Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1352/16 odrzucające skargę S. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie.

S. S. w dniu 29 września 2016 r. (data nadania przesyłki poleconej) wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stycznia 2016 r., [...] wydaną w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Tego samego dnia skarżący wniósł również skargę do organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Kwestionowana decyzja z dnia [...] stycznia 2016 r. została doręczona skarżącemu w dniu 15 lutego 2016 r. w trybie art. 44 K.p.a., po dwukrotnym awizowaniu przesyłki w dniach 1 i 9 lutego 2016 r.

Postanowieniem z dnia 30 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Wskutek braku zaskarżenia powyższego postanowienia, stało się ono prawomocne.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 10 lutego 2017 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), dalej: P.p.s.a., odrzucił skargę jako wniesioną po terminie. Sąd wskazał, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona ponad pół roku po upływie 30 – dniowego terminu do jej wniesienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył S. S.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 86 § 1 P.p.s.a. poprzez ich nieuzasadnione i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że skarżący wniósł skargę po upływie terminu do jej wniesienia, podczas gdy wniesienie skargi po upływie terminu do jej wniesienia nastąpiło bez winy skarżącego, na skutek jego usprawiedliwionej absencji, co powinno skutkować rozpoznaniem skargi przez Sąd. W uzasadnieniu zażalenia skarżący argumentował, że w przedmiotowej sprawie działał z należytą starannością i nie zawinił w niedochowaniu termu do wniesienia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie powyższego terminu Sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego została, jak wynika z akt administracyjnych, doręczona skarżącemu w dniu 15 lutego 2016 r. w trybie art. 44 K.p.a., po dwukrotnym awizowaniu przesyłki w dniach 1 i 9 lutego 2016 r. Termin do wniesienia skargi upływał zatem z dniem 16 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie słusznie zatem stwierdził, że skoro termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 16 marca 2016 r., to nadanie jej w urzędzie pocztowym w dniu 29 września 2016 r. nastąpiło niewątpliwie z uchybieniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. Zaznaczyć przy tym należy, że termin trzydziestodniowy przewidziany na wniesienie skargi jest terminem ustawowym, a tym samym nie może być on ani skrócony ani wydłużony. Strona może jedynie ubiegać się o przywrócenie takiego terminu. W niniejszej sprawie S. S. skorzystał z takiej możliwości i składając skargę, domagał się jednoczenie przywrócenia mu uchybionego terminu. Wniosek strony o przywrócenie terminu przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a. prawidłowo został w postępowaniu sądowoadministracyjnym rozpoznany w pierwszej kolejności i rozstrzygnięty odrębnym postanowieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1352/16 oddalił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Niezaskarżenie powyższego postanowienia w ustawowym terminie spowodowało, że stało się ono prawomocne. Z kolei prawomocna odmowa przywrócenia terminu do wniesienia skargi skutkowała tym, że Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie z dnia 10 lutego 2017 r., nie mógł po raz kolejny analizować przyczyn niedochowania przez stronę ustawowego terminu oraz nie mógł przystąpić do merytorycznego rozpoznania skargi, która w sposób oczywisty została wniesiona po upływie ustawowego terminu, a termin ten w prawem przewidziany sposób nie został przywrócony. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji miał obowiązek uwzględnić z urzędu upływ ustawowego terminu i z tej przyczyny odrzucić skargę.

Zakwestionowane postanowienie o odrzuceniu skargi wydane w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jest więc prawidłowe. Przy czym skarżący zarówno na etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji jak i na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o dokonaniu przez Sąd pierwszej instancji nieprawidłowych ustaleń co do terminu wniesienia skargi. Odnosząc się natomiast do argumentów podniesionych w zażaleniu, należy zauważyć, że wskazane przez skarżącego okoliczności mogą być brane pod uwagę jedynie w postępowaniu z wniosku o przywrócenie terminu. Postępowanie takie zostało już jednak w niniejszej sprawie prawomocnie zakończone odmową przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Tym samym za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 86 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż przepis ten w niniejszej sprawie nie miał w ogóle zastosowania.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.