Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna (spr.) Sędziowie WSA Grzegorz Karcz WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 lipca 2026 r. sprawy ze skargi T. M. na bezczynność Wojewody Małopolskiego w przedmiocie wydania decyzji zmieniającej zezwolenie na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda Małopolski dopuścił się bezczynności w przedmiocie wydania decyzji zmieniającej zezwolenie na pobyt czasowy i pracę; II. stwierdza, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę Małopolskiego do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania akt sprawy; IV. przyznaje skarżącemu T. M. od Wojewody Małopolskiego sumę pieniężną w kwocie 1 000 zł (jeden tysiąc złotych); V. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego T. M. 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

T. M. (skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewody Małopolskiego (organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku o zmianę udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

1) prawa materialnego - art. 112a ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1079 z późn. zm.) przez niewydanie decyzji w terminie 60 dni od złożenia wniosku;

2) przepisów postępowania administracyjnego - art. 7, 8 § 1 oraz 12 § 1 k.p.a. przez prowadzenie sprawy przez okres dłuższy niż niezbędny.

Pełnomocnik skarżącego podał, że dnia 22 sierpnia 2025 r. – działając imieniem skarżącego złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wniosek został złożony za pomocą e-Doręczeń w formie uwierzytelnionego PDF-u. Pełnomocnik zaznaczył, że wykonując zawód zaufania publicznego jakim jest radca prawny, na podstawie art. 76a § 2 k.p.a. miał prawo uwierzytelniać dokumenty w sprawach w których jestem pełnomocnikiem strony.

W ocenie pełnomocnika skarżącego, podanie (wniosek), także posiadało przymiot "dokumentu" o którym mowa w art. 76a § 2 k.p.a.. Co więcej na podstawie art. 76a § 4 k.p.a.- organ mógł wezwać do przedstawienia oryginału, ale tylko w przypadku gdy było to uzasadnione okolicznościami sprawy. W sprawie nie zaszły takie okoliczności. Co więcej, organ nie powołał się w wezwaniu na art. 76a § 4 k.p.a. oraz nie wskazał jakie to okoliczności zaszły w sprawie, które uzasadniałyby wzywanie radcy prawnego do wysyłki oryginału wniosku.

Pełnomocnik podkreślił, że wniosek złożony w imieniu skarżącego został uwierzytelniony za zgodnością z oryginałem, a więc posiadał on przymiot dokumentu urzędowego. Postawiony przez organ wymóg przekładania oryginału wniosku w takiej sprawie, zrównywał zawód radcy prawnego z pełnomocnikami nieprofesjonalnymi i doprowadzał do niepotrzebnego przedłużania postępowania.

Pełnomocnik skarżącego argumentował, że w przypadku przyjęcia, że Wojewoda może wzywać radcę prawnego do przedstawiania oryginałów dokumentów wedle uznania (bez przedstawiania ważnego powodu), rola jaką pełnomocnik profesjonalny pełni w postępowaniach administracyjnych, zostałaby zmarginalizowana do poziomu pełnomocników nieprofesjonalnych. Co więcej, od dnia 1 stycznia 2025 r. radcowie prawni w kontakcie z organem, mieli obowiązek korzystania e-Doręczeń, w tym wnoszenia podań, składania dokumentów, itd.

W związku z tym pełnomocnik zadał pytanie, w jaki sposób miałby złożyć oryginał wniosku przez e-Doręczenia, który w oryginale występuje w formie fizycznej? W ocenie pełnomocnika, przyjęcie koncepcji Wojewody Małopolskiego, że wniosek o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, powinien być przez radcę prawnego złożony listownie, a resztę dokumentów może on wysłać przez e-Doręczenia, było sposobem wnioskowania "ad absurdum" i godziło w zasady ekonomiki procesowej. W jego ocenie wniosek został złożony poprawnie, a ponadto - na gruncie przepisów ustawy o cudzoziemcach - nie musiał on być nawet podpisany przez mocodawcę. Nie podlegał on bowiem tym samym rygorom co wniosek o pobyt czasowy z art. 106 ustawy o cudzoziemcach, a jedynie rygorom z art. 120a ustawy o cudzoziemcach, które nie wymagały osobistego podpisu pod wnioskiem. Ponadto, uwierzytelniona kopia wniosku, była podpisana podpisem zaufanym pełnomocnika skarżącego - zgodnie z art. 32 k.p.a.

Pełnomocnik podał, że z uwagi na fakt, że od pozostawienia wniosku bez rozpoznania, nie przysługuje żaden środek odwoławczy zmuszony był wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto Wojewoda Małopolski nigdy nie doręczył prawidłowo żadnych pism w niniejszej sprawie, gdyż powinien on stosować e-Doręczenia. Faktu odebrania pisma od Wojewody w postaci listownej, nie oznacza, że można przyznać im przymiotu "doręczonych", skoro Wojewoda pomijał oficjalny sposób komunikacji z radcą prawnym jakim jest e-Doręczenie. Co za tym idzie, Wojewoda powinien wezwać go do domniemanego uzupełnienia braków formalnych w sposób prawidłowy - tj. przez e-Doręczenia.

Skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie organu do wydania w terminie niezwłocznym decyzji o zmianie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę;

2) stwierdzenie, że organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa, w postaci pozostawania w stanie bezczynności;

3) przyznanie od organu sumy pieniężnej w najwyższej możliwej wysokości (około 37 724,90 zł).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie.

Organ przyznał, że 22 sierpnia 2025 r. otrzymał za pośrednictwem e-Doręczeń na adres wniosek o zmianę udzielonego skarżącemu - obywatelowi Zimbabwe, przez Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP.

Wraz z wnioskiem o zmianę do sprawy zostało przedłożone pełnomocnictwo dla L. M. – G. oraz kopię: paszportu, decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 24 lipca 2024 r. o udzieleniu skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium R.P. z terminem ważności do dnia 24 lipca 2027 r., w celu wykonywania pracy dla i na rzecz: A. Sp. z o.o., ul. K. [...], [...] B., na stanowisku: inżynier 1 linii wsparcia, na podstawie umowy o pracę, w wymiarze pełnego etatu, za wynagrodzeniem nie niższym niż 4 800 zł brutto miesięcznie, potwierdzenia powiadomienia Wojewody Kujawsko-Pomorskiego o zakończeniu z dniem 31 lipca 2025 r. pracy skarżącego na rzecz pracodawcy wskazanego w udzielonym zezwoleniu na pobyt czasowy i pracę, elektroniczne potwierdzenie uiszczenia należnej opłaty skarbowej w wysokości 220 zł i 17 zł, a także potwierdzone za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika dokumenty w formie PDF-u: wniosek o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oraz oświadczenie strony z dnia 19 sierpnia 2025 r.

Organ podał, że przekazany w tej formie wniosek zawierał braki formalne w postaci braku oryginału własnoręcznie podpisanego przez cudzoziemca wniosku o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy oraz załącznika nr 1 do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

Dnia 8 września 2025 r. pełnomocnik skarżącego przesłał za pośrednictwem e-Doręczeń - w postaci uwierzytelnionego PDF-u, zaświadczenie wydane przez Wyższą Szkołę Gospodarki w Bydgoszczy potwierdzające ukończenie przez skarżącego studiów stacjonarnych na terytorium RP, umowę najmu potwierdzającą miejsce zamieszkania oraz umowę o pracę zawartą pomiędzy cudzoziemcem a pracodawcą K. Sp. z o.o.

W dniu 17 września 2025 r. za pośrednictwem e-Doręczeń na wskazany przez pełnomocnika elektroniczny adres do doręczeń, organ - na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku w postaci oryginału własnoręcznie podpisanego przez cudzoziemca wniosku o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy oraz załącznika nr 1 do wniosku o udzielenie zezwolenia w terminie 22 dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Jednocześnie organ, działając na podstawie art. 120 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1079 z późn. zm.) Wydział Spraw Cudzoziemców MUW zwrócił się również z prośbą o uzupełnienie braków materialnych wniosku tj.: uwierzytelnionej kopii decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 24 lipca 2024 r. o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy, uwierzytelnionej kopii świadectwa pracy potwierdzającego okres zatrudnienia na rzecz pracodawcy wskazanego w udzielnym zezwoleniu oraz uwierzytelnionej kopii dokumentu potwierdzającego nabycie przez cudzoziemca prawa do zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę (tj. dyplomu potwierdzającego ukończenie studiów stacjonarnych na a terytorium RP).

Pismem z dnia 17 września 2025 r. organ zwrócił się również do Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z prośbą o nadesłanie uwierzytelnionej kopii decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy skarżącemu oraz przesłanie uwierzytelnionej kopii zawiadomienia o zakończeniu pracy złożonego przez aplikującego. Zgodnie bowiem z art. 121 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę zawiadamia pisemnie wojewodę, który udzielił tego zezwolenia, w terminie 15 dni roboczych, o utracie pracy u któregokolwiek z podmiotów powierzających pracę cudzoziemcowi, wymienionych w zezwoleniu.

W dniu 22 września 2025 r. pełnomocnik skarżącego za pośrednictwem e-Doręczeń przesłał załącznik nr 1, zgodnie z którym firma K. Sp. z o.o. w K. zadeklarowała chęć zatrudnienia skarżącego na stanowisku: LI Customer Support Enginner podstawie umowy o pracę, w wymiarze pełnego etatu, za wynagrodzeniem nie niższym niż 6 500 zł brutto miesięcznie, w okresie od dni 4 sierpnia 2025 r. do dnia 31 października 2025 r., świadectwo pracy potwierdzające okres zatrudnienia na rzecz pracodawcy A. Sp. z o.o., dyplom potwierdzający ukończenie przez stronę stacjonarnych studiów na terytorium RP oraz decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 24 lipca 2024 r., o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy. Ww. dokumenty zostały złożone przez pełnomocnika w formie dokumentów elektronicznych, zostały również przez niego potwierdzone za zgodność z oryginałem.

Dnia 24 września 2025 r. Wojewoda Kujawsko-Pomorski przesłał organowi uwierzytelnioną kopię decyzji o udzieleniu skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy oraz informację z dnia 7 sierpnia 2025 r. potwierdzającą spełnienie przez niego obowiązku wynikającego z art. 121 ust. 1 ww. ustawy.

Dnia 7 listopada 2025 r. pełnomocnik skarżącego, za pośrednictwem e-Doręczeń ponownie dostarczył uwierzytelniony za zgodność z oryginałem załącznik nr 1 do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, zgodnie z którym pracodawca K. Sp. z o.o. zadeklarował chęć zatrudnienia skarżącego na określonych powyżej warunkach od dnia 1 listopada 2025 r., na czas nieokreślony oraz potwierdzającą ten fakt umowę o pracę.

Pismem z 11 grudnia 2025 r. organ ponownie wezwał skarżącego o uzupełnienie braków formalnych wniosku, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., w terminie 10 dni, jednocześnie podkreślając, że zarówno wniosek jak i załącznik nr 1 należy złożyć w oryginale. Wezwanie zostało przesłane za pośrednictwem e-Doreczeń na wskazany przez pełnomocnika elektroniczny adres do doręczeń.

Dnia 22 grudnia 2025 r. skarżący dostarczył oryginał załącznika nr 1, zgodnie z którym pracodawca K. Sp. z o.o. zadeklarowała chęć zatrudnienia skarżącego na stanowisku: LI Customer Support Enginner/ inżynier wsparcia klienta w pierwszej linii (LI), na podstawie umowy o pracę, w wymiarze pełnego etatu, za wynagrodzeniem nie niższym niż 7 500 zł brutto miesięcznie od dnia 1 listopada 2025 r., na czas nieokreślony.

W dniu 23 grudnia 2025 r. skarżący ponownie dostarczył oryginał załącznika nr 1 zgodnie z którym pracodawca K. SP. Z.O.O. ul. D. [...], [...] K.

Dnia 2 stycznia 2026 r. skarżący dostarczył oryginał załącznika nr 1.

Pismem z 16 stycznia 2026 r. Wojewoda Małopolski z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych, w postaci oryginału własnoręcznie podpisanego przez skarżącego wniosku o zmianę zezwolenia, pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania.

W dniu 4 marca 2026 r. wpłynęło do organu ponaglenie na bezczynność, które 10 marca 2026 r., wraz z aktami sprawy zostało przekazane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Pismem z 5 marca 2026 r. skarżący złożył skargę na bezczynność organu.

Zdaniem organu przedstawione fakty wskazują jednoznacznie, że organ w sprawie złożonego przez skarżącego wniosku procedował we właściwym, szybkim tempie podejmując szereg niezbędnych czynności urzędowych bezzwłocznie.

Skarga była bezzasadna ponieważ zarówno wzór formularza wniosku o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy, jak również wzór ww. załącznika nr 1 określony został w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 stycznia 2022 r. (poz.198) w sprawie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zmiany zezwolenia na pobyt czasowy. Wniosek o zmianę decyzji wywołuje nowe postępowanie.

Podanie co do zasady ma odformalizowaną postać. Jednakże przepisy szczególne mogą nakładać na stronę obowiązek złożenia podania w szczególnej postaci. Załącznik dołączany do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy stanowią integralną część podania. Przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości wnoszenia przez stronę podania o wszczęcie postępowania administracyjnego w formie jego odpisu poświadczonego przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Brak jest zatem możliwości złożenia poświadczonego urzędowo odpisu ww. wniosku.

Organ podkreślił też, że zgodnie z żądaniem pełnomocnika, kierował wszelką korespondencję na adres wskazany przez pełnomocnika do doręczeń na skrzynkę -Doręczeń. Organ dwukrotnie wzywał do usunięcia braków formalnych wniosku. Z uwagi na to, że skarżący dwukrotnie tj. 22 września 2025 r., a następnie 6 listopada 2025 r., przesłał za pomocą e-Doręczń w formie uwierzytelnionego PDF-u załącznik nr 1, ponownie - 11 grudnia 2025 r., wezwał go do uzupełnienia braków formalnych podkreślając, że wniosek oraz załącznik nr 1 należy dostarczyć w oryginale.

Zdaniem organu, przepisy art. 112a w zw. z art. 120a ustawy o cudzoziemcach dotyczyły również wniosków o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie ponieważ w stanie faktycznym sprawy organ nie miał jakiegokolwiek powodu, aby kwestionować przesłany przez pełnomocnika profesjonalnego (czynnego radcę prawnego) za pośrednictwem usługi e-Doręczenia uwierzytelniony odpis wniosku skarżącego o zmianę pozwolenia na pobyt czasowy i pracę.

W dacie przesłania przez pełnomocnika skarżącego wniosku o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (tj. 22 sierpnia 2025 r.) obowiązujący w sprawie art. 120a ustawy o cudzoziemcach stanowił, że:

1. Wniosek o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę cudzoziemiec składa na formularzu zawierającym:

1) dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13, w zakresie niezbędnym do zmiany tego zezwolenia;

2) imię, nazwisko, datę urodzenia oraz informacje o płci, obywatelstwach i miejscu zamieszkania członków rodziny cudzoziemca zamieszkałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z określeniem stopnia pokrewieństwa, a także informację o ubieganiu się przez nich o zezwolenie na pobyt czasowy oraz o tym, czy pozostają na utrzymaniu cudzoziemca;

3) informację o posiadanym przez cudzoziemca ubezpieczeniu zdrowotnym;

4) pisemne oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, że dane zawarte we wniosku są prawdziwe.

2.Cudzoziemiec ubiegający się o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, składając wniosek o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, dołącza do niego:

1) wypełniony przez podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi załącznik, o którym mowa w art. 106 ust. 1a;

2) dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

3. W postępowaniu w sprawie zmiany zezwolenia na pobyt czasowy i pracę stosuje się odpowiednio przepisy art. 106 ust. 2a i 2b oraz art. 112a ust. 1, 2, 4 i 5.

Powołany wyżej art. 112a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach stanowił, że decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy należało wydać w terminie 60 dni. Termin ten jednak biegł od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z następujących zdarzeń, zgodnie z ww. art. 112a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach (w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku)

1) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy osobiście lub nastąpiło jego osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim po złożeniu tego wniosku, chyba że wobec cudzoziemca miał zastosowania wymóg osobistego stawiennictwa, lub

2) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione, lub

3) cudzoziemiec przedłożył dokumenty, o których mowa w art. 106 ust. 2 pkt 2, lub wyznaczony przez wojewodę termin, o którym mowa w art. 106 ust. 2a, upłynął bezskutecznie.

Organ nie żądał stawiennictwa osobistego cudzoziemca, a jedynie przesyłania pocztą oryginałów wniosku i dołączonych do wniosku dokumentów. Nie wskazywał przy tym dlaczego żądał przesłania oryginału wniosku.

Zgodnie z kolei z art. 76a § 2 k.p.a zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym.

W rozpatrywanej sprawie radca prawny reprezentujący skarżącego przesłał uwierzytelniony przez siebie (podpisem elektronicznym) odpis wniosku o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W ocenie Sądu, wydruk formularza podpisanego odręcznie przez skarżącego – (k. 41 str.2) jest czytelny, a każda ze stron formularza została uwierzytelniona przez pełnomocnika skarżącego.

Zgodnie z kolei z art. 76a § 3 k.p.a. zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym albo przez upoważnionego pracownika organu prowadzącego postępowanie ma charakter dokumentu urzędowego. Tylko jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, organ administracji publicznej zażąda od strony składającej odpis dokumentu, o którym mowa w § 2, przedłożenia oryginału tego dokumentu (art. 76a §4 k.p.a).

W rozpatrywanej sprawie organ nie wskazał dlaczego domagał się przesłania oryginału podpisanego wniosku skarżącego, podważając dokument urzędowy, jakim był uwierzytelniony przez radcę prawnego, odpis wniosku skarżącego.

Z akt administracyjnych wynika, że wszystkie dokumenty przedkładane przez pełnomocnika skarżącego były czytelne; wstępna weryfikacja nie powinna wzbudzać wątpliwości: brak było informacji o skarżącym w wykazie cudzoziemców niepożądanych – adnotacja z 28 sierpnia 2025 r. (k.43 akt administracyjnych); organ otrzymał potwierdzenie autentyczności wydanej decyzji z 24 lipca 2024 r. przez Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego (k. 66-68 akt administracyjnych) – wszystkie te elementy sprawy wskazywały na brak uzasadnienia do żądania dostarczenia oryginału wniosku o zmianę zezwolenia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje utrwalony pogląd, że kserokopia dokumentu urzędowego właściwie uwierzytelniona korzysta z mocy dokumentu oryginalnego, natomiast brak właściwego uwierzytelnienia powoduje, że taki dokument musi być oceniany w świetle całego materiału dowodowego (wyroki NSA: z 12 października 2011 r., II OSK 2007/10, z 25 maja 2016 r., I OSK 2842/15; z 14 marca 2013 r., II OSK 2174/11). Słusznie więc pełnomocnik skarżącego zarzucał bezzasadne wzywanie o dostarczenie oryginałów dokumentów, w sytuacji gdy dokumenty te przesyłane były w czytelnej formie i uwierzytelnione przez radcę prawnego, posługującego się podpisem elektronicznym.

Z tych to powodów Sąd doszedł do wniosku, że organ bezzasadnie wzywając o doręczenie oryginału wniosku o zmianę decyzji zezwalającej na pobyt i pracę bezzasadnie też pozostawił wniosek bez rozpoznania. Z uwagi na oczywistość przepisu o urzędowej mocy uwierzytelnienia przez radcę prawnego odpisu wniosku – zdaniem Sądu, bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W ocenie Sądu, bezzasadnie też organ wysłał pocztą do pełnomocnika skarżącego zawiadomienie z 16 stycznia 2026 r. o pozostawieniu wniosku o zmianę decyzji na pobyt czasowy i pracę bez rozpoznania (k. 127 akt administracyjnych), skoro pełnomocnik stosował e-Doręczenia. Zgodnie bowiem z art. 155 ust. 1 ustawy o doręczeniach elektronicznych organy administracji rządowej oraz jednostki budżetowe obsługujące te organy są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej od 1 stycznia 2025 r. Rację miał również pełnomocnik skarżącego, że od dnia 1 stycznia 2025 r. radcowie prawni zobowiązani są do posiadania adresu do doręczeń elektronicznych (art. 2210 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, Dz.U. z 2024 r. poz. 499 z późn. zm.).

Z tych to powodów Sąd uwzględniając skargę zgodnie z art. 149 §1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a" stwierdził bezczynność Wojewody Małopolskiego z rażącym naruszeniem prawa i zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania akt sprawy (pkt I-III wyroku).

Orzekając o sumie pieniężnej w wysokości niższej niż domagał się pełnomocnik skarżącego (pkt IV wyroku), Sąd wziął pod uwagę, że chociaż tego typu kwota ma przede wszystkim charakter kompensacyjny (por. wyrok NSA z 23 maja 2017 r. I OSK 1662/16), to w skardze w żaden sposób pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił, dlaczego domagał się maksymalnej kwoty. Zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Wymiar sumy pieniężnej zależy więc od uznania Sądu.

W ocenie Sądu, kwota 1 000 zł jest adekwatna do zrekompensowania skarżącemu niedogodności w oczekiwaniu na wydanie decyzji w przedłużającym się, postępowaniu, nawet ponad wymogi właściwych w sprawie przepisów. Analiza bazy orzeczeń sądów administracyjnych przyznających tego typu kwoty, zdaniem Sądu, wskazuje, że kwota 1 000 zł nie odbiega w sposób istotny od najczęściej przyznawanych sum, w razie stwierdzenia rażącej bezczynności organu. Sąd dla powyższej analizy wziął pod uwagę wszystkie znajdujące się w bazie orzeczenia z czerwca 2026 r. tj. 31 wyroków o sygnaturach: II SAB/Gl 92/26 (500 zł); III SAB/Gd 192/26 (1 000 zł); IIISAB/Gd 237/26 (500 zł); III SAB/Gd 147/26 (500 zł); III SAB/Gd 133/26 (1 500 zl); III SAB/Wr 161/26 (1 300 zł); III SAB/Gd 176/26 (900 zł); III SAB/Wr 131/26 (1 000 zł); III SAB/Wr 132/26 (1 000 zł); III SAB/Wr 199/26 (700 zł); III SAB/Gd 142/26 (1 000 zl); III SAB/Gd 113/26 (500 zl); III SAB/Wr 149/26 (1700 zł); III SAB/Wr 144/26 (1 000 zł); III SAB/Wr 62/26 (1 200 zł); III SAB/Gd 88/26 (1 000 zł); III SAB/Wr 3/26 (1 000 zł); III SAB/Wr 141/26 (600 zł); III SAB/Wr 142/26 (1 200 zł); II SAB/Gl 132/26 (500 zł); III SAB/Wr 127/26 (1 500 zł); III SAB/Gd 76/26 (1 000 zł); III SAB/Gd 82/26 (1000 zł); III SAB/Gd 178/26 (1 500 zł); III SAB/Gd 56/26 (1 000 zł); III SAB/Gd 62/26 (1 000 zł); III SAB/Gd 197/26 (1 500 zł); III SAB/Gd 204/26 (1 000 zł); III SAB/Gd 203/26 (1 000 zł); III SAB/Gd 50/26 (2 000 zł); III SAB/Gd 190/26 (1 500 zł).

O kosztach (pkt V) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a zasądzając oprócz zwrotu uiszczonej opłaty za skargę (100 zł) zwrot wynagrodzenia dla radcy prawnego wraz z kosztami opłaty skarbowej (480 zł + 17 zł). Koszty wynagrodzenia radcy prawnego zostały ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118).