Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 5 sierpnia 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miasta [...] W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 122/21 w sprawie ze sprzeciwu Miasta [...] W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 2 marca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 122/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił sprzeciw od decyzji Wojewody [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], Prezydent [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, budynku węzła cieplnego, dojazdów, parkingów, chodników, szczelnego zbiornika retencyjnego oraz niezbędnej infrastruktury technicznej przy ul. [...] w W., dz. ew. nr [...].

W ocenie organu I instancji, projektowany budynek wielorodzinny nie będzie posiadał dostępu do drogi publicznej (wymóg z § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) wobec ustaleń § 12 planu miejscowego. Jednocześnie organ wskazał, że nie kwestionuje prawa przechodu i przejazdu na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego lub właściciela działki nr [...] ustanowionego na działce nr [...], na podstawie służebności. Ponadto wskazał, że projekt budowlany zawiera nieautoryzowane wklejki i poprawki naniesione korektorem. Dołączone do projektu zestawienie powierzchni użytkowych mieszkań oraz projekt geotechniczny nie zostały uwzględnione w spisie treści, nie zostały dołączone do projektu w sposób uniemożliwiający jego dekompletację.

Zdaniem organu, skoro inwestor nie spełnił wymogów postanowienia z dnia [...] listopada 2018 r., w szczególności w zakresie dostępu inwestycji do drogi publicznej, to organ nie mógł wydać decyzji innej niż odmowa zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł inwestor – P. sp. z o.o. z siedzibą w W..

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że z projektu zagospodarowaniu terenu wynika, że przez północną część działki nr [...] przebiega odcinek jezdni betonowej biegnący następnie przez sąsiednią działkę nr [...] usytuowaną przy ul. [...], a więc dającą dostęp do działki, na której istnieje droga publiczna. Z rejestru gruntów wynika, że działka nr [...] ma charakter budowlany i nie będąc działką drogową nie może stanowić drogi wewnętrznej. Z księgi wieczystej Nr [...] prowadzonej dla działki nr [...] wynika służebność gruntowa ustanowiona na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego lub właściciela działki nr [...] objętej księga wieczystą Nr [...], polegająca na prawie przejazdu, przechodu oraz przeprowadzania mediów przez część działki nr [...], opisanej w tej księdze.

W ocenie Wojewody, bezspornym było wykazanie przez skarżącego prawnie zagwarantowanego dostępu do drogi publicznej dla działki nr [...], poprzez zapewnieniu na mocy powyższej służebności przejazdu przez działkę nr [...], z jednoczesnym uzyskaniem efektywnej możliwości wykorzystania jej dla celu komunikacji z drogą zarówno w chwili obecnej, jak i w razie korzystania z niej w sytuacji objęcia jej pozwoleniem na budowę.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu naruszenia art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 77 § 1, jak też art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., Wojewoda wskazał, że organ I instancji nie dopełnił obowiązku wyjaśnienia okoliczności sprawy w stopniu koniecznym do jej rozstrzygnięcia. W projekcie zagospodarowania terenu inwestor zaplanował realizację w północnej części działki nr [...] tymczasowego utwardzenia (nie objętego ani wnioskiem z dnia 12 września 2018 r., ani projektem zagospodarowania terenu) terenu inwestycji mającego łączyć je z jezdnią betonową i stanowić w swoim przeznaczeniu zapewnienie dojścia i dojazdu. Organ I instancji, wskazując na brak zgodności zamierzenia inwestycyjnego w postaci tymczasowego utwardzenia z planem miejscowym, w istocie odstąpił od oceny stanu faktycznego sprawy, pomijając podane przez skarżącego rozwiązania komunikacyjne świadczące, iż planowana inwestycja mieszkaniowa będzie miała prawnie i realnie zapewniony dojazd do drogi publicznej.

Zdaniem Wojewody, jeżeli nawet miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje powiązanie komunikacyjne ww. działki z drogą publiczną, ale droga stanowiąca to powiązanie nie została jeszcze zrealizowana, to nie jest to równoznaczne z zapewnieniem dostępu. Jako podstawę ustaleń organ powinien przyjąć dostęp działki skrzącego do drogi poprzez nieruchomość, na której posiada służebność gruntową, bez analizy postanowień planu miejscowego jako nie mogących przesądzać o braku dostępu do drogi.

Jednocześnie organ II instancji nie stwierdził naruszenia przez organ I instancji art. 10 § 1 w zw. z art. 9 K.p.a. Ponadto organ I instancji słusznie dostrzegając określone nieprawidłowości (np. nieautoryzowane wklejki), nie sprawdził zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935). Zgodnie z § 8 ust. 2 tego rozporządzenia projekt budowlany powinien obligatoryjnie zawierać część rysunkową, która powinna określać orientację położenia działki lub terenu w stosunku do sąsiednich terenów i ma określać granice działki budowlanej lub terenu. Przedłożony projekt, nie spełnia tego warunku wobec nieoznaczenia granicy działki objętej inwestycją i niemożność weryfikacji odległości od miejsc postojowych – § 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda wskazał, też na niespójność między legendą mapy zawierającą część rysunkową projektu zagospodarowania terenu, a nią samą. Z tekstu legendy wynika, że granica opracowania ma kolor czarny, zaś mapa obrazuje ją w kolorze czerwonym. Nadto opis legendy nie objaśnia występującego na mapie obszaru inwestycji w formie koła oznaczonego niebieską przerywaną linią, uniemożliwiając jej poprawne odczytanie.

Wojewoda wskazał, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, Prezydent uwzględni uwagi Wojewody w zakresie dostępu inwestycji do drogi publicznej, mając jednocześnie na uwadze nieścisłości projektu.

Sprzeciw od powyższej decyzji wniosło Miasto [...], wnosząc o jej uchylenie. W sprzeciwie sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia:

- art. 138 § 2 K.p.a. przez jego zastosowanie, mimo że nie istniały kwestie wymagające wyjaśnienia, a tym bardziej takie, które mogłyby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy;

- art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego przez zaniechanie zbadania oświadczenia inwestora o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane;

- art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. przez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, nie wyjaśnienie tytułu prawnego inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

- art. 8 K.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób podważający zasadę zaufania uczestników postępowania do organu władzy publicznej, odstąpienie od zbadania złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane.

W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda [...] wnosił o jego oddalenie.

Postanowieniem z dnia 25 lipca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1400/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw Miasta [...] na ww. decyzję Wojewody [...].

Następnie Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Miasta [...], postanowieniem z dnia 14 stycznia 2021 r., sygn. II OSK 3425/19, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Miasto [...] mogło skutecznie wnieść sprzeciw od ww. decyzji Wojewody, ponieważ Prezydent [...], jako reprezentant Gminy Miasta [...] zainteresowanej sposobem zagospodarowania własnej nieruchomości, był uprawniony do wniesienia sprzeciwu od decyzji organu odwoławczego, którą uchylono decyzję organu I instancji o odmowie wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego oraz przekazano sprawę do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 marca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 122/21, oddalając sprzeciw, wskazał na istotę zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. i wydania decyzji kasatoryjnej. Mając to na uwadze Sąd stwierdził, że warunkiem uznania nieruchomości za nieruchomość zdatną na cele budowlane, oprócz jej położenia na terenach budowlanych, jest zapewnienie dojścia i dojazdu do drogi publicznej. Nie wystarcza przy tym faktycznie istniejący dostęp, ale musi być to dostęp prawnie zapewniony. Sąd wyjaśnił na czym polega zapewnienie prawnego dostępu do drogi publicznej, w tym przez prawo służebności. Mając to na względzie oraz ustalony w sprawie stan faktyczny Sąd stwierdził, że istnieje prawnie zagwarantowany dostęp do drogi publicznej dla działki nr [...], poprzez służebność przejazdu przez działkę nr [...], co daje możliwość wykorzystania jej dla celów komunikacji obecnie, jak i w przyszłości. Wskazując na ww. służebność i opisane relacje przestrzenne, inwestor wykazał prawny dostęp do drogi publicznej dla działki ew. nr [...]. Organ I instancji nie wziął pod uwagę, że droga betonowa znajdująca się w pasie drogowym projektowanej ulicy 11 KDZ, jest drogą istniejącą i wykorzystywaną do obsługi działki nr [...]. Poza tym wybudowanie w przyszłości w północnej części działki nr [...] projektowanej ulicy 11 KDZ, ma służyć właśnie polepszeniu komunikacji w tym rejonie, a organ nie wykazał, że powstanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego stanowić będzie przeszkodę w realizacji planu miejscowego w tym zakresie.

Odnosząc się do istoty zarzutów wniesionego sprzeciwu, Sąd zauważył, że zasadniczo koncentrują się one na braku prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ta okoliczności nie była jednak kwestionowana w toku postępowania przed organem I instancji i choćby z tego powodu organ odwoławczy nie miał wątpliwości w tym zakresie. Jednocześnie Sąd stwierdził, że powtórzenie postępowania przez organem I instancji sprzyjać może ewentualnej potrzebie dokładnego wyjaśnienia tej kwestii.

W ocenie Sądu, za uchyleniem decyzji organu I instancji przemawiały stwierdzone przez organy obu instancji nieprawidłowości w dokumentacji projektowej, które utrudniały ocenę zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (§ 8 ust. 3 pkt 1 i 2). Przedłożony projekt, nie spełnia tych wymagań wobec nieoznaczenia granicy działki objętej inwestycją i niemożność weryfikacji odległości od miejsc postojowych – § 19 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Istniała też niespójność między legendą mapy zawierającą część rysunkową projektu zagospodarowania terenu, a nią samą. Z tekstu legendy wynika, że granica opracowania ma kolor czarny, zaś mapa obrazuje ją w kolorze czerwonym. Nadto opis legendy nie objaśnia występującego na mapie obszaru inwestycji w formie koła oznaczonego niebieską przerywaną linią uniemożliwiając jej poprawne odczytanie.

Oceniając dopuszczalność zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. w rozpoznawanej sprawie, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W szczególności Sąd nie stwierdził, aby naruszony został przepis art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego.

Tym samym jako bezzasadne Sąd uznał zarzuty skargi, gdyż Wojewoda nie naruszył przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyło Miasto [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. naruszenie art. 151a § 2 p.p.s.a. w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.) w związku z § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez przyjęcie, że działka inwestycyjna nr [...] przy ul. [...] w W. posiada dostęp do drogi publicznej poprzez służebność drogową na działce ewidencyjnej [...], która styka się z drogą publiczną – ulicą [...] podczas, gdy zgodnie z obowiązującym na tym obszarze miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w którym ustalono zasady obsługi komunikacji – dostępność komunikacyjna istnieje jedynie od ulicy [...]. Ponadto – zgodnie z postanowieniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – działka [...] w całości przeznaczona jest pod drogę publiczną. W konsekwencji w przypadku realizacji zapisów planu projektowany budynek zostanie pozbawiony dostępu do drogi publicznej, o ile jego obsługa komunikacyjna zostanie zrealizowana z pominięciem ustaleń miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 182 § 2a p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym. Na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego (art. 182 § 3 p.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej jednak sprawie nie zaistniały okoliczności skutkujące nieważnością postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), dlatego Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej jej argumentacja nie mogła stanowić skutecznej podstawy do zakwestionowania legalności zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 K.p.a., tym bardziej, że w skardze kasacyjnej nie sfomułowano zarzutu dotyczącego naruszenia art. 138 § 2 K.p.a., który to przepis stanowił podstawę wydania zaskarżonej decyzji o charakterze kasatoryjnym. Zamiast tego skargę kasacyjną oparto wyłącznie na naruszeniu art. 151a § 2 p.p.s.a. w związku z art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia z 2002 r., kwestionując merytoryczną ocenę w zakresie stwierdzonego przez organ odwoławczy dostępu do drogi publicznej, następnie zaakceptowaną przez Sąd I instancji. Co więcej, nie przedstawiono w skardze kasacyjnej skutecznego wywodu, który mógłby stanowić podstawę do zakwestionowania w niniejszej sprawie oceny, co należy rozumieć przez dostęp do drogi publicznej. Niemniej do tak skonstruowanej skargi kasacyjnej należało się odnieść.

Strona skarżąca kasacyjnie, kwestionując legalność zaskarżonego wyroku, swoje twierdzenia opiera na treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a konstrukcję zarzutu skargi kasacyjnej opiera na przepisach prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia z 2002 r., które dotyczą kwestii techniczno-budowlanych, a nie – planistycznych. Jednak w tym zakresie nie wystarczy samo powołanie się na treść planu miejscowego, którego postanowienia nie zostały wykonane poprzez wydzielenie m.in. z działki nr [...] drogi publicznej oznaczonej w planie miejscowym symbolem "11 KDZ". Tym samym brak jest podstaw do uznania argumentacji skargi kasacyjnej, która odnosi się do kwestii zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, skoro takiej drogi nie wydzielono w związku z treścią planu miejscowego, a więc nie może być aktualnie mowy o pasie drogowym, który zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych wymaga wydzielenia liniami granicznymi gruntu. Krótko mówiąc, pas terenu przeznaczony w planie miejscowym pod drogę publiczną to prawnie nie to samo co pas drogowy. W tych warunkach prawnych i faktycznych niewątpliwie działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej, tj. ulicy [...], poprzez sąsiadującą działkę nr [...], na której ustanowiono służebność, co nie jest kwestionowane w tej sprawie. Braków stosownych działań właściwych organów gminy w zakresie realizacji postanowień planu celem urządzenia drogi publicznej nie można w tym zakresie przerzucać na inwestora, czyniąc z wykładni przepisów planu miejscowego w zasadzie przeszkodę do realizacji prawa do zabudowy, wywodzonego z prawa własności, jak i zasady wolności budowlanej zawartej w art. 4 Prawa budowlanego. Ponadto, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, strona skarżąca nie wykazała, aby realizacja przedmiotowej inwestycji wraz z układem komunikacyjnym zdeterminowanym istniejącą drogą w ciągu planowanej drogi "11 KLD" oraz prawem służebności na działce nr [...], stanowiła przeszkodę do realizacji w przyszłości postanowień planu miejscowego związanych z prawnym wydzieleniem i faktyczną realizacją drogi "11 KLD", co ewentualnie wymaga oceny w ponownie przeprowadzonym postępowaniu przez organ I instancji – a tym samym w sprawie nie przesądzono o poprawności rozwiązań projektowych związanych z realizacją wymogu wynikającego z § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia z 2002 r. Niemniej nie można zauważyć, że w tej sprawie nie tylko w sposób prawny działka nr [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, lecz także poprzez już istniejący układ komunikacyjny, na co niewadliwie wskazał Sąd I instancji, ponieważ przez północną część działki nr [...] przebiega odcinek jezdni betonowej biegnący następnie przez sąsiednią działkę nr [...] usytuowaną bezpośrednio przy ul. [...], który służy obsłudze komunikacyjnej dla zagospodarowania na działce nr [...]. Nie można tym samym doszukać się wskazywanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 151a § 2 p.p.s.a. w związku z art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Aktualnie działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej od strony ul. [...], a nie, jak wskazano w skardze kasacyjnej, ul. [...]. Dokonana w tym zakresie merytoryczna ocena otworzyła zaś przed organem odwoławczym możliwość dalszej wnikliwej analizy projektu budowlanego, co z kolei dawało podstawy do stwierdzenia wskazanych uchybień procesowych organu I instancji i w konsekwencji zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. W skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny Sądu I instancji, który stwierdził, że za uchyleniem decyzji organu I instancji przemawiały stwierdzone przez organy obu instancji nieprawidłowości w dokumentacji projektowej, które utrudniały ocenę zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (§ 8 ust. 3 pkt 1 i 2). A mianowicie ustalono, że przedłożony projekt, nie spełnia tych wymagań wobec nieoznaczenia granicy działki objętej inwestycją i niemożność weryfikacji odległości od miejsc postojowych – § 19 ww. rozporządzenia z 2002 r. Ponadto wskazano, że istniała też niespójność między legendą mapy zawierającą część rysunkową projektu zagospodarowania terenu, a nią samą (z tekstu legendy wynika, że granica opracowania ma kolor czarny, zaś mapa obrazuje ją w kolorze czerwonym). Nadto opis legendy nie objaśnia występującego na mapie obszaru inwestycji w formie koła oznaczonego niebieską przerywaną linią uniemożliwiając jej poprawne odczytanie. Wskazano zatem na braki postępowania wyjaśniającego, które w ocenie organu odwoławczego wymagały zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., co też zaakceptował Sąd I instancji; czego też nie podważono skutecznie w skardze kasacyjnej.

Nie podważa przedstawionej powyżej oceny twierdzenie strony skarżącej, że działka nr [...] nie stanowi użytku drogowego, w związku z tym nie stanowi ona drogi wewnętrznej. Niezależnie bowiem od statusu działki nr [...], na niej ustanowiono prawo służebności, co stanowi prawem przewidziany sposób zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Wreszcie nie niweczy tej oceny wskazana w skardze kasacyjnej treść pisma jaką uzyskał inwestor, które zawiera wyłącznie wyrażoną opinię na temat połączenia drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze w odniesieniu do wymogu z § 78 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124). Na tej podstawie aktualnie nie można wywieść jakoby w przypadku realizacji planu miejscowego (tj. budowy drogi publicznej) projektowany budynek miałby zostać pozbawiony dostępu do drogi publicznej, jeżeli jego obsługa komunikacyjna zostanie zrealizowana z pominięciem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z akt sprawy można odnieść wręcz przeciwny wniosek, skoro projektowany budynek znajduje się od strony planowanej drogi publicznej "11 KLD", jak i układ komunikacyjny dla budynku jest zorientowany od strony tej planowanej drogi publicznej. Ponadto nawet jeżeli zarządca drogi publicznej został pozbawiony możliwości uzgodnienia dla przedmiotowej inwestycji rozwiązań komunikacyjnych, to tym bardziej takie twierdzenie nie przeczy zastosowaniu art. 138 § 2 K.p.a. Jednak w tym zakresie należy wskazać, że obowiązek dołączenia przez inwestora do wniosku o pozwolenie na budowę uzgodnienia zarządcy drogi przewiduje art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z art. 29 ust. 1, art. 35 ust. 3 oraz art. 38 ust. 2 i 3 ustawy o drogach publicznych. W skardze kasacyjnej nie wykazano zaś, na podstawie którego konkretnie przepisu prawa wymagane było uzgodnienie projektu budowlanego z zarządcą drogi i w związku z jakimi konkretnymi rozwiązaniami projektowymi. Nie wystarczy w tym zakresie powołanie się na treść art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, który odnosi się wyłącznie ogólnie m.in. do wymogu sprawdzenia kompletności projektu budowlanego, w tym w zakresie wymaganych uzgodnień.

Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenie art. 151a § 2 p.p.s.a. w związku z art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – należało uznać jako pozbawiony usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.