Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy M. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] stwierdzające nieważność uchwały Rady Miejskiej w M. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w tekście miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę.

W piśmie z dnia 22 listopada 2012 r. Gmina M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] stwierdzające nieważność uchwały Rady Miejskiej w M. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w tekście miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze doręczono Gminie w dniu 2 listopada 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach nadesłanych przez Wojewodę [...]).

Pismem z dnia 11 stycznia 2013 r. skarżącą wezwano do uzupełniania braków formalnych skargi w terminie 7. dni poprzez nadesłanie uchwały Rady Miejskiej w M., stanowiącej podstawę wniesienia skargi oraz podpisanie skargi przez Burmistrza Miasta M. Wezwanie doręczono Gminie w dniu 16 stycznia 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karcie nr 16 akt sprawy).

W dniu 22 stycznia 2013 r. skarżąca złożyła do akt sprawy skargę podpisaną przez Burmistrza Miasta i Gminy M. oraz uchwałę Rady Miejskiej w M. z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powołanego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W świetle art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Zgodnie z art. 98 ust. 3 powołanej ustawy do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze.

Obowiązek podjęcia uchwały lub wydania zarządzenia, o którym mowa w powołanym art. 98 ust. 3 ma na celu zapewnienie takiego stanu rzeczy, że przed wniesieniem skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze, organ gminy, którego akt został unieważniony (stwierdzono jego nieważność) podejmie wewnętrzne rozstrzygnięcie, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem nadzorczym i należy wnieść skargę do sądu administracyjnego (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2005 r. sygn. akt II OSK 290/05. OSP z 2007 r., nr 1, s. 6).

W świetle literalnej wykładni art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym i celu, jaki przyświeca ustanowionemu nim obowiązkowi należy zatem przyjąć, że zasadniczo podjęcie uchwały lub wydanie zarządzenia o zaskarżaniu rozstrzygnięcia nadzorczego powinno nastąpić przed wniesieniem skargi do sądu.

Biorąc jednak pod uwagę, że analizowany przepis nie ustanawia terminu do podjęcia uchwały lub wydania zarządzenia, należy stwierdzić, że jego cel - podjęcie wewnętrznej "decyzji" organu gminy o zaskarżeniu rozstrzygnięcia nadzorczego - może zostać osiągnięty także w sytuacji, gdy podjęcie uchwały lub wydanie zarządzenia nastąpi już po wniesieniu skargi ale w ciągu trzydziestodniowego terminu przewidzianego w art. 98 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Chociaż bowiem skarga została wniesiona pomimo niepodjęcia przez właściwy organ uchwały lub niewydania zarządzenia o zaskarżeniu, to skoro do końca tego terminu organ tan może wnieść skargę do sądu, to w tym samym czasie nadal może podjąć "wewnętrzną decyzję" o zaskarżeniu, konwalidując w ten sposób "przedwcześnie" złożoną skargę.

W przedmiotowej sprawie, do skargi z dnia 22 listopada 2012 r. Gmina M. nie dołączyła uchwały o zaskarżeniu do Sądu rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. znak: [...]. W konsekwencji nie było możliwe ustalenie, czy skarżąca dopełniła wymogu płynącego z art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym.

Wezwana do uzupełnienia braku w powyższym zakresie Gmina złożyła do akt sprawy uchwałę w sprawie zaskarżenia rzeczonego rozstrzygnięcia nadzorczego, która podjęta została w dniu [...] stycznia 2013 r., zatem po upływie trzydziestodniowego terminu przewiedzionego przez art. 98 ust. 1 powoływanej ustawy (termin upłynął 3 grudnia 2012 r.).

W świetle przedstawionych wyżej rozważań, uchwała o zaskarżeniu rozstrzygnięcia nadzorczego do sądu administracyjnego podjęta przez organ gminy po wniesieniu tej skargi i po upływie terminu do wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie nie czyni zadość wymogowi określonemu w art. 98 ust. 3 powoływanej ustawy. Podjęta po czasie, w którym gmina mogła skutecznie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego i już po wniesieniu tej skargi, nie jest bowiem podstawą zaskarżenia - wyrazem wewnętrznej decyzji gminy o skorzystaniu z uprawniania przyznanego jej przez art. 98 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

W konsekwencji - wobec niepodjęcia przez Radę Gminy M. uchwały stanowiącej podstawę do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] - przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego oz. we Wrocławiu z dnia 13 sierpnia 1991 r. sygn. akt SA/Wr 673/91. OSP z 1992 r., nr 11, s. 234; R. Hauser, W. Ławczyn [w:] Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz z odniesieniem do ustaw o samorządzie powiatowym i samorządzie województwa. red. R. Hauser, Z. Niewiadomski. Warszawa 2011, s. 785).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa w zw. z art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 58 § 3 ppsa, Sąd odrzucił skargę.