Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 października 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 3230/13 oddalił skargi S. K., S. Ś., K. Ś. i I. O. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 30 października 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego.
Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wniosły S. K., K. Ś. i I. O.
W dniu 21 lutego 2017 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła kserokopia odpisu skróconego aktu zgonu S. K., z której wynika, że strona zmarła w dniu 30 czerwca 2016 r.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 marca 2017 r. zawiesił niniejsze postępowanie do dnia zgłoszenia się lub wskazania następców prawnych zmarłej albo do dnia ustanowienia we właściwej drodze kuratora spadku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 130 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sąd umarza zawieszone postępowanie w razie śmierci strony po upływie pięciu lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania z tej przyczyny. Przepis ten normuje sposób zakończenia postępowania sądowego w przypadku śmierci strony. Umorzenie zawieszonego postępowania na podstawie powołanego przepisu możliwe jest w przypadku braku następcy prawnego strony.
Sytuacja taka ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, albowiem skarżąca kasacyjnie S. K. zmarła a do postępowania nie zgłosili się jej następcy prawni ani nie został ustanowiony kurator spadku. Tym samym zaistniała unormowana w art. 130 § 1 pkt 3 P.p.s.a. przesłanka obligująca Sąd do umorzenia zawieszonego postępowania, albowiem pięcioletni okres, o którym mowa w powołanym przepisie upłynął z dniem 8 marca 2022 r.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 130 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
