Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie zgłoszenia nieprawidłowości przy przebudowie drogi p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

D. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie – jak podał – przebudowy ul. [...] w miejscowości [...], kwestionując brak reakcji i odpowiedzi "w sprawach bieżących jak i byłych" w stosunku do skarżącego oraz innych mieszkańców Gminy [...]. Wyjaśnił, że nieliczne odpowiedzi na zapytania udzielane są po terminie, niezgodnie z obowiązującym prawem, "ale po uzupełnieniu nieprawidłowości i wyprowadzeniu dokumentacji z UG [...]".

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej oddalenie wskazując, iż 28 kwietnia oraz 12 maja 2025 r. otrzymał pisma skarżącego, zawierające prośby o interwencję w zakresie zmiany poziomu gruntu drogi przy ul. [...] w związku z jej przebudową. Pismem z dnia [...] czerwca 2025 r. organ poinformował skarżącego, iż proponowana przez niego zmiana rzędnych bądź spadku poprzecznego poboczy w danym miejscu jest niemożliwa jako niezgodna z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W związku z powyższym organ nie pozostawał w bezczynności, a odpowiedzi na pismo z dnia [...] maja 2025 r. dokonał w terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności, bowiem postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Jak wynika z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy

z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, organ pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna w przypadkach, gdy jej przedmiot mieści się w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (tzn. w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a), jak również w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Chodzi zatem o niewydanie aktu lub niepodjęcie czynności określonej w tych przepisach. Skarga na bezczynność organu jest bowiem pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Skarga na bezczynność przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a) w sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi, co wynika z treści art. 3 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 15 kwietnia 2008 r., II OSK 496/08, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zarzut bezczynności formułowany w skardze do sądu administracyjnego może zatem dotyczyć wyłącznie tych aktów i czynności, składających się na działalność administracji publicznej, które są zaskarżalne i podlegają kontroli sądu administracyjnego. Innymi słowy, ustawodawca dopuścił możliwość wnoszenia skarg na bezczynność jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skarga taka nie może natomiast dotyczyć czynności faktycznych, choćby organ lub inny podmiot był zobowiązany do ich wykonania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa bądź w wyniku określonych zdarzeń lub wydania aktów administracyjnych. Zaskarżalne do sądu administracyjnego są bowiem decyzje, postanowienia lub inne akty administracyjne, a nie czynności faktyczne podejmowane na ich podstawie (por. postanowienie WSA w Warszawie z 13 grudnia 2011 r., VII SAB/Wa 106/11, a także powołane tam orzecznictwo i piśmiennictwo).

W rozpatrywanej sprawie z pism skarżącego datowanych na [...] kwietnia 2025 r. oraz [...] maja 2025 r. wynika, iż zwracał się on do Wójta Gminy [...] o "interwencję w zakresie zmiany poziomu gruntu" drogi stanowiącej ul. [...] w [...] przed jej odbiorem technicznym wskazując, iż podmurówka przy jego posesji została wykonana blisko 20 lat temu na poziomie ówczesnej drogi, co nie zostało uwzględnione na etapie projektowania robót budowlanych obecnej drogi, zaś w chwili obecnej doszło do odcięcia dojazdu do części posesji skarżącego.

W odpowiedzi na powyższe wnioski, pismem z dnia [...] czerwca 2025 r. Wójt Gminy [...] wyjaśnił m.in., iż droga została zaprojektowana i wybudowana przez osoby pełniące samodzielne funkcje w budownictwie, niweleta drogi została zaprojektowana w sposób umożliwiający skuteczne odwodnienie na nieopodal zlokalizowanym skrzyżowaniu z droga powiatową nr [...] – ul. [...] w oparciu o rekomendowane wzorce i standardy, a także w sposób zapewniający przejezdność pionową pojazdu miarodajnego na zjazdach. Zaprojektowane i wykonane pobocze posiada spadki określone w przepisach prawa. W związku z tym proponowana przez wnioskodawcę zmiana rzędnych bądź spadku poprzecznego poboczy w omawianym miejscu jest niemożliwa jako niezgodna z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

W odniesieniu do powyższych okoliczności sprawy oraz argumentacji zawartej w skardze wskazać należy, iż jak wynika z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1153), sprawy dotyczące gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego należą do zadań własnych gminy, jednakże wśród obowiązujących przepisów prawa brak jest przepisu obligującego organ gminy do podjęcia w powyższym zakresie władczego rozstrzygnięcia. Należy zatem uznać, że w zakresie objętym treścią skargi skarżący nie może skutecznie domagać się wydania decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.), podobnie jak również żadnego z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt od 4 do 7 p.p.s.a. Brak jest też przepisów szczególnych, dopuszczających kontrolę sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach oraz umożliwiających skarżącemu skuteczne domaganie się przed sądem administracyjnym podjęcia przez organ gminy działań faktycznych opisanych w skardze.

W świetle powyższego należało uznać, że zaskarżona bezczynność nie należy do żadnej kategorii spraw mieszczących się w zakresie objętym zakresem właściwości sądu administracyjnego, gdyż brak jest przepisu prawa zobowiązującego organ do wydania określonego aktu (decyzji, postanowienia) podjęcia czynności administracyjnej w sprawie indywidualnej, czy też czynności faktycznych, o których mowa w skardze.

W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, orzeczono jak na wstępie.