Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.), Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski, sędzia NSA Małgorzata Stahl, , Protokolant : starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Towarzystwa A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1035/12 w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wyrokiem z 28 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. Spółki z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "skarżąca spółka" bądź "inwestor") oraz Towarzystwa A. z siedzibą w W. (dalej jako "skarżące stowarzyszenie") uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z [...] marca 2012 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że inwestor wniósł o określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia "Budowa parku elektrowni wiatrowych [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą o łącznej mocy 34 MW, składającą się z 17 turbin wiatrowych o mocy 2,0 MW każda, o maksymalnej wysokości 140 m n.p.t. wraz z przyłączem" w zakresie budowy 13 turbin o łącznej mocy 26 MW.

Postanowieniem z [...] lutego 2011 r. Burmistrz Gminy i Miasta Wyszogród uznał za konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Postanowieniem z [...] sierpnia 2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie uzgodnił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia. Następnie postanowieniem z [...] sierpnia 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Płocku zaopiniował pozytywnie środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia.

Decyzją z [...] grudnia 2011 r. Burmistrz Gminy i Miasta Wyszogród określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosło skarżące stowarzyszenie. Zarzuciło naruszenie obowiązku informowania stron postępowania, w szczególności przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm. – dalej jako "ustawa środowiskowa").

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi.

Zdaniem organu odwoławczego, Burmistrz Gminy i Miasta Wyszogród naruszył art. 33 ust. 1 ustawy środowiskowej. W aktach sprawy znajdują się pisemne zawiadomienia o poszczególnych etapach postępowania przed organem I instancji, ale nie można uznać, że wymagania nałożone na organ w art. 33 ust. 1 oraz art. 3 pkt 11 ustawy środowiskowej zostały spełnione. W aktach sprawy brak jest bowiem poświadczonych prawidłowo przez organ wyciągów z Biuletynu Informacji Publicznego oraz ogłoszenia informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, tj. w danych sołectwach potwierdzonych np. fotografią, czy oświadczeniem pisemnym np. sołtysa. W postępowaniu doszło zatem do naruszenia zasady ogólnej postępowania administracyjnego, tj. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.

Ponadto organ odwoławczy zarzucił, że zawiadomienie z 3 grudnia 2010 r. o wszczęciu postępowania zawiera wadliwą datę wszczęcia postępowania. Burmistrz Gminy i Miasta Wyszogród uchybił ustawowemu terminowi do wydania postanowienia o którym mowa w art. 63 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej.

Organ odwoławczy wskazał także, że postanowienie z [...] marca 2011 r. w sprawie zawieszenia postępowania o wydanie decyzji środowiskowej do czasu przedłożenia przez inwestora raportu, zawiera nieprawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku podzieliło zarzut naruszenia art. 37 pkt 2, art. 75 ust. 4, art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a/, b/, art. 82 ust. 2 pkt 2 i 3, art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a/ i b/ ustawy środowiskowej. Ponadto podniosło, że organ I instancji w trakcie ponownie prowadzonego postępowania powinien dopełnić obowiązków wynikających z ustawy środowiskowej, tj. podać wyniki społecznej konsultacji do publicznej wiadomości, zająć stanowisko odnośnie wniesionych uwag ze strony stron i społeczeństwa, precyzyjnie zakreślić obszar realizacji inwestycji i dokonać ewentualnych porozumień z organem, na którego obszarze właściwości przedsięwzięcie będzie realizowane, określić warunki infrastruktury towarzyszącej inwestycji, dokonać analizy czy inwestycja będzie oddziaływać na ustanowiony w gminie Wyszogród obszar chroniony, dopełnić procedury zapoznania z pełnym raportem społeczeństwa. Ponadto w sentencji decyzji organ I instancji powinien uwzględnić dokonane przez inwestora zmiany zakresu inwestycji.

Zdaniem organu odwoławczego, na uwzględnienie zasługiwały także zarzuty dotyczące przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko z naruszeniem art. 62 ust. 1 lit. b/, c/, d/, e/ oraz art. 80 ust. 1 pkt 1, 2, 3 ustawy środowiskowej. Uwzględnił również zarzuty odwołania dotyczące postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z [...] sierpnia 2011 r. Organ odwoławczy wskazał, że w trakcie ponownego uzgodnienia organ uzgadniający powinien dokonać oceny potencjalnych typów oddziaływań, odnieść się do dokumentu dotyczącego oddziaływania elektrowni wiatrowych na nietoperze.

Skargi na powyższą decyzję wnieśli inwestor oraz skarżące stowarzyszenie.

Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd I instancji wskazał, że organ nie wykazał w sposób dostateczny, że w sprawie wystąpiły ustawowe przesłanki upoważniające organ odwoławczy do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd I instancji wyjaśnił, że organ odwoławczy nie ocenił wagi podniesionych w decyzji naruszeń, nie wykazując, że następstwem ich wystąpienia jest niewyjaśnienie sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy nie wykazał również, że uzupełnienie braków w wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, nie było możliwe w trybie uregulowanym w art. 136 k.p.a.

Sąd I instancji nie podzielił stanowiska organu odwoławczego, zgodnie z którym istotnym uchybieniem procesowym jest niezałączenie do akt sprawy poświadczonych za zgodność z oryginałem wydruków z Biuletynu Informacji Publicznej.

Sąd podziela stanowisko skarżących, że wymagało ustalenia, czy organ I instancji dochował obowiązków wynikających z konieczności zapewnienia udziału w tym postępowaniu społeczeństwa oraz czy dochował obowiązków wynikających z konieczności zapewnienia udziału w tym postępowaniu jego stronom. Ewentualne naruszenie przez organ I instancji obowiązków wynikających z art. 3 pkt 11 oraz art. 33 ust. 1 ustawy o środowiskowej, a zatem obowiązków związanych z udziałem w postępowaniu społeczeństwa nie można utożsamiać z naruszeniem obowiązku zapewnienia udziału w postępowaniu stronom tego postępowania. Sąd I instancji podkreślił, że organ I instancji nie naruszył obowiązku dokonania stosownych zawiadomień i doręczeń, a więc nie naruszył art. 49 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej. Skoro dokonano stosownych obwieszczeń w siedzibie Urzędu Gminy i Miasta Wyszogród oraz w Biuletynie Informacji Publicznej, to wynikający z art. 49 k.p.a. obowiązek dokonania zawiadomienia przez obwieszczenie został wykonany.

Ponadto Sąd I instancji podkreślił, że brak jest podstaw do rygorystycznego przyjmowania, że wykonanie obowiązku ogłaszania informacji w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia musi obligatoryjnie obejmować dokonywanie ogłoszeń bezpośrednio w sołectwach, na terenie których ma powstać planowana inwestycja, wobec braku wyraźnego zastrzeżenia w art. 3 pkt 11 ustawy środowiskowej w tym zakresie.

Sąd I instancji podkreślił także, że uchybienia procesowe wskazane przez organ odwoławczy nie zostały przez organ ocenione pod kątem ich wpływu na wynik sprawy.

Ponadto Sąd I instancji podkreślił, że organ odwoławczy ograniczył się do stwierdzenia wadliwości postanowienia uzgadniającego Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie. Ocena w tym zakresie jest lakoniczna i niewyczerpująca, w tym w szczególności organ odwoławczy nie wykazał związku pomiędzy wadliwością postanowienia a wadliwością decyzji. W ocenie Sądu I instancji, Kolegium nieprawidłowo uznało, że na skutek uchylenia decyzji organu I instancji konieczne jest dokonanie ponownego uzgodnienia. Zdaniem Sądu I instancji, organ odwoławczy, rozpatrując odwołanie od decyzji organu I instancji powinien również, na podstawie art. 138 w związku z art. 142 k.p.a., jednoznacznie orzec o bycie prawnym postanowienia uzgadniającego, wydanego na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej. Orzeczenie w tej kwestii powinno stanowić cześć rozstrzygnięcia decyzji organu odwoławczego.

Ponadto Sąd I instancji powołując się na poglądy doktryny wskazał, że organ odwoławczy miał obowiązek dokonać oceny opinii sanitarnej jako dowodu w sprawie, lecz nie zachodziła konieczność odrębnego orzekania w zakresie jej bytu prawnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło skarżące stowarzyszenie.

Zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.") przez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję z 30 marca 2012 r. jako wydaną z naruszeniem przepisu art. 138 § 2 k.p.a., w zakresie w jakim decyzja ta uchylała decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Wyszogród z powodu naruszenia niżej wymienionych przepisów w postępowaniu przed organem I instancji, co doprowadzi w konsekwencji do akceptacji naruszenia tych przepisów, a ponadto naruszenia przepisu art. 6, 7, 9, 10 i 15 k.p.a. Stowarzyszenie wskazało naruszenie następujących przepisów w postępowaniu przed organem I instancji.

Po pierwsze, art. 3 ust. 1 pkt 11, art. 4, art. 33 ust. 1, art. 37 pkt 2, art. 65 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt 3, art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a/ oraz art. 85 ust. 3 ustawy środowiskowej, ze względu na brak uchybień w tym zakresie, a także ze względu na brak wykazania, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ocenie stowarzyszenia, naruszenie praw społeczeństwa do udziału w postępowaniu ma oczywisty i decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ społeczeństwo poinformowane o przedmiocie i przebiegu sprawy nieprawidłowo lub w sposób niepełny nie ma możliwości wzięcia udziału w postępowaniu, zgłaszania stosownych uwag i wniosków. Ponadto, jeśli wnioski zgłaszane przez społeczeństwo i strony nie są omawiane, to faktycznie społeczeństwo jest pozbawione jakiegokolwiek wpływu na toczące się postępowanie, którego jednym z podstawowych założeń jest pełna informacja i udział społeczeństwa.

Po drugie, art. 75 ust. 4 ustawy środowiskowej, przez wydanie decyzji I instancji bez wymaganego porozumienia z wójtem Gminy Nowa Wieś (na terenie której inwestycja będzie częściowo realizowana w miejscowościach: Lasocin, Główczyn i Orszymwo). Analiza przebiegu postępowania przed organem I instancji nie daje odpowiedzi na pytanie, czy a jeżeli tak to w jaki sposób porozumienia te następowały.

Po trzecie, art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. b/, c/, d/, e/, art. 62 ust. 2, art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a/, b/, art. 82 ust. 2 pkt 2, 3, art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b/ ustawy środowiskowej, ze względu na brak wykazania, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zdaniem stowarzyszenia, nie może budzić wątpliwości, że przeprowadzenie postępowania w sposób niepełny i pominięcie znaczących jego elementów (w tym kwestii nieprawidłowego oznaczenia miejsca realizacji przedsięwzięcia, brak wzięcia pod uwagę ustaleń raportu o oddziaływaniu na środowisko, nieuzasadniona modyfikacja warunku określonego w postanowieniu regionalnego dyrektora ochrony środowiska) ma znaczący wpływ na wynik sprawy a błędy te w żadnym razie nie mogą zostać naprawione w postępowaniu przed organem II instancji.

Po czwarte, art. 105 § 1 k.p.a., bowiem organ I instancji nie umorzył postępowania w zakresie 4 siłowni, od realizacji których wnioskodawca odstąpił na etapie postępowania w I instancji. W ocenie stowarzyszenia, oznacza to, że opinie i uzgodnienia przedłożone przez właściwe organy, a także dokumenty dołączone do wniosku stały się nieaktualne, ponieważ odnosiły się do 17, a nie do 13 siłowni.

Stowarzyszenie zarzuciło ponadto naruszenie art. 134 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., bowiem Sąd I instancji nie dotrzymał spoczywającego na nim obowiązku zbadania legalności zaskarżonej decyzji, także poza zakresem zarzutów podanych w skargach, w szczególności co do rażącego naruszenia przepisów przez postanowienie organu I instancji z [...] czerwca 2011 r., którym organ zamiast podjąć zawieszone postępowanie wznowił je na podstawie przepisu art. 149 k.p.a., zaś organ odwoławczy postanowienie to utrzymał w mocy.

Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz stowarzyszenia kosztów postępowania, w tym zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie chociaż nie wszystkie zarzuty kasacyjne są zasadne.

W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwanej "p.p.s.a.") – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Po pierwsze, należy podkreślić, że inwestor wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia pn. "Budowa parku elektrowni wiatrowych »[...]« wraz z infrastrukturą towarzyszącą o łącznej mocy 34 MW, składającą się z 17 turbin wiatrowych o mocy 2,0 MW każda, o maksymalnej wysokości 140 m n.p.t. wraz z przyłączem" w zakresie budowy 13 turbin o łącznej mocy 26 MW. Wynikało to z tego, że inwestor nowym wnioskiem z 1 czerwca 2011 r. zmienił swój pierwotny wniosek w tym zakresie i zrezygnował z budowy czterech turbin, oznaczonych numerami EW8, EW14, EW15 i EW17. Ponadto w dniu 4 lipca 2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie wezwał inwestora do uzupełnienia pierwotnego raportu o oddziaływaniu na środowisko danego przedsięwzięcia, który został podany do publicznej wiadomości zgodnie z dyspozycją art. 33 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 3 pkt 11 ustawy środowiskowej. Jest to bowiem obowiązek ustawowy w tym zakresie podmiotowym jak i przedmiotowym. Dlatego też nastąpiło z tej przyczyny istotne uzupełnienie raportu przez inwestora m.in. w zakresie ilości projektowanych turbin wiatrowych jak i w zakresie emisji hałasu emitowanego przez poszczególne siłownie wiatrowe w świetle prognozy wynikającej z map akustycznych. Oznacza to, że zmienił się istotnie zakres przedmiotowy raportu wynikający z projektowanej pierwotnie działalności 17 turbin wiatrowych o mocy 2.0 MW każda na rzecz budowy 13 turbn lecz o łącznej mocy 26 MW. Pomimo tego z naruszeniem dyspozycji art. 33 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy środowiskowej właściwy organ I instancji do wydania decyzji środowiskowej nie ponowił koniecznej w tym przypadku procedury udziału społeczeństwa o której stanowią art. 39–43 ustawy środowiskowej w związku z art. 37 pkt 2 ustawy środowiskowej. Ten ostatni przepis stanowi bowiem, że w uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oprócz wymagań wynikających z art. 107 k.p.a. właściwy organ musi także podać informacje o udziale społeczeństwa, a także w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. W tej sprawie to jednak nie nastąpiło, co stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 1 i art. 37 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy środowiskowej jak i art. 80 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a/ w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy p.p.s.a. Niezgodnie bowiem z dyspozycją art. 80 ust. 1 pkt 3 i art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a/ ustawy p.p.s.a. w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji środowiskowej nie zostały bowiem podane informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa w zakresie dotyczącym uzupełnionego raportu o oddziaływaniu tego zmienionego przedsięwzięcia na środowisko, ponieważ w ogóle właściwy organ do wydania decyzji środowiskowej nie przeprowadził tego postępowania z udziałem społeczeństwa.

Po drugie, z naruszeniem dyspozycji art. 7 k.p.a. w związku z art. 75 ust. 4 ustawy środowiskowej jednoznacznie nie ustalono czy przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy wydana w tej sprawie przez organ I instancji powinna być wydana w porozumieniu z Wójtem Gminy Mała Wieś co podnosi kolejny zarzut kasacyjny. Wynika to z tego, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji (s. 9) zawarto ustalenie, że stacja transformatorowa GPZ, do której ma być doprowadzony podziemnym kablem prąd z projektowanych obecnie 13 turbin wiatrowych ma się znajdować w sąsiedniej gminie Mała Wieś. Oznaczałoby to, że część w tym zakresie tego przedsięwzięcia, tj. odcinek kabla podziemnego SN 30 kW będzie wykonywany poza obszarem gminy Wyszogród, a więc w przyległej gminie Mała Wieś. Natomiast sąd administracyjny nie może samodzielnie prowadzić postępowania dowodowego, stąd wymagać to będzie jednoznacznego ustalenia tej okoliczności faktycznej pod kątem ewentualnego zastosowania art. 75 ust. 4 ustawy środowiskowej.

Po trzecie, zasadnie podniesiono w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy środowiskowej. Wynika to z tego, że w osnowie decyzji organu I instancji w pkt II brak jest odniesienia się do warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony m.in. zabytków.

Po czwarte, należy także podzielić zarzut kasacyjny, że Sąd I instancji naruszył art. 37 pkt 2 w związku z art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej, ponieważ organ I instancji w uzasadnieniu decyzji środowiskowej nie podał wyników społecznych konsultacji przeprowadzonych w siedzibie swojego organu w dniu 22 czerwca 2011 r., jak i także nie podał informacji w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę oraz w jakim zakresie zostały uwzględnione wszystkie wnioski i uwagi zgłoszone w procedurze udziału społeczeństwa.

Po piąte, zasadnie podniesiono w skardze kasacyjnej, że Sąd I instancji naruszył również art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. W tej sprawie prawidłowo bowiem organ odwoławczy orzekał na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy – tak jak w tej sprawie – może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, jeżeli ta decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, zaś konieczny dla wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ponadto w przedmiotowej sprawie zgodnie także z dyspozycją art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy przekazując sprawę wskazał jakie okoliczności trzeba wziąć pod uwagę przy ponownym jej rozpatrzeniu. Naruszenia w przedmiotowej sprawie przepisów postępowania były bowiem w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. także w związku z art. 15 k.p.a., czyli ewentualnego naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania gdyby zgodnie z dyspozycja art. 136 k.p.a. samodzielnie wszystkiej wyżej wymienione kwestie rozstrzygnął organ odwoławczy. Natomiast należy także ubocznie podnieść, że to organ I instancji będzie musiał ocenić konieczność ewentualnego ponownego zwrócenia się do organów uzgadniających i opiniujących projekt decyzji środowiskowej dla danego przedsięwzięcia.

Po szóste, chybiony jest natomiast zarzut kasacyjny dotyczący braku zastosowania przez organ I instancji art. 105 § 1 k.p.a. z powodu nie umorzenia postępowania w zakresie czterech turbin wiatrowych, od których realizacji odstąpił inwestor. Wynika to z tego, że inwestor może zmienić (zmodyfikować) wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej na etapie postępowania przed organem I instancji. Ponadto postanowienie uzgodnieniowe RDOŚ w Warszawie z [...] sierpnia 2011 r. jak i opinia PPIS w Płocku z [...] sierpnia 2011 r. oraz uzupełnienie raportu z 1 lipca 2011 r. uwzględniało już przecież zmieniony (zmodyfikowany) wniosek inwestora z 13 czerwca 2011 r. dotyczący budowy tylko 13 turbin, a nie 17 jak pierwotnie przewidywał wniosek inwestora oraz obecnie o łącznej mocy 26 MW.

Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

O odstąpieniu od kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.