Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant Ewa Rychcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia "[...]", II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz S. K. kwotę 100,- (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia "[...]" (Nr "[...]") utrzymał w mocy decyzję własną z dnia "[...]"czerwca 2004 r. (Nr "[...]") odmawiającą S. K. przyznania, uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w obozie hitlerowskim w D. w listopadzie 1940 r.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż oświadczenia świadków przedstawione przez wnioskodawcę na okoliczność pobytu w obozie budzą wątpliwości, stąd też odmówił im wiarygodności. Świadkowie posiadający uprawnienia kombatanckie (H. B. oraz I. R.) zostali wysiedleni z innych miejscowości niż zainteresowany. Świadkowie: U. U., C. K. oraz L. W. nie przedstawili dowodów na potwierdzenie ich wysiedlenia i pobytu w obozie w D. Zainteresowany nie przedstawił również dowodów na okoliczność wysiedlenia do miejscowości M. Z pisma z Archiwum Państwowego "[...]" Oddział w G. z dnia 20 sierpnia 2004 r. wynika, że nie odnaleziono dokumentów umożliwiających potwierdzenie wysiedlenia strony do miejscowości M. Z ankiety kierowanej przez stronę do Powiatowego Biura Dowodów Osobistych w M. z 1952 r. oraz z Kart Osobowej wynika, ze strona nie była wysiedlona w czasie okupacji. Pismem z dnia 24 listopada 2004 r. Główna Komisja Ścigania Zbrodni przeciw Narodowi Polskiemu IPN wskazała, iż nie posiada materiałów, na podstawie których można potwierdzić, iż w okresie drugiej wojny światowej okupant dokonywał wysiedleń z miejscowości Z. (pow. M.). Pismem z dnia 21 lipca 2004 r. Archiwum Państwowe poinformowało, iż nie odnaleziono materiałów umożliwiających potwierdzenie przesiedlenia strony wraz z rodziną ze wsi Z. poprzez obóz przesiedleńczy w D. do miejscowości M. podczas II wojny światowej.

W skardze S. K. zarzucił tej decyzji bezpodstawność, utrzymując, iż w obozie przebywał w jednym pomieszczeniu z H. B. i I. R., które uprawnienia otrzymały. Stwierdził, iż z archiwum nie dostał żadnych danych z tego względu, iż widocznie są one niekompletne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4 ust l pkt l lit b ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, póz. 371 ze zm.) w związku z § 5 pkt l lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz. U. z 2001 r. Nr 106, póz. 1154) -- osobom, które z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych przebywały w przejściowym obozie policji bezpieczeństwa (obozie internowania) w D. przysługują uprawnienia kombatanckie.

We wniosku o ich przyznanie S. K. podał, że w obozie tym przebywał w listopadzie 1940 r. przez okres około dwóch tygodni. Fakt ów mają potwierdzać powołane przez niego dowody z oświadczeń świadków: C. K., U. U., H. B., I. R.j oraz L. W. Rzeczą oczywistą jest, że organ miał prawo dać wiarę tym świadkom lub odmówić im wiarygodności jednak każde z tych rozstrzygnięć winno być właściwie uzasadnione. Do pewnego stopnia można zrozumieć to dlaczego nie dano wiary świadkom K. i U., ale zupełnie niezrozumiałe jest już to dlaczego odmówiono wiarygodności pozostałym osobom. Faktem jest, że L. W. najwięcej wiadomości posiada z zasłyszenia ich od innych osób, ale świadkowi temu nie można odmówić wiary tylko dlatego, że nie przedstawił dowodów na wysiedlenie go i pobyt w obozie, gdyż osoba ta nie twierdziła aby była wysiedlana i przebywała w obozie razem ze skarżącym. Jeszcze bardziej niejasne i zaskakujące są motywy odmowy wiarygodności H. B. i U. R. z tego powodu, że zostały one wysiedlone z innej miejscowości, bo osoby te także nigdy nie twierdziły, że zostały wysiedlone z tej samej miejscowości co S. K. Zarówno H. B. jak i U. R. podawały tylko to, iż przebywały razem ze skarżącym w obozie w D. a nie to aby miały być wysiedlane z tej samej miejscowości co skarżący.

Przedstawiona wyżej argumentacja stanowi wystarczającą przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zwrócić jednak należy uwagę na kserokopie dokumentów złożonych przez skarżącego na rozprawie w dniu 14 czerwca 2005 roku tj. życiorysu i ankiety personalnej, otóż z dokumentów tych zdaje się wynikać, iż S. K. już w 1952 roku podawał, że w czasie wojny wywieziony był ze swej rodzinnej miejscowości a przecież wówczas nie mógł tego czynić na użytek ewentualnego ubiegania się w przyszłości o uprawnienia kombatanckie.

Na zakończenie niniejszych rozważań z całą stanowczością podkreślić należy, że sąd w żaden sposób nie przesądza treści przyszłego rozstrzygnięcia wydanego w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, należy jednak każdy z dowodów ocenić w sposób właściwy a następnie rozstrzygnąć o tym czy S. K. przysługują uprawnienia kombatanckie czy też nie bo przecież oczywistym jest, że znacząca część dowodów z dokumentów przeczy twierdzeniom skarżącego lub przynajmniej ich nie potwierdza.

W tej sytuacji dotychczasowe ustalenia organu należało uznać za dowolne jako oparte na materiale dowodowym nie w pełni rozpatrzonym oznacza to, iż zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego podlegały one uchyleniu z mocy art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.).

Stosownie do art. 152 tejże ustawy rozstrzygnięta została kwestia wykonalności uchylonego postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.