F. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Placówki Granicznej [...] z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] orzekającą o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu do kraju pochodzenia i zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen.
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego opuszczenie przez niego terytorium Polski przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd pozbawi go możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadniony, ponieważ wykazał on, że wykonanie tej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Niewątpliwie wyjazd cudzoziemca z Polski pozbawi go możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowić będzie o zachowaniu standardów rzetelnej procedury i urzeczywistnieniu prawa strony do sądu, które polega nie tylko na samym prawie do rozpoznania sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 16/12, niepubl.).
Trzeba pamiętać, że zgodnie z art. 331 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm.) cudzoziemiec który złożył skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję o zobowiązaniu do powrotu wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, z mocy prawa jest objęty ochroną tymczasową do momentu rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu bez konieczności wykazywania jakichkolwiek ku temu argumentów (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2015 r. sygn. akt II OZ 816/15 i z dnia 2 października 2015 r. sygn. akt II OZ 907/15 – niepubl.).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
