Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2462/17 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi G. z siedzibą w K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2462/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.), odrzucił skargę G. z siedzibą w K. (dalej jako skarżący) na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu.

Powodem odrzucenia skargi było nieuzupełnienie braku formalnego skargi oraz jego uzasadnienia wniesionych drogą elektroniczną i opatrzonych podpisem elektronicznym poprzez ich podpisanie w siedzibie Sądu lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi oraz złożenie odpisu dokumentu z którego wynikałoby upoważnienie do reprezentacji strony skarżącej pomimo uprzedniego wezwania do wykonania tych czynności w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (zarządzenie dnia 25 sierpnia 2017 r.). Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 10 października 2017 r. jednak termin do jego wykonania upłynął bezskutecznie. Z uwagi na fakt, że wniesionej skardze nie można było nadać dalszego biegu Sąd orzekł o odrzuceniu skargi i zwrocie uiszczonego wpisu sądowego.

Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu stwierdzono, że z dokumentacji jaka znajduje się w Towarzystwie wynika, iż w dniu 17 października zostały wysłane w jednej kopercie dokumenty, do których nadesłania Towarzystwo zostało wezwane w piśmie z dnia 25 września (zał.1) wraz z pismami w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2131/17 (zał.2). Prawdopodobnie całość korespondencji trafiła do Wydziału VII. Wskazano, ze powyższe okoliczności zostały opisane w odrębnym piśmie kierowanym do WSA wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Do zażalenia załączono:

• kopię pisma skarżącego z dnia 17 października 2017 r. dotyczącego wykonania wezwania Sądu w sprawie IV SA/Wa 2462/17 poprzez przesłanie podpisanego egzemplarza skargi, zrzutu ekranu potwierdzającego uiszczenie wpisu oraz wypis z KRS;

• kopię pisma skarżącego z dnia 17 października 2017 r. dotyczącego wykonania wezwania Sądu w sprawie VII SA/Wa 2131/17;

• wniosek o prawo pomocy PPPr.

W piśmie z dnia 18 grudnia 2017 r. Skarżący wskazał na okoliczności w jakich mogło dojść do zaginięcia jego pisma z 17 października 2018 r. dotyczącego uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie IV SA/Wa 2462/17. Wyraził swoje głębokie przekonanie, że dokumenty zostały wysłane do Sądu w terminie. Towarzystwo wielokrotnie przesyła dokumenty dotyczące różnych sygnatur w jednej przesyłce, co skutkuje znaczącymi oszczędnościami. Dokłada wszelkiej staranności na etapie kopertowania korespondencji. W jego ocenie doszło do nieporozumienia, niezawinionego przez Towarzystwo, skutkującego wydaniem postanowienia z 15 listopada (zaskarżone postanowienie).

W dniu 26 stycznia 2018 r. Sekretariat Wydziału VII WSA w Warszawie przekazał według właściwości do sprawy o sygn. akt IV SA/Wa 2462/17 pismo Skarżącego z dnia 17 października 2017 r. wraz z kserokopią koperty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Z akt sprawy wynika niewątpliwie, w szczególności z pisma Sekretariatu VII Wydziału WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2018 r. adresowanego do Wydziału IV tego sądu, że skarżący w dniu 17 października 2017 r. nadał na poczcie pismo zawierające uzupełnienie braków formalnych skargi wniesionej w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2462/17 do czego został zobowiązany wezwaniem Sądu z dnia 25 września 2017 r. Wskazuje na to kopia koperty dołączonej do akt sądowych VII SA/Wa 2131/17 - k. 53. Na kopercie tej, zawierającej uzupełnienie braków skargi wyraźnie wskazano dwie sygnatury spraw tj. IV SA/Wa 2462/17 oraz VII SA/Wa 2131/17 (lewy górny róg). Ponadto samo pismo z dnia 17 października 2017 r. wskazywało jednoznacznie sygnaturę IV SA/Wa 2462/17, której dotyczyło (k. 47), a jego treść oraz zawartość potwierdzała uzupełnienie braków formalnych skargi złożonej w tejże sprawie.

W tej sytuacji uznać należy za uzasadnione twierdzenie skarżącego, że braki formalne, do których został wezwany przez Sąd zostały uzupełnione w terminie tj. 17 października 2017 r. Odrzucenie skargi było nieuzasadnione.

Zdaniem NSA, w niniejszej sprawie skarżący nie może ponosić odpowiedzialności i negatywnych konsekwencji procesowych poprzez odrzucenie jego skargi bowiem dopełnił on uzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym do tego terminie. Okoliczność, że na etapie przyporządkowywania korespondencji do spraw np. w biurze podawczym Sądu zapewnie omyłkowo nie dostrzeżono, że przesyłka zawiera pisma do dwóch odrębnych spraw w różnych wydziałach nie może powodować uznania, że braki formalne skargi nie zostały przez Skarżącego uzupełnione w terminie.

Niewątpliwie w dniu wydania zaskarżonego postanowienia istniały okoliczności, o których Sąd I instancji nie mógł wiedzieć z uwagi na błędne przyporządkowanie korespondencji do spraw, które zaprzeczało ustaleniom, jakoby skarżący nie zastosował się do wezwania sądu. Dostępny na etapie rozpatrywania zażalenia przez NSA materiał z akt sprawy potwierdza jednak jednoznacznie, że braki formalne skargi ze sprawy IV SA/Wa 2462/17 zostały uzupełnione w terminie i nie było podstaw do zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.