Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą we Wrocławiu od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 157/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą we Wrocławiu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2023 r. nr 0201-IOV-13.4103.43.2023 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2020 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.

1. Postanowieniem z 27 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 157/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę C. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą we W. (dalej: skarżąca spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z 20 grudnia 2023 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2020 r.

2. Z akt sprawy wynika, że skarżąca spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z 20 grudnia 2023 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2020 r.

3. Przewodniczący Wydziału I, zarządzeniem z 26 lutego 2024 r. wezwał pełnomocnika skarżącej spółki do usunięcia braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia przez: złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej spółki lub jego uwierzytelnionego odpisu (odpis pełny KRS) zgodnie z art. 29 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) (k.28).

Wezwanie Sadu o uzupełnienie wspomnianego braku doręczono pełnomocnikowi skarżącej spółki 11 marca 2024 r., a więc termin do uzupełnienia braku upływał z końcem 18 marca 2024 r.

4. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pełnomocnik skarżącej spółki jako załącznik do pisma procesowego z 12 marca 2014 r. (tożsama data stempla pocztowego) nadesłał wydruk Informacji odpowiadający odpisowi pełnemu z KRS skarżącej spółki.

Następnie 3 lipca 2024 r. (data nadania: 28 czerwca 2024 r.) wpłynął do Sądu dokument "Pełnomocnictwo" podpisany przez pełnomocnika na pieczęci "za zgodność z oryginałem", który został nadesłany zgodnie z pismem przewodnim: "(...) w nawiązaniu do pisma pełnomocnika Skarżącego z dnia 12.03.2024 r. będącego wykonaniem zobowiązania w postaci przedłożenia pełnomocnictwa (...)".

5. Sąd pierwszej instancji uznając, że braków nie uzupełniono w terminie, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę, a także orzekł o zwrocie wpisu od skargi.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że pełnomocnik został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi m.in. dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi, albowiem przedłożone do skargi (wniesionej papierowo) pełnomocnictwo (w formie papierowej), nie zawierało żadnego możliwego do weryfikacji podpisu:

– ani mocodawcy: brak możliwości weryfikacji naniesionej na dokumencie informacji o podpisaniu elektronicznie podpisem zaufanym;

– ani umocowanego radcy prawnego (brak podpisu pełnomocnika wprost wynika również z zestawienia dokumentu załączonego do skargi i otrzymanego przez Sąd 3 lipca 2024 r.).

6. W zażaleniu na powyższe postanowienie zarzucono naruszenie:

6.1. art. 37 § 1 i 37 § 1a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez ich nieprawidłową wykładnię, niezastosowanie art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych oraz naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez jego niezasadne zastosowanie w zakresie uznania, że udzielone pełnomocnikowi przez skarżącą spółkę pełnomocnictwo elektroniczne, wydrukowane przez radcę prawnego i opatrzone adnotacją "za zgodność z oryginałem", nie jest pełnomocnictwem, co doprowadziło do bezpodstawnego odrzucenia skargi.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca spółka podniosła, że skarga została złożona w formie pisemnej za pomocą operatora pocztowego Poczta Polska, wobec czego nie mają do niej zastosowania przepisy art. 46 § 2a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż nie stanowiła dokumentu elektronicznego. Argumentowała, że prawidłowe jest uwierzytelnienie udzielonego pełnomocnictwa profesjonalnemu pełnomocnikowi w formie elektronicznej, następnie jego wydrukowanie i uwierzytelnienie na pieczęci "za zgodność z oryginałem". Wskazano również na pogląd doktryny, że unormowania zawarte w tzw. ustawach korporacyjnych dot. sposobu sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów stanowią lex specialis do przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w tym zakresie – to znaczy, że mają pierwszeństwo zastosowania.

7. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7.1. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

7.2. Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

W orzecznictwie podkreśla się, że wezwanie do uzupełnienia braków pisma powinno być tak jasne i niedwuznaczne, aby u strony, do której zostało skierowane, nie powstała wątpliwość co do przedmiotu wezwania i rygorów grożących w razie niezastosowania się do jego treści. Dlatego też, gdy wezwanie do usunięcia braków formalnych pisma budzi wątpliwości co do treści, nie można z tego wyprowadzać skutków niekorzystnych dla strony. Innymi słowy, niezachowanie któregokolwiek z tych wymagań pozbawia wezwanie sankcji (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 1999 r., III RN 6/99, OSNP 2000, Nr 9, poz. 343).

Przyjmuje się, że po pierwsze wezwanie musi być doręczone uprawnionemu podmiotowi, po drugie, wezwanie powinno zawierać precyzyjne określenie, jakie braki formalne mają być uzupełnione i w jaki sposób oraz w jakim terminie ma to nastąpić, po trzecie, musi zawierać precyzyjne określenie skutków nieuzupełnienia żądanych braków. Tylko wezwanie spełniające powyższe warunki powoduje, że z momentem jego doręczenia rozpoczyna się bieg terminu ustawowego do uzupełnienia braków formalnych pism. Brak któregokolwiek z wskazanych powyżej elementów wezwania czyni je bezskutecznym i sprawia, że strona powinna zostać ponownie wezwana do uzupełnienia braków formalnych.

7.3. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy odnotować należy, że w wezwaniu do uzupełnienia braków z 7 marca 2024 r., zobowiązano do usunięcia braków formalnych skargi przez: "złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej lub jego uwierzytelnionego odpisu (odpis pełny KRS) zgodnie z art. 29 (...)".

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wezwanie nie było precyzyjnie sformułowane. Wzywając pełnomocnika skarżącej spółki do "złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi" nie wskazano, że przedstawiony dokument pełnomocnictwa nie został podpisany przez osobę uprawnioną do reprezentowania skarżącej spółki. Wobec tego pełnomocnik skarżącej spółki pozostawał w uzasadnionym przekonaniu, że złożone przez niego pełnomocnictwo zostało podpisane, a następnie uwierzytelnione w sposób prawidłowy.

Z treści wezwania nie wynika bowiem w sposób precyzyjny, że Sąd wzywał pełnomocnika do przedłożenia pełnomocnictwa udzielonego (podpisanego) w sposób prawidłowy, tj. wraz z raportem weryfikacji podpisu, skoro mocodawca podpisał pełnomocnictwo podpisem elektronicznym. Dopiero z treści postanowienia o odrzuceniu skargi wynika, że Sąd odrzucił skargę z powodu braku raportu weryfikacji podpisu mocodawcy.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie Sąd pierwszej instancji przedwcześnie odrzucił skargę.

7.4. W nawiązaniu do zarzutów i argumentacji przedstawionej w zarzutach oraz w uzasadnieniu zażalenia dotyczącej różnicy pomiędzy udzieleniem pełnomocnictwa w formie elektronicznej, a wniesieniem pełnomocnictwa w formie elektronicznej odnotować należy, że wniesienie skargi za pośrednictwem poczty polskiej z załącznikiem w postaci pełnomocnictwa uwierzytelnionego przez radcę prawnego odręcznie oznacza, że skarga została wniesiona w formie pisemnej, a co za tym idzie, nie mają do niej zastosowania przepisy regulujące kwestię podpisywania i uwierzytelniania dokumentów elektronicznych. Natomiast – tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie – raport weryfikacji podpisu mocodawcy jest niezbędny do wykazania, że podpis został złożony w sposób prawidłowy i jest jego nieodłącznym elementem.

7.5. Wobec powyższego należało uchylić postanowienie o odrzuceniu skargi. Ponieważ w aktach sprawy (k. 70) znajduje się pełnomocnictwo udzielone w formie pisemnej, uwierzytelnione przez pełnomocnika w formie pisemnej, a zatem spełniające wymagania prawne, niecelowe jest obecnie wzywanie do przedłożenia pełnomocnictwa prawidłowo udzielonego. Wobec czego należy nadać sprawie dalszy bieg.

7.5. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.