I OSK 1943/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-08-29	
Data wpływu	2023-08-17	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Anna Wesołowska /sprawozdawca/
Elżbieta Kremer
Maciej Dybowski /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6329 Inne o symbolu podstawowym 632	
Hasła tematyczne	Pomoc społeczna	
Sygn. powiązane	II SA/Łd 332/23	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 188 w zw. z art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Dnia 29 sierpnia 2024 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Anna Wesołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 332/23 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od A. B. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z 24 maja 2023 r. II SA/Łd 332/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.B. (Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (Kolegium) z 27 stycznia 2023 r. w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza [...] (Burmistrz) z 14 grudnia 2022 r.

Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy :

Organy obu instancji odmówiły przyznania Skarżącemu dodatku węglowego ponieważ na podstawie zgromadzonych danych, zawartych we wniosku o dodatek węglowy oraz na podstawie danych uzyskanych z rejestrów publicznych, tj. rejestrach wymiarowych zobowiązań pieniężnych figurował on jako posiadacz gruntów letniskowych, na których znajduje się budynek letniskowy.

Kolegium podkreśliło, że z akt sprawy bezspornie wynika, że Skarżący od 2020 r. ponosi opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomościach, na których znajdują się domki letniskowe, lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, co w ocenie Kolegium wskazuje na przebywanie Skarżącego w miejscowości A. jedynie przez część roku. Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej jako ustawa o dodatku węglowym) dodatek ten nie może być przyznany osobie deklarującej prowadzenie gospodarstwa domowego w budynku letniskowym, ponieważ w tym przypadku nie jest spełniony warunek zamieszkiwania.

Skargę na Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł Skarżący zarzucając jej naruszenie przepisów:

1) art. 75 i art. 77 K.p.a. polegające na niezebraniu w sposób wyczerpujący i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niedopuszczeniu jako dowodu wszystkiego, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności dokumentów innych niż posiadane przez Burmistrza, zeznań świadków, których w ogóle nie próbowano przesłuchać w ramach toczącego się postępowania, czy też oględzin, których nie przeprowadzono na okoliczność możliwości zamieszkiwania skarżącego w A.,

2) art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 2 ust. 15a i art. 3 ust. 3 ustawy o dodatku węglowym polegające na oparciu się jedynie o informacje z rejestrów publicznych (określających status nieruchomości skarżącego oraz wynikających z deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi) i niezbadaniu w żaden sposób, czy strona może faktycznie zamieszkiwać pod podanym adresem w A.;

3) art. 6 i art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy o dodatku węglowym poprzez niepodanie w podstawie prawnej przepisów rangi ustawowej czy też wydanych na ich podstawie rozporządzeń, z których wynikałby zakaz zamieszkiwania w budynku letniskowym, podczas gdy zakaz taki wynika jedynie z art. 12 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, przy czym nieruchomość skarżącego nie podlega pod reżim tej ustawy,

4) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy poprzez tendencyjne i niepełne uzasadnienie decyzji, koncentrujące się tylko wokół charakteru budynku (letniskowy) i ponoszonej opłaty za odbiór odpadów komunalnych i nieodniesienie się do szeregu argumentów przedstawionych w odwołaniu,

5) art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy poprzez niezapewnienie stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów na etapie postępowania odwoławczego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy,

6) art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy poprzez błędną wykładnię pojęcia "gospodarstwo domowe" zdefiniowanego w tym przepisie w sytuacji, gdy ustawa o dodatku węglowym w żadnym z przepisów nie wskazuje jaka nieruchomość (o jakim statusie/charakterze) może być zamieszkiwana,

7) art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy w zw. z art. 25 K.c. polegające na zignorowaniu tegoż przepisu i niesprawdzeniu, czy faktycznie strona przebywa w A. i nie wzięciu pod uwagę, że definicja miejsca zamieszkania zawarta w Kodeksie cywilnym odnosi się do miejscowości, a nie konkretnej nieruchomości (budynku czy lokalu),

8) art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy w zw. z art. 25 K.c. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na niewskazanie cezury czasowej, w jakiej strona winna mieszkać w A., aby otrzymać dodatek węglowy, gdyż ustawa o dodatku węglowym nie reguluje tych kwestii,

9) art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 16 ustawy Prawo budowlane poprzez nieodniesienie się do tego przepisu i niesprawdzenie czy nieruchomość strony jest tylko domkiem letniskowym służącym do okresowego wypoczynku czy też domem przeznaczonym konstrukcyjnie i technicznie do całorocznego zamieszkania i gospodarowania,

10) art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy w zw. z art. 2 ust. 15a pkt 1 tej ustawy poprzez błędną wykładnię pojęcia "zamieszkiwać" niekorespondującego z pojęciem "miejsca zamieszkania",

11) art. 54 § 1 a p.p.s.a. poprzez niepowołanie tego przepisu i niepouczenie strony, że ma prawo wnieść skargę do WSA w Łodzi w formie dokumentu elektronicznego do elektronicznej skrzynki podawczej Kolegium,

12) art. 230 p.p.s.a. poprzez niepodanie podstawy prawnej, z której Kolegium wyprowadza wniosek o wpisie stałym od skargi, podczas gdy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z należnościami pieniężnymi, do których to zgodnie z art. 231 p.p.s.a. ma zastosowanie wpis stosunkowy.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylając decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. wyjaśnił, że jego zdaniem ocena Kolegium, co do niespełnienia przez Skarżącego przesłanek do przyznania dodatku węglowego w świetle zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego nie zasługuje na aprobatę. Sąd I instancji stwierdził, że weryfikacja wniosku o przyznanie dodatku węglowego ma charakter wszechstronny i nie polega jedynie na sprawdzeniu danych wynikających z deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W jego ocenie organy winny bowiem skorzystać także z innych informacji i danych pozwalających na weryfikację złożonego wniosku.

Organ nie zgodził się z powyższym wyrokiem i zaskarżył go w całości zarzucając mu :

ppkt 1. naruszenie prawa materialnego:

- lit. a art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tekst jednolity Dz. U. z 2022 roku poz. 2492 ) przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która to nie przystaje do stanu sprawy i zebranego materiału dowodowego przy jednoczesnym pominięciu brzmienia norm prawa materialnego i dokonaniu ich wadliwej wykładni,

- lit. b art. 2 ust. 1 w związku z ust. 2, ust. 7 i ust. 12 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 roku o dodatku węglowym ( tekst jednolity Dz. U. z 2023 roku poz. 141 z późniejszymi zmianami ), art. 25 i art. 28 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku - Kodeks cywilny ( tekst jednolity Dz. U. z 2022 roku poz. 1360 z późniejszymi zmianami ), § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( tekst jednolity Dz. U. z 2022 roku poz. 1225 z późniejszymi zmianami ) przez błędną wykładnię i przyjęcie tym samym, że dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym "zamieszkującej" w budynku letniskowym i jednocześnie posiadającej faktyczne miejsce zamieszkania w innej gminie, co nie znajduje żadnego uzasadnienia, gdyż miejsce zamieszkania może być jedno i nie stanowi go budynek letniskowy, bowiem ze swej istoty budynek taki nie może stanowić centrum życiowego,

- lit. c art. 2 ust. 15a ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 roku o dodatku węglowym ( tekst jednolity Dz. U. z 2023 roku poz. 141 z późniejszymi zmianami ) przez błędną wykładnię, bowiem nie zachodzi konieczność dokonywania kolejnej ( czy też kolejnych ) weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego, gdy wniosek zweryfikowano i to negatywnie w oparciu o posiadane dane, w tym informacje wynikające z deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami, aby "rozszerzyć" dane pozwalające na "weryfikację złożonego wniosku",

- lit. d art. 2 ust. 15a ustawy o dodatku węglowym ( tekst jednolity Dz. U. z 2023 roku poz. 141 z późniejszymi zmianami ) przez niewłaściwe zastosowanie do którego doprowadziła wadliwa wykładnia, bowiem nie zachodzi zważywszy dokonaną już weryfikację wniosku strony skarżącej, konieczność uzupełniania materiału dowodowego przez prowadzenie dalszych, rozlicznych czynności procesowych, a więc uzyskania innych informacji lub dokonania kolejnych ustaleń,

ppkt 2. naruszenie przepisów postępowania:

- lit. a art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz. U. z 2023 roku poz. 259 z późniejszymi zmianami ) w związku z art. 2 ust. 1 w związku z ust. 2, ust. 7 i ust. 12 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 roku o dodatku węglowym ( tekst jednolity Dz. U. z 2023 roku poz. 141 z późniejszymi zmianami ), art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku - Kodeks cywilny ( tekst jednolity Dz. U. z 2022 roku poz. 1360 z późniejszymi zmianami ), bowiem nie ma miejsca naruszenie norm prawa materialnego i prawidłowo wydano decyzję o odmowie przyznania dodatku węglowego, bowiem dodatek ten nie przysługuje w tym przypadku,

- lit. b art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz. U. z 2023 roku poz. 259 z późniejszymi zmianami ) w związku z art. 6, art. 7, art. 10, art. 11, art. 15, art. 77 § 1 , art. 107 § 3 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie bowiem:

• nie ma miejsca naruszenie zasady działania zgodnie z prawem, bowiem zasadę tę wprost zastosowano

• nie miało miejsca naruszenie zasady prawdy obiektywnej, bowiem podjęto niezbędne czynności zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, materiał dowodowy jest pełny i zebrany w sposób prawidłowy, a sprawę załatwiono mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,

• nie ma miejsca naruszenie zasady czynnego udziału strony skarżącej w postępowaniu, bowiem materiał dowodowy jest znany stronie skarżącej a fakt, że strona skarżąca widnieje w rejestrach wymiarowych zobowiązań pieniężnych organu I instancji z podaniem określonego adresu zamieszkania nie jest w żaden sposób kwestionowany, nie powoduje konieczności zapoznania się z tymi rejestrami czy też danymi zawartymi w tych rejestrach, bowiem to strona skarżąca złożyła określone deklaracje, a żadne nowe wnioski dowodowe nie zostały złożone przez stronę skarżącą,

• nie ma miejsca naruszenie zasady przekonywania, bowiem uzasadnienie decyzji ostatecznej w pełni odpowiada prawu, bez żadnych ''deficytów", odniesiono się w sposób konieczny do zarzutów zawartych w odwołaniu strony skarżącej, a fakt, iż decyzja ostateczna nie przystaje do stanowiska strony skarżącej, nie oznacza jej automatycznej wadliwości,

• dokonana ocena nie jest dowolna ani też sprzeczna z zasadami logiki czy też z doświadczeniem życiowym, wręcz przeciwnie,

• nie ma miejsca naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, bowiem organ II instancji jest uprawniony do podzielenia oceny stanu sprawy dokonanej przez organ I instancji,

• nie było podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej i decyzji ją poprzedzającej, gdyż nie naruszały one obowiązujących norm prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie,

• sposób prowadzenia postępowania przez organy administracji w żaden sposób nie wskazuje, aby było ono prowadzone w stopniu uzasadniającym twierdzenie o naruszeniu zasady bezstronności czy też równego traktowania.

- lit. c art. 141 § 4 w związku z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz. U. z 2023 roku poz. 259 z późniejszymi zmianami ) przez przedstawienie oceny prawnej, która to Jest niespójna, wewnętrznie sprzeczna, nielogiczna i to w dodatku z lukami, dokonana nadto przy pominięciu doświadczenia życiowego; brak pełnych wskazań, co do dalszego postępowania; zupełny brak odniesienia się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w tym do danych wynikających z ewidencji prowadzonej przez Burmistrza, brak konsekwencji w rozważaniach, brak wykazania, że decyzja zaskarżona i decyzja ją poprzedzająca jest obarczona jakąkolwiek wadą.

Wskazując na powyższe zarzuty organ wniósł o :

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, w przypadku, gdyby wniosek powyższy nie zasługiwałby na uwzględnienie,

2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpatrzenia,

3. orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego,

4. rozpoznanie na posiedzeniu niejawnym wobec zrzeczenia się prawa do rozprawy.

W odpowiedzi Skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej organu w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku.

W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego. Oznacza to że w pierwszej kolejności Sąd kasacyjny zobligowany jest do odniesienia się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

Zasadne okazały się zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania objęte ppkt 2 lit. a i b petitum skargi kasacyjnej a dotyczące oceny zgromadzonego w sprawie materiału, co do spełnienia przesłanek do przyznania Skarżącemu dodatku węglowego, jak również zarzut naruszenia art. 2 ust. 15a ustawy, który wbrew stanowisku Kolegium uznać należy za przepis o charakterze procesowym (pakt 1 lit. c i d petitum skargi kasacyjnej).

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji wskazującym na potrzebę poszukiwania przez organy jeszcze innych informacji i danych dla oceny wniosku Skarżącego. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że Sąd Wojewódzki nie wskazał jakie to mogłyby być informacje. Jak wynika z materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie organ I instancji przed wydaniem decyzji zgodnie z art. 2 ust. 15a i ust. 15d ustawy o dodatku węglowym dokładnie przeanalizował informacje zebrane podczas wywiadu środowiskowego przeprowadzonego 30 listopada 2022 r., oświadczenia zawarte we wniosku Skarżącego o przyznanie dodatku węglowego jak i dane uzyskane z rejestrów publicznych i na ich podstawie uznał, że Skarżący nie spełnia ustawowych kryteriów do przyznania przedmiotowego dodatku.

Istotne jest, że Skarżący (który jak sam wskazał na rozprawie zameldowany jest w Ł. przy ul. [...] i który to adres podał jako adres do doręczeń w toku postępowania administracyjnego) w rejestrach wymiarowych zobowiązań pieniężnych "figuruje na grunty o pow. [...] m2 jako letniskowe i budynek letniskowy o pow. [...] m2 położone w A." oraz " uiszcza opłatę za odbiór odpadów komunalnych od działki i domku letniskowego od 2020 r.". Jednoznacznie wskazuje to, że dom w A. Skarżący traktuje jako domek letniskowy, w którym przebywa jedynie czasowo a nie jako stałe miejsce zamieszkania. Powyższe ustalenie potwierdzają również wyjaśnienia samego Skarżącego, który na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi oświadczył, że zameldowany jest w Ł. gdzie od 2005 r. jest zatrudniony w [...] w wymiarze 8 godzin dziennie, na pełnym etacie.

W świetle zgromadzonego przez organy materiału dowodowego jak również w świetle podanych przez Skarżącego na rozprawie wyjaśnień brak jest podstaw do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych sprawy, dom znajdujący się w A., a więc w miejscowości, w której Skarżący nie pracuje, określony został dla celów uiszczania opłaty za odbiór odpadów komunalnych jako dom letniskowy, a więc jako dom, w którym przebywa się wyłącznie czasowo. Skoro Skarżący, jak sam twierdzi, ma również miejsce zamieszkania w Ł. oraz tam pracuje, brak jest podstaw do uznania A. za jego miejsce zamieszkania, a więc za miejsce w którym koncentruje się jego aktywność zawodowa i życiowa.

W świetle powyższych okoliczności uznać należy, że organy obu instancji prawidłowo oceniły materiał dowodowy sprawy i przyjęły, że dodatek węglowy nie może zostać przyznany osobie, która korzysta z nieruchomości jedynie w ograniczonym okresie w ciągu roku, a co za tym idzie, nie zamieszkuje w niej na stałe. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodziła potrzeba prowadzenia dalszego postępowania dowodowego. Powyższe rozważania pozwalają na stwierdzenie, iż Sąd I instancji, badając legalność zaskarżonego aktu, błędnie ocenił działanie organów w zakresie ustalenia stanu faktycznego, jako niewystarczające, czego konsekwencją było nieprawidłowe rozstrzygnięcie polegające na uchyleniu decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a.

W konsekwencji zasadny okazał się również zarzut naruszenia prawa materialnego objęty ppkt 1 lit. b petitum skargi kasacyjnej. Przypomnieć bowiem należy, że zgodnie z art. 2 ust. 12 ustawy o dodatku węglowym, wniosek o wypłatę dodatku węglowego składa się w gminie właściwej ze względu na miejsce zamieszkania osoby składającej ten wniosek. Dla przyznania dodatku węglowego kluczowe jest faktyczne zamieszkiwanie i prowadzenie gospodarstwa domowego w danym miejscu, na obszarze gminy, do której składa się wniosek. Wskazana powyżej ustawa nie definiuje pojęcia "miejsce zamieszkania". Powyższe rodzi konieczność odwołania się do definicji ogólnej tego terminu zawartej w art. 25 k.c. ( w zw. z art. 28 k.c.), zgodnie z którą przez miejsce zamieszkania należy rozumieć miejscowość, w której osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu. Tym samym o miejscu zamieszkania decydują dwa czynniki: zewnętrzny (fakt przebywania) oraz wewnętrzny (wola stałego pobytu), przy czym przesłanki te muszą wystąpić łącznie. Podkreślić należy, że w rozumieniu prawa cywilnego każda osoba może mieć tylko jedno miejsce zamieszkania. Za miejsce zamieszkania należy uznać miejscowość, gdzie ma miejsce największa aktywność życiowa danej osoby: osobista i zawodowa..

Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze stanowiskiem Kolegium, iż w przypadku Skarżącego takiego miejsca nie stanowi dom w A., ze względu na fakt, że przebywa on tam jedynie czasowo, posiadając jednocześnie drugie miejsce zamieszkania w Ł., gdzie jest również zatrudniony na stałe w pełnym wymiarze czasu pracy.

Oceniając zarzut naruszenia § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazać należy, że Sąd Wojewódzki nie stosował tego przepisu, nie można zatem postawić mu zarzutu jego naruszenia.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Przepis ten ma charakter ustrojowy wyjaśniający funkcje pełnione przez sądy administracyjne. Nie reguluje on bezpośrednio postępowania przed sądami administracyjnymi. Wskazuje on odpowiednio na cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji. Do naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. mogłoby dojść, gdyby Sąd nie dokonał kontroli stanowiącego przedmiot skargi aktu, zastosowałby inny rodzaj oceny niż zgodność z prawem odwołując się np. do zasad słuszności czy współżycia społecznego względnie wyszedłby poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego rozpoznając skargę na akt lub czynność niepoddane jego kognicji, ewentualnie zastosował środki ustawie nieznane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2020 r., sygn. akt. I OSK 2014/19; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2023 r., sygn. akt. II OSK 895/22, źródło CBOSA). W niniejszej sprawie żadna z takich sytuacji nie zaistniała.

Organ w zarzucie objętym ppkt 2 lit. c petitum skargi kasacyjnej jako wzorzec kontroli wskazał art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. Stawiając ten zarzut Kolegium kwestionuje dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Tymczasem zgodnie z przywołanym przez Kolegium jako wzorzec kontroli art. 141§ 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wszystkie powyższe elementy zawiera uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Sąd kasacyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną w pełni podziela wyrażane wielokrotnie w orzecznictwie stanowisko, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jeżeli nie wiadomo jaki stan faktyczny Sąd pierwszej instancji przyjął jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, ewentualnie gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Sama okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony, stanowi istotne naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia. Sytuacje takie nie zaistniały w niniejszej sprawie.

Podsumowując, uznając zarzuty objęte punktem 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej za częściowo zasadne jak również uznając, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 151 i art. 193 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę, o czym orzekł w pkt 1 wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając od Skarżącego na rzecz Kolegium zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

W niniejszej sprawie pełnomocnik Kolegium – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, stąd też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.