Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2013 r. sprawy ze skargi H. M. i J. M. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym; oddala skargę

Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., znak [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229 poz. 1954 z późn. zm.) w zw. z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) odmówił uwzględnienie zarzutów wniesionych przez H. i J. M. oraz odmówił umorzenia postępowania.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu [...] października 2012 r. skarżący wnieśli zarzuty w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, wskazując na naruszenie: (1) art. 33 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niewykonalność obowiązku, (2) art. 33 pkt 7b wymienionej ustawy poprzez niedoręczenie upomnienia oraz (3) art. 33 pkt 10 tejże ustawy poprzez niespełnienie wymogów określonych w art. 27 wspomnianej ustawy. H. i J. M. podnieśli, że wykonanie przez nich rozbiórki rozbudowanej części budynku mieszkalnego będzie skutkować zawaleniem się legalnej części budynku z uwagi na nierozerwalne połączenie obu tych części pod względem technicznym. Skarżący wywodzili przy tym, że na skutek rozbiórki nadbudowy legalna część budynku utraci zadaszenie, co w konsekwencji narazi ją na niszczenie. Zarzut ten został jednak uznany przez organ za bezzasadny, gdyż roboty rozbiórkowe powinny być prowadzone zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając niezbędne warunki dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. W sentencji ostatecznej decyzji o nakazie rozbiórki wskazano, że obiekt budowlany powinien być doprowadzony do stanu poprzedniego, co oznacza, że skarżący uprawnieni są do wykonania zadaszenia nad legalną częścią budynku o takim kształcie i gabarytach, jakie posiadał obiekt budowlany przed rozpoczęciem samowolnej rozbudowy. Skarżący wskazali poza tym, że część budynku objęta nakazem rozbiórki stanowi ich jedyne miejsce zamieszkania. Organ podniósł jednak, że w trakcie samowolnej rozbudowy przedmiotowego obiektu budowlanego skarżący mieszkali w istniejącej części budynku mieszkalnego. W zakresie kompetencji organu nie leży natomiast ocena możliwości wybudowania nowego domu, jego zakupu lub wynajęcia, jak i uzyskania prawa do lokalu socjalnego. Argumenty te nie podlegały zatem uwzględnieniu w ramach postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia upomnienia, organ wyjaśnił, że upomnienie z dnia [...] października 2011 r., znak [...], zostało przesłane zgodnie z przepisami powołanej ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Do tytułu wykonawczego załączono poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię potwierdzenia odbioru upomnienia. Wbrew twierdzeniom skarżących powyższe potwierdzenie odbioru nie dotyczy innej korespondencji, o czym świadczy znak sprawy i data. Ponadto w piśmie z dnia [...] października 2011 r. J. M. stwierdził, że przystępuje do robót rozbiórkowych zgodnie z pismem z dnia [...] października 2011 r. Ponadto, w aktach sprawy znajduje się dowód wpłaty przez skarżących kwoty 8,80 zł tytułem kosztów upomnienia. Organ zaznaczył przy tym, że wszczęte wcześniej postępowania egzekucyjne zostały umorzone przez organ II instancji, lecz nie oznacza to konieczności powtórnego przesłania upomnienia. Odnosząc się natomiast do zarzutu załączenia jedynie kopii zwrotnego potwierdzenie odbioru upomnienia, organ zaznaczył, że taki zabieg jest wystarczający. Ustawodawca nie wymaga bowiem załączenie oryginału, który znajduje się w aktach sprawy i stanowi jeden z dowodów; zwłaszcza, że wspomniana kopia została urzędowo poświadczona za zgodność z oryginałem.

W piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. J. i H. M. wnieśli zażalenie od powyższego postanowienia z dnia [...] października 2012 r.

W uzasadnieniu skarżący wskazali, że decyzją z dnia [...] maja 2009 r., znak [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał im rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego, położonego na działce nr [...] w miejscowości J. [...], gmina D. – wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego. Organ I instancji wszczął postępowanie egzekucyjne, zmierzające do wykonania powyższe obowiązku. W ramach prowadzonego aktualnie postępowania egzekucyjnego zachodzi jednak niewykonalność obowiązku. Nakazem rozbiórki objęta jest bowiem samowolnie rozbudowana część budynku, składająca się z 2 pokoi mieszkalnych, łazienki, korytarza i kotłowni, a także nadbudowana część budynku – nad legalną częścią budowy. Samowolnie prowadzone roboty budowlane ingerowały także w legalną część budynku, przez co obie części połączyły się ze sobą w sposób technicznie nierozerwalny. Wykonanie nakazu rozbiórki doprowadzi zatem do zawalenia się legalnej części budynku, a rozbiórka nadbudowy spowoduje utratę zadaszenia przez legalną część obiektu budowlanego i jego niszczenie. Skarżący zaznaczyli przy tym, że część budynku objęta nakazem rozbiórki jest ich jedynym miejscem zamieszkania. Nie są właścicielami innego budynku lub lokalu mieszkalnego, nie posiadają środków finansowych na wzniesienie nowego domu lub lokalu mieszkalnego albo na jego zakup lub wynajęcie. Wystąpili do władz gminnych o przydzielenie im lokalu socjalnego, lokalu takiego jednak nie dostali, zostali jedynie umieszczeni na liście osób oczekujących na przydział. Do czasu zawarcia umowy najmu lkoalu socjalnego nie jest zatem możliwe wykonanie obowiązku rozbiórki. Tym bardziej, że przeprowadzenie fachowej rozbiórki obiektu budowlanego wymaga znacznych nakładów finansowych, którymi skarżący nie dysponują. H. i J. M. podnieśli poza tym, że nie zostało im doręczone upomnienie. Do tytułu wykonawczego nr [...] została bowiem dołączona jedynie kserokopia dowodu doręczenia, z której nie wynika by dotyczyła ona upomnienia. Skarżący nie przypominają też sobie by otrzymali upomnienie. Dowód doręczenia może odnosić się do innej korespondencji kierowanej przez organ. Ponadto, przed wszczęciem niniejszego postępowania egzekucyjnego organ I instancji powinien był przesłać im ponownie upomnienie. Opisane wyżej wadliwe dołączenie jedynie kopii doręczenia upomnienia, a nie jej oryginału oznacza z kolei, że tytuł wykonawczy został w niniejszej sprawie wystawiony wadliwie.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., znak [...], Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 123 oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. uchylił w całości zaskarżone postanowienie i na podstawie art. 34 § 4 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odmówił uwzględnienia zarzutów wniesionych przez skarżących.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy. Odnosząc się do zarzutów, podniesionych przez skarżących, Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że rozbiórka rozbudowanej i nadbudowanej części budynku, połączonych konstrukcyjnie, przy dzisiejszym stanie wiedzy technicznej jest możliwa do wykonania, a jej realizacja może nastąpić w sposób nie zagrażający budynkowi wcześniej istniejącemu. Ewentualne trudności techniczne lub ekonomiczne realizacji nałożonego obowiązku nie przesądzają automatycznie o jego niewykonalności. Podobnie kwestia przyznania lokalu socjalnego nie może być brana pod uwagę przy ocenie wykonalności nakazu rozbiórki. Ponadto, z akt sprawy wynika, że do skarżących zostało skierowane upomnienie z dnia [...] października 2011 r., które odebrali oni w dniu [...] października 2011 r. Ponadto, skarżący dokonali również wpłaty 2 x 8,80 zł na pokrycie kosztów upomnienia. Organ II instancji zaznaczył ponadto, że tytuł wykonawczy został w niniejszej sprawie sporządzony prawidłowy. Wbrew twierdzeniom skarżących, nie ma podstaw by do tytułu wykonawczego załączony był oryginał dowodu doręczenia upomnienia, skoro obowiązek załączenie doręczenia ciąży na wierzycielu względem organu egzekucyjnego, a nie względem podmiotu zobowiązanego. W rozpatrywanej sprawie wierzycielem i organem egzekucyjnym jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, a oryginał dowodu doręczenia upomnienia znajduje się w aktach administracyjnych, co oznacza, że zostały spełnione w tym zakresie wszelkie wymogi formalne. Uchylenie postanowienia organu I instancji z dnia [...] października 2012 r. wynika natomiast ze zbędnego orzeczenia o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Odmowa uwzględnienia zarzutów oznacza bowiem także odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. H. i J. M. zaskarżyli powyższe postanowienie z dnia [...] stycznia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając mu naruszenie: (1) art. 33 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez egzekwowanie niewykonalnego obowiązku, (2) art. 33 pkt 7 w zw. z art. 15 wymienionej ustawy poprzez egzekwowanie obowiązku, mimo niedoręczenia upomnienia, (3) art. 33 pkt 10 wspomnianej ustawy poprzez prowadzenie egzekucji, mimo niespełnienia wymogów z art. 27 tejże ustawy, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia (4) art. 34 § 4 tej ustawy i art. 134 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia organu I instancji i niewydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu skarżący powtórzyli swoją argumentację, zawartą wcześniej w zażaleniu z dnia [...] listopada 2012 r.

W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się nietrafna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

W świetle z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 powołanej ustawy – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm.). Zgodnie z art. 33 powołanej ustawy, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: (1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, (2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, (3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z odpowiedniego orzeczenia, (4) błąd co do osoby zobowiązanego, (5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, (6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, (7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, (8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, (9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny i (10) niespełnienie wymogów formalnych przez tytuł wykonawczy. Jak wynika zarazem z art. 34 § 4 cytowanej ustawy, organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy najpierw zauważyć, że z tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] września 2012 r., wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T., wynika, iż decyzją tego organu z dnia [...] maja 2009 r., znak [...], został nałożony na H. M. i J. M. obowiązek rozbiórki rozbudowanej przez nich części budynku mieszkalnego, położonego w J., gmina D. – wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę (k. 94 i 97 akt adm. organu I instancji). W trakcie rozprawy sądowej z dnia [...] października 2013 r. (k. 59 akt sądowych) skarżący przyznali zarazem, że powyższa decyzja z dnia [...] maja 2009 r. została faktycznie wydana, a jej kontrola zarówno w administracyjnymi, jak i sądowym toku instancji zakończyła się dla nich niekorzystnie. Tym samym istnienie i treść obowiązku nałożonego na skarżących należy uznać za bezsporne, gdyż nie to kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Kluczowe znaczenie ma jednak z punktu widzenia omawianej sprawy pismo z dnia [...] października 2012 r., w którym H. i J. M. wnieśli zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, powołując się w tej mierze na art. 33 pkt 5, 7 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (k. 104-107 akt adm. organu I instancji).

Trzeba zatem zaznaczyć, że niewykonalność obowiązku, o jakiej mowa w art. 33 pkt 5 wymienionej ustawy, musi mieć charakter obiektywny i weryfikowalny. Zachodzi ona w razie wystąpienia trwałych i niezależnych od zobowiązanego przyczyn wykluczających zrealizowanie nałożonego obowiązku. Dotyczy to w szczególności przypadku, gdy podjęcie działań, będących przedmiotem obowiązku, jest niemożliwe w świetle aktualnego stanu wiedzy i techniki. Zarówno w piśmie z dnia [...] października 2012 r., jak i w zażaleniu z dnia [...] listopada 2012 r. (k. 25-28 akt adm. organu II instancji) oraz w skardze z dnia [...] litego 2013 r. (k. 2-6 akt sądowych) skarżący podnosili wprawdzie, że rozbiórka samowolnie wzniesionej części budynku mieszkalnej może doprowadzić do zawalenia i niszczenia części legalnej tego obiektu budowlanego. Twierdzenie te nie zostały jednak poparte żadnymi dowodami. W szczególności skarżący nie przedłożyli jakiejkolwiek ekspertyzy technicznej, która wskazywałaby na niewykonalność rozbiórki w świetle aktualnego stanu wiedzy i techniki. Z tej perspektywy trafnie wskazują organy administracji publicznej, że rozbiórka przedmiotowego obiektu budowlanego jest co do zasady możliwa, a zastosowanie odpowiednich środków technicznych spoczywa na zobowiązanych. Tym bardziej, że obowiązkiem skarżących w myśl tytułów wykonawczych nr [...] z dnia [...] września 2012 r. jest doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego.

Należy przy tym podkreślić, że trudności faktyczne lub ekonomiczne, związane z realizacją nałożonego obowiązku, nie świadczą jeszcze o jego niewykonalności. Z tej perspektywy nie można było zatem uwzględnić w ramach art. 33 pkt 5 powołanej ustawy argumentów skarżących, który wskazywali na konieczność zmiany dotychczasowego miejsca zamieszkania, niemożliwość nabycia innego budynku lub lokalu mieszkalnego czy oczekiwanie na przyznanie lokalu socjalnego. Podobnie, o niewykonalności nakazu rozbiórki samowolnie wzniesionej części obiektu budowlanego nie może decydować brak środków finansowych na przeprowadzenie niezbędnych prac. Okoliczności te nie dotyczą bowiem w ogóle kwestii obiektywnej, technicznej możliwości zrealizowania nałożonego obowiązku, a tylko to zagadnienie może przesądzać o skuteczności wniesionego zarzutu. Podobne stanowisko można również uznać za przeważające w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z 8 lutego 2006 r., II OSK 509/05; wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 czerwca 2008 r., VII SA/Wa 561/08; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 6 czerwca 2012 r., II SA/Bd 351/12 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie można również zgodzić się ze skarżącymi w zakresie, w jakim kwestionują oni fakt doręczenia im upomnienia. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że Powiatowi Inspektor Nadzoru Budowlanego wystawił upomnienia z dnia [...] października, znak [...] (k. 1 i 3 akt. adm. organu I instancji). Do powyższych pism załączone są dowody doręczenia z dnia [...] października 2011 r., podpisane przez skarżących (k. 2 i 4 akt adm. organu I instancji). Wprawdzie na wymienionych dowodach doręczenia widnieje jedynie znak sprawy bez szczegółowego opisu zawartości korespondencji, lecz niemniej należy uznać zdaniem Sądu, że wskazane dowody doręczenia dotyczą właśnie upomnienia z dnia [...] października 2011 r. Za takim wnioskiem przemawia fakt, że organ I instancji nie wystosował w dniu [...] października 2011 r. żadnego innego pisma do skarżących. Ponadto, w piśmie z dnia [...] października 2011 r. J. M. oświadczył, że przystępuje do robót rozbiórkowych zgodnie z pismem z dnia [...] października 2011 r., zawierającym nakaz rozbiórki (k. 5 akt adm. organu I instancji). Z kolei z wyciągu bankowego skarżących wynika, że w dniu [...] listopada 2011 r. skarżący uiścili 2 x 8,80 zł na rzecz organu I instancji, podając w tytule transakcji "upomnienie" (k. 6 akt adm. organu I instancji). Okoliczności te uprawdopodabniają zatem w dostatecznym stopniu, że zwrotne potwierdzenia odbioru z dnia [...] października 2011 r. dotyczą upomnień z dnia [...] października 2011 r.

Jednocześnie, należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania obowiązku przez zobowiązanego, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Tym samym organ egzekucyjny ma obowiązek tylko jednokrotnego przesłania upomnienia. Należy przy tym zaznaczyć, że upomnienie stanowi czynność poprzedzającą właściwe czynności egzekucyjne. W odróżnieniu bowiem od czynności egzekucyjnych upomnienie nie zmierza do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, lecz ma na celu nakłonienie zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku dobrowolnie tak, aby wszczynanie egzekucji nie było w ogóle konieczne. Upomnienie nie stanowi zatem elementu postępowania egzekucyjnego sensu stricto. Dlatego też umorzenie wcześniejszych postępowań egzekucyjnych, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie na podstawie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r., znak [...] (k. 91 akt adm. organu I instancji) i postanowienia Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r., znak [...] (k. 88-89 akt adm. organu I instancji), nie oznacza bynajmniej konieczności ponownego przesłania upomnienia w razie wszczęcia po raz kolejny egzekucji administracyjnej. Takie stanowisko zostało również przyjęte w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2012 r., II OSK 252/11 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nietrafny okazał się także zarzut wskazujący na nieprawidłowe sporządzenie tytułu wykonawczego przez niezałączenie oryginału dowodu doręczenia upomnienia. Zgodnie bowiem z art. 27 § 3 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, obowiązek załączenia takiego dowodu doręczenia spoczywa na wierzycielu i nie dotyczy bezpośrednio zobowiązanego. Ponadto, ustawodawca nie wskazuje wyraźnie, że konieczne jest załączenie oryginału dowodu doręczenia upomnienia. Dlatego też załączenie kserokopii dowodów doręczenia upomnień z dnia [...] października 2011 r. (k. 95 i 98 akt adm. organu I instancji) należy uznać za wystarczające, tymbardziej że organ egzekucyjny jest zarazem wierzycielem egzekwowanego obowiązku. Trzeba przy tym zaznaczyć, że także pozostałe wymogi wskazane w art. 27 cytowanej ustawy zostały spełnione w niniejszej sprawie, wobec czego tytuły wykonawcze nr [...] z dnia [...] września 2012 r. należy uznać za prawidłowe.

Tym samym żaden z zarzutów, podniesionych przez skarżących, nie okazał się trafny. Organy administracji publicznej prawidłowo zatem odmówiły uwzględnienia zarzutów na podstawie art. 34 § 4 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Słusznie wskazał przy tym organ II instancji, że orzekanie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego jest w takim przypadku zbędne, gdyż skutek ten wynika wprost z odmowy uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

W tej sytuacji Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi. Skarga jako bezzasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).