Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia U. w T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 49/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi U. w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 30 listopada 2023 r., nr 2401-IOA.4823.38.2023.AR w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 18 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 49/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę U. w T. (Litwa) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 30 listopada 2023 r., nr 2401-IOA.4823.38.2023.AR w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 stycznia 2023 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 600 zł. Dla dokonania tej czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało przesłane na adres pełnomocnika strony skarżącej podany w skardze i odebrane przez upoważnionego pracownika w dniu 19 lutego 2024 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy. Termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w tej sprawie upłynął więc w dniu 26 lutego 2024 r. Strona skarżąca nie odpowiedziała na ww. wezwanie.

Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji, wobec nieuiszczenia w terminie wpisu sądowego od skargi, zaskarżonym postanowieniem orzekł o jej odrzuceniu.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono błędne zastosowanie art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), a to wskutek niedoręczenia skarżącemu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Skarżący podniósł, że jego pełnomocnik otrzymał odpowiedź na skargę, natomiast przesyłka nie zawierała wezwania do uiszczenia wpisu.

W piśmie procesowym z dnia 10 maja 2024 r. skarżący przesłał kopię otrzymanych dokumentów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu.

W niniejszej sprawie odpis odpowiedzi na skargę, odpisy pisma z dnia 13 lutego 2024 r. oraz odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia opłaty sądowej zostały przesłane do pełnomocnika skarżącego w jednej przesyłce, na co wskazuje umieszczona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru informacja dotycząca zawartości przesyłki. Odnosząc się do kwestii umieszczenia w jednej przesyłce sądowej skierowanej do pełnomocnika kilku pism, nie można uznać, aby okoliczność ta rzutowała na prawidłowość doręczenia wskazanej przesyłki. Praktyka wysyłania przez sądy w jednej przesyłce kilku pism do tego samego adresata nie budzi wątpliwości. Istotne jest, aby fakt ten został odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki" (zob. np. postanowienia NSA z: 24 sierpnia 2021 r., sygn. akt I OZ 254/21, z 17 listopada 2020 r., sygn. akt I OZ 935/20; postanowienie SN z 26 lipca 2000 r., I CZ 87/00, LEX nr 548760; postanowienie SN z 14 marca 2000 r., sygn. akt II CKN 483/2000; postanowienie SN z 20 kwietnia 2000 r., sygn. akt I CZ 38/00, Biuletyn SN z 2000 r., nr 5, poz. 15). Własnoręczny podpis osoby upoważnionej do odbioru korespondencji sądowej na druku odbioru przesyłki (w niniejszej sprawie podpis złożono 19 lutego 2024 r. – k. 32 akt sadowych) jest potwierdzeniem nie tylko okoliczności faktycznego jej otrzymania, lecz także dojścia do jego świadomości informacji o zawartości przesyłki. Wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy, potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania wiarygodności. W ten sposób dochodzi również do powstania wzruszalnego domniemania prawidłowego doręczenia sądowych dokumentów opisanych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W razie zaistnienia rozbieżności między zawartością przesyłki sądowej a zawartą na zwrotnym potwierdzeniu odbioru informacją o rodzajach pism podlegających doręczeniu, obowiązkiem strony (uczestnika postępowania) lub profesjonalnego pełnomocnika jest podjęcie działań zmierzających do usunięcia powstałego uchybienia. Wobec nieobalenia w niniejszej sprawie wskazanego wyżej domniemania należało przyjąć, że w wymogi prawidłowego doręczenia zostały zachowane.

W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia, że strona skarżąca nie dochowała terminu uzupełnienia braków fiskalnych skargi w ustawowym terminie, obowiązkiem Sądu Wojewódzkiego było odrzucenie wniesionej skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze oraz działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, jak w sentencji.