Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk AWSA Karina Gniewek-Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2021 r. sprawy ze sprzeciwów A. S.A. z siedzibą w [....], J. S., L. G. i K. G., M. C. oraz Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - sprzeciwy oddala -

II SA/Rz 1251/20

UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2019 r. A. z/s w [....] (dalej: "Spółka") zwróciła się do Wójta Gminy o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "Telekomunikacyjny obiekt budowlany nr 56258" na działce nr ewid. 513 położonej w miejscowości [...], gmina [...].

Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Wójt Gminy odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Na skutek złożonego odwołania decyzja ta została uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji – mocą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium", "SKO") z dnia [...] marca 2020 r. nr [...].

W wyniku rozpoznania sprawy Wójt Gminy decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...]ponownie odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "Telekomunikacyjny obiekt budowlany nr 56258" na działce nr ewid. 513 położonej w miejscowości [...], gmina [...].

Organ uznał, że inwestycja nie może zostać zrealizowana zgodnie z zasadami ładu przestrzennego w zakresie potrzeb interesu publicznego. Planowane przedsięwzięcie narusza zasady prawidłowej polityki społeczno-gospodarczej (walory ekonomiczne przestrzeni), może naruszać zasady ochrony środowiska i zdrowia ludzi, godzi w interes społeczny, nie znajdując aprobaty mieszkańców i budząc ich sprzeciw.

W odwołaniu od tej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie i ustalenie lokalizacji inwestycji dla planowanego przedsięwzięcia, ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji ze wskazaniem jakie okoliczności przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ winien uwzględnić. Zarzuciła naruszenie art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm. – zwana dalej "u.p.z.p.") poprzez odniesienie się do pozaustawowych podstaw odmowy decyzji, a ponadto naruszenie art. 7, art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej i co do podstaw prawnych decyzji oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zakresie konstrukcji uzasadniania zaskarżonej decyzji poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło opisaną wyżej decyzję Wójta Gminy i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ odwoławczy podniósł, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnił, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że planowane zamierzenie inwestycyjne stanowi realizację celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny i związany. Odmawiając wydania takiej decyzji organ musi wskazać przepis prawa powszechnie obowiązującego, który by się temu sprzeciwiał. W przedmiotowej sprawie organ I instancji oparł rozstrzygnięcie na przepisach: art. 1 ust. 1 u.p.z.p. (dotyczącego zrównoważonego rozwoju przy kształtowaniu polityki przestrzennej) , art. 1 ust. 3 u.p.z.p. (związanego z władztwem planistycznym gminy), art. 2 pkt 1 u.p.z.p. (definicja "ładu przestrzennego"), które jednak nie wypełniają przesłanki z art. 56 u.p.z.p. dotyczącej sprzeczności z przepisami. SKO stwierdziło, że odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi opierać się na wyraźnej sprzeczności zamierzenia z przepisem nakładającym konkretne ograniczenia. Niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny.

Kolegium wskazało, że wyjaśnienia wymaga także kwestia kwalifikacji wnioskowanego przedsięwzięcia z uwagi na przepisy środowiskowe. Analizy i oceny dokumentacji w tym zakresie winien dokonać samodzielnie organ I instancji w celu rozstrzygnięcia czy projektowana inwestycja należy do któregoś z przedsięwzięć, określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839; zwane dalej "rozporządzeniem") oraz czy w związku z tym wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium zwróciło uwagę, że z załączonego do akt przez mieszkańców wsi W. i Ż. "opracowania eksperckiego" radioelektronika M. K. wynika, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a więc wymaga decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych zgody na realizację inwestycji (z raportem oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi). Natomiast pismo inwestora z [...] czerwca 2020 r. zawiera odmienne wnioski i wskazuje na brak konieczności przedstawienia decyzji środowiskowej. Takie ustalenia inwestor zawał także w analizie środowiskowej i kwalifikacji przedsięwzięcia dołączonymi do wniosku. Tę kwestię organ I instancji zupełnie pominął.

Zdaniem Kolegium powyższe okoliczności oznaczają, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. To z kolei uzasadniało wydanie decyzji o charakterze kasacyjnym na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

W sprzeciwie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Spółka wniosła o uchylenie decyzji SKO oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 138 § 2 k.p.a. mając na względzie, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji dawał podstawę do wydania decyzji co do istoty sprawy, w tym poprzez wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego;

- art. 56 u.p.z.p. poprzez odniesienie się do pozaustawowych podstaw odmowy decyzji w zakresie oceny obowiązku uzyskania ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji,

- art. 6, art. 7 i art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej,

- art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zakresie konstrukcji uzasadniania zaskarżonej decyzji poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Spółka nie zgodziła się ze stwierdzeniem Kolegium, że w sprawie wyjaśnienia wymaga kwestia kwalifikacji wnioskowanego przedsięwzięcia. Kwalifikowanie inwestycji do odpowiedniego rodzaju przedsięwzięć odbywać się powinno w oparciu o zapisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zasady kwalifikacji do odpowiedniego rodzaju przedsięwzięć dla urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne w zakresie 0,03 MHz - 300 000 MHz zawarte są w § 2.1.7 oraz w § 3.1.8 rozporządzenia. Przy kwalifikacji nie ma znaczenia czy na terenie tego samego zakładu, czy obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Tym samym parametry każdej z anten, które przewidziane są do realizacji w ramach planowanego projektu, należy przeanalizować indywidualnie pod kątem spełnienia kryteriów określonych w rozporządzeniu tj. częstotliwości, równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIPR) oraz odległości środka elektrycznego anteny od miejsc dostępnych dla ludności, w osi głównej wiązki jej promieniowania. Spółka zakwestionowała przedłożone "opracowanie eksperckie". W jej ocenie zawarto w nim błędne założenia co do przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie. Wskazała także na brak regulacji prawnych z którymi planowana inwestycja stałaby w sprzeczności. Z tej przyczyny organ winien wydać decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Sprzeciw na ww. decyzję kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] września 2020 r. złożył także J. S. wnioskując o jej uchylenie. Podkreślił szkodliwość planowanej inwestycji dla zdrowia i życia okolicznych mieszkańców. Inwestycja ograniczy lub wstrzyma zabudowę działek sąsiednich (planowana zabudowa jednorodzinna). Narusza ona szereg norm i jest niezgodna z polskim prawem.

Wspólny sprzeciw na decyzję Kolegium z [...] września 2020 r. złożyli nadto M. C., Z. B., L. i K. G. domagając się jej uchylenia.

Podnieśli, że w toku postępowania składali w ustawowych terminach protesty, uwagi i zastrzeżenia. Decyzje organu I instancji z dnia [...] grudnia 2019 r. i [...] lipca 2020 r. zostały wydane zgodnie z oczekiwaniami mieszkańców. W piśmie z [...] listopada 2020 r. stanowiącym uzupełnienie sprzeciwu podtrzymali dotychczasowe stanowisko, a także argumentację zawartą w opracowaniu eksperckim A. w G. (autor mgr inż. M. K. radioelektronik). Wbrew stanowisku Inwestora projektowana instalacja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi.

W odpowiedzi na sprzeciwy organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 365). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), stanowiący, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

Instytucja sprzeciwu od decyzji została wprowadzona ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935). Dodany tą ustawą art. 64a P.p.s.a. stanowi, że od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zmianą tą wyłączono możliwość wnoszenia skarg na decyzje kasacyjne organu odwoławczego pozostawiając ich kontrolę jedynie w ramach nowego środka - sprzeciwu, na podstawie którego Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e P.p.s.a.). Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1. P.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu - sąd go oddala (art. 151a § 2 P.p.s.a.).

Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną jest więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (zob. wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r. II OSK 2219/15, dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Konieczność wydania decyzji kasacyjnej zachodzi zatem wtedy, kiedy zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie mogącym mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że zaskarżoną sprzeciwami decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie uchyliło decyzję Wójta Gmin i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Sąd aprobuje stanowisko organu odwoławczego, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Postępowanie wyjaśniające, niezbędne do końcowego załatwienia sprawy, wykracza przy tym poza ramy uzupełniającego postępowania dowodowego określonego w art. 136 § 1 k.p.a. Podjęcie decyzji przez organ I instancji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie może być sanowane w postępowaniu odwoławczym, ponieważ naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności, której istota polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. W takim przypadku organ drugiej instancji ma tylko kompetencje kasacyjne (zob. wyrok NSA z 8 maja 2007 r., I OSK 1859/06, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Usunięcie uchybień, jakich dopuścił się organ I instancji, przez Kolegium naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności postępowania.

W rozpoznawanej sprawie realizacja planowanego przez Spółkę przedsięwzięcia polegać ma na budowie "telekomunikacyjnego obiektu budowalnego" na działce nr 513 w miejscowości [...], gmina [....]. Bezsporne jest, że planowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego (art. 2 pkt 5 u.p.z.p.). Z uwagi na fakt, iż na terenie inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, niezbędne do jej realizacji jest uzyskanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego – art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z wymogami art. 52 ust. 2 pkt 2 lit c u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać – między innymi - określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Przedmiotowe informacje są niezbędne do przeprowadzenia przez organ analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych – art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. Przy czym w myśl art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji celu publicznego.

Słusznie zatem Kolegium uzasadniło rozstrzygnięcie kasacyjne tym, że organ I instancji oparł rozstrzygnięcie na przepisach: art. 1 ust. 1 u.p.z.p. (dotyczącego zrównoważonego rozwoju przy kształtowaniu polityki przestrzennej) , art. 1 ust. 3 u.p.z.p. (związanego z władztwem planistycznym gminy), art. 2 pkt 1 u.p.z.p. (definicja "ładu przestrzennego"), podczas gdy odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi opierać się na wyraźnej sprzeczności zamierzenia z przepisem nakładającym konkretne ograniczenia i niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny.

Sąd w pełni aprobuje stanowisko organu odwoławczego, że wymienione powyżej okoliczności nie mogą stanowić samoistnej podstawy do wydania decyzji odmownej. Także sprzeciw mieszkańców, że inwestycja godzi w interes publiczny i nie znajduje społecznej akceptacji nie może stanowić samoistnej podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podstawą wydania decyzji odmownej może być tylko i wyłącznie projektowanie inwestycji niezgodnej z przepisami ustawy lub przepisami odrębnymi, co organ musi wyraźnie wykazać uzasadniając swe rozstrzygnięcie.

Jeśli chodzi o zarzut dotyczący wskazania przez Kolegium na konieczność wyjaśnienia kwalifikacji wnioskowanego przedsięwzięcia, tj. ustalenia czy projektowana inwestycja należy do któregoś z przedsięwzięć, określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839; zwane dalej "rozporządzeniem") oraz czy w związku z tym wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, Sad uznał je także za niezasadne. .

Podzielając powyższe stanowisko Sąd wskazuje, że według treści art. 52 ust. 2 pkt 2 lit c u.p.z.p., wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Przedmiotowe informacje są niezbędne do przeprowadzenia przez właściwy organ analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych od u.p.z.p., co z kolei potwierdza art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. Z treści tych przepisów wynika konieczność zbadania wpływu realizacji inwestycji na środowisko, a w szczególności czy planowana budowa stacji bazowej z uwagi na wytwarzane pole elektromagnetyczne, będzie mieścić się w limitach wymogów określonych w przepisach Działu VI ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm.; dalej zwana P.o.ś.) oraz w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448). Do przepisów odrębnych, do których odsyła ustawodawca mocą art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. należą także unormowania wyrażone w art. 59 ust. 1, art. 71 ust. 1, 2 pkt 1 i 2, art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2003 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r. poz. 283; zwana dalej: "ustawą") oraz w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Przepisy tego ostatniego aktu wykonawczego ustalają: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 3) przypadki, w których zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 lub 2.

Przytoczone akty w sposób wyraźny nakładają na organ obowiązek dokonania szczegółowej analizy szeregu parametrów technicznych stacji bazowej, której wyniki pozwolą na rozstrzygnięcie, czy planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym, czy jest wymagane uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – art. 71 ust. 1 i 2 ustawy. Rozstrzygnięcie tej kwestii nie leży po stronie inwestora, lecz należy do organu właściwego do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Do zadań inwestora należy dostarczenie organowi wszystkich wymaganych prawem danych pozwalających na określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko, w celu umożliwienia organowi wykonania zadań związanych z oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć. Natomiast to rolą organu jest dokonanie oceny czy planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym, czy jest wymagane uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie decyzji lokalizacyjnej winno dotyczyć również zagadnień związanych z ewentualnym obowiązkiem przedłożenia decyzji środowiskowej, przy czym powinno być ono przeprowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy obowiązane są zatem zgromadzić wyczerpujący materiał dowody a następnie go przeanalizować z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. II SA/łd 126/19, Lex nr 2703874)

Słusznie dostrzegł organ odwoławczy, że stanowisko inwestora wyrażone zarówno w dołączonej do wniosku inicjującego postępowanie "Kwalifikacji przedsięwzięcia", jak i w piśmie z [...] czerwca 2020 r., że planowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jest zgoła odmienne od stanowiska zaprezentowanego w przedłożonym do akt sprawy przez mieszkańców wsi W. i Ż. "opracowaniu eksperckim", z którego wynika, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację.

Tymczasem oba opracowania nie zostały poddane jakiejkolwiek analizie przez Wójta Gminy [...], do czego organ ten był zobligowany stosownie do art. 7, art. 77 § 1, art. 80. Wyniki tej analizy oceny winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, czego organ I instancji nie uczynił, naruszając w ten sposób także art. 107 § 3 k.p.a Wymaga podkreślenia, że dokumentacja przedsięwzięcia dostarczona przez inwestora nie ma charakteru wiążącego i stanowiąc dowód w sprawie podlega ocenie organu.

Kwestie te nie były przedmiotem analizy i oceny przez organ I instancji, a mają one kluczowe znaczenie dla rozpoznawanej sprawy, odniosła się nawet do nich sama skarżąca Spółka, nawiązując w uzasadnieniu sprzeciwu do "opracowania eksperckiego" i przeciwstawiając mu stanowisko Ministra Środowiska w zakresie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo poszczególnych anten. Słusznie zatem Kolegium zauważyło, że kwestie te powinny być przedmiotem ponownego rozstrzygnięcia organu I instancji, który winien dokonać własnej oceny kwalifikacji planowanej inwestycji i uzasadnić ją.

Szczegółowe wyjaśnienie tych kwestii jest również istotne z uwagi na przedmiot sprawy i konieczność zagwarantowania poszanowania praw lokalnej społeczności, która sprzeciwia się inwestycji.

Z uwagi na powyższe za chybiony należy uznać zarzuty sprzeciwów, że w sprawie naruszono art. 138 § 2 k.p.a., bowiem materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji nie dawał podstawy do wydania decyzji co do istoty sprawy. Organ II instancji nie mógł podjąć postępowania wyjaśniającego, które wymagało w znacznej części uzupełnienia dowodów. Nie można przyznać racji sprzeciwiającym się stronom co do naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej. Braki w postępowaniu dowodowym nie pozwalały organowi odwoławczemu na prawidłową kwalifikację zamierzenia inwestycyjnego i kompleksową ocenę, czy w istocie jest ono zgodne z przepisami odrębnymi czy też nie.

Przedstawione przyczyny zadecydowały o konieczności oddalenia sprzeciwów na podstawie art. 64e w zw. z art. 151a P.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji niniejszego wyroku.