Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 19 listopada 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2025 roku na posiedzeniu niejawnym skargi M.D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 11 sierpnia 2025 r., nr 2201-IOV-1.4103.79-97.2025/10/09 w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do kwietnia 2020 r. oraz od czerwca 2020 r. do sierpnia 2021 r. postanawia: odrzucić skargę

M.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 11 sierpnia 2025 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do kwietnia 2020 r. oraz od czerwca 2020 r. do sierpnia 2021 r.

Zarządzeniem z 9 października 2025 roku skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem jej odrzucenia, poprzez podanie numeru PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną oraz podania wartości przedmiotu zaskarżenia, względnie do potwierdzenia, że jest to kwota wskazana przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku w odpowiedzi na skargę.

Przesyłka zawierająca wezwanie została uznawana za doręczoną w dniu

28 października 2025 r. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.

Przepis ten nakłada zatem na stronę wszczynającą postępowanie w danej instancji, jak to ma miejsce w przedmiotowym przypadku - w drodze skargi, obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Niedochowanie zaś tego wymogu, stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 p.p.s.a. (zob. M. Niezgódka – Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 535).

W myśl zatem art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku więc, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania polegającego na obowiązku wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do jej odrzucenia (po. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2012 II FSK 41/12).

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Podkreślenia wymaga, że wartość przedmiotu zaskarżenia winna być określona przez stronę wnoszącą skargę w sposób, który pozwoli na obliczenie na jej podstawie należnej opłaty. Brak oznaczenia tej wartości skutkuje niemożnością ustalenia wysokości wpisu od skargi, a to w konsekwencji prowadzi do obowiązku zaniechania przez Sąd dalszego procedowania celem merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi. Zgodnie bowiem z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata.

Wprawdzie przepis art. 218 p.p.s.a. przewiduje dopuszczalność badania przez Przewodniczącego Wydziału wartości przedmiotu zaskarżenia, niemniej jednak znajduje on zastosowanie tylko wówczas, gdy wartość ta została oznaczona przez stronę, a jej wysokość budzi uzasadnioną wątpliwość. Przepis ten nie uprawnia jednak sądu do badania wartości przedmiotu zaskarżenia za stronę i nie może stanowić podstawy do przerzucenia na Sąd obowiązku, który z mocy art. 215 § 1 p.p.s.a. spoczywa na podmiocie wnoszącym do sądu pismo inicjujące postępowanie.

W realiach niniejszej sprawy skarżący, pomimo że został prawidłowo wezwany i pouczony o skutkach niepodania wartości przedmiotu zaskarżenia, nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w powyższych regulacjach. Podobnie skarżący nie uzupełnił braku formalnego w postaci obowiązku wskazania numeru PESEL. Odpis zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braków formalnych skargi został przesłany na adres zamieszkania skarżącego, a przesyłka po dwukrotnym jej awizowaniu i niepodjęciu z placówki pocztowej, została uznana za doręczoną w dniu 28 października 2025 r. Tym samym bieg siedmiodniowego terminu kończył się 4 listopada 2025 r. Zakreślony termin upłynął jednak bezskutecznie, albowiem braki formalne skargi nie zostały uzupełnione.

W związku z powyższym Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.