Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 20 maja 2025 r., nr SKO Gd/5952/23 w przedmiocie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w sprawie uchylenia decyzji dotyczącej świadczenia wychowawczego oddala skargę.

Pani M. K. (Skarżąca) zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w Gdańsku w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wniesione w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z 2 grudnia 2021 r. Burmistrz Pruszcza Gdańskiego (dalej jako: "organ I instancji", "Burmistrz") uchylił decyzję własną z 16 października 2017 r. w przedmiocie przyznania Skarżącej świadczenia wychowawczego na dzieci.

SKO po rozpoznaniu wniosku Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji, postanowieniem z 20 maja 2025 r. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Uzasadniając rozstrzygnięcie SKO, przywołując m. in. treść przepisu art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") wskazało, że Skarżąca nie uprawdopodobniła, że do uchybienia terminu doszło bez jej winy. Składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Skarżąca podniosła, że po otrzymaniu decyzji Burmistrza udała się do siedziby organu I instancji w celu uzyskania informacji o sprawie. Została tam poinformowana, że ostateczną decyzję w sprawie podejmie Wojewoda. W październiku 2023 r. otrzymała decyzje Wojewody z zobowiązaniem do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń wraz z odsetkami. W tych okolicznościach w dniu 10 października 2023 r. uzyskała w kancelarii adwokackiej informację, że od decyzji organu I instancji może wnieść odwołanie do SKO. Zatem dopiero w tym dniu dowiedziała się o możliwości wniesienia odwołania, w pouczeniu do decyzji taka informacja nie została bowiem zawarta – dlatego właśnie udała się do siedziby organu, gdzie poinformowano ją, że nie ma konieczności podejmowania dalszych kroków w sprawie. W konsekwencji, wobec błędnego pouczenia, a w zasadzie jego braku, Skarżąca została pozbawiona możliwości wniesienia odwołania pozostając w przekonaniu, że informacje uzyskane od pracowników organu są prawidłowe. Strona trwała w takim przekonaniu przez cały czas, gdyż od 2021 r. do października 2023 r. nie otrzymała w sprawie żadnej innej korespondencji.

Ustosunkowując się do powyższych argumentów, SKO przytoczyło treść pouczenia zawartego w dziewięciu decyzjach z 2 i 3 grudnia 2023 r., dotyczących uchylenia decyzji przyznających świadczenia rodzinne i świadczenie wychowawcze w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego. W ocenie organu odwoławczego w pouczeniu tym wprost wskazano na możliwość wniesienia odwołania. SKO stwierdziło też, że jakkolwiek wskazanie właściwego organu odwoławczego na skutek usterki edytorskiej powielonej także w innych sprawach nie znalazło się w pouczeniu wprost, to z jego treści wynika, że odwołanie wnosi się za pośrednictwem organu pierwszej instancji. Za gołosłowne i niewiarygodne SKO uznało wyjaśnienia Skarżącej w zakresie wprowadzenia jej w błąd przez pracowników organu I instancji. W ocenie SKO niewątpliwie, o ile strona przeczytała ze zrozumieniem zaskarżoną decyzję i jej pouczenie oraz rzeczywiście zasięgała informacji, to z pewnością dowiedziała się, że odwołanie od decyzji może złożyć, tym bardziej, że wynika to wprost z pouczenia. SKO zwróciło także uwagę, że strona brała udział w postępowaniach prowadzonych przez Wojewodę Pomorskiego, co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Końcowo SKO wskazało, że w sprawie nie został zachowany siedmiodniowy termin na złożenie odwołania. Kwestionowana decyzja (podobnie jak i 8 pozostałych decyzji) została doręczona stronie w dniu 9 grudnia 2021 r., natomiast datowane na dzień 11 października 2023 r. odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia wpłynęło do organu I instancji w dniu 17 października 2023 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika zawodowego wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła organowi naruszenie art. 58 k.p.a. poprzez nieprzywrócenie terminu do złożenia skargi poprzez brak ustalenia i rozważenia przyczyny uchybienia terminu oraz dnia ustania tej przyczyny, a także błędne ustalenie daty, od której należy liczyć termin powzięcia przez Skarżącą wiedzy o przysługujących jej środkach zaskarżenia. Zarzucono ponadto naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie odpowiedniej informacji i wyjaśnień, co skutkowało negatywnym wpływem na jej prawa i obowiązki. Skarżąca wskazała również na naruszenie art. 7, art. 10, art. 77, art. 78, art. 80 w zw. z art. 107 k.p.a., do którego doszło w związku z nieuzasadnioną odmową rozpoznania zarzutów odwołania wobec nieuzasadnionego stwierdzenia uchybienia terminowi jego wniesienia. Końcowo wskazała na naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. – w związku z nieprzeprowadzeniem przez organ z urzędu niezbędnego postępowania dowodowego i nieuchylenie w związku z tym zaskarżonej decyzji. Skarżąca podkreśliła, że w pouczeniu organu pierwszej instancji nie wskazano organu, do którego należy wnieść odwołanie.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację i stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie było postanowienie SKO z 20 maja 2025 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia Skarżącej terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 2 grudnia 2021 r., wydanej przez Kierownika Sekcji Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Pruszczu Gdańskim, działającego z upoważnienia Burmistrza Pruszcza Gdańskiego, o uchyleniu w okresie od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. decyzji własnej z 16 października 2017 r. w sprawie świadczeń rodzinnych przyznanych Skarżącej na synów.

Zgodnie z art. 129 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm.) - dalej jako "k.p.a.", odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (§ 1). Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (§ 2). Przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy do wniesienia odwołania (§ 3).

W niniejszej sprawie bezsporne było, że decyzja z 2 grudnia 2021 r. została doręczona Skarżącej w dniu 9 grudnia 2021 r. Mając więc na uwadze art. 129 § 2 k.p.a., termin do wniesienia odwołania upłynął Skarżącej w dniu 23 grudnia 2021 r. (czwartek). Natomiast odwołanie (datowane na dzień 11 października 2023 r.) wraz w wnioskiem o przywrócenie terminu wniesiono do organu I instancji w dniu 17 października 2023 r., zatem z uchybieniem terminu wskazanego powyżej. Nie oznacza to jednak, że droga to merytorycznego rozpoznania spóźnionego odwołania została Skarżącej zamknięta, bowiem ustawodawca umożliwia przywrócenie uchybionego przez stronę terminu i wniosek w tej sprawie Skarżąca złożyła.

Przesłanki oceny wniosku o przywrócenie terminu określa art. 58 k.p.a. Zgodnie z jego treścią, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3).

Skarżąca wyjaśniła, że 10 października 2023 r., podczas wizyty w kancelarii adwokackiej dowiedziała się o możliwości wniesienia odwołania. Uznać zatem należy, że Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu w zakreślonym ustawą terminie, przy czym wraz z nim złożyła odwołanie, dopełniając tym samym czynności, dla której określony był termin, o której mowa w art. 58 § 2 k.p.a.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje, czy wskazywane przez Skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania okoliczności uzasadniały przyjęcie, że do uchybienia terminu doszło bez winy Skarżącej. W szczególności, czy niepełne pouczenie o przysługującym środku odwoławczym zawarte w decyzji organu I instancji, poprzez niewskazanie do jakiego organu środek ten należy wnieść, stanowi o braku winy Skarżącej w dochowaniu terminu do wniesienia odwołania, co powinno skutkować uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu.

Zgodzić się należy z wyrażonym w orzecznictwie poglądem, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić, gdy strona nie mogła dopełnić obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (za: wyrok NSA z 4 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1388/22, CBOSA).

Warunkiem koniecznym do uwzględnienia podania o przywrócenie terminu jest brak jakiejkolwiek winy strony. Na gruncie art. 58 § 1 k.p.a. każdy stopień winy, nie wyłączając lekkiego niedbalstwa, uzasadnia wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu. Dla przywrócenia terminu niezbędne jest wykazanie, że uchybienie terminu zostało spowodowane przyczynami niezawinionymi przez stronę, a nadto przeszkód w dochowaniu terminu nie można by było usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (za: wyrok NSA z 8 kwietnia 2025r., sygn. akt III OSK 6703/21, CBOSA).

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazania wymaga, że z wyjaśnień Skarżącej wynika, iż nie złożyła ona odwołania w wyniku braku stosownego pouczenia w decyzji z 3 grudnia 2021 r. oraz uzyskania błędnej informacji w siedzibie MOPS. W związku z tym dla oceny ww. wyjaśnień istotne znaczenie ma treść pouczenia zawartego w decyzji z 2 grudnia 2021 r.

W pouczeniu zawartym w decyzji pierwszoinstancyjnej wskazano m.in., że "od niniejszej decyzji przysługuje prawo wniesienia odwołania za pośrednictwem tutejszego Ośrodka w terminie 14 dni od doręczenia decyzji". Odnosząc się do takiej treści pouczenia wskazać należy, że zgodnie z art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. decyzja zawiera pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania. Zgodnie natomiast z art. 112 k.p.a., błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Treść przepisu art. 112 k.p.a. należy rozumieć w taki sposób, że strona korzystając z właściwych środków procesowych może uniknąć negatywnych skutków uchybienia terminu, jeżeli przyczyną tego uchybienia było błędne pouczenie organu. W przypadku procedury administracyjnej środkiem takim jest wniosek o przywrócenie terminu do złożenia środka zaskarżenia, który organ administracji zobowiązany jest uwzględnić stwierdzając, że do uchybienia terminu doszło bez winy strony (za: wyrok NSA z 4 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 1940/22, CBOSA).

W związku z tym, w przypadku braku wskazania wprost organu odwoławczego w pouczeniu decyzji organu I instancji, brak winy strony w uchybieniu terminowi wniesienia odwołania należy oceniać w okolicznościach konkretnej sprawy. Nawet bowiem, gdy w pouczeniu nie wskazano organu odwoławczego, to zdaniem Sądu możliwość wniesienia odwołania pozostaje zapewniona wobec niewątpliwego wskazania, że odwołanie można wnieść za pośrednictwem organu I instancji. W takim przypadku pouczenie nie powoduje zatem dla strony negatywnych konsekwencji, gdyż może ona złożyć odwołanie na adres organu I instancji.

Należy też zauważyć, że zgodnie z orzecznictwem na przepis art. 112 k.p.a. może powołać się strona, która zastosowała się do błędnego pouczenia zawartego w decyzji. Dla wystąpienia skutku przewidzianego w tym przepisie nie jest zatem wystarczające, że w decyzji zawarto błędne pouczenie, lecz jest konieczne, aby strona zastosowała się do tego pouczenia, tj. zgodnie z pouczeniem wniosła środek zaskarżenia przewidziany w tym przepisie (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 9 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 1102/20, CBOSA; wyrok NSA z 19 maja 2021 r. sygn. akt I OSK 3246/18, LEX nr 3190140).

Tymczasem na gruncie niniejszej sprawy Skarżąca nie zastosowała się do pouczenia zawartego w decyzji organu I instancji, gdyż we wskazanym terminie nie wniosła odwołania, nawet bezpośrednio do organu I instancji bez wskazania organu odwoławczego. W takim wypadku Burmistrz byłby zobowiązany do przekazania tego środka odwoławczego właściwemu organowi II instancji, a badanie zachowania terminu do wniesienia środka odwoławczego uwzględniałoby te okoliczności. Zatem Skarżąca mogłaby powoływać się na błędne pouczenie i domagać zastosowania art. 112 k.p.a., gdyby po zapoznaniu się z treścią pouczenia z decyzji z 2 grudnia 2021 r. wniosła odwołanie do niewłaściwego organu, bo tylko w tym zakresie owo pouczenie było dotknięte błędem. Jednak niewątpliwie strona nie podjęła żadnych działań zmierzających do zaskarżenia decyzji z 2 grudnia 2021 r. w wyznaczonym terminie 14 dni.

Sąd zauważa także, że Skarżąca w istocie nie kwestionuje, iż zapoznała się ze spornym pouczeniem. Skoro tak, to powinna dostrzec, że w dalszej jego części organ I instancji wyjaśnił, iż "Z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania decyzja staje się ostateczna i prawomocna, co oznacza brak możliwości zaskarżenia decyzji do SKO w Gdańsku [...]" (podkreślenie własne Sądu). Zatem, choć w pierwszej części pouczenia Burmistrz nie wskazał konkretnego organu odwoławczego, to z dalszej treści tego pouczenia jasno wynika, że tym organem jest SKO w Gdańsku. Wnikliwe odczytanie całego pouczenia powinno więc skłonić stronę należycie dbającą o swoje interesy do wniesienia odwołania choćby i do organu pośrednio wskazanego w tym pouczeniu.

W złożonym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Skarżąca wskazała także, że po otrzymaniu decyzji z 2 grudnia 2021 r. w siedzibie MOPS otrzymała informację, że ostateczną decyzję w sprawie podejmie Wojewoda. Natomiast po otrzymaniu decyzji Wojewody z 26 września 2023 r. zobowiązującej ją do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń wraz z odsetkami, Skarżąca uzyskała od profesjonalnego pełnomocnika informację o prawie wniesienia odwołania od decyzji z 2 grudnia 2021 r. W ocenie Sądu ta argumentacja, w świetle pozostałych przedstawionych okoliczności, nie uzasadnia twierdzenia, że doszło do wprowadzenia w błąd Skarżącej w zakresie możliwości wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza z 2 grudnia 2021 r. Przede wszystkim Strona nie uprawdopodobniła, że udzielenie takiej informacji miało miejsce, a także nie wykazała, aby taka ewentualna informacja od osób trzecich mogła mieć wpływ na możliwość dochowania terminu do wniesienia odwołania. Ponadto należy zauważyć, że art. 112 k.p.a. pozwala na zwolnienie strony z winy w niedochowaniu terminu w sytuacji błędnego pouczenia zawartego w decyzji administracyjnej, nie zaś w sytuacji uzyskania ustnych informacji od pracowników organu administracji publicznej.

Podkreślić należy, że w doktrynie i orzecznictwie panuje zgodność, że kryterium "uprawdopodobnienia braku winy" polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności. Obiektywnym miernikiem należytej staranności jest taka staranność, jakiej można oczekiwać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Pojęcie braku winy postrzegane jest jako obejmujące istnienie przeszkody nie do pokonania czyli siły wyższej (por. postanowienie NSA z 22 maja 2019 r., sygn. akt II GZ 81/19, CBOSA; A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, s. 368-70). Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury, uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te zatem muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Strona musi więc uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna (por. postanowienia NSA: z 5 października 2012 r., sygn. akt II OZ 862/12; z 7 czerwca 2013 r., sygn. akt II FZ 70/13, CBOSA). Uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 58 § 1 k.p.a., wymaga wskazania takich konkretnych, weryfikowalnych okoliczności, które w realiach sprawy uniemożliwiały dokonanie czynności w terminie, mimo przedsięwzięcia dostępnych środków organizacyjnych (za: wyrok NSA z 23 września 2025 r., sygn. akt II OSK 713/23 LEX nr 3994210).

W ocenie Sądu powoływana okoliczność, że strona otrzymała w siedzibie MOPS informację o braku konieczności podjęcia kroków prawnych, nie stanowi również o naruszeniu art. 9 k.p.a. Zarówno bowiem art. 127 k.p.a., jak i zawarte w decyzji z 2 grudnia 2021 r. pouczenie, nie obligują strony do wniesienia odwołania, uznając je za uprawnienie strony postępowania administracyjnego. Przepis art. 9 k.p.a. nie stawia przy tym organu administracji w pozycji pełnomocnika strony, nie nakłada na organy administracji publicznej obowiązku udzielania stronom porad prawnych czy też prowadzenia dla nich doradztwa. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko, że z treści powyższego przepisu nie wynika dla organu obowiązek udzielania stronie postępowania administracyjnego wskazówek co do zasadności czy celowości wniesienia konkretnego środka prawnego. O tym, czy określone czynności procesowe zostaną przez stronę podjęte decyduje sama strona, zaś zasady ogólne k.p.a., w tym wyrażona w art. 9 k.p.a. zasada informowania stron, choć mają na celu ochronę praw strony w postępowaniu administracyjnym, nie mogą jednak być odczytywane w taki sposób, który zwalniał by stronę postępowania od wszelkiej dbałości o własne interesy i od wszelkiej aktywności procesowej. W żadnej mierze nie można wymagać od organu, by w ramach obowiązków z art. 9 k.p.a. zastępował stronę w jej aktywności poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania (zob. wyrok NSA z 12 lipca 2023 r., sygn. akt I OSK 1555/20, CBOSA).

Z okoliczności niniejszej sprawy wynika natomiast, że Skarżąca podjęła działania mające na celu wniesienie odwołania od decyzji z 2 grudnia 2021 r. dopiero po otrzymaniu decyzji Wojewody zobowiązującej ją do zwrotu świadczeń. Powyższe na gruncie niniejszej sprawy nie stanowi jednak przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że SKO prawidłowo uznało, iż Skarżąca nie spełniła przesłanki przywrócenia terminu z art. 58 § 1 k.p.a. Nie uprawdopodobniła bowiem zaistnienia niezależnej przeszkody uniemożliwiającej jej wniesienie odwołania we właściwym terminie. Jeszcze raz podkreślić należy, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest natomiast dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok WSA w Gdańsku z 21 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 733/23, CBOSA). Przyczyna uchybienia terminu musi zatem być niezależna od strony, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Wobec powodów wyjaśnionych powyżej, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.