Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal, Sędzia NSA Juliusz Antosik, Sędzia NSA Ryszard Pęk (sprawozdawca), Protokolant Iwona Wtulich, po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej N.B.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 września 2006 r. sygn. akt I SA/Lu 254/06 w sprawie ze skargi N.B.D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 10 lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2003 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od N.B.D. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w B. kwotę 1.800 zł /słownie: jeden tysiąc osiemset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w następstwie rozpoznania skargi N. B. D.dalej zwanym skarżącym w punkcie I stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 10 listopada 2005 r., nr [...] w części określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za luty, kwiecień i wrzesień 2003 r., w punkcie II stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w zakresie wskazanym w punkcie I, w punkcie III oddalił skargę w pozostałym zakresie.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w B. po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 10 listopada 2005 r. określającą zobowiązanie w podatku akcyzowym za okresy styczeń – grudzień 2003 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w 2003 r. skarżący dokonywał w ramach działalności gospodarczej sprzedaży gazu propan-butan do tankowania pojazdów samochodowych oraz sprzedaży oleju opałowego, a więc wyrobów akcyzowych wymienionych w załączniku Nr 6 do ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.; dalej ustawa VAT z 1993r.), stąd zgodnie z art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 3 tej ustawy był podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu wykonywania tych czynności. Nadto ustalił, że w styczniu i listopadzie 2003 r. wystąpiła różnica pomiędzy ilością sprzedanego gazu wykazaną przez skarżącego w oświadczeniach o stanie liczników sumujących sprzedaż gazu płynnego (składanych wraz z deklaracjami podatkowymi), a ilością gazu sprzedanego ustaloną na podstawie dobowych raportów niefiskalnych. Na ich podstawie ustalił, że skarżący w deklaracjach za te miesiące zaniżył ilość sprzedanego gazu - w styczniu o 2.027,57 litrów, w listopadzie o 6.476,56 litrów, co spowodowało zaniżenie należnego z tego tytułu podatku akcyzowego. Ponadto – w uzasadnieniu decyzji – organ II instancji wskazał, że w styczniu, marcu, maju – sierpniu oraz w październiku – grudniu 2003 r. skarżący dokonywał sprzedaży oleju opałowego korzystając ze zwolnienia od podatku, przy czym posiadane oświadczenia nabywców oleju o jego przeznaczeniu, w przypadkach dotyczących sprzedaży 17,070 litrów nie zawierały danych pozwalających na identyfikację nabywców. Celem zweryfikowania posiadanych przez skarżącego oświadczeń organ I instancji wystąpił do odpowiednich urzędów gmin o potwierdzenie lub uzupełnienie informacji o zameldowaniu wskazanych w oświadczeniach osób w 2003 r. Na podstawie przedstawionych przez urzędy gmin zestawień stwierdził, że część oświadczeń jest niewiarygodna, stąd odpowiadającą im ilość oleju opałowego opodatkowano, zgodnie z § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 27, poz. 269 ze zm., dalej zwane: rozporządzenie), według stawki właściwej dla oleju napędowego (§ 5 pkt 1 rozporządzenia). W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podkreślił, że dane identyfikujące nabywcę powinny być, przy dołożeniu należytej staranności, zweryfikowane przez skarżącego w momencie dokonywania sprzedaży oleju.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie decyzji zarzucając jej naruszenie art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191§ 1, art. 290 § 3 Ordynacji podatkowej, niewłaściwe zastosowanie § 6 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia oraz błędne zastosowanie art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 3 oraz art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy VAT z 1993 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 10 listopada 2005 r. w części określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za luty, kwiecień i wrzesień 2003 r., wskazał, że decyzja organu I instancji za powołane powyżej miesiące w wysokości zdeklarowanej i zapłaconej przez skarżącego została wydana bez podstawy prawnej. Powołany w decyzji art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej pozwala na określanie wysokości zobowiązania podatkowego tylko w sytuacji, gdy podatnik nie zapłacił podatku, nie złożył deklaracji podatkowej lub, gdy wysokość zobowiązania jest inna niż wykazana w deklaracji. Skoro za te okresy skarżący złożył deklaracje, a wykazane w nich kwoty zobowiązania nie są kwestionowane (str. 4 decyzji), to brak było podstawy prawnej do wydania w tym przedmiocie decyzji. Z tego względu – jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny – decyzja organu I instancji w powyższym zakresie była dotknięta kwalifikowaną wadą określoną w art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, a utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego była w tej części wadliwa z powodu rażącego naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, czyli zawierała wadę określoną w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając w pozostałym zakresie skargę stwierdził, że wydane w sprawie w pozostałej części decyzje były zgodne z prawem. Podkreślił, że organ podatkowy z zachowaniem wymogów art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej dokonał niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych, a przy ich ocenie, w kontekście przepisów prawa materialnego, wskazał dowody ją uzasadniające. Zdaniem Sądu w zakresie ustaleń dotyczących przedłożonych przez skarżącego oświadczeń nabywców oleju opałowego organ prawidłowo uznał, że w przypadkach, gdy wskazana z imienia i nazwiska osoba nie figuruje w ewidencji mieszkańców gminy, której miejscowość wskazana jest jako miejsce zamieszkania (żadne oświadczenie nie zawierało bliższego adresu – ulicy bądź numeru domu – k. 165-212), oświadczenia te nie mogły być ocenione jako zawierające dane określone w § 6 ust. 2 rozporządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że w toku postępowania podatkowego skarżący nie składał wniosku o przesłuchanie w charakterze świadków nabywców oleju opałowego a dane widniejące w kwestionowanych oświadczeniach, ze wglądu na brak adresu zamieszkania, uniemożliwiały ich przesłuchanie z urzędu. Brak danych identyfikujących nabywców oleju oraz miejsca, gdzie znajdowało się urządzenie grzewcze uzasadniały ocenę, że posiadane przez skarżącego oświadczenia nie dokumentowały przeznaczania sprzedanego oleju na cele opałowe, a tym samym, zgodnie z § 6 ust. 5 rozporządzenia, sprzedaż ta podlegała opodatkowaniu z zastosowaniem stawki określonej w § 5 pkt 1 rozporządzenia. Posiadanie oświadczeń nie potwierdzających danych wymaganych przepisami praw, było według Sądu I instancji równoznaczne z ich brakiem. Sąd ten zwrócił dodatkowo uwagę na to, że zabezpieczeniem dla skarżącego przed nierzetelnością nabywców, co do treści oświadczeń, była przyznana przez ustawodawcę możliwość żądania od nich okazania dowodu potwierdzającego dane zawarte w oświadczeniu. Nadto przytoczył treść art. 35a ustawy VAT z 1993 r. w brzmieniu obowiązującym w 2003 r., który stanowił, że sprzedawca wyrobów akcyzowych wymienionych w poz. 1 załącznika Nr 6 do ustawy może żądać od nabywcy okazania dowodu tożsamości lub innego dokumentu identyfikującego nabywcę w przypadku, gdy przepisy nakładają na nabywcę obowiązek złożenia oświadczenia o przeznaczeniu tych wyrobów. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponadto wyjaśnił, że nie można podzielić poglądu zwartego w skardze, że ustalenia co do niezgodności oświadczeń ze stanem rzeczywistym powinny pozostawać bez wpływu na poprawność rozliczeń skarżącego z budżetem i że dopiero fakt przeznaczenia tego oleju przez nabywcę na cele inne niż opałowe mógłby rodzić negatywne skutki dla nabywcy. Pogląd ten w ocenie Sądu I instancji pozostawał w sprzeczności z art. 35 ust. 1 pkt 3 i ust. 6 pkt 1 lit. a ustawy VAT z 1993 r. oraz § 6 ust. 5 rozporządzenia, które odnosiły się wprost do obowiązku podatkowego sprzedającego wyroby akcyzowe określone w § 4 ust. 1 rozporządzenia. Jeżeli zatem sprzedawca nie posiadał oświadczeń, o których mowa w ust. 1 -- 3 § 6, to sprzedaż ta traktowana była jak sprzedaż oleju opałowego na inne cele niż opałowe. Zdaniem Sądu nieuprawniony jest też pogląd, że § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia dopuszczał możliwość braku oświadczenia, bowiem przepis ten zobowiązywał sprzedawcę do uzyskania od nabywcy oświadczenia i wynikało z niego, że powinno być ono dołączone do kopii paragonu, a w przypadku nie dołączenia kopii paragonu, na oświadczeniu powinna być wpisana data i numer paragonu (innego dokumentu sprzedaży). Wskazany w skardze art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT z 1993 r. zawierał delegację dla Ministra Finansów do obniżenia stawek akcyzy, stąd w niniejszej sprawie w ocenie Sądu przepis ten nie mógł mieć zastosowania. Dodatkowo Sąd I instancji podkreślił, że zarzutu naruszenia art. 290 § 3 Ordynacji podatkowej w skardze nie uzasadniono.

W skardze kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego zaskarżył powyższy wyrok w części oddalającej skargę, wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych. Jako podstawę skargi wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 187 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej tj. naruszenie przepisów postępowania poprzez oddalenie skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 10 lutego 2006 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2003 r. w sytuacji, gdy organ nie przeprowadził istotnych dowodów mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał, że przepis 187 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej nakłada na organ podatkowy obowiązek podejmowania z urzędu wszelkich działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania materiału dowodowego. Podkreślił, że organy podatkowe nawet przy braku wniosku strony powinny dążyć do ustalenia nabywców oleju opałowego, którzy złożyli oświadczenia zakwestionowane przez organ podatkowy i ich przesłuchania. Zwrócił także uwagę na to, że osoby te były zobowiązane podawać adresy zamieszkania, a nie adresy zameldowania, a tylko te ostatnie figurowały w ewidencjach mieszkańców poszczególnych gmin. Dodatkowo podał, że do wyjaśnienia tych wątpliwości mogło się przyczynić przesłuchanie kierowców zatrudnionych u skarżącego , którzy odbierali powyższe oświadczenia od nabywców oleju. Autor skargi kasacyjnej zarzucił ponadto, że wymogów określonych w powołanych przepisach Ordynacji podatkowej nie spełniało również postępowanie podatkowe w zakresie dokonanych sprawdzeń w Biurach Ewidencji Ludności, bowiem dane uzyskane od właściwych urzędów gmin nie dotyczyły czasu sporządzenia zakwestionowanych oświadczeń i nie były one również kompletne. W niektórych przypadkach trudno było jednoznacznie stwierdzić czy zamieszczona odpowiedź "nie figuruje" dotyczy jednej, czy też wszystkich wymienionych tam osób.

Dyrektor Izby Celnej nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną a na rozprawie, poprzez pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. To oznacza, że jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to Sąd związany jest wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami z art. 174 pkt 1 lub 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie zaś do tego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego polegającym na jego błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Strony – jak stanowi zd. 2 art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – mogą przytaczać wyłącznie nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. W rezultacie Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na przytoczoną wyżej treść art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych – poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej – wad zaskarżonego orzeczenia lub postępowania przed sądem I instancji i musi ograniczyć uwagę wyłącznie do weryfikacji zarzutów sformułowanych przez wnoszącego skargę kasacyjną.

W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 187 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Według autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji naruszył bowiem przepisy postępowania poprzez oddalenie skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 10 lutego 2006 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2003 r. w sytuacji, gdy organ nie przeprowadził istotnych dowodów mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżący wskazał na powołane powyżej przepisy procedury podatkowej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powołany powyżej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa procesowego nie jest uzasadniony. Wbrew bowiem wywodom zawartymi w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia przez organy podatkowe art. 187 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej i akceptując ustalenia faktyczne poczynione przez te organy, nie uchybił wymaganiom określonym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, że organy podatkowe z zachowaniem wymogów art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej dokonały niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych. Nie bez znaczenia w tej sprawie pozostawała okoliczność, że skoro wskazani w oświadczeniach nabywcy oleju opałowego nie figurowali w ewidencji mieszkańców gminy, której miejscowość wskazana została jako miejsce zamieszkania, to oświadczenia te nie mogły być ocenione jako zawierające dane określone w § 6 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Argument, że adres zamieszkania to nie adres zameldowania jest o tyle chybiony, że w § 6 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia jest mowa o "adresie" a zatem o nazwie miasta lub miejscowości ulicy, numeru domu i lokalu, podczas gdy w kwestionowanych oświadczeniach wskazano jedynie miejscowości. Z przedłożonych zaś informacji organów ewidencji ludności wynikało, że mimo braku wskazania pełnego adresu, w oparciu o posiadane dane ewidencyjne, ustalano adresy niektórych osób. Zakwestionowane oświadczenia dotyczyły natomiast osób, które nie w ogóle nie mieszkały w wskazanych w nich miejscowościach. W przypadku nabywcy – osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej – oświadczenie powinno było zawierać co najmniej jego imię i nazwisko, adres zamieszkania, określenie ilości nabywanego oleju opałowego, określenie ilości posiadanych urządzeń grzewczych, miejsce (adres), gdzie znajdują się urządzenia, jeżeli jest ono inne niż adres zamieszkania nabywcy, wskazanie rodzaju i typu urządzeń grzewczych oraz datę i miejsce wystawienia oświadczenia a także podpis składającego oświadczenie (§ 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). Celem wprowadzenia obowiązku uzyskiwania oświadczeń, o których mowa w § 6 ust. 1pkt. 2 rozporządzenia było umożliwienie kontroli nad obrotem tymi olejami, które mogły być wykorzystywane do innych celów niż opałowe. Wymóg uzyskiwania oświadczeń był jednym ze sposobów takiej kontroli, pozwalającym jednocześnie dokonać weryfikacji wykorzystania oleju. Dysponując danymi nabywcy organy podatkowe mogły stwierdzić czy olej nabyty na cele opałowe został faktycznie wykorzystany na te cele. Fikcyjne dane nabywcy uniemożliwiały jego identyfikację a tym samym ustalenie czy olej opałowy został wykorzystany na cele opałowe. Przyjęcie przez sprzedawcę oświadczeń zawierających nieprawdziwe dane nabywcy było zatem z uwagi na cel regulacji równoznaczne z jego brakiem. Oświadczeniem, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia było bowiem wyłącznie oświadczenie zawierające dane zgodne ze stanem rzeczywistym lub zawierające nieistotne wady. Za taką "nieistotną" wadę nie jednak było uznać fikcyjnych danych nabywcy, np. co do miejsca jego zamieszkania, gdyż to uniemożliwiało jego identyfikację. Z punktu widzenia prawa podatkowego podmiotem istniejącym jest podmiot dający się zidentyfikować, tj. taki, którego dane są zgodne ze stanem rzeczywistym. W orzecznictwie NSA ugruntowany jest bowiem pogląd, że "za podmiot fikcyjny występujący w obrocie należy uznać nie tylko podmiot faktycznie nieistniejący, lecz także podmiot stwarzający formalne pozory istnienia, który jednak rzeczywiście nie uczestniczy w obrocie prawnym" (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2005 r. FSK 1741 /04, M.Podat. nr 10 z 2005 r. str. 35).

W świetle tego co zostało wyżej powiedziane nie można było postawić organom podatkowym skutecznego zarzutu braku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i naruszenia art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że z powołanych powyżej przepisów wynika, że to organy podatkowe, a nie strona, w toku postępowania podatkowego są zobowiązane do wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia całości materiału dowodowego. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe wystąpiły do odpowiednich urzędów gmin o udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych osób wskazanych w oświadczeniach. Na podstawie nadesłanych przez te urzędy informacji ustalono, że adresy wskazane w oświadczeniach były fikcyjne. Powyższa sytuacja – jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny – uniemożliwiała przesłuchanie z urzędu osób wskazanych w oświadczeniach, zatem organy podatkowe, nie przeprowadzając dowodu z zeznań tych osób nie uchybiły ani art. 122 ani art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W tym miejscu należy wskazać, że art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nakłada na organ podatkowy ciężar dowodzenia określonych faktów, lecz nie może to zwalniać strony od współudziału w realizacji tego obowiązku, z uwagi na to, że sam organ nie zawsze będzie mógł obiektywnie wyjaśnić wszystkie okoliczności sprawy. Podatnik nie może czuć się zwolniony od obowiązku współdziałania z organem podatkowym (m.in. dostarczenia stosownej informacji, jeżeli ma taką możliwość) w realizacji obowiązku wyczerpującego zebranie materiału dowodowego, zwłaszcza, jeśli nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 249/99, niepubl.). Podkreślić ponadto trzeba, że w postępowaniu podatkowym nie można nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów istotnych dla załatwienia sprawy, jeżeli argumentów tych nie dostarczył sam podatnik (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 1999r., sygn. akt III SA 5688/98, Serwis podatkowy 2001, nr 4, s. 19).

W świetle tych spostrzeżeń słuszne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, akceptujące pogląd organów podatkowych, że brak danych identyfikujących nabywców oleju uzasadniał ocenę, że posiadane przez skarżącego oświadczenia nie dokumentowały przeznaczenia sprzedanego oleju na cele opałowe, a tym samym sprzedaż ta podlegała opodatkowaniu.

Z tych względów – rozpoznając sprawę w granicach wskazanych w skardze kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że podniesione zarzuty naruszenia przepisów postępowania były nieuzasadnione i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określając ich wysokość na podstawie § 6 pkt 5 w związku z § 14 ust. 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163 poz. 1349 ze zm.).