Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędzia WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska (sprawozdawca) Protokolant specjalista Renata Pawlak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 lipca 2026 r. sprawy ze skargi O. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 25 czerwca 2025 r. nr SKO 4311.7.2025 w przedmiocie nałożenia obowiązku zapłaty kosztów usunięcia z drogi i przechowywania pojazdu uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia 8 maja 2025 r. nr WBZ-DI.7235.1.32.2022.M.B.

Zaskarżoną decyzją z dnia 25 czerwca 2025 r. (nr SKO 4311.7.2025) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia (dalej: Prezydent, organ I instancji) z dnia 8 maja 2025 r. (nr WBZ-DI.7235.1.32.2022.MB), nakładającą na O. K. (dalej: skarżący) obowiązek zapłaty kwoty 40.800 zł, tytułem obciążenia kosztami powstałymi w wyniku usunięcia z drogi i przechowywania na parkingu strzeżonym pojazdu marki [...] nr rej. [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia SKO wskazało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 130a ust. 10h i ust. 10i ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm., dalej: p.r.d.).

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 8 grudnia 2021 r. funkcjonariusz Straży Miejskiej we Wrocławiu wydał dyspozycję usunięcia z drogi pojazdu marki [...] nr rej. [...] na parking strzeżony (dyspozycja nr [...]).

W toku dalszych czynności na podstawie danych zawartych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) ustalono, że w dniu usunięcia pojazdu z drogi jego właścicielem był O. K., co nie było przez niego kwestionowane.

Pismami z dnia 13 grudnia 2021 r. i 14 maja 2022 r. Straż Miejska Wrocławia skierowała do skarżącego powiadomienia o usunięciu pojazdu z drogi na parking strzeżony z powodu pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Pisma zawierały informację, że nieodebranie pojazdu w okresie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia będzie skutkowało wystąpieniem do sądu o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu. Przesyłki zawierające te powiadomienia zostały skierowane na adres widniejący w CEPiK, tj. ul. [...],[...] W. i wróciły do nadawcy, jako nieodebrane w terminie.

W aktach administracyjnych sprawy znajduje się także kserokopia wiadomości e-mail wysłanej przez podmiot prowadzący parking strzeżony wraz z załącznikiem. Załącznik to pismo z 8 marca 2022 r. skierowane do Prezydenta Wrocławia i Straży Miejskiej Wrocławia, w którym podmiot prowadzący parking, zawiadomił o upływie trzymiesięcznego terminu od dnia usunięcia pojazdu i wniósł o przystąpienie przez Prezydenta Wrocławia do wykonania procedury wystąpienia z wnioskiem do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu.

Pismem z dnia 10 maja 2024 r. Straż Miejska Wrocławia przekazała do Dyrektora Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego Urzędu Miejskiego Wrocławia materiały dotyczące pojazdów usuniętych i nieodebranych z parkingu strzeżonego, w tym dotyczące dyspozycji nr [...].

Pismem z 14 maja 2024 r. Prezydent Wrocławia zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław Krzyki o wskazanie aktualnego adresu zamieszkania skarżącego przy ostatnim złożonym zeznaniu rocznym dla podatników PIT. W dniu 5 czerwca 2024 r. Prezydent uzyskał informację o adresie zamieszkania skarżącego (ul. [...], W.).

Pismem z 7 czerwca 2024 r. Prezydent zawiadomił skarżącego o usunięciu pojazdu z drogi i umieszczeniu go na parkingu strzeżonym. Poinformował ponadto o możliwości i obowiązku odebrania pojazdu i że w przypadku nieodebrania pojazdu w terminie 30 dni od daty otrzymania zawiadomienia Prezydent wystąpi do Sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Gminy Wrocław. Skarżący odebrał zawiadomienie w dniu 17 czerwca 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Krzyków we Wrocławiu postanowieniem z dnia 30 grudnia 2024 r. (sygn. akt I Ns 300/24) orzekł przepadek na rzecz Gminy Wrocław przedmiotowego pojazdu.

Decyzją z dnia 8 maja 2025 r. Prezydent nałożył na skarżącego obowiązek zapłaty kwoty 40.800 zł, tytułem obciążenia kosztami powstałymi w wyniku usunięcia z drogi i przechowywania na parkingu strzeżonym przedmiotowego pojazdu.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że nie został skutecznie i niezwłocznie poinformowany o usunięciu i miejscu przechowywania przedmiotowego pojazdu, co skutkowało narastaniem kosztów przechowywania.

Zaskarżoną decyzją z dnia 25 czerwca 2025 r. SKO utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu Kolegium powołało znajdujące zastosowanie w sprawie regulacje ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wskazało, że zakres rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej przepadku pojazdu wyznacza art. 130a ust. 10e p.r.d., zgodnie z którym sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. SKO podkreśliło, że Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Krzyków we Wrocławiu postanowieniem z dnia 30 grudnia 2024 r. (I Ns 300/24), przychylił się do wniosku Gminy Wrocław i orzekł przepadek na jej rzecz przedmiotowego pojazdu, a zatem należało przyjąć, że organ pierwszej instancji dołożył należytej staranności w poszukiwaniu osoby uprawnionej do odbioru pojazdu, a samo usunięcie pojazdu z drogi było zasadne i nie stało w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. Argumentacja odwołania, wskazująca na rzekomo nieskuteczne powiadomienie skarżącego o usunięciu z drogi jego pojazdu jest więc – zdaniem SKO – bezzasadna.

Kolegium przedstawiło następnie sposób obliczenia kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem oraz oszacowaniem przedmiotowego pojazdu. Podkreśliło, że podstawą ustalenia kosztów w trybie art. 130a ust. 10h p.r.d. winien być akt prawa miejscowego - uchwała rady powiatu, podjęta na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy, zgodnie z którym, rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a.

Kolegium zaznaczyło również, że decyzja wydawana na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d. jest decyzją związaną, a zatem w sytuacji ziszczenia się przesłanek do jej wydania, organ wydaje ją obligatoryjnie i nie jest dopuszczalne "miarkowanie" wysokości kosztów z uwagi na czas jaki upłynął od wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi do czasu prawomocnego orzeczenia o przepadku pojazdu na rzecz powiatu.

W skardze do Sądu skarżący zarzucił:

1. naruszenie art. 130a ust. 10h p.r.d., poprzez brak niezwłocznego i skutecznego zawiadomienia właściciela pojazdu o jego usunięciu i miejscu przechowywania. Pierwsze pismo w tej sprawie skarżący dostał dopiero w czerwcu 2024 r. (pismo z dnia 7 czerwca 2024 r., odebrane 17 czerwca 2024 r.), tj. po ponad 2,5 roku od usunięcia pojazdu, co uniemożliwiło wcześniejsze odebranie pojazdu i doprowadziło do naliczenia nadmiernych kosztów;

2. naruszenie art. 130a ust. 10 p.r.d., poprzez niewystąpienie przez organ do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu w ustawowym terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia, co podważa legalność dalszego naliczania opłat;

3. naruszenie zasady proporcjonalności (art. 8 k.p.a. i art. 2 Konstytucji RP), naliczona kwota za przechowywanie pojazdu przez ponad 1160 dni jest rażąco wygórowana i nieadekwatna do wartości pojazdu, który był niesprawny i miał niską wartość rynkową;

4. naruszenie zasady zaufania obywatela do organów administracji (art. 8 k.p.a. i art. 2 Konstytucji RP), długotrwały brak informacji o miejscu przechowywania pojazdu uniemożliwił podjęcie działań w celu jego odebrania;

5. niewłaściwe ustalenie okresu naliczania opłat, nawet przy przyjęciu zasadności opłat, ich naliczanie powinno rozpocząć się od dnia faktycznego powiadomienia skarżącego o miejscu przechowywania pojazdu (17 czerwca 2024 r.), a nie od dnia jego usunięcia.

Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta; 2) stwierdzenie, że nie istnieje obowiązek zapłaty przez skarżącego kwoty 40.800 zł (w tym 330 zł kosztów usunięcia pojazdu oraz 40.470 zł kosztów jego przechowywania); 3) zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego od organu; 4) wydanie zabezpieczenia w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez wstrzymanie naliczania odsetek od zobowiązania do czasu zakończenia postępowania; 5) zwolnienie z kosztów sądowych, 6) ustanowienie tłumacza języka [...] na podstawie art. 5 § 1a i 2 p.p.s.a. oraz art. 68 § 1 k.p.a. z uwagi na brak biegłej znajomości języka polskiego.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i potrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 2 lipca 2026 r. pełnomocnik skarżącego dodatkowo zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania - art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez niezapewnienie skarżącemu możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji;

2. naruszenie przepisów postępowania - art. 12 § 1 i 2 wz. z art. 8 § 1 k.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania opieszale i doprowadzenie do trwającej blisko 2 lata bezczynności organów w postępowaniu, co miało wpływ na wynik sprawy, skoro okres bezczynności organu uwzględniono przy określeniu wysokości kosztów przechowywania pojazdu skarżącego;

3. błąd ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na ustaleniu, że postanowienie Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Krzyków we Wrocławiu I Wydział Cywilny z dnia 30 grudnia 2024 r., sygn. akt I Ns 300/24, stało się prawomocne dnia 14 lutego 2025 r., podczas gdy znajdujący się w aktach odpis wskazanego postanowienia zawiera jedynie adnotację treści: "Niniejsze orzeczenie jest prawomocnie. Wrocław, dnia 14.02.2025 r.", co istotnie wskazuje, że 14 lutego 2025 r. postanowienie było prawomocne, ale nie że stało się prawomocne tego właśnie dnia, co ma wpływ na treść orzeczenia, skoro data prawomocności postanowienia o przepadku jest datą graniczną naliczania kosztów przechowywania pojazdu skarżącego;

4. naruszenie prawa materialnego - art. 130a ust. 10h p.r.d. - poprzez obciążenie skarżącego kosztami usunięcia i przechowywania pojazdu skarżącego w sposób obejmujący również okres sprzed skutecznego zawiadomienia skarżącego o usunięciu pojazdu z drogi oraz o skutkach jego nieodebrania, w tym również okres bezczynności organu w podejmowaniu działań zmierzających do prawidłowego zawiadomienia skarżącego o usunięciu pojazdu z drogi.

Pełnomocnik skarżącego wniósł dodatkowo o: 1) przeprowadzenie rozprawy wyznaczonej na dzień 30 lipca 2026 r. z udziałem tłumacza języka [...], z uwagi na fakt iż skarżący nie włada językiem polskim w stopniu wystarczającym do uczestnictwa w rozprawie; 2) przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, albowiem opłata nie została uiszczona w całości ani w części.

Na rozprawie Sąd postanowił oddalić wniosek o ustanowienie tłumacza przysięgłego dla skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 5) p.r.d., pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1-2 oraz art. 140ad ust. 7, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (art. 130a ust. 5c). Stosownie do art. 130a ust. 5f, 6 i 7, usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, należy do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. Rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 5c, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1a, również dowodu uiszczenia kaucji. Zgodnie z art. 130a ust. 10, starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Przepis art. 130a ust. 10a zastrzega przy tym, że Starosta występuje z wnioskiem, o którym mowa w ust. 10, nie wcześniej niż po upływie 30 dni od dnia powiadomienia. Natomiast zgodnie z art. 130a ust. 10c, przepisu ust. 10 nie stosuje się, gdy okoliczności wskazują, że nieodebranie pojazdu nastąpiło z przyczyn niezależnych od właściciela lub osoby uprawnionej. Zgodnie z art. 130a ust. 10e ustawy, w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Stosownie do art. 130a ust. 10g jednostka prowadząca parking strzeżony, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w ust. 10, powiadamia o tym fakcie właściwego miejscowo starostę oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu. Jak stanowi art. 130a ust. 10h, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie usuwania pojazdów, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego albo utrudniających prowadzenie akcji ratowniczej (Dz.U. z 2018 r., poz. 2285 ze zm., dalej: rozporządzenie) podmiot, który wydał dyspozycję, po usunięciu pojazdu powiadamia o tym niezwłocznie właściciela pojazdu. Powiadomienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, powinno mieć formę pisemną; przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096) o doręczeniach stosuje się odpowiednio. Wzór powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, stanowi załącznik nr 2 do rozporządzenia.

Mając na uwadze powyższe przepisy, w ocenie Sądu, prawidłowa interpretacja art. 130a ust. 10h p.r.d. powinna prowadzić do wniosku, że do kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, obciążających właściciela tego pojazdu nie można zaliczyć takich kosztów, które spowodowane były zaniechaniem dokonania stosownych czynności przez organ administracji. Przyjęcie bowiem, że skoro przepisy p.r.d. nie określają terminu do złożenia przez starostę wniosku do sądu powszechnego o orzeczenie przepadku pojazdu, to wniosek ten może być złożony w każdym czasie prowadziłoby do sytuacji, w której ujemne konsekwencje zaniechań organów będzie ponosił właściciel pojazdu. (por. wyroki NSA z 25 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2990/17, z 24 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 1328/20, z 25 stycznia 2021 r., sygn. akt I OSK 1932/20). W konsekwencji właściciel pojazdu, jak również osoba, która władała pojazdem w chwili jego usunięcia dysponując na podstawie innego niż własność tytułu prawnego - nie powinni być obciążani przedmiotowymi kosztami w zakresie, w jakim do ich powstania przyczynił się wyłącznie brak sprawności działania po stronie organów administracji.

W sprawie dyspozycja usunięcia pojazdu z drogi na parking strzeżony została wydana w dniu 8 grudnia 2021 r. z powodu pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Na podstawie danych zawartych w CEPiK ustalono, że właścicielem pojazdu w chwili jego usunięcia był skarżący. Okoliczność ta zresztą nie była przez skarżącego kwestionowana.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Krzyków we Wrocławiu postanowieniem z dnia 30 grudnia 2024 r. (sygn. akt I Ns 300/24) orzekł przepadek na rzecz Gminy Wrocław przedmiotowego pojazdu. Postanowienie to znajduje się w aktach administracyjnych sprawy i jest opatrzone pieczęcią "Niniejsze orzeczenie jest prawomocne. Wrocław, dnia 14.02.2025". Zauważyć trzeba, że w myśl art. 130a ust. 10e u.p.r.d., w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.

Zastrzeżenia Sądu w rozpoznawanej sprawie budzi wysokość ustalonych kosztów przechowywania pojazdu.

Jak wynika z akt administracyjnych, Straż Miejska Wrocławia pismami z 13 grudnia 2021 r. i 14 maja 2022 r. podjęła próbę powiadomienia skarżącego o usunięciu pojazdu z drogi na parking strzeżony i skutkach jego nieodebrania w terminie 3 miesięcy. Przesyłki zawierające te powiadomienia, wysłane na adres widniejący w bazie CEPiK, wróciły do nadawcy, jako nieodebrane w terminie. Przy czym druga przesyłka (z 14 maja 2022 r.) wpłynęła do siedziby Straży Miejskiej Wrocławia w dniu 17 czerwca 2022 r. Straż Miejska dopiero dnia 8 maja 2024 r., czyli prawie po 2 latach, przekazała sprawę usunięcia pojazdu skarżącego Prezydentowi. Z akt nie wynika, by w tym czasie były podejmowane jakieś próby kontaktu ze skarżącym i poszukiwania jego adresu zamieszkania. Prezydent ustalił natomiast adres zamieszkania skarżącego na podstawie informacji uzyskanej od Naczelnika Urzędu Skarbowego i pismem z 7 czerwca 2024 r. skutecznie zawiadomił skarżącego o usunięciu pojazdu z drogi i umieszczeniu na parkingu strzeżonym, a także pouczył, że w przypadku nieodebrania pojazdu w terminie 30 dni daty otrzymania zawiadomienia wystąpi do Sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Gminy Wrocław. Skarżący odebrał to powiadomienie w dniu 17 czerwca 2024 r.

Zauważyć dodatkowo trzeba, że w dniu 8 marca 2022 r. podmiot prowadzący parking strzeżony zwrócił się do Prezydenta o przystąpienie do procedury wystąpienia z wnioskiem o orzeczenie przepadku przedmiotowego pojazdu w związku z upływem ustawowego terminu 3 miesięcy od dnia usunięcia go z drogi. Prezydent powinien zatem już po dniu 8 marca 2022 r. niezwłocznie podjąć działania w celu pozyskania od Straży Miejskiej Wrocławia dokumentacji dotyczącej dyspozycji usunięcia pojazdu na parking strzeżony i ustalenia miejsca zamieszkania skarżącego.

Powyższe prowadzi do wniosku, że w pierwszej kolejności Straż Miejska Wrocławia z niewiadomych przyczyn nie przekazywała sprawy skarżącego do Prezydenta, a uczyniła to dopiero 8 maja 2024 r. Ponadto Prezydent, pomimo uzyskania w marcu 2022 r., informacji o nieodebraniu pojazdu przez skarżącego z parkingu strzeżonego, podjął działania w celu zawiadomienia skarżącego o usunięciu pojazdu na parking strzeżony i skutkach jego nieodebrania dopiero 14 maja 2024 r., kiedy wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w celu ustalenia miejsca zamieszkania skarżącego. Organ I instancji bezpośrednio po usunięciu pojazdu nie zawiadomił zatem skarżącego o tej okoliczności i nie pouczył o skutkach nieodebrania pojazdu w terminie trzech miesięcy od daty usunięcia, do czego zobowiązuje treść art. 130a ust. 10 p.r.d. Zrobił to dopiero zawiadomieniem z 7 czerwca 2024 r. (doręczonym stronie skarżącej 17 czerwca 2024 r.), zatem po upływie dwóch lat i sześciu miesięcy, czyli długo po upływie trzymiesięcznego terminu od dnia wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Z akt administracyjnych nie wynika przy tym w jakiej dacie organ I instancji wystąpił z wnioskiem do Sądu o orzeczenie przepadku.

W ocenie sądu prawidłowa interpretacja przepisu art. 130a ust. 10h powinna prowadzić do wniosku, iż do kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, obciążających właściciela pojazdu nie można zaliczać takich kosztów, które spowodowane były zaniechaniem dokonania stosownych czynności przez organ administracji. W niniejszej sprawie zwłoka Prezydenta w zawiadomieniu skarżącego o usunięciu pojazdu na parking strzeżony, a następnie w wystąpieniu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu miała charakter rażący. W ocenie Sądu, intencją wskazanego przepisu było to, aby wymienione koszty ponosiła osoba, której niewłaściwe i niezgodne z prawem zachowanie, koszty te spowodowało. Nie ulega jednak wątpliwości, że właściciela pojazdu winny obciążać tylko koszty uzasadnione, a więc takie, które są normalnym skutkiem jego niewłaściwego zachowania. Kwestia ta ma istotne znaczenie w przypadku powstania kosztów przechowywania pojazdu usuniętego z drogi na parking strzeżony. Przepis art. 130a ust. 10 p.r.d., przewiduje bowiem, że starosta występuje do sądu powszechnego z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli właściciel - prawidłowo powiadomiony - nie odebrał pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia przy czym z wnioskiem takim może wystąpić nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia (art. 130a ust. 10a p.r.d.). Starosta występuje zatem z wnioskiem do sądu powszechnego, jednak w ocenie Sądu, winien z takim wnioskiem wystąpić bez zbędnej zwłoki. Termin na złożenie takiego wniosku nie powinien być więc nadmiernie wydłużony, ponieważ nie można akceptować praktyki, gdy organ nie robi nic przez długi okres czasu i dopiero po kilku latach występuje do sądu powszechnego, a następnie obciąża kosztami właściciela za cały okres przechowywania pojazdu do czasu uprawomocnienia się orzeczenia sądowego. W ten sposób poprzez swoją bezczynność i zaniechania organ generuje powstanie kosztów, którymi w całości obciąża właściciela pojazdu. Postępując w ten sposób właściciel pojazdu ponosi bowiem koszty spowodowane także bezczynnością organu. W przekonaniu Sądu, właściciel pojazdu winien ponosić koszty przechowywania, ale tylko uzasadnione a więc takie, które są normalnym następstwem swojego niewłaściwego zachowania a nie takie, które są spowodowane zaniechaniem organu.

Należy wskazać, że chociaż Starosta nie jest związany żadnym końcowym terminem w zakresie poinformowania skarżącego, że minął trzymiesięczny termin na odebranie pojazdu i wezwania do jego odbioru w terminie 30 dni oraz pouczenia o skutkach nieodebrania pojazdu, to zgodnie z art. 8 k.p.a., prowadząc postępowanie organ winien działać w sposób budzący zaufanie strony. Organ powinien tak prowadzić postępowanie, aby czynności związane z orzeczeniem przepadku pojazdu i ustaleniem opłaty za jego przechowanie dokonywane były bez zbędnej zwłoki. W wyżej opisanych okolicznościach sprawy organ powinien wyjaśnić, czy powiadomienie skarżącego o usunięciu pojazdu i skutkach jego usunięcia po upływie dwóch lat i sześciu miesięcy od wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, przyczyniło się do zwiększenia należności za przechowywanie pojazdu. W uzasadnieniu decyzji nie dokonano wyjaśnienia i oceny stanu faktycznego w zakresie tego czy koszty przechowywania przedmiotowego samochodu były w całości uzasadnione - wobec czego obie decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Tym samym wydając w sprawie nowe rozstrzygnięcie niezbędne będzie także wyjaśnienie, czy koszty przechowywania samochodu przez okres ponad 3 lat są kosztami w całości uzasadnionymi (za cały ten okres), które powinna ponosić strona postępowania, czego w niniejszym przypadku zabrakło (por. wyrok WSA w Łodzi z 7 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 131/22, od którego NSA wyrokiem z dnia 24 lutego 2026 r., sygn. akt II GSK 1591/22 oddalił skargę kasacyjną, prawomocny wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 października 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 198/25).

W sprawie doszło też do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., ponieważ organ I instancji przed wydaniem decyzji nie zawiadomił skarżącego o zakończeniu postępowania i nie umożliwił mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Ponownie rozpoznając sprawę organ winien uwzględnić przedstawioną wykładnię art. 130a ust. 10h p.r.d. i ocenić, czy przechowywanie pojazdu przez cały okres było uzasadnione, czy też dopuszczono się bezczynności, co skutkowałoby brakiem możliwości ewentualnego obciążenia skarżącego kosztami powstałymi w sposób przez niego niezawiniony i od niego niezależny. Organ ustali też w sposób niebudzący wątpliwości od jakiej daty postanowienie Sądu Rejonowego z 30 grudnia 2024 r. o orzeczeniu przepadku jest prawomocne.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.

Sąd oddalił wniosek o ustanowienie tłumacza przysięgłego uznając, że prawo do rzetelnego procesu zostało zrealizowane poprzez skorzystanie przez skarżącego z usług profesjonalnego pełnomocnika.