I OZ 1016/17 - Postanowienie

Data orzeczenia	2017-06-21	
Data wpływu	2017-05-29	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Jolanta Sikorska /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej	
Hasła tematyczne	Inne	
Sygn. powiązane	III SA/Gd 640/16	
Skarżony organ	Starosta	
Treść wyniku	Oddalono zażalenie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2016 nr 0 poz 718; art. 157 par. 1, art. 166, art. 184 w zw. z art. 197 par. 1 i 2; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 640/16 o odmowie uzupełnienia wyroku z dnia 8 grudnia 2016 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 640/16 w sprawie ze skargi K.F. na czynność Starosty Gdańskiego z dnia [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do odbycia szkolenia dla kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej niezawodowej postanawia: oddalić zażalenie.	
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 640/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu wniosku K.F., odmówił uzupełnienia wyroku z dnia 8 grudnia 2016 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 640/16, w sprawie z jej skargi na czynność Starosty Gdańskiego z dnia [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do odbycia szkolenia dla kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej niezawodowej.

W uzasadnieniu Sąd ten podał, że wyrokiem z dnia 8 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi K.F., stwierdził bezskuteczność czynności Starosty Gdańskiego z dnia [...] oraz zasądził od Starosty Gdańskiego na rzecz skarżącej koszty postępowania. Sporządzono z urzędu uzasadnienie tego orzeczenia, które doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 3 stycznia 2017 r., a w dniu 4 stycznia 2017 r. organowi.

Pełnomocnik skarżącej wnioskiem z dnia 16 stycznia 2017 r. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o uzupełnienie wyroku w zakresie rozstrzygnięcia jej wniosku o uznanie jej uprawnienia do odbycia szkolenia dla kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej (pismo zostało złożone osobiście w powyższej dacie). W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że w skardze zawarła dwa wnioski - jeden o uchylenie zaskarżonej czynności, drugi o uznanie uprawnienia skarżącej do odbycia szkolenia dla kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej. Zdaniem skarżącej, Sąd w wyroku nie ustosunkował się do jej wniosku o uznanie jej uprawnienia, w związku z czym zachodzi konieczność uzupełnienia wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, powołując się na art. 157 p.p.s.a., nie uwzględnił wniosku. Przytaczając treść ww. przepisu Sąd podał, że instytucja uzupełnienia wyroku może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które - co istotne - odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku, nie zaś do ich uzasadnienia. Strona może żądać uzupełnienia wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu, np. rozstrzygnięcia w trybie art. 152 p.p.s.a. lub co do kosztów postępowania.

Sąd ten zaznaczył, że termin do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku został przez pełnomocnika skarżącej zachowany.

W niniejszej sprawie Sąd w wyroku z dnia 8 grudnia 2016 r. orzekł o żądaniu skargi uznając, że podlega ona uwzględnieniu i z tego powodu stwierdził bezskuteczność czynności organu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wyjaśnił, że zaskarżona w skardze czynność mieści się w katalogu czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., przy czym narusza dyspozycję art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 575).

Nadto, zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub czynność lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Dalej w § 2 przepis ten stanowi, że w sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa.

Z brzmienia powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że Sąd "może" uznać uprawnienie, zatem przepis art. 146 § 2 p.p.s.a. nie obliguje Sądu do zamieszczenia w orzeczeniu uwzględniającym skargę na akt lub czynność dodatkowego rozstrzygnięcia w zakresie uznania uprawnienia. Sąd nie ma więc takiego obowiązku. Na marginesie Sąd I instancji zwrócił uwagę, że z uzasadnienia wyroku wynika, że organ powinien dokonać ponownej wstępnej akceptacji w oparciu tylko o warunki, o których mowa w art. 42 ust. 1 i ust. 2 cyt. ustawy, zaś opinia powinna zostać sporządzona przez psychologa spełniającego wymogi określone w tej ustawie.

W zażaleniu K.F. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 157 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez odmowę uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 640/16 podczas gdy wyrok ten nie zawiera rozstrzygnięcia o całości skargi.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że Sąd nie ustosunkował się do wniosku zamieszczonego w skardze ani pozytywnie, ani negatywnie. Z uzasadnienia wyroku wynika, że w ocenie Sądu I instancji organ administracji publicznej powinien samodzielnie dokonać ponownej wstępnej akceptacji skarżącej do odbycia szkolenia dla rodziców zastępczych.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne.

Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku. Zgodnie z art. 166 P.p.s.a. przepis umożliwiający uzupełnienie wyroku stosuje się także do postanowień.

Na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. uzupełnieniu mogą podlegać dwa elementy orzeczenia, tj. rozstrzygnięcie w przedmiocie wniesionej skargi (zażalenia) lub dodatkowe orzeczenie, które powinno się znaleźć w wyroku (postanowieniu), a którego sąd nie zamieścił (np. rozstrzygnięcie o kosztach postępowania).

Podkreślić należy, że nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim określonych - żądanych przez stronę postępowania - kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 465/11).

We wniosku złożonym w niniejszej sprawie skarżąca domagała się uzupełnienia orzeczenia o uznanie, bądź nie, jej uprawnienia do odbycia szkolenia dla kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej.

Na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Stosownie do art. 146 § 2 P.p.s.a.: "W sprawach, o których mowa w § 1, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa." Należy podkreślić, że art. 146 § 2 P.p.s.a. stanowi wyjątek od kasacyjnego charakteru kompetencji orzeczniczych sądu administracyjnego. Z regulacji prawnej wynika, że sąd nie ma obowiązku orzekać w wyroku o uznaniu uprawnienia lub obowiązku. A zatem Sąd nie mając takiego obowiązku, nie był zobligowany do zamieszczenia w wyroku uprawnienia czy też obowiązku.

Mając na uwadze powyższe, Sąd nie skorzystał z możliwości prawnej (a nie obowiązku) przewidzianej w art. 146 § 2 P.p.s.a.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.