W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie podatku od nieruchomości, A. M. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
We wniosku skarżący skoncentrował się na wysokiej kwocie orzeczonych wobec niego zobowiązań podatkowych za lata 2014-2017. Wskazał, że kwota ta przekracza [...] zł a jej zapłata może spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r poz. 1369 ze zm. – dalej: "ppsa"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem nie mającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy.
Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. post. NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. I OZ 1236/14, SIP LEX).
Dokonując oceny wniosku skarżącego w kontekście wskazanych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania decyzji stwierdzić należy, że zawarta w nim argumentacja jest bardzo lakoniczna i ogólnikowa. Uzasadnienie wniosku nie zawiera żadnych konkretnych informacji o sytuacji finansowej skarżącego, które uprawdopodabniałyby zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem skarżącego, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek, wskazujących na trudną sytuację finansową oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Stanowisko takie zostało wyrażone między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2012 r. (sygn. akt II FSK 404/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi bowiem, co do zasady, do nieodwracalnych skutków, ponieważ w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2010 r., sygn. akt I FZ 317/10). Zdaniem Sądu stwierdzenie we wniosku, że wykonanie decyzji doprowadzi do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, bez powołania się na konkretne okoliczności i bez przedłożenia jakichkolwiek dokumentów potwierdzających tą możliwość, nie uzasadnia jeszcze wstrzymania jej wykonania.
Podsumowując, mając do czynienia z tak sformułowanym wnioskiem nie można przyjąć, że zostały w sprawie spełnione przesłanki przewidziane art. 61 § 3 ppsa, uzasadniające zastosowanie wobec strony instytucji wstrzymania wykonania decyzji.
Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.
