Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2018 r. sprawy ze skargi R.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Przedmiotem skargi R. B. (dalej jako "Strona", "Skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "GITD") z [...] lutego 2018r. nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 10 000 zł.

Jako podstawę prawną skarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) dalej "k.p.a.", art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm.) – dalej "utd" oraz Ip. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do utd.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] grudnia 2017 r. nałożył na Stronę karę pieniężną w kwocie 10000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] września 2017 r.

Dokonanie powyższych naruszeń stwierdzono podczas kontroli drogowej przeprowadzonej [...] września 2017 r. w W., około godziny 11:00, po poddaniu przez funkcjonariuszy Policji kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...], którego kierowcą był Pan R. B.. Kontrolowanym w chwili podjęcia interwencji samochodem osobowym, posiadającym pięć miejsc siedzących, przewożono pasażerów z ulicy P. w W. na ulicę L. w W., za kurs uiszczono opłatę w formie elektronicznej. Kontrola została udokumentowana m.in.: protokołem kontroli nr [...] z [...] września 2017 r. i załącznikiem do ww. protokołu, których podpisania kontrolowany odmówił, fotografiami, notatką służbową przeprowadzającej kontrolę funkcjonariuszki Policji, kserokopią dowodu rejestracyjnego.

Komenda Policji, zgodnie z art. 93 ust. 4 oraz ust. 5 utd, przekazała do Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w R. dokumentację zgromadzoną w sprawie celem przeprowadzenia postępowania administracyjnego.

[...] listopada 2017 roku doręczono stronie zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego względem stwierdzonych naruszeń. Jednocześnie zawiadomiono stronę o możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu poprzez składanie wniosków, wyjaśnień, uwag i zastrzeżeń. Strona została również poinformowana o treści art. 92c utd. Uzyskano odpowiedź odpowiednich organów licencyjnych z Urzędu Miasta W. oraz Urzędu Miasta Z., że strona posiadała uprawnienie do wykonywania transportu drogowego jak i że pojazd nie został zgłoszony do udzielonego uprawnienia.

Strona prawidłowo powiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego, nie odniosła się do stwierdzonych naruszeń. Nie wskazała też żadnych okoliczności sprawy oraz nie złożyła żadnych dokumentów świadczących o zaistnieniu którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 92c utd.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji wydając decyzję z [...] grudnia 2017 r. o nałożeniu kary pieniężnej przy czym, zgodnie z art. 92a ust. 2 utd, ograniczył ją do maksymalnej kwoty 10.000 zł.

Strona od ww. decyzji złożyła odwołanie, w którym w którym zaskarżyła decyzję w całości zarzucając jej naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności nieustalenie, czy prowadziła działalność gospodarczą oraz czy wykonywała transport drogowy; naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 5b utd w zw. z lp. 1.1 załącznika nr 3 do utd poprzez wymierzenie kary pieniężnej w sytuacji, gdy podejmowane czynności nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego osób; naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 92a ust. 1 i 6 utd w zw. z lp. 1.1 oraz 2.10 załącznika nr 3 do utd w zw. z art. 4 pkt 6a utd poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w utd pomimo braku spełnienia tego kryterium przez stronę.

Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Strona m.in. zarzuciła organowi, że nie ustalił, że wykonywała działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób. Podnosiła, że rozstrzygnięcia nie można oprzeć na protokole kontroli. Definicję przewozu okazjonalnego należy wywieść z rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 11/98. a także rozporządzenia 1073/2009, bowiem jest ona zbieżna ze słownikowym znaczeniem słowa "okazjonalny", czyli wiążący się z nadarzającymi się okazjami. Zdaniem strony kara z załącznika nr 3 do utd nie może być na nią nałożona, gdyż nie jest przedsiębiorcą.

Rozpoznając odwołanie, GITD utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu przytoczył treść przepisów odnoszących się do niniejszej sprawy, w tym m.in. art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1 utd oraz Ip. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do utd. Wskazał, że na mocy art. 87 ust. 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Podmiot wykonujący zaś przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, zgodnie art. 92a ust. 1 u.t.d., podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie, przy czym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2).

Mając na uwadze powyższe normy oraz ustalony przez WITD stan faktyczny sprawy, GITD stwierdził, że zachodzą w niej przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez skarżącego zarówno przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania zezwolenia/licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, jak i wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem nie spełniającym określonego kryterium konstrukcyjnego.

Zdaniem organu, z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli [...] września 2017 roku w W. skarżący wykonywał okazjonalny przewóz osób i we własnym imieniu, pojazdem marki [...] o nr rej. [...] wykonywał odpłatny przewóz osób. Kontrola drogowa przeprowadzona przez funkcjonariuszy policji kierowcy R. B.y została udokumentowana protokołem nr [...]. Wynika z niego i notatki urzędowej, że kierowca przewoził dwóch pasażerów – M. W. i P. L. - z ulicy P. [...] na parking T. przy ulicy L. w W., za co pasażerowie zapłacili wynagrodzenie drogą elektroniczną. Przewóz osób został zamówiony z wykorzystaniem aplikacji elektronicznej. Kontrolowany kierowca nie okazał licencji na wykonywanie transportu drogowego osób ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenił, czy dana okoliczność została udowodniona. Zebrany w postępowaniu materiał dowodowy w sposób wystarczający potwierdził wykonywanie przez stronę zarobkowych okazjonalnych przewozów osób podlegających zasadom określonym w ustawie o transporcie drogowym. Wynika z niej obowiązek podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 utd posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego, nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Wykonywanie transportu drogowego musi być traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (wyr. NSA z dnia 20 stycznia 2009 r. II GSK 670/08, CBOSA).

Odwołał się do zasady wyrażonej w art. 774 k.c., bowiem na jej podstawie, zawierając umowę przewozu przewoźnik zobowiązuje się, w zakresie swojego przedsiębiorstwa, do przewiezienia za wynagrodzeniem osób lub rzeczy. Umowa należy do kategorii "umów o świadczenie usług", przy czym bezpośrednią funkcją komentowanego uregulowania jest stworzenie ram prawnych dla stosunku, którego źródłem jest umowa nazwana, w ramach którego następuje świadczenie "wyspecjalizowanych" usług - usług transportowych. Wykonanie umowy przewozu wymaga osiągnięcia sprawdzalnego rezultatu. Jest to umowa kwalifikowana podmiotowo po stronie przewoźnika, tj. może ją zawrzeć wyłącznie przedsiębiorca posiadający odpowiednie uprawnienia, tj. licencję na wykonywanie transportu drogowego osób lub rzeczy.

Zdaniem organu odwoławczego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że strona wykonywała zarobkowo przewóz okazjonalny w ramach przewozu drogowego osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 utd. Uznał, że organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 utd oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. Brak uprawnień potwierdziła także dokumentacja, nadesłana w odpowiedzi na zapytania organu po wszczęciu postępowania, pismo Prezydenta Z. z października 2017 r. i pismo z [...] października 2017 r. Urzędu m. W., że Skarżący nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym.

Z drugiej strony organ odwoławczy uznał, że wykonywany przewóz okazjonalny w dniu kontroli nie spełnił wszystkich ustawowych wymogów. Mianowicie kontrolowany pojazd, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie potwierdza protokół kontroli i kserokopia jego dowodu rejestracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a utd - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Skoro skontrolowany pojazd tego warunku nie spełniał, to uzasadnione było nałożenie na skarżącego drugiej kary pieniężnej w wysokości 8000 zł, stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 utd oraz lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy. Przy czym, zgodnie z art. 92a ust. 2 suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie mogła przekroczyć kwoty 10.000 złotych.

Wbrew przekonaniu strony przewóz okazjonalny nie oznacza przewozu wykonywanego "przy nadarzającej się okazji". Częstotliwość realizacji przewozów okazjonalnych nie ma wpływu na uznanie, że przewóz spełnia przesłanki przewozu okazjonalnego. Wbrew twierdzeniom strony organ ustalił, w jaki sposób zainicjowano realizację usługi - za pośrednictwem aplikacji zarejestrowanej na telefonie pasażera. Bezspornym również jest, że skarżący pełnił rolę wykonawcy przewozu, a nie tylko kierowcy, zatem zasadnym było nałożenie na niego kar z załącznika nr 3 do utd, a nie z załącznika nr 1 do utd.

Organ odwoławczy nie uznał zasadności zarzutu niezastosowania art. 18 ust. 4b pkt 1 lit. c) utd. Ustawodawca dopuszcza wykonywanie przewozu okazjonalnego bez zezwolenia, ale tylko wówczas, gdy zostaną spełnione wszystkie warunki tego przewozu określone w art. 18 ust. 4b pkt 1 i 2 utd. W przypadku przewozu drogowego wykonanego przez skarżącego w dniu kontroli taka sytuacja nie miała miejsca, ponieważ przewóz ten nie był wykonywany na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa.

Również zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 i 6 utd w zw. z lp. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy uznał za niezasadny. Wymienione przepisy nie dotyczą naruszeń tylko popełnianych przez przedsiębiorców. Z treści ust. 1 art. 92a ww. ustawy wynika, że sankcjonują naruszenia dokonywane zarówno przez osoby będące przedsiębiorcami, jak i nimi nie będące, co jednoznacznie wynika ze sformułowania: "podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego".

Niezarejestrowanie przez skarżącego działalności gospodarczej i tym samym brak statusu przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie jest tożsame z niewykonywaniem takiej działalności. Przeciwnie, można wykonywać działalność gospodarczą bez dokonania rejestracji takiej działalności. Jednak osoba wykonująca działalność gospodarczą niezgłoszoną do ewidencji działalności gospodarczej naraża się na odpowiedzialność za popełnianie wykroczenia określonego w art. 601 § 1 kodeksu wykroczeń.

Organ nie znalazł podstaw, co uzasadnił, do obniżenia kary z art. 189d k.p.a. i zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. ani do zastosowania art. 92c utd.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a. czy art. 107 § 3 k.p.a. Nie dopuścił przedłożonego przez stronę regulaminu aplikacji taxify nie może zostać dopuszczony jako dowód w sprawie, ponieważ regulamin ten jest w języku angielskim. Obowiązkiem pełnomocnika strony było przedstawienie dowodu sporządzonego w języku polskim.

Skarżący, nie zgadzając się z decyzją GITD w prawidłowym trybie i terminie zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 5 b ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. ł.l. załącznika nr 3 do ustawy polegające na wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym (głównie ze względu na to, że czynności Skarżącego nie nosiły znamion wykonywania działalności gospodarczej)

2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a b ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez Skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie [...], świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 18 ust 4 b pkt 1 lit c ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd Skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzysta! pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i dokonana została na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest [...];

4) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z lp. 1.1 oraz lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt. 6a utd poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącego.

5) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez Skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy Skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli;

6) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole z przeprowadzonej kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu;

7) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd miała nastąpić na rzecz Skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer;

8) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

9) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji Organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania czy Skarżący posiadał status przedsiębiorcy czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji [...];

10) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zarówno skarżonej decyzji GITD, jak i utrzymanej ją decyzji WITD oraz o zwrot kosztów postępowania sądowo-administracyjnego. w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Argumentację skargi obszernie uzasadnił.

GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie znajduje podstaw do jej uwzględnienia.

Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy tego, czy skarżący w chwili kontroli wykonywał zarobkowy przewóz we własnym imieniu i na własny rachunek, nie posiadając do tego wymaganych uprawnień, pojazdem nieprzygotowanym do realizacji tego rodzaju działalności.

W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a organy dokonały jego prawidłowej subsumpcji do obowiązującego w sprawie stanu prawnego, trafnie przyjmując, że Skarżący w dacie zdarzenia objętego kontrolą drogową wykonywał przewóz okazjonalny, tj. przewóz osób, który nie stanowił przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, nie posiadając do tego wymaganych uprawnień, a pojazd, którym wykonywał usługę, nie odpowiadał wymaganiom konstrukcyjnym przewidzianym w ustawie o transporcie drogowym.

Zdaniem Sądu, Istotne dla oceny stanu faktycznego sprawy jest ustalenie, że usługę przewozu osób zamówioną przez pasażera za pośrednictwem aplikacji internetowej zrealizował Skarżący, za co została przez pasażera wniesiona opłata.

Należy podkreślić, że dokonane ustalenia zostały poczynione na podstawie kontroli drogowej przeprowadzonej przez organy Policji. Jak wynika z protokołu kontroli i załącznika, kierowca nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień, nie zgłosił żadnych uwag. Ograniczył się do odmowy podpisania protokołu, co nie czyni nieważnymi ustaleń poczynionych przez funkcjonariuszkę Policji zarówno w protokole kontroli, jego załączniku, jak i notatce służbowej na okoliczność rozpytania pasażerów, na rzecz których wykonana została odpłatna usługa przewozu na konkretnym odcinku w Warszawie. Ustalone okoliczności zostały uzupełnione materiałem fotograficznym, dokumentami kontrolowanego pojazdu. Kluczowym dowodem jest jednak protokół kontroli, bowiem stanowi on dowód stanu faktycznego zastanego w chwili kontroli i czynności przeprowadzonych "na gorąco" [...] września 2017 r. w W., około godziny 11:00 pojazdu marki [...] o nr rej. [...], którego kierowcą był Skarżący. Nie budzą wątpliwości ustalenia, że kontrolowanym w chwili podjęcia interwencji samochodem osobowym, posiadającym pięć miejsc siedzących, skarżący przewoził dwóch pasażerów, którzy także zostali wylegitymowani, a ich dane ujęte w policyjnej notatce służbowej. Pasażerowie zamówili przewóz z ulicy P. w W. na ulicę L. w W.. Skarżący go zrealizował odpłatnie, bowiem za kurs uiszczona została opłata w formie elektronicznej. Wyniki kontroli, udokumentowanej m.in.: protokołem kontroli nr [...] z [...] września 2017 r. i załącznikiem do ww. protokołu, których podpisania kontrolowany odmówił, fotografiami, notatką służbową przeprowadzającej kontrolę funkcjonariuszki Policji, kserokopią dowodu rejestracyjnego pozostają w logicznym związku z zebranymi, przez organ prowadzący dalsze postępowanie z urzędu, informacjami organów uprawnionych do wydawania licencji i zezwoleń, potwierdzających brak uprawnień Skarżącego do działalności w zakresie przewozu osób.

Znamienne jest, że dopiero w skardze pojawia się informacja, że ową aplikacją elektroniczną, z której korzystali pasażerowie zamawiając usługę przewozu osób, a na którą odpowiedział Skarżący i ja zrealizował, była aplikacji mobilnej [...].

Niemniej jednak nie ma to żadnego wpływu na wynik sprawy. Potwierdza tylko fakt, że pasażerowie nie zawarli ze Skarżącym umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, lecz zamówili usługę przewozu osób za pośrednictwem tej aplikacji mobilnej, a Skarżący ją zrealizował odpłatnie.

Ustawa o transporcie drogowym, stanowiąca materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie, określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego i odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, zasady i tryb wyznaczania dworców, w których jest udzielana pomoc osobom niepełnosprawnym i zasady ochrony praw pasażerów (art. 1 ust. 1 i ust. 2 u.t.d.).

Zgodnie z regulacją art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Jak stanowi art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny:

1. pojazdami zabytkowymi,

2. samochodami osobowymi:

a. prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b. na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,

c. po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przez rozpoczęciem przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.

Jak stanowi art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i ust. 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51), dalej "rozporządzenie nr 1071/2009".

Gdy chodzi o warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa je art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowiąc, że ich podjęcie i wykonywanie: 1. samochodem osobowym, 2, pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3. taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.t.d., jak i licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d.

Art. 87 u.t.d. stanowi, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. - wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d., jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" w prawie unijnym. I tak, w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz.U.UE.L.2009.300. 88), dalej "rozporządzenie Nr 1073/2009", za usługi okazjonalne uznaje się "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika" (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Nr 1073/2009).

Wskazać ponadto należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach dotyczących transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako "odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (Słownik języka polskiego, pod redakcją prof. dr Mieczysława Szymczaka, t. II, Warszawa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok NSA z 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06, publ. Lex nr 384423).

Zestawienie ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych z przesłankami dającymi się wyprowadzić z art. 4 pkt 11 u.t.d. i § 2 pkt 4 rozporządzenia Nr 1073/2009 pozwalało uznać, że Skarżący wykonywał odpłatny przewóz okazjonalny osób w rozumieniu tych unormowań, ale nie spełnił przy tym ustawowych wymagań określonych ww. przepisami prawa.

Z akt sprawy wynika także, czego Skarżący nie kwestionuje, że nie posiadał on licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Podnoszona okoliczność nieprowadzenia zarejestrowanej, legalnej działalności gospodarczej nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz okazjonalny za popełnione naruszenia. Przeciwnie, generuje tę odpowiedzialność. W tym przedmiocie wypowiadał się NSA w wyroku z dnia 20 stycznia 2009 roku (II GSK 670/08), z którego wynika, że "z przepisów ustany o transporcie drogowym nie można wyprowadzić wniosku, że przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlega sankcji tylko wtedy, gdy dokonujący przewozu podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego o wszelkich cechach wynikających z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i jej ewidencjonowaniu. Gdyby taka była wola ustawodawcy, nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji byłoby w praktyce niemożliwe, gdyż jedną podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie jej prowadzenie na podstawie licencji

Na gruncie niniejszej sprawy nie ma żadnych przesłanek, aby zakwestionować fakt, że podmiotem wykonującym skontrolowany przewóz był skarżący, i że w tym zakresie działał on we własnym imieniu, na swoją rzecz. Warto zauważyć, że skarżący na potwierdzenie stanowiska, będącego w kontrze do stanowisk WITD i GITD, nie przedstawił w istocie żadnego dowodu, zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak również obecnie przed Sądem, mimo że na wstępie niniejszego postępowania otrzymał od WITD zawiadomienie, w którym pouczono go m.in. o treści art. 92c u.t.d. i wezwano do złożenia wszelkich dokumentów mających lub mogących mieć wpływ na jego odpowiedzialność za stwierdzone w czasie kontroli naruszenia. Jedynym dokumentem, jaki skarżący złożył wraz z odwołaniem, był regulamin aplikacji [...]w języku angielskim, który dowodem w sprawie być nie może z uwagi na ustawę o języku polskim, o czym profesjonalny pełnomocnik strony wiedział.

W świetle podnoszonej dopiero na etapie skargi, kwestii korzystania przez pasażera z aplikacji [...], można na marginesie - idąc torem zarzutów strony - posłużyć się dostępnym na stronie internetowej regulaminem aplikacji [...], to wynika z niego, że:

1. użytkownik - czyli w niniejszym przypadku skarżący "gwarantuje świadczenie usług transportowych zgodnie z Umową oraz przepisami i regulacjami obowiązującymi iv państwie, w którym świadczysz usługi transportowe." Nadto z punktu tego wynika, że ów użytkownik ponosi "pełną odpowiedzialność za wszelkie naruszenia lokalnych i międzynarodowych przepisów i regulacji, które mogą powstać w związku z usługami transportowymi" (pkt 4.1 regulaminu);

2. pkt. 4.2 stanowi, że użytkownik zobowiązany jest "mieć wszystkie licencje (w tym ważne prawo jazdy), zezwolenia, ubezpieczenie samochodu, ubezpieczenie od odpowiedzialności (jeśli dotyczy), rejestracje, certyfikaty i inne dokumenty, które są wymagane w odpowiedniej jurysdykcji do świadczenia usług transportowych";

3. z pkt 4.7. wynika natomiast, że użytkownik jest "uprawniony do naliczania opłaty za każdą instancję, którą zaakceptowałeś klienta za pośrednictwem aplikacji [...] i wypełnienia usługi transportowej zgodnie z żądaniem (tj. Za przejazd)", przy czym "cena za przejazd jest obliczana na podstawie domyślnej taryfy podstawowej, odległości określonej podróży ustalonej przez urządzenie GPS i czasu trwania określonej podróży. W przypadku, gdy jesteś licencjonowanym usługodawcą taksówkowym, możesz ustalić Taryfę na podstawie taksometru, jeśli jesteś do tego prawnie zobowiązany.(...)";

4. zgodnie z pkt. 6.1 skarżący upoważnił "firmę [...] do działania w charakterze ograniczonego przedstawiciela handlowego wyłącznie w celu pobrania w Twoim imieniu opłat za przejazd, odpowiednich podatków lub innych opłat zapłaconych przez klienta za pośrednictwem płatności w aplikacji. Ponadto zgadzasz się, że wszelkie płatności dokonywane przez klientów za pośrednictwem Płatności w aplikacji będą traktowane tak samo, jak płatności bezpośrednio dla Ciebie."

5. w myśl pkt. 6.3 "[...] będzie regularnie przekazywać kwoty zebrane jako Płatności w aplikacji, które zostały zaksięgowane na koncie bankowym [...] w poprzednim tygodniu, na Twoje konto bankowe (...). Opłata [...] zostanie potrącona z Twojej Taryfy. (...)."

Powyższe postanowienia regulaminowe dowodzą zatem, że nie ma racji Skarżący, jakoby płatność za usługę przewozu dokonywana była na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest [...]. Z pkt 6.1 regulaminu jasno wynika, że [...] w rozpoznawanym przypadku był jedynie pośrednikiem, na konto którego miała być uiszczona zapłata za wykonaną przez skarżącego usługę przewozu pasażera. Punkt ten nie pozostawia wątpliwości - zdanie ostatnie, że płatności w aplikacji [...] traktowana jest tak samo, jak płatności bezpośrednio dla kierowcy - skarżącego. W tym zakresie warto odwołać się także do pkt. 2.2. ww. regulaminu, zgodnie z którym [...] (...) przekazuje opłaty za płatności w aplikacji na konto bankowe, które podał kierowca świadczący usługi transportowe za pomocą omawianej aplikacji. Dodatkowo Sąd zauważa, że w pkt 6.7. zapisano, że kierujący ma obowiązek dostarczyć klientowi - pasażerowi, paragon.

Nieprawdą także jest, że omawiana aplikacja z góry określa cenę za usługę przewozu. Po pierwsze zgodnie z pkt 3.1 regulaminu aplikacja ta jedynie "umożliwia otrzymywanie wniosków od klientów zainteresowanych korzystaniem z usług transportowych.", przy czy w myśl pkt 4.7. opłatę za taką usługę oblicza się albo na podstawie domyślnej taryfy podstawowej, odległości określonej podróży ustalonej przez urządzenie GPS i czasu trwania określonej podróży, bądź – w przypadku, gdy kierowca jest licencjonowanym usługodawcą taksówkowym, na podstawie taksometru. Z ww. zapisów regulaminu w żadnym razie nie wynika zatem, że pasażer przed podróżą zna z góry określoną cenę za przewóz. Cena ta może być podana jedynie w przybliżeniu, obliczona na podstawie domyślnej taryfy podstawowej, odległości określonej podróży ustalonej przez urządzenie GPS i czasu trwania określonej podróży. Sąd zauważa, że taka kalkulacja jest możliwa przy każdej usłudze przewozu, gdzie podana jest taryfa za km i znana jest trasa przejazdu. W związku z powyższym z pewnością w rozpoznawanym przypadku nie można mówić o tym, że pasażer przed rozpoczęciem przewozu, miał wiedzę co do ostatecznej ceny za usługę jaką świadczył skarżący.

W konsekwencji powyższych regulaminowych postanowień, nie ulega wątpliwości, że skarżący wykonujący usługę przewozu pasażera, na podstawie przyjęcia zlecenia za pośrednictwem aplikacji [...], czynił to wyłącznie na własny rachunek, gdyż opłata za przejazd wpływa na jego konto - płatności w aplikacji [...] traktowana jest tak samo, jak płatności bezpośrednio dla kierowcy - skarżącego. Dodatkowo żaden z zapisów ww. regulaminu aplikacji [...] nie przewiduje, że pasażer zamawiający za jej pośrednictwem usługę przewozu z góry ma określoną cenę za ów przewóz.

Tych kwestii GITD nie wyjaśniał, ale Skarżący nie podnosił tej kwestii w postępowaniu administracyjnym. czy skarżący w chwili kontroli był przedsiębiorcą oraz w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem.

Należy zgodzić się z przyjętą tezą WSA w Opolu przyjął, że "wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.), czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy (nawet jednorazowo) odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym". Dodatkowo warto zauważyć, że także pkt 1.6 regulaminu aplikacji [...] przewiduje, że osobą świadczącą usługi transportowe za pośrednictwem aplikacji może być zarówno osoba prawna, jak i osoba fizyczna, jednakże pod warunkiem, że (pkt. 4.1) zagwarantuje świadczenie usług transportowych zgodnie z przepisami i regulacjami obowiązującymi w państwie, w którym świadczysz usługi transportowe oraz (pkt 4.2) ma wszystkie licencje, zezwolenia (...) certyfikaty i inne dokumenty, które są wymagane w odpowiedniej jurysdykcji do świadczenia usług transportowych. Obowiązkiem podmiotu świadczącego usługi przewozu w oparciu o omawianą aplikacje jest przy tym zachowanie ważności całej ww. dokumentacji.

Co do sposobu, w jaki doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, GITD odniósł się do tego w uzasadnieniu podając, że pasażer (...), przesłuchany w charakterze świadka, zeznał, że usługę przewozu osób zamówił za pomocą zainstalowanej w telefonie aplikacji [...]."W oparciu o to ustalenie faktyczne oraz mając na uwadze pkt. 4.3. regulaminu aplikacji organ prawidłowo wywiódł, że "aplikacja jest sposobem komunikacji pomiędzy pasażerami, a dostawcami usług". Zatem ze sprawy wynika, że "skojarzenie kierującego z pasażerem" nastąpiło za pomocą zainstalowanej w telefonie pasażera aplikacji [...].

Należy zwrócić uwagę, że obowiązek zgromadzenia materiału dowodowego w postępowaniu, nie zawsze i nie wyłącznie, obciąża tylko organ administracji. Strona postępowania, na etapie odwołania reprezentowana przez ustanowionego profesjonalnego pełnomocnika, jeżeli chciała z określonych faktów wywodzić dla siebie korzystne skutki prawne, powinna fakty te udowodnić i wykazać się jakąś inicjatywą dowodową. Nie wystarczają zarzuty do organu co do nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności, gdy strona nie zgłasza dowodów na okoliczność uwolnienia się od odpowiedzialności za stwierdzone w czasie kontroli naruszenia.

Z tych względów, w ocenie Sądu, w świetle zebranego materiału, organ prawidłowo przyjął, że to skarżący we własnym imieniu wykonywał odpłatny przewóz osób nie posiadając do tego wymaganej przez art. 5b utd. licencji do transportu osób. Obowiązek ten wynika z art. 87 ust. 1 utd, który wymaga od kierowcy pojazdu samochodowego, wykonującego transport drogowy, posiadania przy sobie i okazywania na żądanie uprawnionego organu kontroli wypisu z licencji, której skarżący nie posiadał. Ponadto wykazania, na podstawie dowodu rejestracyjnego pojazdu. Że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą (art. 18 ust. 4a u.t.d.).

Kierowca w istocie bezspornie nie posiadał uprawnienia do przewozu odpłatnego pasażerów, a pojazd jego był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą, co jest okolicznością niesporną. Oznacza to, że pojazd skarżącego nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób.

W konsekwencji organy administracji słusznie wywiodły, że przewóz, jaki miał miejsce kontrolowanym pojazdem był wykonywany bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, nadto przewóz ten wykonywany był samochodem, niespełniającym kryterium konstrukcyjnego z art. 18 ust. 4a u.t.d.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10.000 złotych (art. 92a ust. 2 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 6 u.t.d.). W myśl Ip. 1.1 owego załącznika nr 3 karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych sankcjonuje się wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Natomiast według Ip. 2.10 tego załącznika za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b, nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8.000 złotych.

Należy podnieść, że osobiste niepobranie przez Skarżącego pieniędzy za skontrolowany przejazd (v. zeznania pasażera) nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie zmienia to faktu, że samo świadczenie usługi przewozu za pośrednictwem aplikacji [...] było odpłatne. Skarżący nie wykazał przy tym, że kontrolowany przejazd odbywał się na innych zasadach, niż to wynika z ww. regulaminu aplikacji [...].

W okolicznościach niniejszej sprawy trafna jest także ocena organu o braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują , że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Zdaniem Sądu żadna z przesłanek wskazanych w tym przepisie nie zachodzi . Nie ma podstaw aby przyjąć, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, skoro to on sam - osobiście, prowadził skontrolowany pojazd, którym z założenia odpłatnie przewoził pasażera, nie posiadając przy tym licencji wymaganej przez przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz do czego zobowiązywał go sam regulamin aplikacji.

Co więcej, należy odnotować, że wyrokiem z 20 grudnia 2017 r. (C-434/15), w odpowiedzi na wniosek o wydanie na podstawie art. 267 TFUE orzeczenia w trybie prejudycjalnym przez sąd gospodarczy nr 3 w Barcelonie, Hiszpania Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że art. 56 TFUE w zw. z art. 58 ust. 1 TFUE, a także art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r dotyczącej usług na rynku wewnętrznym i art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., do którego odsyła art. 2 lit. a) dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym), należy interpretować w ten sposób, że usługę pośrednictwa, taką jak ta, o której mowa w niniejszym postępowaniu, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon (smartphone), między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami, a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Tego rodzaju usługę należy zatem wyłączyć z zakresu stosowania art. 56 TFUE, dyrektywy 2006/123 i dyrektywy 2000/31. Trybunał wskazał, że usługa pośrednictwa świadczona przez przedsiębiorstwo U. (konkurencyjna aplikacja do aplikacji [...]), polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami , którym przedsiębiorstwo dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską, nie miałyby dostępu do usług owych kierowców.

Omawianą usługę pośrednictwa pomiędzy klientem - pasażerem, a kierowcą Trybunał uznał za integralną część złożonej usługi, której głównym elementem jest usługa przewozowa, wobec czego należy zakwalifikować ją jako usługę w dziedzinie transportu, a nie usługę społeczeństwa informacyjnego i podlega ona nie postanowieniom art. 56 TFUE dotyczącego swobodnego przepływu usług w ogólności, lecz postanowieniom art. 58 ust. 1 TFUE, będącego przepisem szczególnym, w myśl którego swobodę przepływu usług w dziedzinie transportu regulują postanowienia tytułu dotyczące transportu.

Z tych powyższych względów Sąd uznał, że skarżona decyzja jest prawidłowa, gdyż została wydana w skutek jednoznacznie ustalonego stanu faktycznego i prawnego. Z akt sprawy wynika, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez skarżącego zarówno przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób, jak i wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem spełniającym określone kryterium konstrukcyjne. Materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony należycie, przy zapewnieniu skarżącemu czynnego udziału. Skoro skarżący odmówił w czasie kontroli składania wyjaśnień, jak również po wszczęciu niniejszego postępowania pozostał bierny, to tym samym prawidłowa jest ocena, że sporządzony przez uprawniony organ protokół kontroli oraz zeznania pasażera, złożone "na gorąco" w trakcie tej kontroli, pod rygorem odpowiedzialności karnej, stanowią wiarygodny i wystarczający dowód potwierdzający charakter dokonanego przez skarżącego przewozu.

W ocenie Sądu, Skarżący w niniejszej sprawie prócz negacji ustaleń i twierdzeń organów nie wykazał, że organy te, przeprowadzając niniejsze postępowanie administracyjne, rzeczywiście naruszyły przepisy postępowania w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z

urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.