Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Jyż, Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi J.Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę.

Dyrektor Izby Celnej w K. po rozpoznaniu odwołania J.Z. decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zwaną dalej O.p., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. nr [...], określającą kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki [...] nr nadwozia [...], o pojemności silnika 2800 cm3, rok produkcji 2003, w wysokości [...] zł.

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego organ pierwszoinstancyjny stwierdził, że J.Z. w dniu [...] r. dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu typu camper marki [...], oznaczonego kodem CN 8703 i mimo ciążącego na nim obowiązku, nie złożył deklaracji uproszczonej AKC-U i nie zapłacił należnego podatku akcyzowego. W podstawie prawnej decyzji powołał m.in.: art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego wraz z załącznikami (Dz.U. Nr 87, poz. 825 ze zm.).

W odwołaniu strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji. Kwestionując klasyfikację taryfową wyrobu wywodziła, iż przedmiotowy pojazd winien być zakwalifikowany w Scalonej Nomenklaturze (CN) jako pojazd mechaniczny specjalnego przeznaczenia pod pozycją CN 8705, a nie pod pozycją CN 8703 jako samochód przeznaczony generalnie do przewozu osób.

Dyrektor Izby Celnej w K. zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Ponownie zaakcentował, że w nabyciu wewnątrzwspólnotowym do celów poboru akcyzy stosuje się klasyfikację wyrobów w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Zgodnie natomiast z załącznikiem nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym, podatkowi temu podlegają pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, zaklasyfikowane do grupy CN 8703, która obejmuje samochody kempingowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając jej:

- naruszenie prawa materialnego, a mianowicie przepisów art. 2 pkt 1 w zw. z poz. 59 załącznika nr 1, art. 3 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym oraz przepisów Sekcji I i Sekcji XVII Działu 87, poz. 8703 i 8705 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. L 286 z 28 października 2005 r. str. 1-885), a także art. 80 ust.1 ustawy o podatku akcyzowym w zw. z art. 76 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.), w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1878 ze zm.), poprzez błędną ich wykładnię i w konsekwencji uznanie, że opisany wyżej samochód jest wyrobem akcyzowym w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym,

- naruszenie prawa procesowego, a to przepisu art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) zwanej dalej K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. poprzez niewyczerpanie inicjatywy dowodowej, co doprowadziło do nieprawidłowej klasyfikacji, a w konsekwencji do naliczenia podatku akcyzowego.

W uzasadnieniu pełnomocnik strony skarżącej wskazał, iż organy administracyjne nieprawidłowo zaklasyfikowały sporny samochód pod pozycję 8703 CN. Wyjaśnił, że samochody kempingowe dzieli się na te, które zostały zbudowane na bazie samochodów osobowych oraz na te, które powstają na bazie konstrukcji fabrycznie przystosowanej i specjalnie wyprodukowanej do celów kempingowych, a do takich należy samochód marki [...].

Zdaniem strony skarżącej, jeżeli organy miały wątpliwości co do tego, czy samochód [...] jest samochodem osobowym, przystosowanym zasadniczo do przewozu osób, czy specjalnym albo ciężarowym o innym przeznaczeniu, powinny dopuścić dowód z opinii biegłego, bowiem zgodnie z art. 77 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a z mocy art. 75 § 1 zd. 2 K.p.a. dowodem mogą być m. in. opinie biegłych.

Strona skarżąca stwierdziła też, że rzetelna analiza konstrukcji pojazdu, z uwzględnieniem wszystkich elementów musi prowadzić do wniosku, że samochód [...] nie jest pojazdem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób, a tylko takie ustawodawca unijny klasyfikuje do pozycji 8703 CN. Wskazała, że ustawodawca wymieniając w rozwinięciu pozycji 8703 CN samochody kempingowe miał na myśli jedynie te, które zostały zbudowane na bazie samochodów osobowych, tak więc sporny pojazd powinien zostać zaklasyfikowany pod pozycję 8705 CN, zatytułowaną pojazdy mechaniczne specjalnego przeznaczenia, inne od tych, które zostały zasadniczo zbudowane do przewozu osób lub towarów. Świadczy o tym konstrukcja pojazdu, przejawiająca się innej charakterystyce resorów i amortyzatorów, innych oponach, wysokości progów i stopni wejściowych, budowy miejsc do siedzenia, maksymalnej dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego, również celem polskiego ustawodawcy nie było objęcie obowiązkiem zapłaty podatku akcyzowego, ani samochodów ciężarowych, ani samochodów fabrycznie przystosowanych do kempingowania. Świadczy o tym treść art. 80 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, który stanowi, że akcyzie podlegają samochody osobowe nie zarejestrowane na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W przepisie tym przewidziane zostało wyraźne odesłanie do ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z kolei w załączniku nr 4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych czynności organów związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach, ustalono klasyfikację pojazdów, zawierającą określenie rodzajów, podrodzajów i przeznaczeń pojazdów, z której jednoznacznie wynika, że samochód o przeznaczeniu "kempingowy" jest samochodem specjalnym (pkt 14 tabeli nr 3 ww. załącznika), stanowiącym odrębny rodzaj pojazdu od samochodu osobowego.

Podsumowując, skarżący stwierdził, że chociaż ustawodawca, w przepisie art. 3 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym odwołuje się do klasyfikacji wyrobów w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN), to jednocześnie wskazuje, że stosuje się ją jedynie do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym. Oznaczenie konkretnych wyrobów numerami Scalonej Nomenklatury ma natomiast charakter orientacyjny. W celu prawidłowego zidentyfikowania pojazdu należy kierować się przepisami Prawa o ruchu drogowym i wydanego na jego podstawie stosownego rozporządzenia. Dopiero zaklasyfikowanie na podstawie prawidłowej identyfikacji danego pojazdu do rodzaju samochodów osobowych, uzasadnia nałożenie podatku akcyzowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu podniósł, iż nazwa handlowa, przeznaczenie towaru bądź też sposób budowy wyrobu nie uzasadniają sugerowanej klasyfikacji do wskazanych kodów CN, a o klasyfikacji w nomenklaturze scalonej (CN) decydują ORINS, jak również to, iż dla celów poboru akcyzy w nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN), a nie przepisy prawa o ruchu drogowym. Przywołując treść § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych czynności organów związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach, wskazał, że przepis ten stanowi, że ustala się klasyfikację pojazdów, zawierającą określenie rodzajów, podrodzajów i przeznaczeń pojazdów stanowiącą załącznik nr 4 do rozporządzenia; klasyfikacja jest dokumentem źródłowym do ustalania rodzaju i przeznaczenia pojazdu w przypadku, gdy nie jest to możliwe na podstawie przedstawionych do rejestracji pojazdu dokumentów lub gdy zastosowano w nich inną klasyfikację lub nazewnictwo.

Następnie zauważył, iż zgodnie z art. 2 pkt 40 ustawy Prawo o ruchu drogowym samochód osobowy to pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu. Pojazd skarżącego spełnia te parametry, a okoliczność, że jest wyposażony w inne elementy faktu tego nie zmienia. Stwierdził, też iż przepisy ustawy Prawa o ruchu drogowym mają w sprawach podatkowych w zakresie podatku akcyzowego zastosowanie jedynie do badania, czy dany pojazd jest zarejestrowany bądź też nie, na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, gdyż akcyzie podlegają jedynie samochody osobowe nie zarejestrowane na terytorium kraju.

Dla potwierdzenia swojego stanowiska przywołał wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: z dnia 13 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Po1535/08 oraz z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt I SA/Gd 903/05.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że nie był zobowiązany do składania deklaracji uproszczonej AKC-U, albowiem ona nie obowiązywała, w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu przez skarżącego. Zaznaczył, że organy podatkowe źle zidentyfikowały pojazd, albowiem na podstawie jego cech konstrukcyjnych nie można go zidentyfikować jako samochód osobowy. Do pisma załączono wzór Wyciągu ze Świadectwa Homologacji nr [...] z dnia [...] r. jakie "A" S.A. otrzymał dla wersji homologacyjnej [...], wskazując, że należy do niej sporny pojazd, a z dokumentu tego wynika, że jest to kategoria N1, czyli samochód ciężarowy.

Na rozprawie w dniu 30 września 2009 r. pełnomocnik strony skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze. Zaakcentował, iż rozbieżność praktyki organów podatkowych w analogicznych sprawach w różnych województwach jest niezgodna z zasadą praworządności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można skutecznie zarzucić, iż organy podatkowe przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub postępowania podatkowego.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi zaklasyfikowanie przez organy podatkowe spornego samochodu [...] do pozycji 8703 CN, a nie jak domaga się tego strona skarżąca do pozycji CN 8705 lub 8704.

W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 2 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, wyroby akcyzowe to wyroby podlegające akcyzie określone w załączniku nr 1 do ustawy. Pod pozycją 59 załącznika nr 1 zamieszczone zostały samochody osobowe o symbolu PKWiU 34.10.2 i kodzie CN 8703, tj. pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi.

Z kolei art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy stanowi, że do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania wyrobów znakami akcyzy na terytorium kraju stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU). Natomiast do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Oznacza to, że m.in. w celu poboru podatku akcyzowego stosuje się klasyfikacje PKWiU i CN.

Zatem, w celu określenia, czy dany produkt stanowi wyrób akcyzowy niezbędne jest jego prawidłowe zaklasyfikowanie. Należy podkreślić, iż nazwa handlowa, czy też przeznaczenie wyrobu nie uzasadnia sugerowanej klasyfikacji do wskazanych kodów CN. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej (CN) podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zatem do każdego towaru jest przypisany odpowiedni kod.

Należy również mieć na uwadze, że część opisową do Scalonej Nomenklatury (CN), stanowią Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS).

Przystępując do klasyfikacji w Scalonej Nomenklaturze (CN), należy wyjść od reguły 1 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej. Zgodnie z tą regułą Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają jedynie charakter orientacyjny: dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o nazwy pozycji i wszelkie postanowienia zawarte w uwagach do sekcji lub działów, zgodnie z następującymi postanowieniami, o ile nie są one sprzeczne z treścią odpowiednich pozycji i uwag. Należy jednak pamiętać, że w stopniu, w jakim sekcje i działy opisują poszczególne grupy pozycji, mają one status prawny. Tylko wtedy, gdy klasyfikacja będzie nadal niemożliwa, należy skorzystać z ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej, pod warunkiem, że ani treść pozycji, ani treść uwag, nie będzie stwarzać żadnych przeszkód do ich zastosowania.

Przystępując do klasyfikacji spornego pojazdu zauważyć trzeba, że organy podatkowe prawidłowo zakwalifikowały go do Działu 87, albowiem, Dział 87 obejmuje: "Pojazdy nieszynowe oraz ich części i akcesoria" obejmuje m. in.: pojazdy mechaniczne przeznaczone do przewozu osób (pozycja 8702 albo 8703) albo towarów (pozycja 8704) albo specjalistyczne (pozycja 8705).

Z kolei Pozycja 8702 obejmuje: "Pojazdy mechaniczne do przewozu 10 lub więcej osób razem z kierowcą" obejmuje wszystkie pojazdy mechaniczne przeznaczone do przewozu dziesięciu albo więcej osób (wraz z kierowcą), zatem nie obejmuje spornego pojazdu, bowiem, jak wynika z dokumentów pojazdu może on przewozić 4 osoby (posiada on 4 miejsca siedzące, włączając siedzenie kierowcy, i nie posiada miejsc stojących).

Zgodzić należy się z organami podatkowymi, że mieści się on w Pozycji 8703: "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". Pozycja ta obejmuje pojazdy mechaniczne różnego typu przeznaczone do przewozu osób, jednakże nie obejmuje pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8702.

Niniejsza pozycja obejmuje również:

(1) samochody;

(2) specjalistyczne pojazdy transportowe, takie jak ambulanse, więźniarki i pojazdy pogrzebowe;

(3) samochody mieszkalne (kempingowe, itd.), pojazdy do przewozu osób specjalnie wyposażone do zamieszkiwania (z miejscami do spania, przygotowywania posiłków, toaletami, itd.);

(4) pojazdy przeznaczone specjalni do jazdy po śniegu;

(5) wózki golfowe i podobne pojazdy.

Nie można go zaklasyfikować do pozycji 8705: "Pojazdy mechaniczne specjalnego przeznaczenia, inne od tych, które zostały zasadniczo zbudowane do przewozu osób lub towarów (na przykład pojazdy pogotowia technicznego, dźwigi samochodowe, pojazdy strażackie, betoniarki samochodowe, zamiatarki, polewaczki, przewoźne warsztaty, ruchome stacje radiologiczne)", która obejmuje pojazdy samochodowe, specjalnie skonstruowane albo przystosowane, wyposażone w różne urządzenia umożliwiające wykonywanie niektórych funkcji nietransportowych, co oznacza, iż pierwotnym przeznaczeniem pojazdu w niniejszej pozycji nie jest przewóz osób albo towarów.

Pozycja obejmuje:

(1) samochody pomocy drogowej na podwoziu ciężarowym, z podłogą albo bez, wyposażone w mechanizmy podnoszące przeznaczone do podnoszenia i holowania uszkodzonych samochodów;

(2) pojazdy wyposażone w pompy, w których to pojazdach pompa jest zwykle napędzana silnikiem pojazdu;

(3) pojazdy wyposażone w drabiny albo platformy podnoszące służące do konserwacji przewodów napowietrznych, oświetlania ulic itp.; samochody z regulowanym ramieniem i platformą do użytku w filmie i w telewizji;

(4) pojazdy samochodowe używane do czyszczenia ulic, kanałów ściekowych, pasów startowych lotnisk;

(5) pługi i dmuchawy śnieżne z wbudowanymi urządzeniami;

(6) polewarki wszelkiego rodzaju, wyposażone lub nie w urządzenia grzewcze, do rozkładania smoły albo żwiru, do użytku rolniczego itp.;

(7) żurawie samochodowe nie przeznaczone do przewozu towarów, składające się z podwozia pojazdu mechanicznego, na którym na stałe zamontowano kabinę i żuraw obrotowy:

(8) ruchome wieże wiertnicze;

(9) samochody wyposażone w mechanizmy do sterowania;

(10) betoniarki składające się z kabiny i podwozia pojazdu mechanicznego, na którym na stałe zamontowano urządzenie do mieszania betonu, umożliwiające wytwarzanie przewóz betonu;

(11) generatory przewoźne;

(12) ruchome przychodnie rentgenowskie;

(13) ruchome kliniki medyczne lub dentystyczne z salą operacyjną, urządzeniami anestezjologicznymi i inną aparaturą chirurgiczną;

(14) samochody z ruchomymi reflektorami, zamontowanymi na pojeździe, zasilanymi prądem dostarczanym przez prądnicę napędzaną silnikiem pojazdu;

(15) radiowe wozy transmisyjne;

(16) telegraficzne, radiotelegraficzne albo radiotelefoniczne pojazdy nadawczo-odbiorcze; ruchome stacje radiolokacyjne;

(17) samochody totalizatora;

(18) ruchome laboratoria;

(19) pojazdy badawcze, wyposażone w aparaturę rejestrującą do określenia mocy pociągowej pojazdów mechanicznych je ciągnących;

(20) ruchome piekarnie z pełnym wyposażeniem; kuchnie polowe;

(21) ciężarówki-warsztaty, wyposażone w różne maszyny i narzędzia, aparaty spawalnicze itp.;

(22) ruchome banki, biblioteki oraz ruchome salony wystawowe.

W tym miejscu ponownie przypomnieć należy, że nazwa handlowa, czy też przeznaczenie wyrobu nie uzasadnia sugerowanej klasyfikacji do wskazanych kodów CN, co oznacza, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zatem skoro w klasyfikacji Nomenklatury Scalonej samochody kempingowe ustawodawca zaklasyfikował w pozycji 8702, to bez znaczenia jest, że sporny pojazd, jak podnosi strona skarżąca, został zbudowany na bazie konstrukcji fabrycznie przystosowanej i specjalnie wyprodukowanej do celów kempingowych. Bez znaczenia jest również to, że używany jest jako przewoźne biuro. Wobec powyższego stwierdzić należy, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego, a mianowicie przepisów art. 2 pkt 1 w zw. z poz. 59 załącznika nr 1, art. 3 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym oraz przepisów Sekcji I i Sekcji XVII Działu 87, poz. 8703 i 8705 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej okazały się chybione.

Sąd nie podzielił też poglądu strony skarżącej, że w treści art. 80 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym przewidziane zostało wyraźne odesłanie do ustawy Prawo o ruchu drogowym, co w jej ocenie oznacza, że w celu prawidłowego zidentyfikowania pojazdu należy kierować się ustawą i wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych czynności organów związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach.

Przypomnieć też należy, że zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju. Z treści tego przepisu wynika, że przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym mają w sprawach podatkowych w zakresie podatku akcyzowego zastosowanie jedynie do badania, czy dany pojazd jest zarejestrowany bądź też nie na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, gdyż akcyzie podlegają jedynie samochody osobowe nie zarejestrowane na terytorium kraju. Słusznie podniosły organy podatkowe, że dla celów poboru akcyzy w nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN), a nie przepisy prawa o ruchu drogowym.

Reasumując, skoro sporny pojazd zaklasyfikowano w pozycji CN 8703, jako pojazd osobowy, to stosownie do art. 80 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym podlegał on akcyzie według stawki zawartej w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.), ustalającej stawkę na samochody osobowe sprzedawane w kraju klasyfikowane do grupowania PKWiU 34.10.2 - poz. 27 załącznika nr 1 do rozporządzenia - oraz w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego i importu na niektóre wyroby z grupowania CN 8703 - poz. 21 załącznika nr 2 do rozporządzenia. Zgodnie z brzmieniem pozycji 21 niektóre wyroby sklasyfikowane w pozycji 8703 CN określone jako pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż z pozycji nr 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi o pojemności silnika powyżej 2.000 cm3 opodatkowane są stawką podatku akcyzowego w wysokości odpowiednio 13,6% natomiast pozostałe stawką 3,1%.Jak wynika zatem z powyższego, opodatkowane podatkiem akcyzowym są wszystkie wyroby mieszczące się w PKWiU 34.10.2, gdyż są to samochody osobowe oraz z pozycji 8703.

Nie ma też racji skarżący twierdząc, że został naruszony § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 27 września 2003 r. Przepis ten stanowi, że ustala się klasyfikację pojazdów, zawierającą określenia rodzajów podrodzajów i przeznaczeń pojazdów zwaną dalej "klasyfikacją" stanowiącą załącznik nr 4 do rozporządzenia. Klasyfikacja jest dokumentem źródłowym do ustalania rodzaju i przeznaczenia pojazdu w przypadku, gdy nie jest to możliwe na podstawie przedstawionych do rejestracji pojazdu dokumentów lub gdy zastosowano w nich inną klasyfikacje lub nazewnictwo. W załączniku nr 4 do tego rozporządzenia jest tabela nr 3 -"Przeznaczenie pojazdów specjalnych," gdzie pod kodem 514 zapisano nazwę " kempingowy ". Powyższe przepisy nie pozwalają jednak dokonać klasyfikacji według twierdzeń skarżącego, albowiem odnoszą się one jedynie dla potrzeb rejestracji pojazdu, a nie mają zastosowania do ustawy o podatku akcyzowym.

Trafnie argumentują też organy podatkowe, że zgodnie z art. 2 pkt 40 ustawy Prawo o ruchu drogowym, samochód osobowy to pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu. Pojazd skarżącego te parametry spełnia, a okoliczność, że jest wyposażony jeszcze w inne dodatkowe elementy faktu tego nie zmienia. Nie mógł również odnieść pożądanych skutków prawnych przedłożony przez stronę skarżącą dokument homologacji, gdyż sporny samochód [...] jest samochodem kempingowym prawidłowo przez organy podatkowe zaklasyfikowanym do kodu 8703 CN.

Niezasadne okazały się też zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, a to art. 77 § 1 i art. 75 § 1 K.p.a., albowiem przepisy te nie mogły znaleźć zastosowania w sprawie, gdyż w sprawach podatkowych zastosowanie mają przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Wynika to z treści art. 2 § 1 pkt 1 ustawy O.p., który stanowi, że przepisy ustawy stosuje się do podatków, do których ustalania lub określania powołane są organy podatkowe.

Wskazać jednakże należy, że Sąd oceniając ustalenia poczynione przez organy podatkowe stwierdził, iż znajdują one podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym zgodnie z art. 187 § 1 ustawy O.p. i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji organów podatkowych z mocy art. 191 ustawy O.p. Zaznaczyć też trzeba, że w rozpoznawanej sprawie nie były wymagane wiadomości specjalne, albowiem organy podatkowe są uprawnione do samodzielnego dokonywania klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, dlatego zbytecznym było powołanie biegłego w myśl art. 197 ustawy O.p.

Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd - działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.