Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Przemysław Iżycki po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 października 2025 r. sygn. akt II SAB/Go 113/25 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 22 października 2025 r. sygn. akt II SAB/Go 113/25, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zobowiązał Burmistrza [...] do załatwienia wniosku skarżącego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] z dnia 10 lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku (pkt I), stwierdził, że Burmistrz [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II), w pozostałym zakresie skargę oddalił (pkt III), a także zasądził od Burmistrza [...] na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 100 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt IV).

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z dnia 10 lipca 2025 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (dalej: "wnioskodawca", skarżący", "Stowarzyszenie") zwróciło się do Burmistrza [...] (dalej: "organ") o udostępnienie, na podany adres e-mail, informacji publicznej w zakresie:

I. Rządowego Funduszu Polski Ład: Programu Inwestycji Strategicznych Przekazania przez przekazanie informacji dotyczących wszystkich inwestycji na terenie Miasta i Gminy [...], które: zostały sfinansowane w całości lub w części z Rządowego Funduszu Polski Ład, lub w przypadku których przyznano środki, lecz realizacja jeszcze nie została rozpoczęta lub zakończona. W szczególności do podania następujących danych dla każdej inwestycji, tj. 1. Nazwa inwestycji wraz z krótkim opisem przedmiotu inwestycji. 2. Rok przyznania dofinansowania oraz rok (planowanego) rozpoczęcia realizacji, 3. Wysokość przyznanego dofinansowania, 4. Całkowity koszt inwestycji, 5. Status realizacji (zakończona/w trakcie/oczekująca na realizację/zaniechana), 6. Wykonawca lub wskazanie jednostki odpowiedzialnej za realizację.

II. Inwestycji współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej przez przekazanie informacji dotyczących wszystkich inwestycji realizowanych na terenie Miasta i Gminy [...] w latach 2020-2025, które: były finansowane w całości lub w części ze środków Unii Europejskiej, lub w przypadku których środki unijne zostały już przyznane lub zakontraktowane, niezależnie od etapu ich realizacji.

W szczególności do podania dla każdej inwestycji: 1. Nazwy inwestycji oraz zakresu rzeczowego, 2. Źródła finansowania (np. program operacyjny, fundusz, instrument, projekt UE), 3. Wysokości przyznanych środków UE, 4. Całkowitej wartości projektu, 5. Roku złożenia wniosku oraz roku przyznania środków,

6. Statusu realizacji (realizowana/zakończona/planowana/ wstrzymana),

7. Wskazania jednostki realizującej oraz ewentualnych partnerów projektu.

Burmistrz [...], działając na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwanej dalej: "u.d.i.p.") wezwał Stowarzyszenie do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez przekazanie wniosku w formie papierowej z podpisem własnoręcznym lub elektronicznej opatrzonej podpisem elektronicznym, zaufanym lub podpisem osobistym, a także oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem odpisów dokumentów potwierdzających umocowanie do reprezentowania strony wykazujących, iż osoba podpisująca wniosek była do tego uprawniona w chwili dokonywania czynności, albo przez podpisanie wniosku przez osobę (osoby) do tego uprawnioną – w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Pismem z dnia 4 sierpnia 2025 r. Burmistrz [...] na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., zwanej dalej: "k.p.a.") zawiadomił Stowarzyszenie o pozostawieniu wniosku z dnia 10 lipca 2025 r. bez rozpoznania, albowiem w ocenie organu braki wniosku nie zostały uzupełnione w wymagany sposób.

Pismem z dnia 1 sierpnia 2025 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości.

W piśmie z dnia 27 sierpnia 2025 r. Stowarzyszenie złożyło wniosek o wymierzenie organowi grzywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że niesporne w kontrolowanej sprawie było, że Burmistrz [...] jako organ władzy publicznej (art. 163 i nast. Konstytucji) jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a żądane przez skarżące Stowarzyszenie informacje - jako odnoszące się do majątku jednostki - stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.

Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, że pismo organu z dnia 10 lipca 2025 r. nie świadczy o tym, że organ dokonał analizy i uzewnętrznił zamiar wydania decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej np. z uwagi na przyjęcie stanowiska, że żądana informacja jest informacją przetworzoną w związku z czym żąda wykazania interesu publicznego od wnioskodawcy. Należy podkreślić, że organ nie wezwał Stowarzyszenia do wykazania zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., iż pozyskanie żądanych danych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (zob. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2016 r., I OSK 873/15, CBOSA). Zważyć również trzeba, że organ nie wskazał w wezwaniu, że zamierza wydać decyzję w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej np. w związku z nadużyciem - w jego ocenie - przez stronę skarżącą prawa do informacji publicznej. Nie uzasadnia odmiennego wniosku zawarte w wezwaniu organu lakoniczne stwierdzenie odnośnie "podania danych osobowego dla dokonania skutecznego doręczenia w przypadku konieczności wydania decyzji".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim stwierdził, że stanowisko organu co do danych adresowych Stowarzyszenia, o których podanie zwrócił się organ do strony skarżącej w wezwaniu z dnia 10 lipca 2025 r., za nieuprawnione. Po pierwsze należy zwrócić uwagę, iż w tym zakresie w istocie organ nie wezwał strony skarżącej w piśmie z dnia 10 lipca 2025 r. do usunięcia braków formalnych wniosku z 10 lipca 2025 r. w trybie art. 64 § 2 k.p.a., gdyż nie podano podstawy prawnej w tym względzie, ani też nie sformułowano wezwania do usunięcia braku formalnego, jak również nie wskazano na konsekwencje tj. nie pouczono strony skarżącej, że nieusunięcie tego braku skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Sąd uznał, iż także w powyższym zakresie pozostawienie wniosku strony skarżącej bez rozpoznania, ze wskazaniem na ww. argumentację, pozbawione było podstaw prawnych. Na marginesie jedynie Sąd zwrócił uwagę, iż mając na uwadze liczną korespondencje jaką organ prowadzi ze Stowarzyszeniem, na co wskazuje treść akt administracyjnych w niniejszej sprawie (a także w innych sprawach, których jest kilkadziesiąt w tutejszym sądzie), można domniemywać, iż znany jest organowi adres Stowarzyszenia, na który można kierować korespondencję, co jedynie dodatkowo przemawia za uznaniem pozostawienia wniosku bez rozpoznania za pozbawione podstaw.

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał za wadliwe działanie organu w postaci wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a w konsekwencji pozostawienie wniosku bez rozpoznania pozbawione było podstaw prawnych. Organ nie rozpoznał w sposób prawidłowy w świetle przepisów u.d.i.p. złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ nie udostępnił w ustawowym terminie żądanej informacji publicznej, nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w termie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., nie przedłużył też terminu do wydania decyzji na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W konsekwencji Sąd stwierdził, że Burmistrz [...] pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej z dnia 10 lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie Sądu organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Burmistrz [...], zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."):

1) rażące naruszenie przepisu prawa procesowego i materialnego, tj. art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., mające istotny wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia, poprzez ich błędną wykładnię, jak i zastosowanie, polegającą na wadliwym przyjęciu, iż niewskazanie przez wnioskodawcę przesłanki istotności udzielania informacji dla interesu publicznego, pomimo bierności wnioskodawcy, nie daje organowi podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, lecz czyni koniecznym wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie zwalniając tym samym organu od załatwienia sprawy, podczas gdy podmiot zobowiązany na gruncie u.d.i.p. (w sprawie niniejszej - organ) zmierza do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej obowiązany jest do stosowania przepisów k.p.a., w tym zobowiązany jest do zbadania czy żądanie wnioskodawcy czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych (art. 63 § 2 k.p.a. in fine), stąd też totalna bierność wnioskodawcy w zakresie wezwania organu stanowi o możliwości pozostawienia wniosku bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a., co jawi się, jako bezsporne, z uwagi na obowiązek stosowania przepisów k.p.a. w tymże zakresie;

2) rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 63 k.p.a., mające istotny wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w wyniku błędnie dokonanej uprzednio subsumpcji, podczas gdy z istoty sprawy, a przede wszystkim właściwego zastosowania instytucji z art. 64 § 2 k.p.a., wobec konieczności stosowania przepisów k.p.a., mając na względzie zamiar wydania decyzji odmownej przez organ, nie zachodziła podstawa do stwierdzenia bezczynności Burmistrza [...] oraz zobowiązania skarżącego kasacyjnie do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku, wraz z aktami sprawy;

3) rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 1 i 2 k.p.a. mające istotny wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w wyniku błędnie dokonanej uprzednio subsumpcji, podczas gdy z istoty sprawy, a przede wszystkim właściwego zastosowania instytucji z art. 64 § 2 k.p.a., wobec konieczności stosowania przepisów k.p.a., mając na względzie zamiar wydania decyzji odmownej przez organ, nie zachodziła podstawa do stwierdzenia bezczynności Burmistrza [...], kwestionując zarazem prawidłowość postępowania organu w zakresie przesłania do strony wezwania na adres e-mail podany uprzednio przez stronę (strona wskazała, iż jest to preferowana forma komunikacji; z tego adresu e-mail wpłynął również wniosek), powołując się jednocześnie na konieczność odwołania się przez organ do domniemania faktycznego (?) w zakresie adresu Stowarzyszenia, na który można kierować korespondencję, mając na względzie fakt, iż wnioskodawca nie ma obowiązku posiadania stałego (fizycznego) adresu korespondencyjnego, a organ ma obowiązek dokonać ustalenia właściwego adresu, a nie opierać się na domniemaniu, które nie ma żadnego oparcia ustawowego - w zakresie doręczeń - na gruncie polskiego porządku prawnego, stąd też ustawodawca skonstruował normę, której literalne, jak i funkcjonalne brzmienie zawiera się w art. 64 § 1 w zw. z art. 64 § 2 k.p.a.;

4) rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1a p.p.s.a., mające istotny wpływ na treść skarżonego wyroku, poprzez nieodniesienie się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów podniesionych na łamach odpowiedzi na skargę, podczas gdy obowiązkiem Sądu jest konieczność odniesienia się do wszystkich stanowisk stron, jak i kwestii prawnych wynikających z tychże wyjaśnień, czy też oświadczeń podniesionych (zgłoszonych) przez skarżącego kasacyjnie na łamach stanowiska procesowego w formie odpowiedzi na skargę, czego Sądu I instancji nie dokonał, a co uzasadnia eliminację zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego.

Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał zaskarżony wyrok, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie. Jednocześnie, z uwagi na fakt, iż podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim na zasadzie art. 179a p.p.s.a.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] wniosło o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Istota stanowiska prawnego wyrażonego przez jej autora sprowadza się do założenia, iż brak wskazania przez wnioskodawcę przesłanki uregulowanej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w postaci szczególnej istotności dla interesu publicznego uprawniał organ do zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. i pozostawienia wniosku dostępowego bez rozpoznania (zarzuty 1-2). Zarzut 3 dotyczy prawidłowości postępowania organu w zakresie skierowania wezwania o uzupełnienie braków formalnych wniosku przez podanie adresu siedziby Stowarzyszenia na adres mailowy bez wskazania podstawy prawnej wezwania, bez sformułowania żądania uzupełnienia braków formalnych oraz bez pouczenia o skutkach prawnych niewykonania zobowiązania. Zarzut 4 dotyczy odrębnego problemu odnoszącego się do poprawności uzasadnienia pisemnego zaskarżonego wyroku.

Zarzuty 1-3 zostaną rozpoznane łącznie. Zarzuty te są nieuzasadnione.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera autonomicznie uregulowany sposób procedowania w przypadku żądania udostępnienia informacji publicznej, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego do tego postępowa stosuje się jedynie w przypadkach wskazanych w tej ustawie. Rozwiązania prawne Kodeksu postępowania administracyjnego w tym postępowaniu znajdują odpowiednie zastosowanie zatem jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji, co wynika wprost z art. 16 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (por. np. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 2433/18; wyrok NSA z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 4287/18; wyrok NSA z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt I OSK 525/18 - dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym w drodze zastosowania rozumowania a contrario należy przyjąć, że ustawa o dostępie do informacji publicznej, odsyłając do przepisów tego Kodeksu jedynie w tym zakresie, wyłącza jego stosowanie do faz poprzedzających wydanie decyzji oraz do innych sposobów rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej niż wydanie decyzji odmownej.

Zastosowanie tej ogólnej reguły postępowania ma takie konsekwencję, że m.in. terminy rozpoznania wniosku dostępowego określone w art. 13 u.d.i.p. obowiązują w każdej sytuacji, również wtedy, gdy w toku procedowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ dojdzie do przekonania, że żądanie dotyczy informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Organ kwalifikując żądaną informację jako informację przetworzoną, o swojej ocenie powinien powiadomić stronę wnioskującą, tak aby miała możliwość wykazania w zakreślonym przez podmiot zobowiązany terminie, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Po upływie wyznaczonego terminu, nawet w sytuacji milczenia strony, organ, dla zrealizowania obowiązków wynikających z u.d.i.p., powinien albo udostępnić wnioskowaną informację albo wydać decyzję odmowną, wykazując w niej brak przesłanki przewidzianej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W tym zakresie w kontrolowanej sprawie organ prawidłowo poinformował stronę, iż kwalifikuje żądaną informację jako przetworzoną, do czego był uprawniony, lecz błędnie przyjął, że nie wskazanie przez stronę szczególnej istotności dla interesu publicznego stanowi brak formalny wniosku dostępowego i w tym zakresie zastosował przepisy k.p.a., do czego zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. był nieuprawniony. Brak formalny pisma inicjującego postępowanie w rozumieniu przepisów art. 64 § 1 i 2 k.p.a. to niewskazanie adresu wnoszącego lub inne braki w zakresie wymaganej prawem treści pisma skutkujące niemożnością nadania mu dalszego biegu. Braki formalne uniemożliwiają zatem poznanie osoby wnioskodawcy lub stanowiska wnioskodawcy. Z kolei interes, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest interesem, który przesądza o ocenie merytorycznej wniosku dostępowego, a więc o sposobie jego załatwienia. Oznacza to, że interes z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie może być traktowany jako brak formalny wniosku, a do jego uzupełnienia nie znajduje zastosowania przepis art. 64 § 2 k.p.a. Prawidłowy tok postępowania wynikający z przepisów u.d.i.p. nakazywał organowi wydanie w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. decyzji odmownej, jeśli doszedłby on do przekonania, że strona nie wskazała interesu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Podobny pogląd prawny wyrażony został przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 2024 r., sygn. III OSK 1408/22, w uzasadnieniu którego wskazano, że "Wykazanie (lub brak wykazania) szczególnej istotności wnioskowanej informacji publicznej dla interesu publicznego nie ma znaczenia dla dopuszczalności procedowania w sprawie, lecz dla oceny dopuszczalnego zakresu udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, a zatem dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Zatem bierność wnioskodawcy we wskazaniu okoliczności, które potwierdziłyby istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu takiej informacji, może być uzasadnioną podstawą do wykazania przez organ braku takiego interesu tylko w drodze decyzji. Podnoszona przez skarżącą kasacyjnie kwestia wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego może być dopiero przedmiotem oceny sądu kontrolującego zgodność decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.". Stanowisko to podziela Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie.

Zgodzić się należy z Sądem I instancji, iż stwierdzenie przez organ w toku postępowania, iż nie dysponuje adresem siedziby Stowarzyszenia, które skierowało wniosek dostępowy, obligowało organ do konsekwentnego stosowania przepisów k.p.a. Jeśli organ zamierzał skorzystać z instytucji przewidzianej w art. 64 § 1 k.p.a., to musiał po jednoznacznym ustaleniu, że nie ma możliwości ustalenia adresu Stowarzyszenia na podstawie posiadanych danych, stosować przepisy k.p.a. konsekwentnie. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych pisma winno było wskazywać swoją podstawę formalnoprawną określoną w przepisie art. 64 § 2 k.p.a., zawierać wyraźnie sformułowane żądanie usunięcia skonkretyzowanego braku formalnego oraz pouczenie o skutkach prawnych jego niewykonania w zakreślonym terminie. Winno ono być sporządzone w danej sprawie. Niedopuszczalne było więc skonstruowanie jednego wezwania obejmującego wiele spraw. Brak dopełnienia tych wymogów uprawniał sąd pierwszej instancji do odmowy potraktowania tego pisma jako wywołującego skutki prawne, o których mowa w art. 64 § 1 i 2 k.p.a.

W związku z tym, że nie została wydana decyzja administracyjna, a organ bez podstawy kompetencyjnej zastosował przepis art. 64 § 2 k.p.a. słusznie Sąd I instancji uznał, że organ pozostaje w bezczynności. Z tych względów zarzuty 1-3 są nieuzasadnione.

Także zarzut 4. jest nieuzasadniony. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09; z dnia 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13, publik. CBOSA). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie doszło do naruszenia prawa wskazanego szczegółowo w pisemnym uzasadnieniu i jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił motywy prawne podjętego rozstrzygnięcia. Sąd ten nie ma obowiązku szczegółowego odnoszenia się do każdego zarzutu wyrażonego w stanowiskach stron. Jego obowiązkiem jest rozpoznanie istoty sprawy, co bez wątpienia Sąd pierwszej instancji uczynił Polemika z ustaleniami Sądu pierwszej instancji i oceną prawną dokonaną przez Sąd nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia powołanego przepisu. Tym samym zarzut w zakresie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać za niezasadny.

Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.