Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 maja 2026 r., sygn. akt II SA/Wa 275/26 w sprawie ze skargi P.B. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 25 listopada 2025 r., nr DS.523.1447.2024.PR.PB w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 7 maja 2026 r., sygn. akt II SA/Wa 275/26, w sprawie ze skargi P.B. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 25 listopada 2025 r., nr DS.523.1447.2024.PR.PB w przedmiocie przetwarzania danych osobowych, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, zwanej dalej p.p.s.a.) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzją nakazano skarżącej zaprzestanie przetwarzania danych M.S. (dalej jako: "uczestniczka") za pomocą monitoringu wizyjnego wykraczającego poza granice należącej do niej nieruchomości, tj. obejmującego drogę wewnętrzną oraz usunięcia danych osobowych uczestniczki z dotychczas utrwalonych nagrań. Sąd uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła konieczności wstrzymania zaskarżonej decyzji z uwagi na możliwość wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, czy też niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Trudno uznać jako skuteczną argumentację skarżącej na rzecz złożonego wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej, jakoby wykonanie decyzji przed rozpoznaniem skargi skutkowało nieodwracalną ingerencją w sferę jej praw, w tym prawo do własności oraz prawo do ochrony mienia. Skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, w jaki sposób nakaz zawarty w zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody po jej stronie, czy też wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nadmienił, że przedmiotowa decyzja nie nakazała usuniecie monitoringu wizyjnego obejmującego jej nieruchomość, a jedynie zaprzestanie przetwarzania danych osobowych uczestniczki postępowania poza granicami nieruchomości skarżącej. W ocenie Sądu I instancji, ryzyko związane z możliwością utrzymywania stanu bezprawnego przetwarzania danych osobowych uczestniczki postępowania przemawia przeciwko zastosowaniu ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Podniosła, że Sąd błędnie uznał, że wykonanie decyzji nie grozi wyrządzeniem znacznej szkody ani nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podniosła, że po wykonaniu decyzji doszło do uszkodzenia jej ogrodzenia wskutek uderzenia pojazdu. Nie była w stanie ustalić sprawcy zdarzenia ani zabezpieczyć materiału dowodowego pozwalającego dochodzić naprawienia szkody. Zwróciła uwagę na incydenty wymagające kontynuowania prowadzenia przez nią monitoringu, związane z usunięciem fragmentu ogrodzenia, uniemożliwieniem wjazdu na posesję czy interwencji Policji w związku z zachowaniem nastolatków przy granicy posesji. W ocenie skarżącej monitoring stanowi istotny dowód na ww. zachowania. W ocenie strony decyzja została wydana pomimo braku wszechstronnego ustalenia rzeczywistego sposobu działania urządzeń oraz faktycznego zakresu przetwarzania danych osobowych, a organ nie wykazał prowadzenia stałego monitoringu w zakresie przyjętym w decyzji.

W piśmie z 15 czerwca 2026 r. uczestniczka odniosła się do twierdzeń zawartych w zażaleniu i wniosła o utrzymanie decyzji w mocy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. "Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania". Przesłanki materialne uwzględnienia wniosku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odwołują się do takich - nadzwyczajnych ze swej istoty - okoliczności związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności), które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia lub inne formy rekompensaty, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako takie zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu wyjątkowych działań lub po dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (por. np. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2023 r., II GSK 232/23; postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2023 r., II GZ 194/23; postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., II GSK 979/23; postanowienie z dnia 5 marca 2024 r., II GZ 41/24; postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2024 r., II GZ 170/24).

Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno się brać pod uwagę stanowiska wszystkich uczestników postępowania, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może bowiem zachodzić nie tylko po stronie wnoszącego skargę (wnioskodawcy), ale również po stronie innych uczestników postępowania (postanowienie NSA z 10 lutego 2006 r., II OZ 102/06, OSP 2006, nr 10, poz. 119; B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 61, pkt 16). W postępowaniu sądowoadministracyjnym stroną skarżącą jest podmiot, który kwestionuje legalność zaskarżonego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. To temu podmiotowi przyznano prawo ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej – w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona ta jest udzielana tylko na wniosek skarżącego. Formalnoprawna pozycja skarżącego w postępowaniu sądowym nie zmienia jednak faktu, iż materialnoprawnie skarżący nie jest zawsze podmiotem, wobec którego zaskarżony akt lub czynność jest bezpośrednio kierowany, wywołując skutek w postaci konkretyzacji normy o charakterze abstrakcyjnym i generalnym. Legitymacja skargowa do sądu administracyjnego oparta została bowiem na posiadaniu interesu prawnego (art. 50 § 1 p.p.s.a.), co oznacza, iż legitymowanym do wniesienia skargi jest co do zasady podmiot, wobec którego istnieje związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością (np. wyrok NSA z 11 stycznia 2023 r., II OSK 1412/21, LEX nr 3585765). Z drugiej strony, nie ulega wątpliwości, że niekiedy przedmiot skargi w istotnym stopniu ingeruje w sytuację prawną uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego niezainteresowanego wniesieniem skargi do sądu, a utrzymaniem zaskarżonej decyzji w mocy (np. inwestora). Pewnym uproszczeniem byłoby zatem uzależnienie tymczasowego unormowania sytuacji prawnej stron postępowania w zależności od tego, który podmiot wnosi skargę do sądu administracyjnego. Nawet w sprawach z zakresu ochrony danych osobowych może być to zarówno podmiot, który został przez organ danych osobowych zobowiązany do podjęcia określonych czynności (tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie), jak i podmiot, który kwestionując decyzję Prezesa UODO zmierza do ochrony przysługującego mu prawa do ochrony danych osobowych (a w istocie prawa do prywatności – M. Sakowska-Baryła, "Ochrona danych osobowych a dostęp do informacji publicznej i ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego", Warszawa 2022, s. 102-103). W takim stanie rzeczy w ocenie NSA o udzieleniu ochrony tymczasowej nie może przesądzać tylko i wyłącznie zaistniała w sprawie konfiguracja procesowa, gdyż oprócz niej wymaga uwzględnienia także charakter stosunków materialnoprawnych, leżący u podstaw toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Oczywiście, należy mieć na uwadze prawo do sądu strony skarżącej – wnioskodawcy. Niemniej nie można tracić z pola widzenia także prawa do sądu uczestnika postępowania, którego praw i obowiązków (tu: prawa do ochrony danych osobowych) dotyczy przedmiot postępowania sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela stanowisko zawarte w postanowieniach NSA: z 7 września 2021 r., III OZ 599/21 i z 9 lutego 2023 r., III OZ 40/23. W orzeczeniach tych słusznie wskazano, że celem ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest uchronienie wnioskodawcy przed określonymi w tym przepisie negatywnymi skutkami wykonania decyzji do czasu zakończenia kontroli sądowoadministracyjnej, jednak należy uwzględnić, że podejmując decyzję w sprawie zastosowania bądź odmowy zastosowania ochrony tymczasowej sąd administracyjny powinien wziąć pod uwagę nie tylko interes prawny skarżącego, czy interes publiczny, ale także interesy prawne i stanowiska innych stron i uczestników postępowania. Jak trafnie przyjął NSA, ryzyko związane z możliwością utrzymywania stanu bezprawnego przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania zasadniczo przemawia przeciwko zastosowaniu ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

W judykaturze wskazuje się ponadto, że instytucja ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym pozwala na uwzględnienie także interesu publicznego i innych wartości prawnie chronionych. Za postanowieniem NSA z 18 lipca 2023 r., III OZ 331/23, LEX nr 3591088, można bowiem uznać, że "Sąd (...) rozpoznając wniosek (wnioski) powinien brać pod uwagę następstwa wykonania decyzji nie tylko w kontekście sytuacji strony skarżącej, lecz również uwzględnić szeroko rozumiany interes publiczny oraz interes innych stron postępowania. Może być bowiem tak, że interes wnioskodawcy w czasowym odroczeniu skutków wykonania zaskarżonego aktu koliduje z innymi wartościami zasługującymi na ochronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2023 r., sygn. akt III OZ 101/23, LEX nr 3509225)".

Z powyższego wynika, że sądowi administracyjnemu orzekającemu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. przysługuje pewien zakres luzu decyzyjnego, pozwalający na realizację powierzonych mu kompetencji w sposób umożliwiający uwzględnienie nie tylko interesów skarżącego, lecz także ważenie interesów wszystkich stron i uczestników postępowania, jak i innych wartości prawnie chronionych.

Odnosząc te rozważania do okoliczności sprawy należy stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie wywoła dla skarżącej znacznej szkody ani nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków. Powołane w zażaleniu argumenty związane z koniecznością utrwalania zdarzeń mających miejsce poza nieruchomością skarżącej nie mogą zostać wzięte pod uwagę. Zaprzestanie przetwarzania danych i nakaz usunięcia danych osobowych uczestniczki z dotychczas utrwalonych nagrań są standardowymi, a nie nadzwyczajnymi konsekwencjami wykonania decyzji. Powołane przez skarżącą prawo do własności oraz prawo do ochrony mienia nie są naruszone przez nakaz usunięcia danych osobowych innej osoby. Skarżąca niewątpliwie pozostaje podmiotem przysługującego jej prawa własności i może dochodzić ochrony swoich praw na gruncie choćby przepisów prawa cywilnego. Z kolei w razie zawiadomienia o możliwości popełnienia wykroczenia przez osoby trzecie, organy Policji korzystają z oddzielnej podstawy prawnej do przetwarzania danych osobowych osób mogących uczestniczyć w zdarzeniu. Podsumowując, utrwalanie danych osobowych podmiotów trzecich, znajdujących się poza nieruchomością skarżącej, nie może być argumentem uzasadniającym udzielenie ochrony tymczasowej. Nagranie z monitoringu nie jest wyłącznym dowodem, bez którego prawo skarżącej byłoby niemożliwe do realizacji.

Należy jednocześnie mieć na uwadze przysługujące osobom trzecim prawo do ochrony danych osobowych. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozostawałoby w kolizji z prawnie chronionymi wartościami uczestniczki postępowania, której interes i prawo do ochrony danych osobowych muszą być wzięte pod uwagę na równi z interesem skarżącej.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.