w Zamościu jako osoba bezrobotna, a więc jest osobą poszukującą pracy.

Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto wniosła o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała twierdzenie, że nie może podjąć pracy fizycznej ze względu na stan zdrowia. Podkreśliła przy tym, że każdą inną pracę chętnie przyjmie. Wyjaśniła, że jej zły stan zdrowia wynika z doznanego urazu kręgosłupa, po którym zmuszona jest przyjmować leki przeciwbólowe i ma problemy ze schylaniem się oraz nie może nosić ciężkich przedmiotów. Skarżąca podkreśliła, że jakiś czas temu "nie przeszła" badań lekarza medycyny pracy, na które stawiła się w związku ze skierowaniem jej przez Biuro Pracy MCPR na prace społeczno-użyteczne. Na potwierdzenie tej okoliczności załączyła do skargi kopię orzeczenia lekarza medycyny pracy. Nadto przedłożyła kopię zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego, że córka skarżącej – wbrew ocenie Kolegium – w okresie od 1 grudnia 2021 r. do 31 stycznia 2022 r. wymagała całodobowej opieki. Skarżąca podkreśliła, że warsztaty w CIS obejmują tylko pracę fizyczną, więc nie mogła się z tego obowiązku wywiązać.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.s. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. W myśl art. 3 u.p.s. pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (ust. 1). Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie trudnym sytuacjom życiowym niemożliwym do pokonania przy wykorzystaniu własnych uprawnień, zasobów i możliwości osób i rodzin przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (ust. 2). Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (ust. 3).

Z przytoczonych przepisów wynika, że pomoc społeczna oparta jest na zasadzie subsydiarności (pomocniczości). Oznacza to, że celem pomocy społecznej jest wspieranie osób w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych, nie zaś ich trwałe wyręczanie w zaspokajaniu potrzeb bytowych. W konsekwencji organy pomocy społecznej nie wyręczają obywatela z obowiązku utrzymywania się w trudnej życiowo sytuacji, ale wymagają od niego aktywności w pokonywaniu niepomyślności życiowych. Są bowiem zobowiązane jedynie do współuczestnictwa w podejmowanych samodzielnie przez potrzebującego środkach zaradczych. Pomoc przyznawana na gruncie u.p.s. - bez względu na jej rodzaj - ma charakter jedynie przejściowy, czasowy i zakłada wykształcenie odpowiednich postaw u osób z niej korzystających w celu pokonania życiowych trudności. Nie ma ona w żadnym wypadku zamieniać się w stałe i jedyne źródło utrzymania dla osób o nią występujących (por. wyroki NSA: z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1511/07; z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt I OSK 2031/16; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 2647/21; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 571/22; opubl. w CBOSA).

W kontekście powyższej zasady ustawodawca wielką wagę przywiązuje do współdziałania świadczeniobiorcy z pracownikami pomocy społecznej. Wyrazem tego jest w szczególności treść art. 4 u.p.s., zgodnie z którym osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Z kolei przepis art. 11 ust. 2 u.p.s. wymienia szereg okoliczności, związanych z brakiem współpracy zainteresowanych z organami pomocy społecznej, które mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych. W świetle tego unormowania nie budzi wątpliwości, że brak aktywności w pokonywaniu niepomyślności życiowych ze strony wnioskodawcy, uprawnia organ do powstrzymania się od udzielenia świadczenia (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 554/09; opubl. w CBOSA; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 25 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 84/22, opubl. w CBOSA). W przypadku, gdy świadczenie zostało już przyznane, zastosowanie znajduje wówczas przepis art. 106 ust. 5 u.p.s., w oparciu o który organ pomocy społecznej może zmienić się lub uchylić decyzję administracyjną na niekorzyść strony, bez jej zgody, m.in. wówczas, gdy wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11 u.p.s. Jak wynika wprost z treści ust. 2 tego ostatniego przepisu, do przesłanek tych należy odmowa zawarcia kontraktu socjalnego bądź też brak realizacji postanowień zawartego kontraktu socjalnego.

Norma art. 11 ust. 2 u.p.s. została przy tym oparta na konstrukcji uznania administracyjnego, co oznacza przyznanie organowi administracji pewnego stopnia swobody przy podejmowaniu decyzji, pozwalającej na wybór spośród kilku prawnie dopuszczalnych wariantów rozstrzygnięć tego, który organ uważa za właściwy. O tym, jaka ma być treść wydawanej decyzji, decyduje wyobrażenie organu o celowości wydania rozstrzygnięcia konkretnej treści. Cechą specyficzną uznania jest to, że decyzja taka nie podlega kontroli sądowej z punktu widzenia owej celowości (por. I. Bogucka, Państwo prawne a problem uznania administracyjnego, Państwo i Prawo 1992, z. 10, s. 32 i n.). Oznacza to, że w przypadku decyzji wydawanych w ramach uznania kontrola sądu sprowadza się do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie oraz, czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Kontrola sądu dotyczy więc prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji. W szczególności polega ona na sprawdzeniu, czy postępowanie poprzedzające wydanie decyzji prowadzone było zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Uwzględniając powyższe rozważania w okolicznościach niniejszej sprawy, Sąd uznał, że utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją decyzja organu I instancji o uchyleniu, na podstawie art. 106 ust. 5 w zw. z art. 11 ust. 2 u.p.s., decyzji z dnia 24 września 2021 r. przyznającej skarżącej pomoc w formie posiłku, znajduje uzasadnione podstawy i tym samym mieści się w ramach przysługującego organowi uznania administracyjnego. Podkreślić należy, że rozstrzygnięcie to zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, zgodnie z obowiązkami nałożonymi na organy administracji w ww. przepisach postępowania.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżąca (ur. w 1977 r.) jest zarejestrowana w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna (bez prawa do zasiłku) od 1996 r. Ponadto skarżąca samodzielnie wychowuje dwie córki, przy czym obecnie obie córki skarżącej są już pełnoletnie (mają odpowiednio 19 i 25 lat). Jedynym źródłem dochodu jej rodziny jest natomiast otrzymywany zasiłek rodzinny.

W świetle powyższych okoliczności nie może budzić wątpliwości, że sytuacja życiowa skarżącej jest trudna. Z tego też względu skarżąca została objęta wsparciem organu pomocy społecznej, z którego to wsparcia – jak wynika z przekazanych Sądowi akt sprawy – korzysta regularnie co najmniej od 2021 r. W ramach udzielanego jej wsparcia, przedmiotową decyzją z dnia 24 września 2021 r. przyznano jej pomocy w formie posiłku dla córki M. G..

Materiał dowodowy potwierdza również ustalenie, że skarżąca, będąc beneficjentką środków z pomocy społecznej, w dniu 23 września 2021 r. zawarła z pracownikiem socjalnym Miejskiego Centrum Pomocy Rodzinie w Zamościu kontrakt socjalny. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 108 ust. 1 u.p.s., celem takiego kontraktu jest określenie sposobu współdziałania w rozwiązywaniu problemów beneficjenta pomocy społecznej oraz wzmocnienie jego aktywności i samodzielności życiowej, zawodowej lub przeciwdziałanie wykluczeniu społecznemu. Kontrakt zawarty ze skarżącą, dążąc do jej aktywizacji zawodowej, przewidywał m.in. spotkanie z doradcą zawodowym w dniu 6 grudnia 2021 r. oraz udział od dnia 7 grudnia 2021 r. w warsztatach zawodowych organizowanych przez Centrum Integracji Społecznej w Zamościu. Z kolei w dniu 9 listopada 2021 r., podczas aktualizacji wywiadu środowiskowego, skarżąca podpisała wniosek o uczestnictwo w przewidzianych w kontrakcie socjalnym zajęciach w Centrum Integracji Społecznej.

Odnosząc się do powyższych okoliczności przede wszystkim stwierdzić należy, że oczekiwanie od skarżącej przez organ pomocy społecznej podjęcia działań zmierzających do jej aktywizacji zawodowej, w tym zawarcia kontraktu socjalnego przewidzianego w art. 108 u.p.s., uznać należy za całkowicie uzasadnione w świetle opisanych na wstępie zasad i celów pomocy społecznej – zwłaszcza wobec faktu, że z dokonanej przez organ pomocy społecznej oceny sytuacji życiowej skarżącej (zawartej w wywiadzie środowiskowym z dnia 23 września 2021 r. oraz w treści kontraktu socjalnego) wynika, że główną przyczyną trudnej sytuacji życiowej skarżącej jest jej długotrwałe bezrobocie oraz brak wystarczającej aktywności w poszukiwaniu zatrudnienia. Nie budzi natomiast wątpliwości ustalenie organów, że pomimo zawarcia w dniu 23 września 2021 r. kontraktu socjalnego z pracownikiem MCPR w Zamościu, skarżąca nie zrealizowała jednego z postanowień tego kontraktu, zmierzającego do jej aktywizacji zawodowej, albowiem nie wywiązała się z obowiązku uczestnictwa od dnia 7 grudnia 2021 r. w warsztatach prowadzonych przez Centrum Integracji Społecznej w Zamościu. Co więcej, skarżąca z obowiązku tego nie wywiązała się pomimo podpisania w dniu 9 listopada 2021 r. wniosku o uczestnictwo we wspomnianych warsztatach. Podczas odbytej w dniu 6 grudnia 2021 r. rozmowy z doradcą zawodowym wprost zaś odmówiła realizacji powyższego obowiązku twierdząc, że ze względu na swój stan zdrowia, nie może podjąć pracy fizycznej, a jedynie umysłową.

W ocenie Sądu, nie można jednak przyjąć, by dolegliwości zdrowotne, na które skarżąca się powołuje, usprawiedliwiały brak realizacji przez nią postanowienia kontraktu socjalnego dotyczącego jej uczestnictwa w warsztatach prowadzonych przez Centrum Integracji Społecznej. W tym kontekście należy zauważyć, że pomimo wskazywanych dolegliwości, skarżąca w dniu 23 września 2021 r. dobrowolnie zawarła kontrakt socjalny, a wobec jego jednoznacznej treści uznać trzeba, że była świadoma wynikających dla niej z tego tytułu obowiązków. Braku realizacji przez skarżącą założeń kontraktu socjalnego wymagających podjęcia przez nią określonych działań zmierzających do jej aktywizacji zawodowej, nie może natomiast usprawiedliwiać jedynie twierdzenie skarżącej (nawet poparte zaświadczeniem lekarskim), iż stan zdrowia uniemożliwia jej podjęcie pracy fizycznej, natomiast może ona podjąć wyłącznie pracę umysłową. Dla przyjęcia takiego twierdzenia za udowodnione konieczne jest bowiem potwierdzenie go stosownym orzeczeniem o niepełnosprawności, wydanym przez właściwy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy, Gospodarki i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności – t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 857) lub orzeczeniem o niezdolności do pracy, wydanym przez właściwego lekarza orzecznika ZUS (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy - Dz. U. Nr 273, poz. 2711 ze zm.). Tylko te podmioty są wszakże uprawnione do oceny, czy stan zdrowia skarżącej rzeczywiście wyklucza możliwość podjęcia przez nią zatrudnienia, bądź tez możliwość tę ogranicza do pracy, o określonym charakterze (np. pracy w warunkach chronionych). Skarżąca takiego orzeczenia jednak nie przedstawiła, a nadto – jak wynika z akt sprawy – nie podjęła również do tej pory żadnych działań zmierzających do jego uzyskania. Załączone przez nią do skargi orzeczenie lekarza medycyny pracy dotyczy natomiast możliwości realizacji prac społecznie użytecznych, nie zaś pracy w ogóle. Nadto orzeczenie to nie zawiera daty jego wydania, stąd też nie jest oczywiste, czy jego treść pozostaje aktualna.

W ocenie Sądu, za okoliczność usprawiedliwiającą brak uczestnictwa skarżącej od dnia 7 grudnia 2021 r. w warsztatach prowadzonych przez Centrum Integracji Społecznej, nie może być również uznane jej twierdzenie o konieczności sprawowania w okresie od 1 grudnia 2021 r. do 31 stycznia 2022 r. całodobowej opieki nad córką M.. W tym kontekście, nie kwestionując złego stanu zdrowia ww. córki skarżącej we wskazanym okresie, należy zauważyć, że według deklaracji skarżącej, w skład jej gospodarstwa domowego wchodzi również starsza córka E.. W czasie nieobecności skarżącej mogłaby ona zatem chwilowo zapewnić opiekę młodszej siostrze. Niezależnie od powyższego, twierdzenia skarżącej, jakoby stan zdrowia M. G. w okresie od 1 grudnia 2021 r. do 31 stycznia 2022 r., wymagał zapewnienia jej przez skarżąca stałej opieki wiążącej się z jej całodobową, nieprzerwaną obecnością w miejscu zamieszkania, nie sposób uznać za wiarygodne wobec faktu, że chociażby w dniu 21 grudnia 2021 r., podczas próby dokonania aktualizacji wywiadu środowiskowego, pracownicy socjalni MCPR w Zamościu nie zastali skarżącej w jej mieszkaniu, natomiast zastali tam wówczas samą M. G.. Nadto powyższemu twierdzeniu przeczy fakt, że w dniu 28 grudnia 2021 r. skarżąca osobiście stawiła się w siedzibie organu I instancji (zob. Diagnoza sytuacji osoby i rodziny, wnioski pracownika socjalnego, sporządzona w dniu 14 lutego 2022 r, załączona do część IV aktualizacji wywiadu środowiskowego z dnia 28 grudnia 2021 r. – akta adm.).

Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu, organy obu instancji zasadnie uznały w oparciu o niewadliwie przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, że w niniejszej sprawie zachodzi opisana w art. 11 ust. 2 u.p.s. przesłanka uzasadniająca uchylenie (w oparciu o art. 106 ust. 5 u.p.s.) decyzji organu I instancji z dnia 24 września 2021 r. przyznającej skarżącej świadczenie z pomocy społecznej w formie posiłku, wynikająca z braku realizacji przez skarżącą postanowienia kontraktu socjalnego. Zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 11 ust. 2 u.p.s. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, uznać tym samym należy za pozbawiony podstaw. Kontrolując legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia według kryteriów określonych w art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się także naruszenia w niniejszej sprawie innych, niż objęty zarzutem skargi, przepisów prawa.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.