Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski / spr. / Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Gminy Brzeźnica z dnia 5 listopada 2007 r. nr XI/86/2007 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego Gminę Brzeźnica I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości II. orzeka, iż zaskarżona uchwała nie może być wykonywana

Wojewoda Małopolski pismem z dnia 15 lutego 2008r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, w której wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Nr XI/86/2007 Rady Gminy w Brzeźnicy z dnia 5 listopada 2007r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego gminę Brzeźnica w całości oraz orzeczenie, że do czasu uprawomocnienia się wyroku sądu uchwała nie podlega wykonaniu w przypadku uwzględnienia skargi.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że uchwałą Nr XI/86/2007 z dnia 5 listopada 2007r. Rada Gminy w Brzeźnicy uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Brzeźnica.

W treści § 38 ust. 3 pkt 3 tekstu przedmiotowej uchwały Rada Gminy wprowadziła ustalenia w brzmieniu "powierzchnia biologicznie czynna nieruchomości położonej na terenach:

- mieszkalnictwa jednorodzinnego nie może być mniejsza niż 45% jej powierzchni,

- położonej na terenach mieszkalnictwa i usług nie może być mniejsza niż 30% jej powierzchni,

- usług sportu i rekreacji nie może być mniejsza niż 60% jej powierzchni, położonej na terenach usług komercyjnych nie może być mniejsza niż 20% jej powierzchni".

Następnie Strona Skarżąca wskazała, iż oprócz powyższej kategorii przeznaczenia terenu na obszarze objętym przedmiotowym planem wyznaczono:

- tereny zabudowy rezydencjonalnej lub usługowej oznaczone symbolem MZ (ustalenia w § 10 tekstu uchwały),

- tereny zabudowy usług administracji oznaczone symbolem U1 (ustalenia w § 12 tekstu uchwały),

- tereny zabudowy usług kultu religijnego i kultury oznaczone symbolem U3 (ustalenia w § 14 tekstu uchwały),

- tereny zabudowy usługowej oświaty i zdrowia oznaczone symbolem U4 (ustalenia w § 15 tekstu uchwały),

- tereny zabudowy letniskowej oznaczone symbolem RT (ustalenia w § 20 tekstu uchwały),

- tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oznaczone symbolem P (ustalenia w § 21 tekstu uchwały),

- tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych oraz gospodarstwach leśnych z dopuszczeniem usług oznaczone symbolem RU (ustalenia w § 23 tekstu uchwały).

Strona skarżąca podniosła, iż Rada Gminy uchwalając przedmiotowy plan nie spełniła wymogu wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym cyt. powyżej w związku z § 4 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1587 z późn. zm.) w zakresie określenia powierzchni biologicznie czynnej i wskaźników zabudowy.

Zgodnie bowiem z przywołanymi normami w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy a także wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udział powierzchni biologicznie czynnej.

Strona skarżąca wskazała, iż w oparciu o powyższe dla wyżej wymienionych obszarów w tekście i na rysunku planu nie określono wskaźnika dla powierzchni zabudowy oraz dla powierzchni biologicznie czynnej.

Wskazując, iż w § 10 tekstu przedmiotowej uchwały Rada Gminy wyznaczyła tereny zabudowy rezydencjonalnej o symbolu MZ, strona skarżąca podniosła, iż także dla obszarów zabudowy rezydencjonalnej oznaczonych w tekście i na rysunku symbolem MZ, nie określono zgodnie z cyt. powyżej normami wskaźnika powierzchni zabudowy.

W ocenie strony skarżącej w oparciu o powyższe Rada Gminy uchwalając przedmiotowy plan naruszyła normę art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 4 pkt 6 ww. rozporządzenia, cyt. powyżej.

Wojewoda podniósł również, iż Rada Gminy uchwalając przedmiotowy plan nie spełniła wymogu wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym cyt. powyżej i § 4 pkt 8 ww. rozporządzenia, cyt. powyżej, w zakresie szczegółowych warunków scalania i podziału działek.

Zgodnie bowiem z przywołaną normą w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym.

Strona skarżąca podniosła także, iż w § 42 ust. 4 tekstu planu zapisano wprawdzie ustalenia, w zakresie podziału: dla działek budowlanych w zabudowie mieszkaniowej i mieszkaniowo-usługowej, dla działek budowlanych w zabudowie zagrodowej, dla działek budowlanych w zabudowie usługowej.

Jednakże już dla terenów zabudowy rezydencjonalnej oznaczonej w tekście i na rysunku planu symbolem MZ (§ 10), dla terenów zabudowy letniskowej oznaczonej w tekście i na rysunku planu symbolem RT (§ 20), dla terenów obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oznaczonych w tekście i na rysunku planu symbolem P (§21), dla terenów obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych oraz gospodarstwach leśnych z dopuszczeniem usług oznaczonych w tekście i na rysunku planu symbolem RU (§ 23), nie określono zasad podziału działek co stanowi o sprzeczności z treścią normy art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 4 pkt 8 ww. rozporządzenia, cyt. powyżej.

W ocenie Wojewody Małopolskiego przedmiotowa uchwała Rady Gminy w Brzeźnicy nie spełnia wymogów nałożonych normą art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 9c przedmiotowego rozporządzenia, cyt. powyżej. Przywołane normy wskazują, iż ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, powinny zawierać w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych.

Strona skarżąca stwierdziła, iż w przedmiotowej uchwale brak jest ustaleń w zakresie określenia wskaźnika miejsc parkingowych dla terenów oznaczonych w tekście i na rysunku planu jako obiekty produkcyjne, składy i magazyny (oznaczone symbolem P), tereny zabudowy letniskowej ( oznaczone symbolem RT).

Nadto Rada Miejska uchwalając przedmiotowy plan, nie spełniła wymogu wynikającego z art. 114 w związku z art. 113 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62, poz.627 z późn. zm.). Zgodnie bowiem z cytowanymi przepisami, przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, różnicując tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, wskazuje się, które z nich należą do poszczególnych rodzajów terenów taksatywnie wymienionych w art. 113 cyt. powyżej ustawy.

Wobec powyższego w uchwalonym przez Radę Gminy planie wymogi art. 114 w zw. z art. 113 ustawy Prawo ochrony środowiska nie zostały spełnione. Nie wskazano bowiem, które z terenów wymagają objęcia ochronną przed hałasem i nie przyporządkowano ich do poszczególnych rodzajów terenów wyszczególnionych w cyt. przepisach. Nie spełniono więc wymogów art. 114 ustawy zgodnie z którym w planie miejscowym należy wskazać, do jakich kategorii terenów podlegających ochronie akustycznej (wymienionych w art. 113 ww. ustawy) należą tereny wyznaczone ustaleniami planu.

Strona skarżąca wskazała, iż w § 7 ust. 6 tekstu uchwały zapisano, że "na wniosek instytucji uzgadniających i opiniujących projekt planu wprowadza się nakaz opiniowania na etapie projektowania:

1) podziałów działek znajdujących się w sąsiedztwie drogi krajowej u zarządcy drogi,

2) inwestycji znajdujących się w sąsiedztwie urządzeń melioracji podstawowych i szczegółowych oraz w strefie 15 metrów od cieków wodnych - w Rejonie Nadzoru Urządzeń w Wadowicach,

3) obiektów kubaturowych lokalizowanych na działkach znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie linii kolejowej w Zakładzie Linii Kolejowych w Krakowie, PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.,

4) w przypadku zmiany nazwy lub kompetencji instytucji opiniowanie należy przeprowadzić z właściwą instytucją". W § 45 tekstu uchwały zapisano ustalenia dotyczące układu podstawowego systemu zasilania i obsługi sieci elektroenergetycznej, w ust. 5 pkt 2 ustalając: "nakaz uzgodnienia lokalizacji pozostałej zabudowy z właścicielem sieci".

W § 46 tekstu planu zapisano ustalenia dotyczące zaopatrzenia w gaz - w ust. 5 pkt l ustalając " zakaz zabudowy bez zgody właściwego właściciela sieci".

W § 7 tekstu planu zapisano ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów w planie, zasady zagospodarowania i parametry- w ust. 4 pkt 20 wprowadzając zapis w brzmieniu "w której obowiązuje zakaz zabudowy bez zgody właściwego właściciela sieci".

Zdaniem Strony skarżącej nadzoru treść cytowanych zapisów przedmiotowej uchwały pozostaje w sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym w szczególności z art. 4 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, cyt. powyżej. Zgodnie bowiem z przywołanymi normami w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje: ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Zaś w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sposób enumeratywny wymienia się materię podlegającą regulacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Kwestionowane zaś przez Stronę skarżącą regulacje wykraczają poza uprawnienia określone w przytoczonych powyżej przepisach, nakładając dodatkowe wymogi, wykraczające poza powszechnie obowiązujące prawo i dopuszczające odstępstwa od ustaleń planu. W ocenie strony skarżącej niedopuszczalne jest więc takie działanie rady gminy, które prowadzi do zamieszczenia w treści planu miejscowego przepisów uzależniających podejmowanie kwestionowanych czynności od przyszłych uzgodnień i na warunkach określonych przez inne organy w odniesieniu do obszaru objętego planem miejscowym.

Zamieszczenie w treści planu norm otwartych, odsyłających do odrębnych i nie przewidzianych przepisami prawa procedur, jest niedopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego porządku prawnego i powoduje, iż zamieszczone w planie normy prawa materialnego stają się w ten sposób niedookreślone.

Plan zagospodarowania przestrzennego, jako prawo miejscowe, winien być zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Rada Gminy nie posiada kompetencji do dowolnej interpretacji i rozszerzającego stosowania zapisów ustawowych, tym samym uprawnień do stanowienia norm kompetencyjnych.

Kwestionowane zaś przez Stronę Skarżącą regulacje wykraczają poza uprawnienia określone w przytoczonych powyżej przepisach, nakładając dodatkowe wymogi, wykraczające poza powszechnie obowiązujące prawo i dopuszczające odstępstwa od ustaleń planu.

Tak więc niezgodne jest z przywołanymi powyżej normami, ustalenie w treści planu norm otwartych, odsyłających do odrębnych i nie przewidzianych przepisami prawa procedur i uzależniających realizację ustaleń planu od przyszłych uzgodnień i opinii, jest niedopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego porządku prawnego i powoduje, iż zamieszczone w planie normy prawa materialnego stają się w ten sposób niedookreślone.

Strona skarżąca podniosła, iż w § 5 ust. l pkt 13 tekstu uchwały określono definicję działki budowlanej, jako takiej, której: wielkość, cechy geometryczne, a także dostęp do drogi publicznej oraz możliwość wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi działki budowlanej definiowanej w przepisach odrębnych.

W § 8 ust. 3 pkt c tekstu uchwały zapisano ustalenie w brzmieniu "minimalna powierzchnia działki budowlanej planu 800 m2". W § 9 ust. 3 pkt d tekstu uchwały zapisano także ustalenia w brzmieniu "minimalna powierzchnia działki budowlanej planu 800 m2 "a w § 20 ust. 3 pkt a tekstu uchwały ustalenie w brzmieniu: "minimalna powierzchnia działki 800 m2".

Zdaniem strony skarżącej treść cytowanych zapisów przedmiotowej uchwały pozostaje w sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym w szczególności z art. 4 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, cyt. powyżej.

Zgodnie bowiem z przywołanymi normami w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje: ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Zaś w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sposób enumeratywny wymienia się materię podlegającą regulacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Zawarte więc w ustaleniach planu zasady zabudowy i zagospodarowania terenów, określające minimalną powierzchnię działki budowlanej planu, są niezgodne z cyt. powyżej normami, bowiem przedmiotowe normy nie określają minimalnej powierzchni działki budowlanej. Kwestionowane więc przez stronę skarżącą zapisy określające minimalną powierzchnię działki budowlanej są niezgodne z obowiązującym porządkiem prawnym.

Strona skarżąca podniosła ponadto, iż Rada Gminy uchwalając przedmiotowy plan nie spełniła warunków zawartych w postanowieniu GDDKiA z dnia 17.10.2006r.( znak: GDDKiA-OKR/12md/400/Wad/9c/2006/17835/17890).

Zgodnie bowiem z art. 17 pkt. 7 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym cyt. powyżej w związku z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych ( Dz. U. Nr 204, póz. 2086 z późn. zm.) projekt planu powinien być uzgodniony z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Zaś zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą.

Strona skarżąca podniosła, iż podstawowym warunkiem przedmiotowego uzgodnienia w przypadku uchwalenia przedmiotowego planu jest wprowadzenie zapisu o zakazie lokalizacji nowych zjazdów indywidualnych z drogi krajowej nr 44 do działek, w obszarach gdzie zostały wskazane dojazdy drogami wewnętrznymi.

Rada Gminy uchwalając przedmiotowy plan nie wpisała zakazu lokalizacji nowych zjazdów indywidualnych z drogi krajowej nr 44 do działek, w obszarach gdzie zostały wskazane dojazdy drogami wewnętrznymi, działając tym samym sprzecznie z warunkami przedmiotowego uzgodnienia.

Strona Skarżąca wskazała także niespójność pomiędzy tekstem uchwały a rysunkiem planu kolejno dla sołectw. I tak:

Na rysunku planu w jednostce przestrzennej Bc 4 ( sołectwo Bęczyn) wyznaczono teren o symbolu 4.24 U7 - tereny zabudowy usług innych, którego nie ujęto w tekście uchwały tym samym nie zapisując dla niego ustaleń szczegółowych.

Na rysunku planu w jednostce przestrzennej Br l ( sołectwo Brzeźnica) wyznaczono teren o symbolu 1.12 ZP3 - tereny użytków zielonych, zieleni śródpolnej, natomiast w § 37 ust. 3 pkt 1 (tekstu uchwały - tabela) dla tego terenu ustalono przeznaczenie podstawowe jako: R -tereny rolnicze.

Na rysunku planu w jednostce przestrzennej Br 7 ( sołectwo Brzeźnica) wyznaczono teren o symbolu 7.11 U3 - tereny zabudowy usług kultury i kultu religijnego, natomiast w § 37 ust. 3 pkt 7 (tabela) dla tego terenu ustalono przeznaczenie podstawowe jako: U2 - tereny zabudowy usług handlu.

Na rysunku planu w jednostce przestrzennej Ch 3 (sołectwo Chrząstowice) wyznaczono teren o symbolu 3.6 U3 - tereny zabudowy usług kultury i kultu religijnego, natomiast w § 37 ust. 4 pkt 7 tekstu uchwały (tabela) dla tego terenu ustalono przeznaczenie podstawowe jako: U2 - tereny zabudowy usług handlu.

Na rysunku planu w jednostce przestrzennej Łc 1 (sołectwo Łączany) wyznaczono teren o symbolu 1.19 U3 - tereny zabudowy usług kultury i kultu religijnego, natomiast w § 37 ust. 7 pkt l tekstu uchwały (tabela) dla tego terenu ustalono przeznaczenie podstawowe jako: U2 - tereny zabudowy usług handlu.

Na rysunku planu w jednostce przestrzennej Ma 4 (sołectwo Marcyporęba i Bachorowice) wyznaczono teren o symbolu 4.4 U3 - tereny zabudowy usług kultury i kultu religijnego, natomiast w § 37 ust. 8 pkt 4 tekstu uchwały (tabela) dla tego terenu ustalono przeznaczenie podstawowe jako: U2 - tereny zabudowy usług handlu.

Na rysunku planu w jednostce przestrzennej Pa 1(sołectwo Paskówka) wyznaczono teren o symbolu 1.12 U3 - tereny zabudowy usług kultury i kultu religijnego, natomiast w § 37 ust. 10 pkt l tekstu uchwały (tabela) dla tego terenu ustalono przeznaczenie podstawowe jako: U2 - tereny zabudowy usług handlu.

Na rysunku planu w jednostce przestrzennej Tu 2 ( sołectwo Tłuczań) wyznaczono tereny oznaczone symbolami 2.33 U3 i 2.35 U3 - tereny zabudowy usług kultury i kultu religijnego, natomiast w § 37 ust. 12 pkt 2 tekstu uchwały (tabela) dla tych terenów ustalono przeznaczenie podstawowe jako: U2 - tereny zabudowy usług handlu.

W § 4 ust. 2 pkt 2 c tekstu uchwały zaliczono "przebiegi istniejących w terenie dróg wewnętrznych" do oznaczeń na rysunku planu mających charakter informacyjny i wrysowano ww. drogi liniami rozgraniczającymi cieńszymi, niż pozostałe tereny, wyznaczając również wzdłuż nich linie zabudowy. Zaś w § 7 ust. 2 pkt 31 tekstu uchwały zapisano jako przeznaczenie podstawowe terenów o symbolu KDW - tereny dróg wewnętrznych gminnych i prywatnych, dla których w § 35 ust. 2 pkt 5 tekstu uchwały zapisano ustalenia szczegółowe.

Ustalenia w powyższym zakresie są nieprecyzyjne i niejednoznaczne w interpretacji.

Zapisy planu dotyczące terenów dróg wewnętrznych oznaczonych symbolem KDW, są niespójne w tym zakresie z tekstem planu.

Powyższe wymienione nieprawidłowości stanowią naruszenie wymogów § 8 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, cyt. powyżej, zgodnie z którym "na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego".

Tak więc w uchwalonym przez Radę Gminy planie występuje niespójność w zakresie tekstu i rysunku planu. Plan zagospodarowania ze swej istoty stanowi bowiem spójną, zamkniętą całość na którą składa tekst uchwały oraz stanowiący integralną część załącznik graficzny.

Wojewoda Małopolski wskazał, iż w toku dokonywania analizy prawnej uchwały dostrzeżono także nieprawidłowości występujące na rysunku planu.

Na rysunku planu ( dla sołectwa Bęczyn) znajduje się teren nie opisany symbolem oraz nie wyznaczony liniami rozgraniczającymi, który odpowiada kolorystyką terenowi opisanemu w legendzie rysunku planu symbolem RU (teren na styku terenów Bc 3 i Bc 4), W jednostce przestrzennej Bz 2 ( dla sołectwa Brzezinka) wyznaczono teren o symbolu 2.12 U S - tereny usług sportu i rekreacji, dla którego w legendzie rysunku brak jest oznaczenia literowego i kolorystycznego, w legendzie rysunku planu nieprawidłowo opisano symbol i granicę jednostki przestrzennej, dodatkowo granica jednostki przestrzennej ma inne oznaczenie graficzne na rysunku planu a inne w legendzie rysunku.

W legendzie rysunku planu opisano teren U3 ( dla sołectwa Brzeźnica), którego nie ma na rysunku planu.

W legendzie rysunku planu nieprawidłowo opisano symbol i granicę jednostki przestrzennej ( dla sołectwa Chrząstowice).

W legendzie rysunku planu nieprawidłowo opisano granicę jednostki przestrzennej (dla sołectwa Kopytówka).

W tekście uchwały w § 37 ust. 6 pkt 2 (tabela) - zapisano ustalenia dla terenu o symbolu 2.43 US - tereny usług sportu i rekreacji, położonego w jednostce przestrzennej Ks 2 ( dla sołectwa Kossowa) - terenu tego brak na rysunku i w legendzie rysunku planu.

Na rysunku planu w jednostce przestrzennej Łc 1 ( dla sołectwa Łączany) wyznaczono teren o symbolu -1.27 KDPz - tereny dróg publicznych - drogi i ulice powiatowe, natomiast w § 37 ust. 7 pkt l przedmiotowej uchwały (tabela) dla tego terenu zapisano przeznaczenie podstawowe jako: KDZ,

Na rysunku planu w jednostce przestrzennej Łc 1 wyznaczono teren o symbolu 1.7 ZC -tereny cmentarzy, którego nie wymieniono w legendzie rysunku planu.

W tekście uchwały § 37 ust. 7 pkt 3 (tabela) zapisano ustalenia dla terenu położonego w jednostce przestrzennej Łc 3 oznaczonego symbolem 3.23 KDGI - którego nie wyznaczono na rysunku planu,

Rysunki planu (plansze w skali 1:2000) nie posiadają kompletnej legendy - brak oznaczeń terenów o symbolach: MN1, MN2, U, U2, U3, U4, U7, US, P, Pl.

Na rysunku planu w jednostkach przestrzennych Ma 1 i Ma 5 ( dla sołectwa Marcyporęba i Bachorowice) wyznaczono tereny odpowiednio o symbolach 1.6 K i 5.41 K - tereny urządzeń gospodarki ściekowej -w legendzie rysunku brak opisu dla tego terenu,.

W legendzie rysunku planu teren o symbolu ZC opisano nieprawidłowo jako: "tereny cmentarzy zieleni towarzyszącej ciekom wodnym" powinno być: "tereny cmentarzy",

W legendzie rysunku planu nieprawidłowo opisano symbol i granicę jednostki przestrzennej (sołectwa Nowe Dwory), na rysunku planu w jednostce przestrzennej Nd 2 (plansza B) wyznaczono teren o niepełnym symbolu 2.1 - zgodnie z § 37 ust. 9 pkt 2 tekstu uchwały powinno być: 2.14.MN2, na rysunku planu w granicy opracowania występuje teren, dla którego nie określono przeznaczenia (pomiędzy terenami o symbolach: 2.6R, 2.7R i 2.10R, 2.11R).

W legendzie rysunku planu nieprawidłowo opisano symbol i granicę jednostki przestrzennej (sołectwa Sosnowiec). Plansza zawierająca legendę do rysunku planu nie została poprawnie opisana jako: załącznik do uchwały nr XI/86/2007 z dnia 5 listopada 2007 r.

W legendzie rysunku planu nieprawidłowo opisano symbol i granicę jednostki przestrzennej (sołectwa Tłuczań), na rysunku planu w jednostce przestrzennej Tu 3 wyznaczono teren oznaczone symbolem 3.4 Ks i 3.7 Ks - tereny parkingów, których nie wymieniono w legendzie rysunku planu.

W legendzie rysunku planu nieprawidłowo opisano symbol i granicę jednostki przestrzennej (dla sołectwa Wyźrał).

Nadto Strona Skarżąca wskazała, iż w toku dokonywania analizy prawnej uchwały dostrzeżono nieprawidłowości występujące na rysunku planu. I tak zgodnie z art. 16 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, cyt. powyżej, rysunek planu miejscowego sporządza się w skali 1:1000 lub 1:2000; w przypadku planu sporządzanego wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000.

Ponadto strona skarżąca wskazała, iż w tekście uchwały powinno być jednoznacznie określone, które rysunki (i w jakiej skali) planu są integralną częścią uchwały.

W konkluzji strona skarżąca wskazała, że oceny zgodności z prawem dokonano w oparciu o rysunki planu sporządzone na mapach w skali 1 :2000.

W odpowiedzi na skargę Gmina Brzeźnica reprezentowana przez Wójta Gminy Brzeźnica wniosła o oddalenie skargi w całości.

W uzasadnieniu tej odpowiedzi na skargę podniesiono, iż zaskarżona skargą uchwała jest zgodna z prawem.

Wójt Gminy Brzeźnica podniósł, że zgłoszone przez stronę skarżącą zastrzeżenia nie mają charakteru istotnego naruszenia prawa, co winno skutkować wykonalnością uchwały.

Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej odnośnie par. 38 ust. 3 pkt 3 zaskarżonej uchwały, a dotyczących "powierzchni biologicznie czynnej" dla terenów MZ,RT,U1,U2,U3,U4,U., Wójt Gminy podniósł, iż:

Tereny Zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (a tylko takie występują na terenie Gminy) obejmują również zabudowę rezydencjalną jako zabudowę o podwyższonym standardzie powierzchni, wyposażenia i kubatury, jak ujęto w uchwale w par.5 ust.1 pkt 10 - zabudowie rezydencjalnej - należy przez to rozumieć założenie pałacowo -parkowe o funkcji mieszkalnej. Teren jest jednostkowy w obszarze Gminy i jest objęty dodatkowymi ograniczeniami wynikającymi z położenia w ścisłej strefie ochrony konserwatorskiej, gdzie dokładnie ustala się, co wolno, a czego nie wolno przedsiębrać na określonym terenie. Wyznaczenie dodatkowo określonego parametru w postaci % terenów biologicznie czynnych, odrębnie dla terenów MZ, nie jest w tym wypadku konieczne. Nie ustala się możliwości zmian w powierzchni zabudowy w/w terenu, co oznacza zachowanie istniejącego % terenów biologicznie czynnych w terenie MZ.

W odniesieniu do zarzutów Strony Skarżącej - braku określenia procentowego terenów biologicznie czynnych dla przeznaczeń U1- do U7, Gmina Brzeźnica podniosła, iż ustalenie dla przeznaczeń mieszkalnictwa i usług odnosi się również do Usług o symbolu U, zawierającym w sobie - uszczegółowienie przeznaczeń od U1 - do U7 występujących na terenie gminy.

W odniesieniu do zarzutu - braku określenia procentowego terenów biologicznie czynnych dla zabudowy letniskowej - w ramach, której może występować (zgodnie z par. 5 pkt 15) zabudowa jednorodzinna jak i budynki o charakterze rekreacyjnym (par. 20,pkt 3c) - Gmina Brzeźnica podniosła, że zgodnie z przywołanym par. 38 ust. 3 pkt 3 uchwały jest podany procent terenów biologicznie czynnych dla zabudowy jednorodzinnej jak i rekreacji.

W odniesieniu do zarzutu - braku określenia procentowego terenów biologicznie czynnych dla terenów RU - Gmina Brzeźnica wyjaśnia, że są to tereny pozostające w użytkowaniu rolnym zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 1995r.o ochronie gruntów rolnych i leśnych.(tj. Dz. U. z 2004r.,Nr 121 póz. 1266 ) i z natury swojej pozostają w całości biologicznie czynne.

W konkluzji powyższego Gmina Brzeźnica podniosła, iż zostały spełnione wymogi zawarte w art.15 ust. 2 pkt. 6 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z par. 4 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz.1587 z późn. zm.) w zakresie określenia powierzchni biologicznie czynnej l wskaźników zabudowy.

W odniesieniu do zarzutu związanego ze wskaźnikiem powierzchni zabudowy - dla MZ /zabudowy rezydencjonalnej/ oraz ustaleń dotyczących szczegółowych warunków scalania i podziału działek, Gmina Brzeźnica przywołuje uzasadnienie odpowiedzi na skargę dotyczące uprzednich zarzutów o jednostkowości przeznaczenia i ścisłych wytycznych związanych z położeniem w strefie ochrony konserwatorskiej.

Gmina podnosi, iż w odniesieniu do ochrony przed hałasem - brak jednoznacznego zapisu - skutkuje stosowaniem Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r.w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego par. 7 ust. 6 uchwały - Gmina Brzeźnica przyznaje zasadność zarzutu, wskazują jednakże, że regulacje zawarte w par. 45 i 46 przedmiotowej uchwały dotyczą sytuacji wyjątkowej związanej z przebiegiem linii energetycznej 400kV i gazociągu wysokoprężnego i ich stref technicznych. Zarządzający sieciami w odniesieniu do zabudowy innej niż mieszkaniowa od w/w linii często stosują dopuszczenia i rozstrzygnięcia indywidualne.

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego aspektu minimalnej powierzchni działki budowlanej, Gmina podnosi iż zapis zaskarżonej uchwały jest uzasadniony treścią par. 4 pkt 8 cytowanego Rozporządzenia Ministra Infrastruktury, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni...".

Gmina wskazała ponadto, że w wielu uchwałach opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego istnieją podobne regulacje.

W odniesieniu do zarzutów dotyczących uzgodnień z GDDKiA, Gmina wskazała, iż niespójność treści zaskarżonej uchwały z uzgodnieniem z GDDKiA wynikło z dwukrotnego uzgadniania i przyznaje, iż w uchwale winien być wprowadzony zapis wynikający z aktualnego uzgodnienia planu.

W odniesieniu do zarzutów dotyczących warunków scalania i podziału działek dla terenów RT,P i RU - Gmina Brzeźnica podniosła - iż dla terenów RT - zawarto informacje o powierzchni działki w par. 20 uchwały, natomiast dla terenu P i RU brak ograniczeń w zakresie jest zgodny z art.22 Konstytucji (o wolności gospodarczej).

W odniesieniu do zarzutów braku ustaleń dotyczących określenia wskaźnika miejsc parkingowych Gmina Brzeźnica podniosła, że w ustaleniach dla terenu P - określono konieczność zabezpieczenia miejsc parkingowych na terenie zakładu. Gmina przyznała, iż uzupełnienia wymaga treść uchwały w zakresie wskaźnika ilości miejsc parkingowych dla zabudowy letniskowej.

W konkluzji Gmina Brzeźnica podniosła, iż niespójności wskazane przez Stronę Skarżącą w zaskarżonej uchwale dotyczą ok. 20 pozycji na ok.1300 ustaleń, a ponadto wskazane uchybienia mają charakter edytorskich a nie merytorycznych i tym samym nie stanowią istotnego naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia regulacje ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.)

Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była zaskarżona przez organ nadzoru uchwały Nr XI/86/2007 Rady Gminy w Brzeźnicy z dnia 5 listopada 2007r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego gminę Brzeźnica.

Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717) podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania i istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego oraz właściwości organów w tym zakresie.

Mając powyższe na uwadze w całości podzielić należy stanowisko strony skarżącej, iż materiał zebrany w sprawie uzasadnia zastosowanie cyt. wyżej przepisu.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.) w związku z § 4 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, póz. 1587 z późn. zm.) w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy a także wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udział powierzchni biologicznie czynnej.

Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, iż Rada Gminy uchwalając plan zagospodarowania przestrzennego nie spełniła wymogu wynikającego z powyższych norm prawnych w ten sposób, iż nie określiła wskaźnika dla powierzchni zabudowy oraz dla powierzchni biologicznie czynnej dla niektórych obszarów.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 pkt 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym.

Z przedstawionego Sądowi materiału wynika, iż dla terenów zabudowy rezydencjonalnej oznaczonej w tekście i na rysunku planu symbolem MZ (§ 10), dla terenów zabudowy letniskowej oznaczonej w tekście i na rysunku planu symbolem RT (§ 20), dla terenów obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oznaczonych w tekście i na rysunku planu symbolem P (§21), dla terenów obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych oraz gospodarstwach leśnych z dopuszczeniem usług oznaczonych w tekście i na rysunku planu symbolem RU (§ 23), nie określono zasad podziału działek.

Przedmiotowe uchybienia stanowią o sprzeczności treści zaskarżonej uchwały z treścią normy art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 4 pkt 8 w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego .

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 pkt 10 przedmiotowej ustawy oraz § 4 pkt 9c rozporządzenia wykonawczego w treści uchwały o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, powinny zawierać w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych.

Z przedstawionego Sądowi materiału wynika, iż w przedmiotowej uchwale brak jest ustaleń w zakresie określenia wskaźnika miejsc parkingowych dla terenów oznaczonych w tekście i na rysunku planu jako obiekty produkcyjne, składy i magazyny (oznaczone symbolem P), tereny zabudowy letniskowej (oznaczone symbolem RT).

Powyższe uchybienia stanowią o sprzeczności treści zaskarżonej uchwały z treścią normy art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 9c w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego .

Zgodnie z art. 114 w związku z art. 113 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz.627 z późn. zm.) przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, różnicując tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, wskazuje się, które z nich należą do poszczególnych rodzajów terenów taksatywnie wymienionych w art. 113 cyt. powyżej ustawy.

Z przedstawionego Sądowi materiału wynika, iż nie wskazano, które z terenów wymagają objęcia ochronną przed hałasem i nie przyporządkowano ich do poszczególnych rodzajów terenów wyszczególnionych w przedmiotowych przepisach.

Powyższe uchybienia stanowią o sprzeczności treści zaskarżonej uchwały z treścią normy art. 114 ustawy zgodnie z którym w planie miejscowym należy wskazać, do jakich kategorii terenów podlegających ochronie akustycznej (wymienionych w art. 113 ww. ustawy) należą tereny wyznaczone ustaleniami planu.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje: ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Zaś w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sposób enumeratywny wymienia się materię podlegającą regulacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Z przedstawionego Sądowi materiału wynika, że zapisy zaskarżonej uchwały w treści § 7 ust. 6, następnie treści § 45 i § 46 uchwały pozostają w sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym w szczególności z art. 4 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 przedmiotowej ustawy.

Wskazane regulacje wykraczają poza uprawnienia określone w przytoczonych powyżej przepisach, nakładając dodatkowe wymogi, wykraczające poza powszechnie obowiązujące prawo i dopuszczające odstępstwa od ustaleń planu. Niedopuszczalne jest więc w ocenie Sądu takie działanie rady gminy, które prowadzi do zamieszczenia w treści planu miejscowego przepisów uzależniających podejmowanie kwestionowanych czynności od przyszłych uzgodnień i na warunkach określonych przez inne organy w odniesieniu do obszaru objętego planem miejscowym.

Zamieszczenie w treści planu norm otwartych, odsyłających do odrębnych i nie przewidzianych przepisami prawa procedur, jest niedopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego porządku prawnego i powoduje, iż zamieszczone w planie normy prawa materialnego stają się w ten sposób niedookreślone.

Plan zagospodarowania przestrzennego, jako prawo miejscowe, winien być zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Rada Gminy nie posiada kompetencji do dowolnej interpretacji i rozszerzającego stosowania zapisów ustawowych, tym samym uprawnień do stanowienia norm kompetencyjnych.

Sąd podzielił stanowisko strony skarżącej, iż regulacje w treści § 7 ust. 6, § 45 i § 46 wykraczają poza uprawnienia określone w przytoczonych powyżej przepisach, nakładając dodatkowe wymogi, wykraczające poza powszechnie obowiązujące prawo i dopuszczające odstępstwa od ustaleń planu.

Ustalenie w treści planu norm otwartych, odsyłających do odrębnych i nie przewidzianych przepisami prawa procedur i uzależniających realizację ustaleń planu od przyszłych uzgodnień i opinii, jest niedopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego porządku prawnego i powoduje, iż zamieszczone w planie normy prawa materialnego stają się w ten sposób niedookreślone.

Powyższe uchybienia stanowią o sprzeczności treści zaskarżonej uchwały z treścią normy z art. 4 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje: ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Zaś w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sposób enumeratywny wymienia się materię podlegającą regulacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Z przedstawionego Sądowi materiału wynika, iż treść § 5 ust. l pkt 13 oraz § 8 ust. 3 pkt c tekstu uchwały pozostaje w sprzeczności z przywołanymi normami prawa.

Zgodnie z art. 17 pkt. 7 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym cyt. powyżej w związku z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych ( Dz. U. Nr 204, póz. 2086 z późn. zm.) projekt planu powinien być uzgodniony z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Zaś zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą..

Z przedstawionego Sądowi materiału wynika, iż Rada Gminy uchwalając przedmiotowy plan nie spełniła warunków zawartych w postanowieniu GDDKiA z dnia 17.10.2006r.( znak: GDDKiA-OKR/12md/400/Wad/9c/2006/17835/17890). O powyższej konstatacji zdaniem Sądu przesądza treść § 37 tekstu uchwały.

Powyższe uchybienie stanowi o sprzeczności treści zaskarżonej uchwały z treścią normy art. 17 pkt. 7 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych.

Zgodnie z art. 16 ust. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określa w drodze rozporządzenia wymagany zakres projektu planu miejscowego w części tekstowej i graficznej, uwzględniając w szczególności wymogi dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych.

Z przedstawionego Sądowi materiału wynika, iż treść uchwały zawiera szereg nieprawidłowości pozostających w sprzeczności z wymogami zawartymi w przywołanych normach prawa. Szczególnie negatywnie ocenić należy liczne niespójności pomiędzy częścią opisową planu (tekstem) a rysunkiem planu (mapą). Tego typu uchybienia świadczą nie tylko o nieprawidłowym przygotowaniu regulacji normatywnej pod względem legislacyjnym, lecz wprost o zwykłym niechlujstwie i braku profesjonalizmu podmiotu, który z ramienia organów planistycznych prowadził w tym zakresie stosowne prace i przygotowywał projekt planu zagospodarowania przestrzennego. Tym nie mniej całą odpowiedzialność na niewłaściwie opracowany, przygotowany i uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego ponoszą organy planistyczne. Jak już podkreślano to wyżej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa powszechnie obowiązującego, a nie tylko zwykłym aktem planowania. Musi zatem spełniać wysokie wymagania stawiane tego typu aktom normatywnym. W tym kontekście o całkowitym niezrozumieniu istoty planu – jako aktu normatywnego powszechnie obowiązującego - stanowi zapis zwarty w § 4 ust.2 zaskarżonego planu, iż "pozostałe oznaczenia występujące na rysunku planu mają charakter informacyjny"! W konsekwencji Sąd w całości uznaje zarzuty zawarte w skardze Wojewody Małopolskiego za uzasadnione.

Biorąc pod uwagę, iż zaskarżona uchwała Nr XI/86/2007 Rady Gminy w Brzeźnicy z dnia 5 listopada 2007r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego gminę Brzeźnica została z istotnym naruszeniem zasad i trybu jej sporządzania i to uzasadnia zastosowanie art. 28 ust. 1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do całości zaskarżonej uchwały, a nie tylko co poszczególnych jej zapisów. W związku z powyższym zaskarżona uchwała podlega stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).

Zgodnie z treścią art. 100 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, postępowanie sądowe w niniejszej sprawie jest wolne od opłat sądowych.

Uznano także za zasadne zastosowanie dyspozycji przepisy art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.