Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 października 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2075/19 o odrzuceniu skargi M.M. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2019 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 23 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M.M. (dalej: skarżący) na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2019 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z 26 lipca 2019 r. skarżący wniósł skargę na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie nałożenia obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej. Następnie pismem z 21 sierpnia 2019 r. uzupełnił skargę.

Zarządzeniem z 16 września 2019 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie czterech egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych oraz nadesłanie czterech odpisów pisma z 21 sierpnia 2019 r. (uzupełnienia skargi).

Skarżący odebrał wezwanie w dniu 25 września 2019 r. W dniu 2 października 2019 r. skarżący złożył osobiście cztery odpisy pisma z 21 sierpnia 2019 r. wraz z załącznikami. Skarżący nie dołączył odpisów skargi z 26 lipca 2019 r. W związku z powyższym Sąd I instancji odrzucił skargę.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący przedstawiając swoje stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 47 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (art. 47 § 2 p.p.s.a.). Ustawodawca przewidział, że stronę wzywa się do uzupełnienia braków formalnych pisma (a więc również skargi), jeżeli braki te uniemożliwiają nadanie pismu dalszego biegu (art. 49 § 1 p.p.s.a.).

Odpisem pisma procesowego jest każdy dalszy jego egzemplarz, zgodny z oryginałem. Może być to kopia maszynowa, a także kopia wykonana przy użyciu każdej innej techniki powielania, np. wydruk komputerowy. Takie rozumienie pojęcia odpisu jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2008 r., II OSK 774/06 LEX nr 490151 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 czerwca 2008 r. I OZ 407/08, LEX nr 494339). W tej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący nie złożył odpisów skargi z 26 lipca 2019 r. wskazanych w wezwaniu do uzupełnienia formalnych tego pisma. Okoliczności tej skarżący nie kwestionuje. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji miał zatem podstawy do odrzucenia skargi, ponieważ brak złożenia odpisów skargi oznacza, że braki formalne skargi uniemożliwiały nadanie temu pismu dalszego biegu.

Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.