Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 9 kwietnia 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. K. i J. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 stycznia 2026 r., sygn. akt II SA/Rz 1414/25 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie sądu z dnia 12 listopada 2025 r. w sprawie ze skargi K. K. i J. P. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 1 września 2025 r. nr OA.7722.1.4.2025 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić zażalenie. .

Postanowieniem z 20 stycznia 2026 r., II SA/Rz 1414/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Rzeszowie odrzucił zażalenie na postanowienie tegoż sądu z 12 listopada 2025 r. o odrzuceniu skargi K. K. i J. P. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie (PWINB) z 1 września 2025 r. nr OA.7722.1.4.2025, w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.

W uzasadnieniu swego postanowienia z 20 stycznia 2026 r. sąd pierwszej instancji wskazał, że WSA w Rzeszowie odrzucając postanowieniem z 12 listopada 2025 r. skargę K. K. i J. P., jego odpis doręczył stronom, w tym m. in. skarżącym. W terminie K. K. i J. P. złożyli zażalenie na opisane na wstępie postanowienie z 12 listopada 2025 r. Z uwagi na braki formalne i fiskalne środka zaskarżenia, zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału II WSA w Rzeszowie z 25 listopada 2025 r., żalący zostali wezwani do nadesłania 2 egzemplarzy odpisów zażalenia, podania numerów PESEL oraz do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwania zostały wysłane na wskazany w zażaleniu adres i odebrane przez skarżących 27 listopada 2025 r.

W dniu 2 grudnia 2025 r. skarżący uiścili wpis w kwocie 100 zł, nadesłali 1 egzemplarz odpisu zażalenia oraz podali numery PESEL.

Mając na uwadze powyższe, wobec nieprzedłożenia przez skarżących wymaganej liczby odpisów zażalenia, sąd wojewódzki, działając na podstawie art. 194 § 3 i art. 197 § 2 w zw. z art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm., Ppsa), zażalenie odrzucił.

Zażalenie na postanowienie o odrzuceniu zażalenia złożyli skarżący, podnosząc kwestie merytoryczne związane ze skargą. Żalący się uznają, że "sąd zrobił na nich haczyk" celowo odrzucając zażalenie, gdzie nie wysłali jednego egzemplarza. Powołują się na swój wiek, konieczność posłużenia się inna osobą celem wykonania kserokopii (sąsiadem), uważają, iż wykonać kserokopię mógł sąd lub sędzia rozpoznający sprawę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa (aktualny tekst jednol. Dz. U. 2026, poz. 143) wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Brakiem formalnym zażalenia jest niedołączenie do zażalenia wymaganych, zgodnie z art. 47 § 1 Ppsa, odpisów pisma (zażalenia) dla doręczenia ich stronom.

Zauważyć należy, że problem braku formalnego w postaci nieprzedłożenia odpisów wnoszonych do sądów administracyjnych pism procesowych był przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r., I OPS 13/13 (ONSAiwsa 2014, nr 3, poz. 39), na co trafnie zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji, a w której – koncentrując się na braku przedłożenia odpisów skargi w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym – stwierdzono, że: "niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 Ppsa, jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 Ppsa, uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd". Wskazana uchwała w swojej sentencji zawiera wykładnię art. 49 § 1 i art. 47 § 1 Ppsa, która znajduje zastosowanie także w rozpoznawanej sprawie, w myśl której nieprzedłożenie wymaganych przez art. 47 § 1 Ppsa odpisów wniesionego pisma jest brakiem istotnym, tj. takim, który uniemożliwia nadanie danemu pismu dalszego prawidłowego biegu. Niewykonanie wezwania sądowego skutkuje pozostawieniem pisma bez rozpoznania albo odrzuceniem środka zaskarżenia.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wnieśli zażalenie na postanowienie o odrzuceniu ich skargi, nie załączając m. in. wymaganej ilości odpisów zażalenia. Żalący się zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych poprzez nadesłanie dwóch odpisów zażalenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jego odrzucenia. Jak wynika z akt sprawy, wezwania zostały doręczone na adres wskazany w zażaleniu i odebrane osobiście przez nich w dniu 27 listopada 2025 r., co wynika ze zwrotnych poświadczeń odbioru pisma (k. 31 i 32 akt sądowych), w związku z czym termin do uzupełnienia stwierdzonych braków upływał 4 grudnia 2025 r. W terminie tym skarżący uiścili wpis od zażalenia, podali numery PESEL oraz nadesłali tylko 1 egzemplarz odpisu zażalenia, zamiast żądanych 2 odpisów zażalenia. Tym samym skarżący nie wykonali w pełni zarządzenia sądu. W tej sytuacji sąd wojewódzki zasadnie stwierdził, że wezwanie nie zostało wykonane, gdyż skarżący nie przesłali odpowiedniej ilości odpisów zażalenia w zakreślonym terminie i prawidłowo odrzucił ich zażalenie. Oczekiwanie, że to sąd lub sędzia sprawozdawca będą wykonywać brakujące egzemplarze odpisów (kopii) pism procesowych stron jest oczywiście nietrafne. To strona wnosząca pismo do sądu ma ustawowy obowiązek złożyć odpowiednią jego liczbę odpisów. Wezwanie sądu o potrzebną ilość egzemplarzy odpisów zażalenia było jednoznaczne, skarżący nie kwestionują przy tym skuteczności tego zarządzenia i jego doręczenia. Fakt braku wykonania zarządzenia sądu jest niesporny. Konsekwencją braku wykonania zarządzenia sądu było odrzucenie zażalenia, taki rygor był uprzednio skarżącym zakomunikowany.

Okoliczności związane z wiekiem stron, trudnościami komunikacyjnymi, koniecznością posłużenia się inną osobą w wykonaniu zarządzenia sądu, nie podważają prawidłowych ustaleń sądu pierwszej instancji. Mogłyby one stanowić co najwyżej asumpt do kierowania wniosku o przywrócenie terminu.

W świetle powyższych ustaleń Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu.