II SA/Gd 1021/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-06-26	
Data wpływu	2023-11-14	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Diana Trzcińska
Jakub Chojnacki
Jolanta Górska /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Skarżony organ	Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Uchylono decyzję II i I instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2019 nr 0 poz 1186; art. 49b ust. 1; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Jakub Chojnacki Protokolant Specjalista Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. J. i J. J. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 11 sierpnia 2023 r., nr WOP.7721.200.2021.MH w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie puckim z dnia 13 marca 2023 r., nr PINB-7141/034a/2020/AO, 2. zasądza od Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku solidarnie na rzecz skarżących B. J. i J. J. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Skarga B. J. i J. J. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 11 sierpnia 2023 r., nr WOP.7721.200.2021.MH, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Pismem z dnia 12 maja 2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie puckim zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie zabudowy zlokalizowanej na terenie działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina K.

Następnie, decyzją z dnia 16 września 2021 r., wydaną po uprzednim wystosowaniu do skarżących, na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), postanowienia z dnia 2 grudnia 2020 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie puckim nakazał skarżącym rozbiórkę budynku - domku holenderskiego trwale związanego z gruntem (posadowionego na bloczkach betonowych) o wymiarach 3,10 m x 11,0 m, o konstrukcji stalowej, obłożonego blachą, parterowego z dachem płaskim, wraz z zadaszonym tarasem drewnianym posadowionym na bloczkach betonowych o wymiarach 3,20 m x 6,00 m, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej (letniskową), pobudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [..], położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina K.

Powyższa decyzja została uchylona decyzją Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 27 stycznia 2021 r. a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji, ze wskazaniem, że wydanie postanowienia z dnia 2 grudnia 2020 r. w oparciu o przepisy ustawy - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym od dnia 19 września 2020 r. było nieprawidłowe, gdyż powinny zostać zastosowane przepisy w brzmieniu przed nowelizacją, tj. przed 19 września 2020 r., albowiem postępowanie zostało wszczęte w dniu 12 maja 2020 r. a zgodnie z treścią art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471) do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1 wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. przed dniem 19 września 2020 r. przepisy ustawy zmienionej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.

Podczas ponownego rozpatrywania sprawy organ I instancji postanowieniem z dnia 10 maja 2022 r. uchylił z urzędu własne postanowienie z dnia 2 grudnia 2020 r. a następnie przeprowadził oględziny, w trakcie których ustalił, że przedmiotowy domek holenderski i taras stanowią dwa odrębne, niepołączone ze sobą obiekty budowlane. Z uwagi na powyższe, co do domku holenderskiego organ kontynuował postępowanie w trybie przepisów ustawy -Prawo budowlane obowiązujących do dnia 19 września 2020 r. a zadaszony taras drewniany objął odrębnym postępowaniem.

Następnie, decyzją z dnia 13 marca 2023 r., nr PINB-7141/034a/2020/AO, wydaną na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie puckim nakazał skarżącym rozbiórkę budynku - domku holenderskiego, oznaczonego na załączonej do decyzji mapie literą "A", o wymiarach 3,10 m x 11,00 m, trwale związanego z gruntem, posadowionego na zagłębionych w gruncie betonowych bloczkach stanowiących fundamenty punktowe, o konstrukcji stalowej, obłożonego blachą, parterowego z dachem płaskim, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej (letniskową), posadowionego bez wymaganego skutecznego zgłoszenia na terenie działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina K.

Uzasadniając tę decyzję, organ wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący, będący właścicielami przedmiotowej nieruchomości posadowili w 2012 r., bez dokonania wymaganego zgłoszenia budowy, na terenie działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym K., budynek - domek holenderski, o wymiarach 3,10 m x 11,00 m, na fundamentach punktowych - posadowiony na zagłębionych w gruncie bloczkach betonowych, o konstrukcji stalowej, obłożony blachą, parterowy z dachem płaskim, pełniący funkcję rekreacji indywidualnej (letniskową). Organ uznał, że obiekt ten jest trwale związany z gruntem albowiem był w stanie opierać się czynnikom zewnętrznym już od dłuższego czasu. Wskazał przy tym, że zgodnie z przesłankami zawartymi w art. 48 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt la, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżących odwołania, zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 11 sierpnia 2023 r., wydaną na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 682) oraz art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471), Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając wydaną decyzję, organ podkreślił, że przedmiotem niniejszego postępowania jest domek holenderski o wymiarach 3,10 m x 11,00 m, posadowiony, bez wymaganego zgłoszenia, na terenie działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina K., pełniący funkcję rekreacji indywidualnej (letniskowej). Domek ten stanowi budynek, o którym mowa w art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Posiada on bowiem ściany, fundamenty i dach. Przedmiotowy obiekt jest obiektem o konstrukcji stalowej, posiada ściany obłożone blachą, jest parterowy, pokryty dachem płaskim, nie posiada instalacji zewnętrznych. Nadto, jest on trwale związany z gruntem, albowiem posadowiony jest na zagłębionych w gruncie bloczkach betonowych, stanowiących fundamenty punktowe. Wymiary zewnętrzne przedmiotowego budynku świadczą o skutecznej stabilizacji całej konstrukcji (od 2012 r.) na fundamencie w postaci zagłębionych w gruncie bloczkach betonowych, stanowiących fundamenty punktowe. Na fundament ten przenoszony jest ciężar całej konstrukcji domku. Przedmiotowy obiekt wydzielony jest z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych - jego ściany stanowią powierzchnie obłożone blachą.

Organ wskazał jednocześnie, że w dacie budowy, tj. w 2012 r., na jego budowę wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę i wymóg ten był aktualny w latach następnych. W świetle zaś przepisów obowiązujących w chwili wszczęcia postępowania, tj. w dniu 12 maja 2020 r., zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2a Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymagała budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki, natomiast taki obiekt wymagał zgłoszenia. Również, w świetle obecnie obowiązujących przepisów, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 16 Prawa budowlanego, przedmiotowy budynek rekreacji indywidualnej wymaga zgłoszenia.

Mając to na uwadze, organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na stwierdzony brak zgłoszenia zasadne było zastosowanie przez organ I instancji przepisu art. 49b ustawy - Prawo budowlane. Przy tym, jak wskazał organ odwoławczy, organ I instancji zasadnie odstąpił od wydania postanowienia na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, z uwagi na fakt, że dla terenu przedmiotowej działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina K. uchwalony został w dniu 31 marca 2022 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi Karwieńskie Błota I i II w gminie Krokowa (uchwała Rady Gminy Krokowa nr XLVI 1/478/2022 Rady Gminy Krokowa), który ustalił zakaz wszelkiej zabudowy dla terenu tej działki, przez co niemożliwe stało się spełnienie warunku określonego w art. 49b ust. 2 pkt 3, tj. uzyskanie pozytywnego zaświadczenia o zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Z uwagi na powyższe, jak wskazał organ odwoławczy, zgodnie z treścią art. 49b ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, zasadne było wydanie nakazu rozbiórki. Nakaz rozbiórki wynika z faktu niezgodności przedmiotowego obiektu budowlanego z przeznaczeniem terenu. Przy tym, nakaz ten prawidłowo nałożono na skarżących, albowiem byli oni inwestorami przedmiotowego obiektu budowlanego i są właścicielami przedmiotowej działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym K.

Jednocześnie, odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących niedoręczenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie puckim z dnia 13 marca 2023 r. pełnomocnikowi skarżących, organ odwoławczy wskazał, że pełnomocnictwo zostało złożone na etapie poprzedniego postępowania odwoławczego. Następnie, pisma i rozstrzygnięcia w ponownie prowadzonym postępowaniu, w tym postanowienie z dnia 10 maja 2022r. i decyzja organu I instancji, były kierowane przez organ I instancji bezpośrednio do stron postępowania. Niemniej jednak, powyższe nie miało wpływu na prawa stron i nie doszło do naruszenia art. 10 w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. albowiem postanowienie z dnia 10 maja 2022 r. było niezaskarżalne a od decyzji z dnia 13 marca 2023 r. skarżący wnieśli odwołanie w terminie.

We wniesionej do Sądu skardze, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i o umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając naruszenie:

art. 49b ust. 2 ustawy - Prawo budowlane w związku z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, poprzez brak zastosowania procedury legalizacyjnej określonej przepisami prawa budowlanego;

art. 2 i art. 7 Konstytucji, poprzez odstąpienie od jednego z etapów legalizacji samowoli budowlanej z powołaniem się na prawo miejscowe w postaci uchwały Rady Gminy Krokowa z dnia 31 marca 2022 r., nr XLVII/478/2022, w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Karwieńskie Błota I i II w gminie Krokowa bez wskazania na konkretny przepis tej uchwały, co nie pozwala na odniesienie się skarżących do tej argumentacji, gdyż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 sierpnia 2023 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 864/22, stwierdzono częściową nieważność przedmiotowej uchwały;

art. 49b ust. 1 w zw. z art. 29 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 25 ustawy zmieniającej z dnia 13 lutego 2020 r., przez ich niewłaściwe zastosowanie do obiektu, który nie jest stale związany z gruntem;

art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że bloczki betonowe, na których posadowiony jest domek holenderski stanowią fundament i pozwalają na uznanie, że jest on trwale związany z gruntem, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu wskazuje, że jeżeli cechy konstrukcyjne obiektu pozwalają na jego demontaż oraz przemieszczenie w każdym czasie, to należy uznać za obiekt jest nietrwale związany z gruntem;

art. 7, art. 7a § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez ustalenie, że przedmiotowy obiekt jest budynkiem, podczas gdy w toku postępowania ustalono, że obiekt ten w postaci tzw. domku holenderskiego osadzony jest na betonowych bloczkach, częściowo zagłębionych w ziemię z zaznaczeniem, że nie jest on podłączony do żadnej instalacji zewnętrznej i pełni funkcję rekreacji indywidualnej oraz brak odniesienia się szczegółowego do zarzutów podnoszonych w odwołaniu co do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego przez organ I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentacje przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Przeprowadzona przez Sąd, na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola legalności wykazała, że zarówno decyzja Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 11 sierpnia 2023 r., jak i poprzedzającą ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie puckim z dnia 13 marca 2023 r. wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa.

Mocą kontrolowanych decyzji nakazano skarżącym rozbiórkę budynku -domku holenderskiego, o wymiarach 3,10 m x 11,00 m, trwale związanego z gruntem, posadowionego na zagłębionych w gruncie betonowych bloczkach stanowiących fundamenty punktowe, o konstrukcji stalowej, obłożonego blachą, parterowego z dachem płaskim, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej (letniskową), posadowionego bez wymaganego skutecznego zgłoszenia na terenie działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina K.

Materialnoprawną podstawę tych decyzji stanowił przepis art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186) w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r., stosownie do treści art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471), zgodnie z którym do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1 wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. przed dniem 19 września 2020 r. przepisy ustawy zmienionej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.

Zgodnie z treścią art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.

Z kolei, zgodnie z treścią art. 49b ust. 2 jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie:

dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4;

2) projektu zagospodarowania działki lub terenu;

zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przepis art. 49b ust. 3 stanowi zaś, że w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1.

Orzekające w sprawie organy zastosowały w niniejszej sprawie tryb postępowania określony w art. 49b ustawy - Prawo budowlane albowiem uznały, że budowa przedmiotowego obiektu budowlanego - domku holenderskiego, wymagała wykonania zgłoszenia, którego skarżący nie dokonali.

Organ odwoławczy wskazał przy tym, że w dacie budowy, tj. w 2012 r., budowa takiego obiektu wymagała pozwolenia na budowę a w świetle przepisów obowiązujących w dacie wszczęcia postępowania i w dacie wydawania kontrolowanych decyzji jego budowa wymagała dokonania zgłoszenia. Zgodnie z treścią obowiązującego w chwili wszczęcia postępowania w 2020 r. art. 29 ust. 1 pkt 2a ustawy - Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać jednego na każde 500 m2 powierzchni działki. Z treści art. 29 ust. 1 pkt 16 ustawy - Prawo budowlane, obowiązującego w dacie wydawania decyzji przez organ odwoławczy, wynika zaś taki sam wymóg zgłoszenia.

Niewątpliwie przy tym, ocena, czy miała miejsce samowola budowlana dokonywana jest zawsze według przepisów prawa budowlanego obowiązujących w dacie jej dokonania a ocena prawna tego stanu musi być każdorazowo determinowana przez przepisy obowiązujące w dacie przeprowadzenia ostatnich robót budowlanych, które składały się na aktualną konstrukcję i parametry takiego samowolnie pobudowanego obiektu. Z kolei, możliwość legalizacji oceniana jest na datę wydawania decyzji w procedurze sanacyjnej.

Zauważyć jednakże należy, że przywołane przepisy art. 29 ust. 1 pkt 2a i art. 29 ust. 1 pkt 16 Prawa budowlanego dotyczą budynków.

Zgodnie zaś z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego jako budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Z przywołanej definicji wynika, że zasadniczymi determinantami budynku są: ściany, dach i fundamenty, których istnienie w efekcie świadczy o trwałym związaniu z gruntem.

O ile kwestia ustalenia, czy dany obiekt posiada przegrody budowlane i dach co do zasady nie budzi wątpliwości, o tyle kwestia trwałego związania danego obiektu budowlanego z gruntem była przedmiotem licznych wypowiedzi orzecznictwa sądów administracyjnych formułowanych na potrzeby oceny robót budowlanych polegających na wykonaniu innych obiektów budowlanych niż budynki, w tym urządzeń reklamowych (zob. wyroki NSA z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 323/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji przyjęto, że cecha trwałego związania z gruntem oznacza posadowienie obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Trwałe związanie z gruntem budynków jest cechą immanentnie związaną z posiadaniem fundamentów.

Tym samym, związanie z gruntem jest konsekwencją zastosowania fundamentów, nie zaś cechą samą w sobie. Najbardziej powszechnym sposobem trwałego związania obiektu budowlanego z gruntem jest zagłębienie go w ziemi poprzez wykonanie fundamentów (zob. NSA w wyroku z dnia 26 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 2344/19, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić przy tym trzeba, że zarówno Prawo budowlane jak i żadna inna ustawa nie zawierają definicji fundamentu, dlatego też, w celu przesądzenia czy w sprawie mamy z takowym do czynienia, należy określić podstawową cechę lub cechy go charakteryzujące w oparciu o zakres semantyczny tego pojęcia, jaki ma ono w języku potocznym. Zgodnie z encyklopedyczną definicją przez pojęcie "fundamentów" należy rozumieć "osadzoną w gruncie dolną część budowli lub podstawę konstrukcji (np. maszyny)", fundamenty mogą być różne, np. "stopowe - pod słupy, ławowe - pod ściany, płytowe - pod całe obiekty, na gruntach o niedostatecznej nośności fundamenty opiera się na palach, studniach, kesonach" (Encyklopedia Popularna PWN, Warszawa 1982, s. 223). Fundamentem będzie zatem osadzona w ziemi dolna część budynku, przy czym dolna płaszczyzna fundamentu musi znajdować się pod powierzchnią ziemi, zaś przeniesienie fundamentu w inne miejsce musi wymagać prac ziemnych, który zapewnia jego stabilność i trwałość i przenosi ciężar budynku na grunt.

W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, aby będący przedmiotem niniejszej sprawy obiekt budowlany posiadał fundament.

Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 14 września 2020 r. ustalono, że przedmiotowy obiekt nie jest trwale związany z gruntem i jest posadowiony na bloczkach betonowych. Podczas kolejnych oględzin przeprowadzonych w dniu 26 września 2022 r. ustalono, że obiekt ten nie posiada instalacji zewnętrznych i jest posadowiony na betonowych bloczkach luźno ułożonych na gruncie rodzimym.

Okoliczność, że sporny obiekt budowlany został posadowiony na bloczkach betonowych ułożonych luźno na gruncie, nie uprawniała do zakwalifikowania go jako budynku. Nie można bowiem bloczków takich uznać za fundament. Samo posadowienie obiektu budowlanego na bloczkach betonowych nie jest wystarczające do przypisania mu cech fundamentu i takiego związania z gruntem, które wynika z ich występowania i determinuje uznanie go za budynek. Przyjmując, że przedmiotowy obiekt budowlany został posadowiony tylko na bloczkach betonowych, których wykonanie nie wymaga prac ziemnych i samo ustawienie na nich obiektu nie ma charakteru niewzruszalnego, to bloczki takie pełnią jedynie funkcję podpór i izolacji obiektu od podłoża, nie zaś fundamentu trwale wiążącego obiekt z gruntem, dającego pewność jego zakotwiczenia. Sąd nie podziela przy tym stanowiska organów, że sam fakt istnienia obiektu od 2014 r. dowodzi stabilności jego posadowienia i możliwości uznania betonowych bloczków położonych na gruncie za fundament.

Tym samym, dokonana przez orzekające w sprawie organy ocena, że przedmiotowy obiekt jest trwale związany z gruntem i stanowi budynek jest błędna.

W konsekwencji, dokonana w sprawie ocena, że budowa przedmiotowego obiektu wymagała dokonania zgłoszenia na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2a Prawa budowlanego i art. 29 ust. 1 pkt 16 nie była prawidłowa, albowiem przepisy te dotyczą jedynie budynku, za który będącego przedmiotem niniejszej sprawy obiektu budowlanego, wbrew stwierdzeniom organów administracji, nie można uznać.

Z uwagi na powyższe, wydane w sprawie decyzje naruszają prawo albowiem nie dokonano w nich prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego a w konsekwencji wadliwie zastosowano przepisy prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 tej ustawy.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ uwzględni wskazania zawarte w niniejszym wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a.