II SA/Gl 1249/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-01-15	
Data wpływu	2025-10-01	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Beata Kalaga-Gajewska
Edyta Kędzierska
Tomasz Dziuk /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Skarżony organ	Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 1225; par. 23; Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Protokolant starszy referent Weronika Siedlaczek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 7 sierpnia 2025 r. nr WINB-WOA.7721.93.2025.AT w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na rzecz skarżącego kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 19 lutego 2025 r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie: t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 418 ze zm., dalej w skrócie PrBud) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. (PINB) nakazał M. G. (inwestor), dostosować kąt nachylenia dachu wiaty śmietnikowej na dz. [...] w Z. w sposób zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego do spadku w przedziale 20 do 45 stopni, w terminie do 30 maja 2025 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 8 listopada 2024 r. wpłynął wniosek obecnie skarżącego J. G. - współwłaściciela działki [...], o sprawdzenie konstrukcji metalowych (wiat, garaży, śmietnika, parkingu etc.) powstałych na działce [...], której właścicielem inwestor.

Zawiadomieniem z dnia 13 listopada 2024 r. organ wszczął postępowanie administracyjne oznaczone jako w sprawie obiektów o metalowej konstrukcji. W trakcie zaś przeprowadzonych oględzin stwierdzono, że na działce [...], przy granicy z działką [...] znajdują się cztery obiekty: wiata śmietnikowa, budynek gospodarczy, garaż blaszany i parking. Są one przedmiotem odrębnych postępowań. Przedmiotowa wiata śmietnikowa, o wymiarach 1,58 m x 2,30 m, posiada dach jednospadowy, kryty papą, ze spadkiem na teren własny, wygrodzony panelami ogrodzeniowymi, a pod wiatą znajduje się utwardzenie z kostki brukowej. Wysokość po obu stronach dachu wynosi 2,04 m i 1,79 m.

Organ odnotował jednocześnie oświadczenie skarżącego, według którego punkt od strony ul. [...] został przesunięty, natomiast punkt od strony północnej jest zgodny. Ponadto materiały budowlane, odpady oraz tabliczka parkingowa zostały umieszczone na jego działce i nikt z nim tego nie uzgadniał, a obiekty budowlane powstały bez jego wiedzy.

Organ stwierdził, że budowa przedmiotowego obiektu nie wymagała pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 2 PrBud) ani zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 PrBud. Nie stwierdził zarazem niezgodności z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225, ze zm. dalej "RozporządzenieWT"). Organ wskazał przy tym, że w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości, o których mowa w § 23 ust. 1 pkt 1 i 2 tego rozporządzenia, nie określa się.

Jednocześnie organ stwierdził niezgodność kąta nachylenia dachu (8,99 stopni) z ustaleniami miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Z., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Z. z 2019 r., w którym dla terenów położonych w jednostce urbanistycznej C4.6 ustalono geometrię dachu: "Spadzisty o kącie nachylenia od 20 stopni do 45 stopni". Z tego powodu na inwestora nałożono obowiązek dostosowania nachylenia dachu.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący oraz inny uczestnik postępowania zarzucili nierzetelną ocenę w zakresie ustaleń co do rodzaju budynku obsługiwanego przez przedmiotową wiatę śmietnikową.

Decyzją z dnia 7 lipca 2025 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (ŚWINB) orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji w zakresie terminu i wyznaczył nowy termin realizacji zobowiązania do dnia 7 listopada 2025 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu ŚWINB przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania przed organem I instancji oraz przybliżył i omówił podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Według ŚWINB organ I instancji prawidłowo określił przedmiot postępowania, gdyż przedmiotem zainteresowania organów nadzoru budowlanego jest miejsce na pojemniki przeznaczone do gromadzenia odpadów stałych stanowiące wiatę śmietnikową tj. cztery metalowe słupy nośne wraz z zadaszeniem. Zaznaczył jednocześnie, że organ I instancji winien był zakwalifikować przedmiotowy obiekt jako obiekt małej architektury. Zgodnie z art. 3 pkt 4 PrBud. poprzez obiekt małej architektury należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności śmietniki. Jednakże, powyższa kwestia pozostaje bez wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.

ŚWINB wskazał ponadto, że według akt sprawy decyzją z dnia 14 listopada 2014 r., znak: [...] Starosta [...] zmienił decyzję z dnia 14 marca 2014 r., znak: [...] Starosty [...] o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w miejscowości Z., przy ul. [...] na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...] w zakresie objętym projektem budowlanym zamiennym dotyczącym zmiany lokalizacji budynku, tj. budowy ww. budynku na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...] i [...] i zatwierdził projekt budowlany zamienny. Zatwierdzony projekt obejmował również lokalizację śmietnika na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...].

Ponadto ŚWINB przytoczył § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) wyróżniając podkreśleniem pkt 4. W następnym zaś akapicie stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił, iż lokalizacja wiaty śmietnikowej nie narusza parametrów ustalonych w § 23 ww. rozporządzenia.

ŚWINB wskazał także na wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Z. nr [...] z dnia [...] r. z którego wynika, iż działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...] w Z. położona jest w jednostce urbanistycznej C.4.6 i oznaczona jest symbolem 1MN2 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami wolnostojącymi lub w budynkach mieszkalnych, o powierzchni usług wynoszącej maksimum 49% powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego. Zgodnie z § 124 ww. uchwały - dla terenów położonych w jednostce urbanistycznej C4.6 ustala się następujące, indywidualne wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu - minimalny kąt nachylenia dachu wynosi od 20° do 40°. Natomiast z akt sprawy wynika, iż kąt nachylenia dachu wiaty śmietnikowej wynosi 8,99°. Dlatego według organu odwoławczego PINB zasadnie nałożył na właściciela ww. działki obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem.

Końcowo zaś ŚWINB stwierdził, że uchyla zaskarżoną decyzję i w tym zakresie wyznacza nowy termin realizacji do dnia 7 listopada 2025 r. oraz utrzymuje w mocy rozstrzygnięcie w pozostałym zakresie, gdyż zarzuty odwołania nie zasługują na uznanie, a wydane przez PINB rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji ŚWINB oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. art. 3 pkt 2a PrBud poprzez błędne przyjęcie, że budynek obsługiwany przez wiatę śmietnikową jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, podczas gdy faktycznie nie spełnia on ustawowej definicji (posiada lokal usługowy - sklep "[...]" oraz więcej niż dwa lokale mieszkalne), a także § 23 ust. 4 RozporządzeniaWT poprzez jego nieuprawnione zastosowanie w sytuacji, gdy budynek nie jest zabudową jednorodzinną, zagrodową ani rekreacyjną.

Jednocześnie zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie charakteru budynku obsługiwanego przez wiatę śmietnikową w szczególności pominięcie faktu istnienia lokalu usługowego i wynajmowanych mieszkań, art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywatela do organów administracji publicznej, art. 25 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przesłanek wyłączenia organu I instancji, mimo że Powiatowy Inspektor oceniał inwestycję, którą sam wcześniej nadzorował.

Według skarżącego budynek, który obsługuje wiata, nie spełnia definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Zastosowanie § 23 ust. 4 RozporządzeniaWT było zatem bezpodstawne. W sprawie powinny obowiązywać ogólne wymagania z § 23 ust. 1 RozporządzeniaWT. Ponadto organy obu instancji nie wyjaśniły, gdzie faktycznie zlokalizowany jest śmietnik dla lokalu usługowego, ani czy przedmiotowa wiata nie obsługuje właśnie tego lokalu. Wiata ta znajduje się w całkowicie innym miejscu niż wskazano we właściwych decyzjach administracyjnych.

Skarżący wniósł także o zażądanie akt administracyjnych sprawy od ŚWINB w Katowicach, przeprowadzenie dowodu z dokumentacji projektowej i decyzji o pozwoleniu na budowę budynku obsługiwanego przez wiatę, ewentualne dopuszczenie oględzin w terenie dla ustalenia faktycznej funkcji budynku.

W odpowiedzi na skargę ŚWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 3 grudnia 2025 r. inwestor jako uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi, przedstawiając argumentację zmierzającą do wykazania, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Wskazał w nim m.in. że ze względu na położenie działki nr [...] w jednostce urbanistycznej, która według planu miejscowego jest oznaczona symbolem 1MN2 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, to podlega ona zasadom dotyczącym zabudowy jednorodzinnej, o których mowa w § 23 ust. 4 RozporządzeniaWT.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 935 – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem.

Przedmiotem postępowania, w ramach którego zapadła kontrolowana obecnie decyzja ŚWINB był obiekt, który organ I instancji określił mianem "wiaty śmietnikowej". Organ I instancji ustalił wymiary wiaty, wskazując przy tym, że posiada ona dach jednospadowy, kryty parą, ze spadkiem na teren własny. Skontrolował także zgodność wiaty z warunkami technicznymi. Wziął przy tym pod uwagę § 23 RozporządzeniaWT. Dostrzegł, co prawda, że według § 23 ust. 1 pkt 2) "1. Odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, powinna wynosić co najmniej: 2) 3 m - od granicy działki budowlanej; ". Jednocześnie stwierdził jednak, że według ust. 4 tego samego paragrafu ,, W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, nie określa się " i z tego względu nie stwierdził niezgodności z warunkami technicznymi. Natomiast ŚWINB przytoczył całą treść § 23 RozporządzeniaWT, przy czym stosując podkreślenie wyróżnił graficznie treść ustępu 4. tego przepisu. Dalej zaś stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił, iż lokalizacja wiaty śmietnikowej nie narusza parametrów ustalonych w § 23 tego rozporządzenia. Organ odwoławczy nie wyjaśnił jednak wprost z jakiego względu zajął takie stanowisko. Graficzne wyróżnienie ustępu 4 (poprzez jego podkreślenie) naprowadza, że podobnie jak organ I instancji również i ŚWINB właśnie z tego przepisu wywiódł zgodność przedmiotowej wiaty z § 23 RozporządzeniaWT. Zabrakło jednak wyjaśnienia, czym kierował się organ przyjmując takie stanowisko. Można się jedynie domyślać, że było ono oparte na zapatrywaniu, że budynki, które należałoby wziąć pod uwagę przy ocenie spełnienia wymogów odległości wyznaczonych przywołanym powyżej przepisem są budynkami jednorodzinnymi. Jednak wobec lakoniczności i ogólnikowości przedstawionego przez organ uzasadnienia nie można jednoznacznie przesądzić jaka w istocie jest treść stanowiska organu odwoławczego. Co więcej, gdyby nawet przyjąć powyższe założenie, zupełnie niewiadomymi pozostają motywy, którymi kierował się organ odwoławczy przyjmując, że stan faktyczny sprawy mieści się w hipotezie normy prawnej wynikającej z § 23 ust. 4 RozporządzeniaWT. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie przedstawił żadnych ustaleń faktycznych wskazujących jakiego rodzaju zabudowa występuje na terenie objętym przedmiotem postępowania i branym pod uwagę przy konfrontacji z wymogami wynikającymi z § 23 Rozporządzenia. W istocie nawet nie wiadomo, jaki obszar tego terenu był brany pod uwagę, w szczególności czy organ odwoławczy brał pod uwagę teren działki ewidencyjnej, na której znajduje się sporna wiata, czy też uwzględnił również teren działki ewidencyjnej należącej do skarżącego oraz znajdującą się tam zabudowę. Gdyby nawet założyć, że organ przyjął, że w realiach rozpoznawanej sprawy występuje wyłącznie zabudowa "jednorodzinna, zagrodowa i rekreacji indywidualnej" to nie wiadomo wciąż w oparciu o jakie ustalenia dokonano takiej kwalifikacji. Nie zostały one bowiem przez organ przedstawione. Powyższe braki w istocie powodują, że przyjęte stanowisko organu odwoławczego o zgodności przedmiotowej wiaty śmietnikowej z § 23 Rozporządzenia nie poddaje się kontroli Sądu. Brak ten jest tym bardziej niemożliwy do zaakceptowania w kontekście zarzutów odwołania, sprowadzających się m.in. do tego, że budynek, do którego obsługi służy sporna wiata nie posiada charakteru jednorodzinnego lecz charakter usługowy. Nie wiadomo, czy organ nie zauważył tych zarzutów, czy też dostrzegając je, uznał za niezasadne. W tym zaś ostatnim przypadku nie wiadomo, czym kierował się organ nie podzielając tych zarzutów.

Z obowiązku poczynienia przedstawionych powyżej ustaleń (wbrew stanowisku inwestora przedstawionymi w piśmie procesowym z 3 grudnia 2025 r.) nie zwalniało organu to, że według planu miejscowego obowiązującego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Z. nr [...] z dnia [...] r. działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...] w Z. położona jest w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem 1MN2 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami wolnostojącymi lub w budynkach mieszkalnych, o powierzchni usług wynoszącej maksimum 49% powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego. W § 23 ust. 4 RozporządzeniaWT nie chodzi bowiem o zabudowę jednorodzinną według przeznaczenia określonego w planie miejscowym. Obowiązywanie planu miejscowego ustalającego, że dany teren jest terenem zabudowy jednorodzinnej nie wyłącza w sposób automatyczny konieczności zachowania odległości, o których mowa § 23 ust. 1 pkt 1 i 2 Rozporządzenia WT. Ustalenia wymaga bowiem każdorazowo to, jakiego rodzaju zabudowa faktycznie występuje na terenie danej działki ewidencyjnej, branej pod uwagę przy ocenie spełnienia wymagań wynikających z § 23 RozporządzeniaWT.

ŚWINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołał także okoliczności, że decyzją z dnia 14 listopada 2014 r., znak: [...] Starosta [...] zmienił decyzję z dnia 14 marca 2014 r., znak: [...] Starosty [...] o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w miejscowości Z., przy ul. [...] na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...] w zakresie objętym projektem budowlanym zamiennym dotyczącym zmiany lokalizacji budynku, tj. budowy ww. budynku na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...] i [...] i zatwierdził projekt budowlany zamienny. ŚWINB wskazał przy tym, że zatwierdzony projekt obejmował również lokalizację śmietnika na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]. Jednak pomimo tego wskazania organ nie wyjaśnił, czy według jego oceny sporna wiata śmietnikowa może być zakwalifikowana jako zrealizowana zgodnie z tym zatwierdzonym projektem. W kontekście zaś wskazanego powyżej § 23 ust. 4 Rozporządzenia nie wyjaśnił, czy zabudowa znajdująca się na terenie ww. działek może zostać zakwalifikowana jako zrealizowana zgodnie z tym pozwoleniem na budowę i w konsekwencji traktowana jako zabudowa jednorodzinna, o której mowa w tym przepisie. Zastrzec przy tym należy, że na obecnym etapie kwestii tej Sąd nie przesądza, gdyż będzie ona zależała od ustaleń faktycznych, których poczynienie jest konieczne ze względu na stwierdzone powyżej braki.

Wobec dostrzeżonych dotychczas braków, zdaniem Sądu, organ odwoławczy przedwcześnie poprzestał na uznaniu, że nieprawidłowości dotyczące spornej wiaty śmietnikowej ograniczają się wyłącznie do kąta nachylenia dachu.

Za całkowicie bezzasadny uznać natomiast należało zarzut dotyczący istnienia podstaw do wyłączenia organu I instancji od orzekania w kontrolowanej obecnie sprawie.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 §1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 §1 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m. in. w art. 77 §1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. W wyniku kontroli zaskarżonej decyzji organu odwoławczego Sąd doszedł do wniosku, że została ona wydana z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem wskazanych dotychczas przepisów k.p.a.

Wszystkie te uchybienia przepisom postępowania, w tym także 107 § 3 k.p.a., stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do której zmierzają niektóre zarzuty skargi. Stan faktyczny nie został bowiem prawidłowo ustalony, a kontrola zastosowania prawa materialnego następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. Zatem kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być przeprowadzona dopiero w ostatniej kolejności (zob. wyrok NSA z 10 lutego 1981 r., sygn. SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7; T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 757 – 757). Zaakcentować przy tym należy, że ze względu na niepełne ustalenia faktyczne w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ŚWINB, Sąd obecnie nie przesądza rozstrzygnięcia, jakie może zapaść w wyniku ponownego rozpatrzenia odwołania.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego koszty wpisu sądowego od skargi - 500 zł.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien mieć na uwadze powyższe rozważania, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu. W ramach ponownego rozpatrzenia odwołania organ odwoławczy dokona samodzielnego ustalenia stanu fatycznego sprawy, aktualizując go o czynności, które inwestor przeprowadził w celu dostosowania kąta nachylenia dachu do wymagań wynikających z planu miejscowego, a wszystkie poczynione ustalenia, przedstawi w uzasadnieniu decyzji i to w taki sposób, aby nie budziło wątpliwości, że są to ustalenia organu odwoławczego, a nie wyłącznie prezentacja ustaleń poczynionych przez organ I instancji. Następnie organ odwoławczy dokona analizy ustalonego stanu faktycznego, w tym odniesie się jednoznacznie do kwestii zgodność lokalizacji przedmiotowej wiaty śmietnikowej z pozwoleniem na budowę, a kwestię dotyczącą podstaw do zastosowania § 23 ust. 4 Rozporządzenia rozstrzygnie dokonując kwalifikacji zabudowy w oparciu o jej cech charakterystyczne, a nie w oparciu o przeznaczenie wynikające z postanowień obowiązującego planu miejscowego. Organ odwoławczy odniesie przy tym do zarzutów, które w stosunku do charakteru i kwalifikacji budynku zawarte zostały w odwołaniu.