Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia del. WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 18 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1695/22 w sprawie ze skargi H.S. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 1 czerwca 2022 r., nr DO.1.7614.401.2021.JS w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 grudnia 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1695/22 oddalił skargę H.S. (dalej: skarżąca) na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z 1 czerwca 2022 r., nr DO.1.7614.401.2021.JS, którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody Podlaskiego z 26 lipca 2021 r., znak WG-III.7533.4.1.2021.PL, stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę P. prawa własności nieruchomości położonej w obrębie [..], Gm. P., oznaczonej jako działki: nr [..] o pow. 0,0085 ha, nr [..], o pow. 0,0185 ha, nr [..] o pow. 0,0241 ha oraz nr [..] o pow. 0,0003 ha, zajętej pod drogę publiczną gminną nr [..].

W skardze kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, nie wnosząc o przeprowadzenie rozprawy.

Sądowi I instancji zarzucono:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 7b, art. 8, art. 75, art. 77, art. 78 § 1, art. 80, art, 84 i art. 107 § 3, art. 138 § 2 zd. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735, dalej: k.p.a.) przez niezastosowanie i w konsekwencji nieuchylenie zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy:

1. w decyzji kasatoryjnej z 16 grudnia 2020 r. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wskazał organom niższej instancji, w jakim zakresie materiał dowodowy ma zostać uzupełniony w części dotyczącej ustalenia przesłanki zajęcia nieruchomości, a organy przy wydawaniu kolejnych decyzji powyższych wskazań nie uwzględniły, co pozostaje w sprzeczności z art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a.;

2. obowiązek wyjaśniania wątpliwości dotyczących stanu faktycznego ciąży na organach administracji prowadzących postępowanie i to organy administracji zobowiązane są do zebrania całości materiału dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy istotne dla rozstrzygnięcia fakty są kwestionowane, a praktycznie całość dokumentacji niezbędnej do wydania rozstrzygnięcia znajduje się w zasobach innego organu zajmującego się ewidencją gruntów, co wynika wprost z treści art. 7, art. 7b i 77 § 1 k.p.a.;

3. procedura administracyjna nie zna dowodu z pisemnego oświadczenia osób trzecich, natomiast w art. 75 § 2 k.p.a. dopuszcza się możliwość złożenia oświadczenia jedynie przez stronę, gdy złoży ona stosowny wniosek, a przepisy prawa nie wymagają urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia, a ponadto niezbędnym warunkiem "mocy" takiego oświadczenia jest uprzednie pouczenie strony przez organ orzekający o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca (a przynajmniej fakt takiego pouczenia nie wynika z treści oświadczeń), a zatem oparcie rozstrzygnięć odnośnie zajęcia i odnośnie władania na oświadczeniach osób trzecich (np. geodety lub pracowników gminy) pozostaje w sprzeczności z art. 75 § 1 i 2 k.p.a.;

4. w celu ustalenia przebiegu drogi względem działek będących własnością skarżącej, a zwłaszcza w sytuacji jeśli przebieg tejże drogi musi zostać ustalony na dzień 31 grudnia 1998 r. w oparciu o szereg archiwalnych dokumentów geodezyjnych, konieczne jest zasięgnięcie opinii biegłego z zakresu geodezji, albowiem ustalenia w tym zakresie wymagają wiadomości specjalnych, wskutek czego w sprawie istnieje konieczność powołania biegłego;

5. ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego została przeprowadzona w sposób dowolny i sprzeczny z normami prawa procesowego oraz obowiązującymi regułami oceny i zasadami logicznego rozumowania, co przejawia się w szczególności w wadliwym uznaniu, że:

a) złożone przez geodetę M.Z. oświadczenie z 4 lutego 2021 r. wraz z wykonanym przez niego projektem podziału nieruchomości z 2014 r. stanowią jeden dokument, do którego zastosowanie ma art. 76 § 1 k.p.a., podczas gdy do zasobu geodezyjnego i kartograficznego złożony został jedynie projekt podziału, z którego treści nie wynika, którędy przebiegała droga 31 grudnia 1998 r., a w aktach nie ma dowodu potwierdzającego, że oświadczenie geodety w ogóle stanowiło część dokumentacji złożonej do ww. zasobów,

b) uchwała nr XVI/107/97 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Suwałkach z 11 listopada 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych (Dz. U. Województwa Suwalskiego Nr 23, poz. 111), jak również ustawa z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawę reformującą administrację publiczną (Dz. U. 1998, poz. 133, nr 872 z późn. zm.) stanowią dowód zajętości w dniu 31 grudnia 1998 r. nieruchomości będącej własnością skarżącej przez drogę podczas, gdy z treść tych aktów prawnych w żaden sposób nie wynika, którędy faktycznie przebiegała droga gminna oznaczona obecnie numerem [..] o przebiegu P.-P.,

c) mapa z projektem podziału sporządzona przez geodetę uprawnionego M.Z., przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 19 sierpnia 2014 r. pod nr [..], stanowi dowód tego, że działki nr [..], [..], [..] i [..] w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęte były przez drogę gminną, a moc dowodowa tego dokumentu nie może być kwestionowana w sytuacji, gdy dokument ten powinien podlegać takiej samej ocenie jak każdy inny, a z treści tejże mapy nie wynika przebieg drogi w grudniu 1998, zaś sama mapa została sporządzona 15 lat później, a ponadto niewiadomym jest jakie materiały z zasobów geodezyjnych posłużyły do sporządzenia tejże mapy,

d) mapa projektowa podziału sporządzona przez geodetę M.Z. w 2014 r. oraz złożone przez niego w 2021 r. oświadczenie jest operatem technicznym korzystającym z domniemania prawdziwości, podczas gdy dokumenty te nie wypełniają podstawowych warunków, jakie powinien spełniać operat techniczny, a przede wszystkim nie zawierają omówienia rezultatów przeprowadzonych prac geodezyjnych oraz wskazania zasobów ewidencyjnych, jakimi posługiwał się geodeta;

e) ustalenia organów obu instancji odnośnie zajęcia przedmiotowej nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną nie budzą wątpliwości, podczas gdy organy administracji powinny wyjaśnić, jakie przesłanki wywołują skutek w postaci bezkrytycznego uznania oświadczenia geodety M.Z. z 4 lutego 2021 r. za stwierdzające prawdę, a zwłaszcza w sytuacji, kiedy niewiadomym jest analiza jakiego rodzaju danych i gdzie zawartych stwarzała podstawę do złożenia tego rodzaju oświadczenia; okoliczności w tym zakresie nie wynikają z żadnej przedłożonej wcześniej dokumentacji geodezyjnej, a z kolei zasady logicznego rozumowania nakazują uznać, że bez wyjaśnienia owej kwestii niemożliwa jest weryfikacja prawdziwości złożonego oświadczenia;

6. polegające na zaniechaniu podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a przede wszystkim niepodejmowanie żadnej inicjatywy dowodowej zmierzającej do ustalenia stanu faktycznego na nieruchomościach w dniu 31 grudnia 1998 r., a także zaniechanie przeprowadzenia dowodów wskazanych w decyzji kasatoryjnej z 16 grudnia 2020 r. i w efekcie czynienie ustaleń w zakresie zajętości jedynie w oparciu o mapę podziału z 2014 r. oraz oświadczenie z 4 lutego 2021 r., przedłożone przez wnioskodawcę Urząd Gminy P. w sytuacji, gdy:

a) podstawowym dowodem mogącym potwierdzać zajętość danej nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. jest mapa sytuacyjna do celów prawnych sporządzona przez uprawnionego geodetę z adnotacją, iż przedstawia stan urządzenia drogi i pasa drogowego na dzień 31 grudnia 1998 r. -przeprowadzenia tego dowodu zaniechano pomimo wyraźnych zaleceń w tym przedmiocie,

b) dokładny przebieg granic drogi publicznej na gruncie może zostać dokonany przez porównanie przez uprawnionego geodetę map sprzed 1998 r. z mapami późniejszymi, ewentualnie ze stanem aktualnym - przeprowadzenia takiego rodzaju dowodów zaniechano pomimo wyraźnych zaleceń w tym zakresie,

c) fakt istnienia na gruncie drogi w dniu 31 grudnia 1998 r. (bądź przed tą datą) mogą potwierdzać zdjęcia lotnicze z nałożonymi granicami działek ewidencyjnych - przeprowadzenia tego rodzaju dowodu zaniechano, pomimo zalecenia w tym zakresie,

d) przy ustaleniu szeregu okoliczności niezbędnych do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie potrzebne jest posiadanie wiedzy specjalistycznej z zakresu geodezji, a zatem koniecznym jest powołanie biegłego specjalisty z tej dziedziny w celu np. sporządzenia mapy sytuacyjnej czy mapy synchronizacyjnej - przeprowadzenia tego rodzaju dowodu zaniechano;

7. wydane w sprawie decyzje nie spełniały wymogów przewidzianych w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż były uzasadnione w sposób wadliwy, co przejawiło się przede wszystkim w bezkrytycznym przyjęciu argumentacji Urzędu Gminy P. przedstawionej w toku toczącego się postępowania oraz bezkrytycznym zaakceptowaniu twierdzeń mających wynikać z przedstawionych przez gminę oświadczeń, przy jednoczesnym braku dokonywania ich własnej weryfikacji oraz braku szczegółowego wyjaśnienia, z jakich powodów zaniechano przeprowadzania dowodów zalecanych w decyzji kastoryjnej z 16 grudnia 2020 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że w decyzji kasatoryjnej z 16 grudnia 2020 r. Minister zawarł szczególne zalecenia mające prowadzić do dokładnego ustalenia, jaki był stan faktyczny nieruchomości skarżącej w dniu 31 grudnia 1998 r. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy nie zostały wykonane jakiekolwiek zalecenia określone w tej decyzji. Skarżąca nie rozumie, z jakich powodów w pierwszej kolejności nakazuje się przeprowadzenie pewnych czynności dowodowych, a następnie ten sam organ nie widzi potrzeby ich przeprowadzania.

Faktu zajęcia działek, w ocenie skarżącej, w żaden sposób nie potwierdzają uchwała nr XVI/107/97 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Suwałkach z 11 listopada 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych, jak również ustawa z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające (...). Faktu zajęcia działek nie można także wywieść ze znajdującej się w aktach mapy podziału wykonanej w 2014 r. O ile dokumentacja geodezyjna z 2014 r., dotycząca podziału nieruchomości [..] i [..] dowodzi podziału tych nieruchomości i wydzielenia z nich czterech mniejszych działek, a także przebiegu granic i powierzchni na dzień jej sporządzenia, to żadną miarą nie można uznać, że potwierdza ona i to urzędowo, fakt zajęcia części nieruchomości skarżącej pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. Skarżąca nie może zgodzić się także, że mapa podziału z 2014 r. oraz oświadczenie geodety z 2021 r. są wystarczającymi dowodami do uznania, że została spełniona przesłanka zajętości. Jednocześnie za krzywdzące należy uznać stanowisko mówiące, że to skarżąca powinna przedstawić dowody na potwierdzenie braku prawdziwości oświadczenia złożonego przez geodetę. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, obowiązek wyjaśniania wątpliwości dotyczących stanu faktycznego ciąży na organach administracji prowadzących postępowanie. Już sam fakt, że chodzi o potwierdzenie okoliczności sprzed niemal 20 lat, co do których, jak wskazano w tym oświadczeniu, nie ma żadnych innych dokumentów, powinien skłonić organ do bardziej wnikliwego zbadania źródła wiedzy osoby składającej oświadczenie na temat przejawów władania gruntem stanowiącym własność skarżącej. Zdaniem skarżącej, obowiązkiem organów było przeprowadzenie rozprawy celem przesłuchania osób składających oświadczenia w charakterze świadków i umożliwienie zadania pytań przez strony postępowania. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Stosownie do treści art. 78 § 1 k.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Zdaniem skarżącej, powyższe uchybienia zostały natomiast zbagatelizowane przez Sąd rozpoznający skargę i nie zostały w sposób prawidłowy zbadane i wyjaśnione.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.

Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu.

Skargę kasacyjną oparto na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, kwestionując ustalenie, że działki stanowiące własność skarżącej w dniu 31 grudnia 1998 r. były zajęte pod drogę publiczną i pozostawały we władaniu jednostki samorządu terytorialnego. Ocena materiału dowodowego dokonana w tym zakresie przez organy administracji nie narusza jednak przepisów k.p.a. regulujących postępowanie dowodowe w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia stanowisko Sądu I instancji o braku podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Pierwsza z podniesionych w skardze kasacyjnych kwestii dotyczy naruszenia art. 138 § 2 zd. drugie k.p.a. przez pominięcie wskazań zawartych w poprzedniej decyzji organu odwoławczego z 16 grudnia 2020 r. Przepis ten stanowi, że przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, organ odwoławczy powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Należy stwierdzić po pierwsze, że przepis ten jest skierowany do organu odwoławczego i odnosi się do obowiązku tego organu wskazania okoliczności wymagających rozważenia. Natomiast jak wskazuje się w piśmiennictwie, kodeks nie przewiduje związania organu I instancji wskazówkami (oceną prawną) zawartą w decyzji organu odwoławczego. Jeżeli zatem chodzi o skutki zawartych w decyzji wskazań, to należy przyjąć, że owe zalecenia wiążą organ pierwszej instancji jedynie co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych, zaś wybór sposobu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności i ocena dowodów w tym celu uzyskanych należą do wyłącznej kompetencji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, nie tylko nie może w żaden sposób narzucać mu treści rozstrzygnięcia, lecz także nie może w inny sposób niż tylko przez wskazanie okoliczności, jakie organ pierwszej instancji powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, wpływać na zakres postępowania wyjaśniającego przed organem pierwszej instancji. Decyzja kasacyjna jest rozstrzygnięciem procesowym, a zatem nie kształtuje ona stosunku materialnoprawnego, wobec czego organ administracyjny I instancji nie może zostać skutecznie związany ocenami prawnymi organu II instancji. Zdanie drugie przepisu należy rozumieć w ten sposób, iż organ I instancji nie jest związany wyrażonymi w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej ocenami, poglądami i stanowiskiem organu drugiej instancji odnośnie do wykładni przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie, natomiast jest związany prawnie wskazanymi przez organ odwoławczy "okolicznościami", jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu tej sprawy (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2024, art. 138).

Mając na uwadze powyższe, należy dostrzec, że stanowisko organu odwoławczego co do mocy dowodowej map sporządzonych przez geodetę stanowi ocenę materiału dowodowego, ale nie zalecenia co do okoliczności wymagających uwzględnienia. Zalecenie to ogranicza się w konsekwencji do ustalenia zajęcia działek pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r., co było przedmiotem ustaleń w ponownym postępowaniu. Zarzut naruszenia wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu nie jest uzasadniony.

Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 75 § 2 k.p.a. w relacji do odebranych w sprawie oświadczeń dotyczących przesłanki władania drogą przez jednostkę samorządu terytorialnego. Przepis ten nie znajdował w sprawie zastosowania, albowiem dotyczy on obowiązku organu przyjęcia oświadczenia od strony, na jej wniosek i pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania, jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji. Nie wskazano, aby w sprawie strona wnioskowała o przyjęcie takiego oświadczenia. Przepis ten nie może być natomiast rozumiany jako przeszkoda do odebrania oświadczeń od innych podmiotów. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., katalog środków dowodowych jest otwarty, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, odebranie pisemnego oświadczenia od świadka nie jest sprzeczne z prawem. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, oświadczenia te zostały przy tym złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, zawierają w tym zakresie stosowne pouczenia i stwierdzenia, spełniają zatem rygor z art. 83 § 3 k.p.a.

Należy też wyjaśnić, że powołanie w wydanych decyzjach uchwały nr XVI/107/97 z 11 listopada 1987 r. oraz uchwały nr 30/257/03 z 7 maja 2003 r. nie służyło wykazaniu przebiegu drogi, lecz wykazaniu jej statusu jako drogi publicznej, co jest jedną z przesłanek przewidzianych w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm., dalej: ustawa). Nie został zakwestionowany w skardze kasacyjnej ani publiczny status drogi, ani jej urządzenie przed 31 grudnia 1998 r. zarzut błędnej oceny materiału dowodowego w tym zakresie nie jest zatem trafny.

Zasadniczą kwestią, której rozważenie zostało wskazane w uprzednio wydanych zaleceniach organu odwoławczego, było zajęcie przedmiotowych działek pod drogę publiczną, której istnienie nie budzi wątpliwości w świetle powołanych uchwał. W tym zakresie zasadnie Sąd I instancji podzielił stanowisko organów obu instancji, że opracowania sporządzone przez uprawnionego geodetę, przyjęte do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, stanowią dokumenty urzędowe, które stanowią dowód tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. Geodeta jako autor pracy geodezyjnej ponosi odpowiedzialność zawodową i dyscyplinarną. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, w sprawie przeprowadzono dowód z opinii biegłego geodety, przyjmując do materiału sprawy opis i mapę projektu podziału, sporządzoną w oparciu o art. 73 ustawy z 13 października 1998 r., przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i zgodne z treścią materiałów tego zasobu. Organ nie miał podstaw do weryfikowania i kwestionowania tego dokumentu ze względu na jego walor dowodowy. Zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a., nie jest wyłączone przeprowadzenie przeciwdowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego, żaden taki przeciwdowód nie został jednak zgłoszony. Skarżąca ogranicza się do poddawania w wątpliwość, aby jej działki wchodziły w skład drogi wedle stanu na dzień 31 grudnia 1998 r., nie zgłasza jednak żadnych dowodów, choćby ze świadków. Droga jako budowla o liniowym przebiegu i wykorzystywana przez mieszkańców, jest obiektem którego istnienie i przebieg czy zmiany tego przebiegu, są z zasady zauważane. Skarżąca nie zawnioskowała jednak o żaden dowód ze świadków, który miałby wykazać, że przebieg drogi na przestrzeni lat uległ modyfikacji. Nie przedstawiła też konkurencyjnego opracowania czy mapy. W tym stanie rzeczy nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7, 7b czy art. 77 § 1 k.p.a.

Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.