II SA/Wa 1865/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-12-18	
Data wpływu	2025-10-08	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Arkadiusz Koziarski /sprawozdawca/
Danuta Kania
Joanna Kruszewska-Grońska /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6480	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Dyrektor Szpitala	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 210 § 1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 nr 0 poz 1267; art. 1 § 1 i § 2; Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 1 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1, art. 6, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 16 ust. 1, art. 14 ust. 2; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2022 nr 0 poz 2000; art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 nr 0 poz 581; art. 13, art. 14 ust. 1; Ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , Protokolant starszy specjalista Ewa Kielak-Niedźwiedzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Szpitala [...] spółka z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] marca 2025 r. (bez numeru) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej uchyla zaskarżoną decyzję	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2025 r. (bez numeru) Szpital [...] spółka z o.o. z siedzibą w [...], dalej "organ" lub "Szpital", działając na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm.), dalej "u.d.i.p.", oraz art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, z późn. zm.), dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku K. D., dalej "skarżąca", z dnia [...] stycznia 2025 r., uzupełnionego pismem z dnia [...] marca 2025 r., o udostępnienie informacji publicznej, odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu [...] lutego 2025 r. do Szpitala wpłynął złożony w oparciu o art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci rejestru zakażeń szpitalnych od [...] lutego 2022 r. do [...] maja 2023 r. poprzez przesłanie ww. dokumentów w formie elektronicznej na adres e-mail podany w treści wniosku lub pocztą na adres do doręczeń wskazany w komparycji wniosku.

Organ podał, że pismem z dnia [...] lutego 2025 r. wezwał skarżącą do wykazania, że uzyskanie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, wyznaczając 14-dniowy termin na uczynienie zadość wezwaniu, pod rygorem odmowy udzielenia informacji. Pismem z dnia [...] marca 2025 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał swój wniosek w całości oraz wskazał, że informacje objęte wnioskiem nie stanowią informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Ponadto pełnomocnik skarżącej z ostrożności wskazał, że po stronie skarżącej występuje szczególnie istotny interes publiczny, wynikający z faktu pełnienia przez Szpital funkcji instytucji społecznej mającej na celu ochronę zdrowia skarżącej. Udostępnienie informacji publicznej w postaci rejestru zakażeń sprzyja uczynieniu z niej użytku dla dobra ogółu, bowiem informacje te mają znaczenie także dla obecnych lub przyszłych pacjentów Szpitala.

Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja

o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu

i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są nie tylko władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Obowiązek udostępnienia informacji publicznej obejmuje również osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Szpital podniósł, że prawo dostępu do informacji publicznej nie jest jednak prawem nieograniczonym. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Z kolei zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Szpital, realizując obowiązki w zakresie monitorowania, rejestrowania i przekazywania właściwym podmiotom zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych, ma obowiązek udostępniać informacje publiczną w tym zakresie, ale jednocześnie ma obowiązek rozważyć, czy nie zachodzą przesłanki do odmowy udostępnienia informacji publicznej, z uwagi na ograniczenia wynikające z przesłanek ustawowych.

Następnie organ przytoczył tezy z wyroku WSA w Lublinie z dnia 11 kwietnia

2024 r. sygn. akt II SA/LU 112/24. W wyroku tym wskazano, że "Jeśli chodzi o rejestr zakażeń szpitalnych, to zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia

z 2011 r. jest on prowadzony w formie indywidualnych kart rejestracji w porządku chronologicznym lub alfabetycznym. Każda indywidualna karta rejestracji jest oznaczona kolejnym numerem i dotyczy wystąpienia pojedynczego przypadku zakażenia szpitalnego lub czynnika alarmowego, potwierdzonego u osoby hospitalizowanej w toku udokumentowanej konsultacji, o której mowa w art. 15 ust. 2 pkt 4 [u.z.c.z.]. Charakter danych, które zawiera rejestr każę podchodzić ze szczególną ostrożnością do ich udostępnienia, są to bowiem w dużej mierze dane objęte tajemnicą chronioną wynikającą z wyżej przytoczonych przepisów o prawach pacjenta i zawodzie lekarza. Do rozważenia przez organ (po ewentualnym wyjaśnieniu woli wnioskodawcy) pozostaje to, czy jest możliwe rozwiązanie kolizji między dostępem do informacji publicznej a ochroną tajemnicy ustawowej, w szczególności udostępnienie danych z rejestru w takim zakresie, w którym wszelkie dane objęte tajemnicą zostaną usunięte (zanonimizowane). Do rozważenia pozostaje również kwestia tego, jak daleko idącej "obróbki" będą wymagały dane zawarte w rejestrze, aby mogły zostać udostępnione. Szczególnie szeroki zakres czynności anonimizacyjnych może nawet prowadzić do kwalifikacji żądania, jako dotyczącego informacji przetworzonej, to zaś obligowałoby Szpital do wezwania wnioskodawcy do wykazania dodatkowych przesłanek udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, w postaci wykazania, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.)."

Organ wyjaśnił, że specyfika informacji publicznych odnoszących się do realizacji zadań publicznych w zakresie monitorowania, rejestrowania i przekazywania właściwym podmiotom zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych jest tego rodzaju, że w grę wchodzą dane podlegające ochronie przed ujawnieniem, jako element tajemnicy ustawowo chronionej. W szczególności chodzi o prawo pacjenta do zachowania

w tajemnicy przez osoby wykonujące zawód medyczny, w tym udzielające mu świadczeń zdrowotnych, informacji z nim związanych, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu medycznego (art. 13 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta), a także obowiązek lekarza zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu (art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty). W przedmiotowej sprawie zachodzi kolizja pomiędzy udostępnieniem informacji publicznej a ochroną tajemnicy ustawowej. Wobec powyższego Szpital był zobowiązany do rozważenia, czy możliwe jest udostępnienie informacji publicznej w taki sposób, który nie będzie naruszał tajemnicy prawnej chronionej, czy też konieczna będzie odmowa udostępnienia informacji publicznej. W ocenie organu udostępnienie rejestru zakażeń wymagałoby usunięcia wszelkie danych objętych tajemnicą ustawowo chronioną (zanonimizowania), przy czym wyjątkowo szeroki zakres czynności anonimizacyjnych prowadzi do kwalifikacji żądania, jako dotyczącego informacji przetworzonej.

Odwołując się do orzecznictwa organ wskazał, że suma informacji prostych,

w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności czy liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona. Podał również, że zasadniczą cechą informacji przetworzonej jest okoliczność, że jej uzyskanie wiąże się zawsze z poniesieniem przez podmiot zobowiązany określonych kosztów w szerokim znaczeniu tego słowa, zwłaszcza finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z jego bieżącą działalnością. Czynności, jakie należy podjąć w tym zakresie, mogą mieć różny stopień złożoności i dlatego nie można stworzyć takiego ich katalogu, który byłby zamknięty i adekwatny w każdej sytuacji faktycznej. Wszystkie one wymagają intelektualnego wkładu osób przygotowujących informację, w postaci analizy akt wielu spraw celem selekcji dokumentów i usunięcia danych chronionych prawem, niemniej chodzić może tylko o działania pracochłonne i ponadstandardowe, wykraczające poza zwykłe zadania tych osób, absorbujące znacznie ich czas i siły. Suma tzw. informacji prostych może być uznana za informację przetworzoną pod warunkiem, że szeroki zakres wniosku o udostępnienie informacji wymaga użycia tak znacznych środków osobowych, np. dla zgromadzenia wielu dokumentów, ich zanonimizowania i skopiowania, iż zakłóci to normalny tok działania podmiotu zobowiązanego.

Organ stwierdził następnie, że przygotowanie do udostępnienia rejestru zakażeń za okres od [...] lutego 2022 r. do [...] maja 2023 r. niewątpliwie wymaga takich działań organizacyjnych i zaangażowania środków osobowych, które mogą zakłócić normalny tok działania podmiotu i utrudnić wykonywanie przypisanych mu funkcji. Dla udzielenia żądanej informacji niezbędne jest bowiem dokonanie anonimizacji rejestrów zakażeń

z dwóch lat, które jest zadaniem wyjątkowo czasochłonnym. Zdaniem organu analiza każdego z anonimizowanych kart rejestracji musi odbyć się bardzo starannie, ze względu na potrzebę zapewnienia ochrony tajemnicy ustawowo chronionej i zapobiegnięcia potencjalnym negatywnym skutkom ich udostępnienia. Powyższe działania łączą się z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych. Szpital uznał, że z uwagi na wskazaną powyżej pracochłonność i wysokość nakładów suma informacji prostych została potraktowana przez organ jako informacja przetworzona. W efekcie dokonania szerokiej anonimizacji rejestrów zakażeń powstanie niewątpliwie nowy, przetworzony zespół danych. W ocenie organu z tych względów należy uznać, że wniosek o ww. dane dotyczy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej.

W dalszej kolejności organ wyjaśnił, że w odniesieniu do informacji publicznej przetworzonej ustawodawca uzależnił możliwość jej udzielenia od wykazania przez wnioskodawcę, iż jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W orzecznictwie podnosi się, iż nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania. Tym samym działanie wnioskodawcy nie tylko w interesie indywidualnym, lecz także w interesie "ponadindywidualnym" nie jest samoistnie wystarczające dla przyjęcia, że jest ono szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zgodnie z prezentowanymi w orzecznictwie podglądami należy więc przyjąć, że wnioskodawca powinien wykazać, iż otrzymanie informacji stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej i lepszej ochrony interesu publicznego.

Szpital ocenił, że przedstawione przez skarżącą okoliczności nie wskazują na istnienie szczególnie uzasadnionego interesu publicznego, a co za tym idzie - nie przemawiają za udostępnieniem wnioskowanej informacji publicznej. Skarżąca bowiem powołuje się na okoliczność, iż dostęp do tych informacji jest niezbędny dla skutecznego zastosowania odpowiednich środków prawnych w celu ochrony interesu skarżącej, a także w celu zidentyfikowania i eliminowania problemów organizacyjnych szpitala. Zdaniem skarżącej przekazanie tych informacji może stanowić element w procesie poprawy jakości świadczonych przez szpital usług i minimalizować ryzyko rozprzestrzeniania się zakażeń wśród pacjentów. Zdaniem organu wskazuje to raczej na indywidualny charakter podejmowanych działań, zmierzających do zastosowania środków prawnych mających na celu ochronę interesu skarżącej. W ocenie Szpitala cel prywatny określonych działań może pokrywać się z interesem publicznym i często tak się dzieje. Jednakże w niniejszej sprawie skarżąca nie ma obiektywnych możliwości spowodowania zmiany w systemie zapobiegającym zakażeniom.

Zdaniem organu skarżąca wykazała jedynie istnienie interesu publicznego, a nie szczególnie istotnego interesu publicznego - nie spełniła zatem warunku do uzyskania żądanej informacji przetworzonej.

Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędne zakwalifikowanie żądanych informacji jako informacje przetworzone, podczas gdy w istocie stanowią one informację prostą. W konsekwencji organ bezpodstawnie zastosował przesłankę wymagającą wykazania szczególnego interesu publicznego. Tym samym doszło do niewłaściwego zastosowania przepisu materialnego, skutkującego bezprawną odmową udostępnienia informacji publicznej;

2. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. poprzez niezastosowanie oraz odmowę udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, gdy nie zachodziła żadna prawnie uzasadniona podstawa do ograniczenia konstytucyjnego prawa skarżącej do informacji. Tym samym organ bezprawnie ograniczył prawo obywatela do informacji o działalności podmiotu publicznego (Szpitala).

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że anonimizacja to czynność pomocnicza, techniczna, która może wymagać pewnego nakładu pracy, ale nie tworzy nowej jakości informacyjnej. Udostępniona zostaje wciąż ta sama informacja (rejestr zakażeń), tylko pozbawiona elementów podlegających ochronie. Podobnie skopiowanie dokumentu, wyodrębnienie żądanych pól z bazy danych czy proste zestawienie danych już posiadanych przez organ nie czyni z informacji prostej informacji przetworzonej.

Skarżąca zarzuciła, że w celu dokonania kwalifikacji informacji jako przetworzonej organ powinien wskazać konkretne okoliczności, z których wywodzi swoje stanowisko o przetworzonym charakterze informacji publicznej, a nie powielać w tym zakresie jedynie abstrakcyjne tezy, jak uczyniono w niniejszej sprawie, bez odniesienia do realiów konkretnego wniosku. W tym celu organ powinien wyjaśnić jakie konkretnie zabiegi potrzebne są do przetworzenia informacji prostych, rozmiar niezbędnych do podjęcia czynności, a także wskazać na potrzebę lub nie zaangażowania do tych czynności określonej liczby pracowników i ewentualnego wpływu oddelegowania tych pracowników do przygotowania żądanej informacji na funkcjonowanie podmiotu i wykazać, że na skutek ich podjęcia powstanie informacja przetworzona.

Ponadto skarżąca zauważyła, że organ nie wyjaśnił, czy rejestr ten istnieje

w formie elektronicznej i czy ewentualna anonimizacja polegałaby na prostym zastosowaniu filtrów/zakryciu kolumn z danymi osobowymi, czy też wymagałaby żmudnego przeglądu każdej pozycji rejestru. Nie wskazano, ilu pracowników i ile czasu musiałoby poświęcić temu zadaniu, ani jaki byłby wpływ tej czynności na pracę szpitala. Zdaniem skarżącej brak takich ustaleń świadczy o tym, że organ nie sprostał obowiązkowi wykazania przesłanek uznania informacji za przetworzoną.

Ponadto skarżąca przedstawiła argumentację wskazującą, że jej zdaniem udostępnienie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W odpowiedzi na skargę Szpital wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej po terminie, ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu skargi organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 22 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 755/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. Sąd podniósł, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu [...] marca 2025 r., skarga została zaś wniesiona w dniu [...] kwietnia 2025 r., a więc z uchybieniem terminu przewidzianym do jej wniesienia.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącej na powyższe postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 września 2025 r., sygn. akt III OZ 439/25, uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu NSA wyjaśnił, że w kolizji z ustaleniami Sądu co do daty doręczenia zaskarżonej decyzji pozostaje treść dołączonego do zażalenia wydruku ze strony internetowej Poczty Polskiej "Śledzenia przesyłek", z którego wynika, że przesyłka o nr [...] została nadana w dniu [...] marca 2025 r. (piątek) o godz. 15:48 w Placówce Pocztowej [...]

i doręczona w dniu [...] marca 2025 r. (wtorek) o godz. 10:04 w Placówce Pocztowej [...], czyli trzy dni później niż przyjął to Sąd pierwszej instancji. NSA stwierdził, że przesyłka zawierająca skargę, została nadana w dniu [...] kwietnia 2025 r., a zatem skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zwrócić uwagę, że zagwarantowane w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo do informacji obejmuje dostęp do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych

w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust 1 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, tryb udzielania informacji,

o których mowa w tym artykule, określają ustawy.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie; przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Otwarty katalog desygnatów odnośnego pojęcia zawiera art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W niniejszej sprawie jest bezsporne, że Szpital jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Nie było również sporne to, że żądane przez skarżącą dane stanowią informację publiczną.

W dalszej kolejności wskazać należy, że pojęcie "informacji publicznej przetworzonej" jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane.

W orzecznictwie wskazuje się informacja publiczna przetworzona to taka informacja publiczna, która nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją; informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych

i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – może być traktowana jako informacja przetworzona (wyroki NSA: z dnia 5 marca 2015 r.; sygn. akt I OSK 863/14, z dnia 4 sierpnia 2015 r.; sygn. akt I OSK 1645/14 oraz z dnia 9 sierpnia 2011 r.; sygn. akt I OSK 977/11).

Wskazuje się również, że informacja przetworzona to tak informacja, która jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu – przy rozstrzyganiu tego typu spraw należy mieć na uwadze, iż ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2013 r.; sygn. akt I OSK 953/13, sygn. akt I OSK 866/13 oraz sygn. akt I OSK 865/13); proces powstawania informacji (przetworzonej) skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2010 r.; sygn. akt I OSK 1737/12);

Ponadto o przetworzonym charakterze informacji może świadczyć to, że jej przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej liczby dokumentów – informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy

o dostępie do informacji publicznej to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji (...); w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 października 2014 r.; sygn. akt I OSK 140/14, z dnia 21 września 2012 r.; sygn. akt I OSK 1477/12, z dnia 9 sierpnia 2011 r.; sygn. akt I OSK 792/11, z dnia 8 czerwca 2011 r.; sygn. akt I OSK 426/11, z dnia 17 października 2006 r.; sygn. akt I OSK 1347/05,).

W referowanym powyżej nurcie orzeczniczym przyjmuje się więc – ogólnie rzecz ujmując – że suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznana za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania należy stwierdzić, że wbrew stanowisku skarżącej, w niektórych przypadkach, z uwagi na szeroki zakres wniosku, konieczność dokonania anonimizacji wnioskowanych danych może świadczyć o tym, że mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną. Na potrzebę dokonania anonimizacji żądanej przez skarżącą informacji publicznej przed jej udostępnieniem organ powoływał się zaś w zaskarżonej decyzji. W ocenie organu wnioskowane przez skarżącą dane zawierają bowiem tajemnicę ustawowo chronioną. Organ wskazał przy tym, że chodzi tu o prawo pacjenta do zachowania w tajemnicy przez osoby wykonujące zawód medyczny, w tym udzielające mu świadczeń zdrowotnych, informacji z nim związanych,

a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu medycznego - art. 13 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2024 r. poz. 581), a także obowiązek lekarza zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu - art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U.

z 2025 r. poz. 1301).

Biorąc pod uwagę dane, jakie zawiera rejestr zakażeń szpitalnych stanowisko organu uznać należy za uzasadnione.

Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2025 r. poz. 1675) rejestr zawiera następujące dane osób, u których rozpoznano zakażenie szpitalne lub czynnik alarmowy:

1) imię i nazwisko;

2) datę urodzenia;

3) numer PESEL, a w przypadku gdy osobie nie nadano tego numeru - serię i numer paszportu albo numer identyfikacyjny innego dokumentu, na podstawie którego jest możliwe ustalenie danych osobowych;

4) płeć;

5) adres miejsca zamieszkania;

6) rozpoznanie kliniczne zakażenia szpitalnego lub czynnika alarmowego oraz charakterystykę podstawowych objawów klinicznych oraz okoliczności wystąpienia zakażenia, zachorowania lub zgonu z powodu zakażenia szpitalnego lub czynnika alarmowego, ze szczególnym uwzględnieniem czynników ryzyka oraz charakterystyki biologicznego czynnika chorobotwórczego, oraz inne informacje niezbędne do sprawowania nadzoru epidemiologicznego, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy medycznej.

Dalej podkreślić należy, na co się również zwraca uwagę w judykaturze, że

w każdym wypadku, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powołuje się na to, że ma ona charakter przetworzony i okoliczność ta stanowi podstawę decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia, zobowiązany jest w uzasadnieniu tej decyzji podać fakty, które będą tę ocenę potwierdzać. Konieczne jest więc wykazanie, jakie konkretnie działania należy podjąć celem przetworzenia informacji, ilu pracowników i przez jaki czas będzie zaangażowanych w ten proces, czy żądane informacje składają się z informacji prostych, a jeżeli tak, to gdzie i w jakich kategoriach zbiorów się znajdują, w jakim zakresie i przez jaki okres praca organu będzie zakłócona, czy przetworzenie informacji będzie się wiązało z ponadstandardowymi nakładami finansowymi, etc. Chodzi więc o podanie takiego zbioru informacji, które pozwolą sądowi na pozytywną weryfikację przyjętego w decyzji stanowiska, że żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 314/22).

Uzasadnienie zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji wymogów tych nie spełnia. Przede wszystkim organ nie wyjaśnił z jak obszernym zbiorem danych mamy w tym przypadku do czynienia. Skarżąca wnioskował o udostępnienie rejestru zakażeń szpitalnych za okres od [...] lutego 2022 r. do [...] maja 2023 r. Nie jest wiadomym jak wiele przypadków zakażeń szpitalnych miało miejsce w tym okresie, a w konsekwencji nie jest więc wiadomym jak wiele danych należałoby poddać anonimizacji. Jeżeli zaś przedmiotowy rejestr za wskazany okres obejmuje tylko kilka przypadków zakażeń, to anonimizacja takich danych nie powinna nastręczać wielu problemów.

Zdaniem Sądu organ nie wykazał, że istotnie żądana przez skarżąca informacja ma charakter przetworzony. Nie wskazał przede wszystkim, z jak obszerną dokumentacją mamy w tym przypadku do czynienia oraz czy przedmiotowy rejestr jest prowadzony w formie elektronicznej czy papierowej. Szpital nie wskazał też ilu pracowników i przez jaki czas byłoby ewentualnie zaangażowanych w proces przekształcania informacji poprzez jej anonimizację, ani też w jakim zakresie i przez jaki okres praca organu byłaby zakłócona. Nie można w takiej sytuacji ocenić, czy przetworzenie informacji będzie się wiązało z ponadstandardowymi nakładami. Uniemożliwia to Sądowi weryfikację przyjętego w decyzji stanowiska, że żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną.

Powyższe zaniechanie w sposób istotny narusza regulację art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W konsekwencji, wobec lakonicznych rozważań organu w przedmiotowym zakresie, dokonana w zaskarżonej decyzji ocena, iż wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej, nie poddawała się kontroli Sądu.

Podkreślić w tym miejscu należy, że stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkami przewidzianymi w pkt 1 - 2 (ust. 2). Z powyższego wynika, że decyzja odmowna powinna zawierać elementy wymienione w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w tym prawne i faktyczne uzasadnienie. W uzasadnieniu organ powinien przedstawić przekonującą argumentację, z której wynikałoby w sposób nie budzący wątpliwości z jakich względów uznał, że w konkretnej sprawie, rozpatrywanej indywidualnie, wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Organ w niniejszej sprawie nie dopełnił powyższych obowiązków. Nie dokonał bowiem niezbędnych ustaleń faktycznych i nie wyjaśnił w sposób przekonywujący, że wniosek skarżącej dotyczy informacji publicznej przetworzonej. Wyjaśnienie tej kwestii jest szczególnie istotne w sytuacji, w której ustawa nie zawiera definicji ww. pojęcia,

a przedstawione powyżej kierunki jego interpretacji z reguły opierają się na kazuistycznym podejściu do konkretnego stanu faktycznego.

W tym stanie rzeczy doszło do naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wskazać w tym zakresie należy, iż prawidłowa realizacja art. 7 k.p.a. wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej stały na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Uzasadnione jest także w tej sytuacji postawienie organowi zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom przewidzianym w tym przepisie. Organ nie wyjaśnił w sposób właściwy z jakich przyczyn uznał, że wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej. Wyjaśnienie tej kwestii miało natomiast charakter pierwszorzędny, bowiem dopiero wykazanie, że wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej wiąże się z koniecznością spełnienia przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w jej udostępnieniu (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Zaniechanie organu w tym zakresie skutkowały uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem powyższych uwag. Organ przede wszystkim uwzględni, że obowiązek wykazania, dlaczego określoną informację traktuje jako przetworzoną, oznacza nie tylko konieczność wyjaśnienia, co organ rozumie przez informację przetworzoną, ale także odniesienia tego rozumienia do wnioskowanej informacji oraz innych okoliczności konkretnej sprawy tak, by możliwa była weryfikacja, czy realizacja wniosku może wymagać takich działań organizacyjnych i zaangażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania organu i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 1685, z późn. zm.), orzekł jak sentencji wyroku.

Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania albowiem skarżąca, reprezentowana w niniejszej sprawie przez radcę prawnego, przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosiła wniosku

o przyznanie należnych kosztów. Zgodnie zaś z art. 210 § 1 zdanie pierwsze ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów.