Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) Protokolant: asystent sędziego Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1454/15 w sprawie ze skargi K.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od K.J. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z 26 stycznia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1454/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi K.J., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] maja 2015 r., nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan sprawy.

Prezydent m.st. Warszawy decyzją z [...]lutego 2015 r., wydaną na podstawie art. 130a ust. 2a, ust. 10h, ust. 10j oraz ust. 6 i 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), załącznika nr 2 do uchwały nr XLVIII/1309/2012 Rady m.st. Warszawy z dnia 14 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2012 r., poz. 10224), ustalił wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki Opel [...] o nr rejestracyjnym [...]na kwotę 478 złotych oraz zobowiązał do zapłaty tych kosztów K.J..

Odwołanie od powyższej decyzji złożył K.J..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z [...] maja 2015 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 130a ust. 2a, 6a, 10h i 10i Prawa o ruchu drogowym, od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio.

Ustala się maksymalną wysokość stawek kwotowych opłat, o których mowa w ust. 5c:

a) rower lub motorower - za usunięcie - 100 zł; za każdą dobę przechowywania - 15 zł,

b) motocykl - za usunięcie - 200 zł; za każdą dobę przechowywania - 22 zł,

c) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - za usunięcie - 440 zł; za każdą dobę przechowywania - 33 zł,

d) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t - za usunięcie – 550 zł; za każdą dobę przechowywania - 45 zł, 

e) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t - za usunięcie - 780 zł; za każdą dobę przechowywania - 65 zł,

f) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t - za usunięcie - 1.150 zł; za każdą dobę przechowywania - 120 zł,

g) pojazd przewożący materiały niebezpieczne - za usunięcie - 1.400 zł; za każdą dobę przechowywania - 180 zł.

Koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h.

Dalej organ II instancji podał, iż została wydana dyspozycja usunięcia pojazdu Opel [...] o nr rejestracyjnym [...]w dniu [...] lipca 2013 r. o godzinie [...] w związku z parkowaniem w strefie znaku B-36 i tabliczki T-24 od której odstąpiono tego samego dnia o godzinie [...]. Zgodnie z załącznikiem do faktury z [...]sierpnia 2013 r. wystawionej przez firmę, która usuwa pojazdy na podstawie umowy z Zarządem Dróg Miejskich m.st. Warszawy wezwany holownik przejechał 14 km, a koszty z tym związane wyniosły 134,40 zł .

Mając powyższe na względzie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie stwierdziło, że zostały podjęte czynności dotyczące usunięcia pojazdu, w związku z parkowaniem w strefie znaku B-36. Kwotę stanowiącą koszty powstałe w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu zasadnie zaś naliczono, mając na uwadze uchwałę nr XLVIII/1309/2012 Rady m. st. Warszawy z dnia 14 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013. i w oparciu o zbiorczą fakturę i tabelę.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (SKO) z 5 maja 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył K.J.. W uzasadnieniu wskazał, że nie zgadza się na obciążanie go kosztami wynikającymi z art. 130a ust. 2a , 6a, 10h,i 10i Prawa o ruchu drogowym. Podkreślił, że w dokumencie Dyspozycja Usunięcia Pojazdu nr [...]widnieje zapis "bez udziału holownika", zaś niewiarygodnym jest, aby holownik w czasie 15 minut pokonał 14 km. W ocenie strony, jeżeli holownik nie dojechał nie może być mowy o kosztach z tym związanych, nie można naliczać kosztów tylko za wystawienie dokumentów przez funkcjonariusza Straży Miejskiej.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Uwzględniając skargę wskazanym na wstępie wyrokiem z 26 stycznia 2016 r., VII SA/Wa 1454/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że decyzje organów obydwu instancji wydane zostały z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 130a ust. 2a Prawa o ruchu drogowym. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje uchyleniem rozstrzygnięć obydwu organów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z zaskarżonej decyzji wynika, że na skarżącego K.J. został nałożony obowiązek zapłaty kwoty 478 zł, tytułem obciążenia kosztami powstałymi na skutek wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od której odstąpiono z powodu ustania przyczyn usunięcia. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji stanowi art. 130a ust. 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem, od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z art. 130a Prawa o ruchu drogowym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku:

1) pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu;

2) nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c;

3) przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego, chyba że istnieje możliwość skierowania pojazdu na pobliską drogę, na której dopuszczalny jest ruch takiego pojazdu;

4) pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu osoby niepełnosprawnej o obniżonej sprawności ruchowej oraz osób wymienionych w art. 8 ust. 2;

5) pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela (ust. 1).

Pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy:

1) kierowała nim osoba:

a. znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu,

b. nieposiadająca przy sobie dokumentów uprawniających do kierowania lub używania pojazdu;

2) jego stan techniczny zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie drogi albo narusza wymagania ochrony środowiska (ust. 2).

Mając na uwadze treść przytoczonych przepisów, Sąd I instancji stwierdził, że warunkiem koniecznym wydania decyzji w przedmiocie nałożenia na właściciela pojazdu zapłaty kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono, jest ustalenie, że koszty te rzeczywiście powstały. W tym celu organ ma obowiązek wyjaśnić, w jakich okolicznościach doszło do wydania dyspozycji odholowania pojazdu, odstąpienia od tej dyspozycji oraz, czy wydanie dyspozycji odstąpienia spowodowało powstanie kosztów, którymi należy obciążyć właściciela pojazdu.

Decyzja w przedmiocie kosztów wydania dyspozycji odholowania nie jest aktem wydawanym w trybie egzekucyjnym, a zatem wydanie decyzji winno poprzedzić niewadliwe zebranie materiału dowodowego, zgodnie z regułami obowiązującymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, a następnie ustalenie w oparciu o te dowody stanu faktycznego sprawy. Tymczasem z akt administracyjnych sprawy oraz wydanych w sprawie decyzji administracyjnych wynika, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie doprowadził organu do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.

Dyspozycja usunięcia pojazdu nr [...]z dnia [...] lipca 2013 r. zawiera adnotację – "bez udziału holownika". Dyspozycja została dokonana o godz. [...], a zapis strażnika miejskiego "odstępuję od usunięcia pojazdu na podstawie art. 130a ust. 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym w dniu [...] lipca 2013 r. o godz. [...]".

Z zestawienia do faktury zbiorczej nr [...]z [...] sierpnia 2013 r. wynika, że pojazd holujący od momentu otrzymania dyspozycji do jej odwołania przejechał 14 kilometrów, w związku z czym obciążono ZDM za 1 km i koszty stałe co dało łączną kwotę 134,40 zł.

Zgromadzone w sprawie dokumenty i zaskarżona decyzja są ze sobą sprzeczne, z decyzji też nie wynika, jak została wyliczona kwota 478 zł, którą obciążono skarżącego, jakie rzeczywiste koszty zostały wygenerowane w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono.

Rozpatrując sprawę ponownie organ przeprowadzi prawidłowo, z zachowaniem zasad wynikających z art. 7, 77, 107 k.p.a., postępowanie dowodowe. Ustali, czy w związku z zaistniałą sytuacją powstały koszty, do których uiszczenia obowiązany jest skarżący i w jakiej wysokości. Rzeczą organu jest także wyjaśnienie, czy prawdopodobnym jest, aby w czasie 17 minut (od chwili wydania dyspozycji do chwili jej odwołania) pojazd holowniczy przebył drogę 14 km.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 stycznia 2016 r., VII SA/Wa 1454/15, skargę kasacyjną wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciło mu naruszenie:

I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 20 września 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli działalności administracji publicznej w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 130a ust. 2a w zw. z art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym w związku z załącznikiem nr 2 pozycja dotycząca pojazdu do 3.500 kg włącznie dopuszczalnej masy całkowitej uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XLVII/1309/2012 z dnia 14 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 215, poz. 6507) polegające na:

- nieprawidłowym uznaniu, że decyzje organu I i II instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 130a ust. 2a Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.,

- nieprawidłowym zleceniu przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy w związku z zaistniałą sytuacją powstały koszty, do których pokrycia zobowiązany jest skarżący i w jakiej wysokości, podczas gdy w materiale dowodowym znajduje się faktura z załącznikiem, z której wynika, że pojazd holujący pokonał trasę 14 km, co wygenerowało koszt w wysokości 134,40 zł, co znajduje odzwierciedlenie w uchylonej przez WSA decyzji SKO z[...]maja 2015 r., oraz co do pominięcia przez WSA ryczałtowych kosztów określonych w uchwale,

- nieprawidłowym zleceniu przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia czy prawdopodobne jest aby podczas 17 minut pojazd holowniczy przebył drogę 14 km, podczas gdy możliwość taka nie budzi wątpliwości,

- pominięciu przepisów uchwały Rady m.st. Warszawy nr XLVII/1309/2012 z dnia 14 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 215, poz. 6507), w szczególności załącznika nr 2 pozycja dotycząca pojazdu do 3.500 kg włącznie dopuszczalnej masy całkowitej, w której określono ryczałtową wysokość kosztów w złotych za odstąpienie od usunięcia pojazdu w wysokości 478 zł,

- na błędnym przytoczeniu w uzasadnieniu wyroku jednostronicowego uzasadnienia nie dotyczącego niniejszej sprawy (str. 1 od trzeciego akapitu do drugiego akapitu str. 2),

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. zw. z art. 130a ust. 2a Prawa o ruchu drogowym poprzez:

- niezasadne uchylenie decyzji i wadliwe uznanie że fakt powstania kosztów związanych z odstąpieniem od dyspozycji usunięcia pojazdu jest wątpliwy, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że holownik w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki Opel [...] o nr rej [...] przejechał 14 km wycenione na 134,40 zł, z zatem koszty powstały,

- niezasadne uchylenie decyzji i wadliwe uznanie, że przejechanie 14 km przez holownik w ciągu 17 minut powinno budzić wątpliwości organów administracji, podczas gdy jadąc z prędkością 50 km/h trasę 14 km pokonać można w 17 minut, zaś jadąc z prędkością 60 km/h trasę 14 km można pokonać w 14 min;

3. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy oraz uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny i uzasadnienia rzekomo naruszonych przepisów prawa przez organy administracji publicznej, w tym przez błędne wskazanie, że organ nie wskazał jak została wyliczona kwota 478 zł, pominięcie przepisów uchwały Rady m.st. Warszawy Nr XLVII/1309/2012 z dnia 14 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 215, poz. 6507), w szczególności załącznika nr 2 pozycja dotycząca pojazdu do 3.500 kg włącznie dopuszczalnej masy całkowitej, w której określono ryczałtową wysokość kosztów w złotych za odstąpienie od usunięcia pojazdu w wysokości 478 zł, a także przywołanie na jednej stronie uzasadnienia wyroku stanu nie dotyczącego rozpatrywanej sprawy.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie art. 130a ust. 2a w zw. art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym w zw. z załącznikiem nr 2 pozycja dotycząca pojazdu do 3.500 kg włącznie dopuszczalnej masy całkowitej uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 14 grudnia 2012 roku nr XLVIII/1309/2012 w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2012 roku, poz. 10224), w której określono ryczałtową wysokość kosztów w złotych za odstąpienie od usunięcia pojazdu w wysokości 478 zł, poprzez błędną wykładnię przepisów ustawy i niezastosowanie przepisu uchwały, podczas gdy w przypadku stwierdzenia powstania kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu i odstąpieniem od usunięcia pojazdu należy zastosować stawki ryczałtowe określone w uchwale.

W związku z powyższym SKO wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną K.J. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, podzielając stanowisko Sądu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.

Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów, powołanych w ramach obydwu podstaw kasacyjnych (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

Zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym (p.r.d.), pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Natomiast art. 130a ust. 2a p.r.d. stanowi, iż od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio.

Z kolei w myśl art. 130a ust. 6 p.r.d., rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Przepis art. 130a ust. 6a lit. c) p.r.d. podaje, że maksymalna wysokość stawek kwotowych opłat za usunięcie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t wynosi 440 złotych. Ustawodawca przewidział jednocześnie mechanizm waloryzujący tę kwotę. Zgodnie z art. 130a ust. 6b p.r.d., maksymalne stawki opłat określone w ust. 6a, obowiązujące w danym roku kalendarzowym ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Jak stanowi art. 130a ust. 6c p.r.d., na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" maksymalne stawki opłat, o których mowa w ust. 6a, z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 6b, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych. Wskaźnik cen, o którym mowa w ust. 6b, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie 20 dni od dnia jego ogłoszenia (art. 130a ust. 6d).

Zatem właściciel nieprawidłowo zaparkowanego pojazdu, wobec którego wydano dyspozycję jego usunięcia z drogi, ponosi koszty nawet w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu w trakcie jego usuwania. Rada powiatu (w niniejszej sprawie Rada m.st. Warszawy) zobowiązana została przez ustawodawcę do corocznego ustalania w drodze uchwały wysokości wyżej wymienionych kosztów. Wysokość kosztów powstałych poprzez wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu mimo odstąpienia od tej czynności nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu. Rada powiatu określając w/w opłaty jest związana maksymalną wysokością stawek kwotowych opłat, która wynosi 440 zł za usunięcie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t, przy czym ustawodawca przewidział mechanizm waloryzujący maksymalną wysokość stawek kwotowych opłat, pozwalający na ich urealnienie bez konieczności zmiany ustawy. Kompetencję w tym zakresie uzyskał minister właściwy do spraw finansów publicznych, który corocznie ogłasza odpowiednie obwieszczenie.

Ustawodawca ustanowił więc mechanizm ustalania opłat za usunięcie pojazdów niezależny od faktycznej wysokości tych opłat w konkretnym przypadku. Rada powiatu związana jest stawkami maksymalnymi określonymi w ustawie, ale waloryzowanymi w drodze obwieszczeń ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Została ona zobowiązana do określenia w drodze uchwały konkretnych stawek nieprzekraczających kwot ustalonych w wyniku waloryzacji ministra dokonywanej w obwieszczeniu, która dodatkowo corocznie powinna być zmieniana biorąc pod uwagę zarówno konieczności sprawnej realizacji zadań związanych z usuwaniem pojazdów oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zajął w wyrokach z 17 maja 2017 r., I OSK 2897/16 i z 4 sierpnia 2016 r., I OSK 2644/14. W niniejszej sprawie obowiązująca w czasie usuwania pojazdu skarżącego uchwała nr XLVIII/1309/2012 Rady m.st. Warszawy z dnia 14 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 przewidywała wysokość opłat w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu do 3,5 t masy całkowitej w kwocie 478 zł. Taką też opłatę nałożono na właściciela pojazdu w niniejszej sprawie.

W okolicznościach tej sprawy bezsporne jest, że K.J. [...] lipca 2013 r. zaparkował samochód Opel [...] o nr rej. [...] przy ul. W. w Warszawie w strefie obowiązywania znaku drogowego B-36 "zakaz zatrzymywania się" z tabliczką T-24 wskazującą, że pojazd pozostawiony w miejscu, w którym obowiązuje zakaz wyrażony tym znakiem zostanie usunięty na koszt właściciela pojazdu. Uznać należy, że prawidłowo organy ustaliły, iż powyższy czyn, stanowiący wykroczenie z art. 92 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń, odpowiada art. 130a ust. 1 pkt 5 p.r.d., który stanowi o obligatoryjnym usunięciu pojazdu. Organ nie mógł się zatem kierować swobodnym uznaniem. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że w dniu [...] lipca 2013 r. o godz. [...]wydana została dyspozycja usunięcia pojazdu, od której odstąpiono tego samego dnia o godzinie [...], kiedy to – w trakcie procedury usuwania pojazdu – na miejsce przybył właściciel pojazdu. Zatem, wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu wygenerowało koszty tego usunięcia, gdyż podjęto czynności zmierzające bezpośrednio do usunięcia pojazdu (wezwany został holownik, co wygenerowało koszty). Opłata nałożona na skarżącego ma więc oparcie w obowiązujących przepisach, przy czym organy nie miały obowiązku uszczegółowienia poniesionych kosztów.

Zasadne jest zatem stanowisko skarżącego kasacyjnie SKO, że błędnie Sąd I instancji uznał, iż stan faktyczny niniejszej sprawy wymagał dokonania dodatkowych ustaleń, czy też wyjaśnień, co do okoliczności, w jakich doszło do wezwania firmy holowniczej. Wynika to bowiem bezsprzecznie z dyspozycji usunięcia pojazdu. Również powołane wyżej przepisy nie wymagają takiego uszczegółowienia składników poniesionych kosztów. Z przepisów tych wynika za to jasno, że w przypadku wystąpienia przesłanek w nich wskazanych, to właściciel pojazdu ponosi koszty związane z usunięciem pojazdu. Z adnotacji poczynionych na dyspozycji usunięcia pojazdu wynika, że wydanie tej dyspozycji spowodowało faktyczne powstanie kosztów, co potwierdza faktura wystawiona przez firmę holowniczą, zatem do ich pokrycia zobowiązano właściciela.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów obowiązującego prawa uznając, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy właściciel pojazdu obowiązany jest do uiszczenia kosztów na postawie art. 130a ust. 2a p.r.d. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku błędnie zatem uchylił decyzje organów obydwu instancji, czym naruszył wskazane w skardze kasacyjnej zarówno przepisy postępowania, jak i przepisy prawa materialnego i dlatego wyrok ten podlegał uchyleniu, a skarga została oddalona.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.