III SA/Wr 562/08 - Wyrok

Data orzeczenia	2009-11-24	
Data wpływu	2008-10-13	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Maciej Guziński /sprawozdawca/
Małgorzata Malinowska-Grakowicz /przewodniczący/
Marcin Miemiec	
Symbol z opisem	6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami	
Hasła tematyczne	Inne	
Sygn. powiązane	I OSK 1672/10
I OZ 562/09	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	*Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2005 nr 108 poz 908;  art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 130 ust. 1 i 2;  Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 236 poz 1998;  par. 4 ust. 1, 2 i 4; Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi  przepisy ruchu drogowego.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi T K na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania w związku z przekroczeniem 24 pkt za naruszenie przepisów ruchu drogowego – na egzamin teoretyczny, praktyczny w zakresie prawa jazdy kat. B oddala skargę.	
Uzasadnienie
W związku z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W o skierowaniu T K (dalej skarżącego) na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień z powodu otrzymania 28 punktów, w okresie od 16.04.2007 r. do 19.12.2007 r. za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego, Starosta W wszczął w dniu [...] r. postępowanie administracyjne w sprawie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. B.

W jego ramach, w piśmie z dnia [...] r. skarżący zakwestionował fakt popełnienia przypisanych mu we wniosku trzech z czterech wykroczeń drogowych, przyznając się do popełnienia jednego wykroczenia, za które otrzymał 3 punkty. Podniósł, że we wszystkich przypadkach przypisanych mu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji nie uwzględniono jego wniosków dowodowych w prowadzonych postępowaniach. Pismem z dnia [...] r. o Komendanta Wojewódzkiego Policji podniósł, że we wszystkich wskazanych przypadkach zapadły wyroki sądów, które stały się prawomocne, zatem zasadnie zostały przypisane punkty zgodnie z rodzajem popełnionych wykroczeń.

W kolejnym piśmie z dnia [...] r. skarżący podtrzymał swoje zastrzeżenia co do zasadności wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji wskazując, że obecnie jeszcze toczy się postępowanie sądowe objęte wyrokiem Sądu Rejonowego w B uprawomocnionego w dniu [...] r., w którym bezprawnie został mu przypisane 10 punktów, a więc pomijając je miałby ich łącznie 18, co uzasadniałoby odmowę wszczęcia postępowania w tej sprawie. W piśmie z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji poinformował, że dla organu prowadzącego ewidencję dokumenty otrzymane z sądu stanowią prawną podstawę do przypisania odpowiedniej liczby punktów, jaka została przewidziana przez ustawodawcę z tytułu sprawstwa poszczególnych naruszeń przepisów i zasad ruchu drogowego, zaś ewentualne anulowanie sporządzonego wniosku o sprawdzenie kwalifikacji będzie mogło nastąpić z chwilą otrzymania stosownych informacji z sądu o uniewinnieniu skarżącego od stawianych zarzutów.

W oparciu o tak ustalony stan faktyczny, Starosta W, na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), decyzją z dnia [...] r. (nr [...]), w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, skierował skarżącego na egzamin teoretyczny, praktyczny w zakresie prawa jazdy kat. B.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie zarzucając organowi pierwszej instancji, że prowadząc postępowanie administracyjne nie dokonał ustalenia, czy wyrok Sądu Rejonowego w B, który się uprawomocnił w dnia [...] r., jest nadal prawomocny oraz wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Ponadto skarżący w uzupełnieniu odwołania zarzucił organowi pierwszej instancji, że nie zapewnił mu czynnego udziału w postępowaniu. Wniósł także o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu ostatecznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, włącznie z ewentualną skargą do sądu administracyjnego.

W ramach postępowania odwoławczego, pismem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wystąpiło do Sądu Rejonowego w B o udzielenie informacji w sprawie prowadzonego postępowania, zakończonego wyrokiem z dnia [...] r. (sygn. akt [...]). W dniu [...] r. wpłynęło do Kolegium Odwoławczego pismo z Sądu Rejonowego w B zawierające odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w B (sygn. akt [...] z dnia [...] r. oraz odpis wyroku Sądu Okręgowego w P T w dnia [...] r. (sygn. akt [...]) utrzymującego w mocy powyższy wyrok. Pismem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze poinformowało skarżącego o przysługującym mu na podstawie art. 10 § 1 kpa prawie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, z której to możliwości.

Decyzja z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji podnosząc, że okoliczność popełnienia wykroczeń drogowych przez skarżącego nie budzi wątpliwości, jak też tych wątpliwości nie budzi liczba przypisanych tym wykroczeniom punktów. Okoliczność, że - po uprawomocnieniu się wyroku Sądu Rejonowego w B – skarżący skorzystał z możliwość zaskarżenia tego orzeczenia do sądu wyższej instancji, nie miało wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy, wobec faktu utrzymania tego wyroku przez sąd drugiej instancji w P T.

Jednocześnie Kolegium w toku postępowania odwoławczego wezwało skarżącego do zapoznania się z aktami sprawy oraz umożliwiło wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, na podstawie art. 10 § 1 kpa, uznając jednocześnie, że zaniechanie tej czynności przez organ I instancji, wobec faktu czynnego uczestniczenia skarżącego w postępowaniu przed tym organem, nie miała znacznie w sprawie.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W wnosząc o uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że uniemożliwiono mu czynny udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak też przez organem odwoławczym, ponadto nie uwzględniono jego wniosków dowodowych co do przeprowadzenia administracyjnego postępowania wyjaśniającego odnośnie zarzucanych wykroczeń drogowych, czym naruszono przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i przepisy Kodeksu karnego. W skardze wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania w kwocie 1892,80 zł plus opłaty sądowe, wskazując, że poniesione koszty postępowania są związane z utratą przez niego możliwości zarobkowania na skutek udziału w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podnosząc, że zarzuty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Postępowanie prowadzone przez organ I instancji opierało się o wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji we W, w którym zawarta była informacja, że skarżący w okresie od 16.04.2007 r. do 9.12.2007 r. popełnił cztery wykroczenia drogowe, które zostały szczegółowo opisane, za które trzymał 28 punktów. Natomiast w świetle przepisów kpa (art. 76 § 1), dokument ten stanowi dowód w sprawie co do zgromadzonych przez kierowcę punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, który stanowi podstawę do wydania decyzji przez organ pierwszej instancji.

Wskazano w odpowiedzi, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze występując do Sądu Rejonowego w B uzyskało odpowiedź, że apelacja została oddalona, a więc przypisanie temu wykroczeniu 10 pkt. jest prawidłowe. Ta okoliczność, którą skarżący podnosił we wcześniejszym stadium postępowania, była mu znana, a przynajmniej mógł się o tym wyroku dowiedzieć, biorąc pod uwagę obowiązujące zasady postępowania karnego. W związku tym, nie uczestniczenie w tej czynności dowodowej w postaci zapoznania się z treścią wyroku, nie miało wpływu na treść wydanej zaskarżonej decyzji. W konsekwencji zarzut nie przeprowadzenia postępowania dowodowego na powyższą okoliczność jest bezpodstawny.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi i wniósł o przesłuchanie starosty W i innych członków starostwa oraz członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu, na okoliczność zatrzymania prawa jazdy i prowadzonego postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez samorządowe kolegia odwoławcze, jako organy wyższego stopnia w stosunku do organów decyzyjnych jednostek samorządu terytorialnego, w rozumieniu art. 17 pkt 1 kpa.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

W rozpatrywanej sprawie, skierowanie na egzamin kwalifikacyjny skarżącego przez Starostę W nastąpiło w związku z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W, w którym wskazano, że skarżący otrzymał 28 punktów w okresie od 16.04.2007 r. do 19.12.2007 r. za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2005 nr 108, poz. 908 ze zm.), kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty, na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy. W myśl art. 130 ust. 1 powyższej ustawy, policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.

Natomiast zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998, w wersji obowiązującej na dzień wydania zaskarżonej decyzji), wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenia zostaną stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, mandatem karnym albo orzeczeniem dyscyplinarnym w sprawie o naruszenie rozpatrywane w postępowaniu dyscyplinarnym. Ponadto dopuszcza się dokonanie wpisu tymczasowego do ewidencji przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia (§ 4 ust. 2 rozporządzenia). Wpis ten staje się wpisem ostatecznym po stwierdzeniu naruszenia rozstrzygnięciem, o którym mowa w ust. 1 (§ 4 ust. 4 rozporządzenia). Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty (art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym).

Jak wynika z powyższych przepisów prawa, przesłanką wydania decyzji o skierowaniu na badania kwalifikacyjne - w sprawie egzamin teoretyczny, praktyczny w zakresie prawa jazdy kat. B - jest przekroczenie przez kierowcę 24 punktów wpisanych do ewidencji. W niniejszej sprawie skarżący przekroczył ten pułap. Po przekroczeniu tej sumy dokonane wpisy nie mogły być usunięte po upływie roku od dnia dopuszczenia się naruszenia, bowiem, jak już wskazano, zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym dokonanych wpisów nie wykreśla się, jeżeli kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. W sprawie naruszenia skutkujące przyznaniem ponad 24 punktów nastąpiły w okresie od 16.04.2007 r. do 19.12.2007r.

Organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o stan faktyczny, w którym dokonane wpisy były wpisami ostatecznymi. We wniosku z dnia [...] r. o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, Komendant Wojewódzki Policji we W wskazał, ze skarżący w okresie od 16.04.2007 r. do 19.12.2007 r. wielokrotnie naruszał przepisy ruchu drogowego, za co otrzymał łącznie 28 punktów. W piśmie z dni [...] r. Komendant Wojewódzki Policji we W wskazał, że przypisanie skarżącymi powyższych punków nastąpiło w oparciu o informację: Sądu Rejonowego W - K, dotyczącego zdarzenia z dnia [...]r. (sygn. akt.[...], data uprawomocnienia orzeczenia [...] r. (8 pkt); Sądu Rejonowego w B, dotyczącego zdarzenia z dnia [...] r. (sygn. akt.[...], data uprawomocnienia orzeczenia [...] r. (10 pkt); Sądu Rejonowego w G, dotyczącego zdarzenia z dnia [...] r. (sygn. akt.[...], data uprawomocnienia orzeczenia [...] r. (6 pkt). Za zdarzenie z dnia [...] r. skarżący otrzymał 4 pkt.

Skarżący w piśmie z dnia [...] r. podniósł, że obecnie toczy się jeszcze postępowanie sądowe objęte wyrokiem Sądu Rejonowego w B z dnia [...] r., uprawomocnionego w dniu [...] r.

Powyższe ustalenie niewątpliwie wskazują, że w dniu wydania decyzji przez Starostę W tj. w dniu [...] r., wpisy naruszenia przepisów o ruchu drogowym przez skarżącego były ostateczne, oparte o prawomocne orzeczenia sądowe, dotyczy to także orzeczenia Sądu w B z dnia [...] r., odnośnie zdarzenia z dnia [...] r. (wyrok prawomocny w aktach).

Późniejsze zaskarżenie w trybie wznowienia postępowania przez skarżącego wyroku Sądu Rejonowego w B pozostaje bez znaczenia. Wyrokiem z dnia [...] r. Sąd Okręgowy w P T utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B z dnia [...] r. Podobnie, bez znaczenia dla tego, że wpisy były ostateczne, mają także zapowiedzi skarżącego odnośnie wystąpienia z wnioskami o ponowne rozpatrzenie innych spraw zakończonych prawomocnymi wyrokami.

Powyższe wskazuje, że w dniu wydał decyzji przez organ drugiej instancji ([...] r.), wpisy punktów z tytułu naruszenia przepisów o ruchu drogowym przez skarżącego, w tym także w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego w B, był wpisami ostatecznym.

W świetle powyższego, trafnie organ odwoławczy uznał, że okoliczność popełnienia wykroczeń przez skarżącego nie budzi wątpliwości jak też, że nie budzi wątpliwości liczba przypisanych punktów tym wykroczeniom, w konsekwencji, że zasadne było skierowanie na egzamin kwalifikacyjny.

Analiza akt postępowania administracyjnego wykazała także, że zarzucane przez skarżącego naruszenia procedury administracyjnej przez organy prowadzące postępowanie są bezpodstawne. W szczególności nieuzasadniony jest zarzut skarżącego, że został pozbawiony możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, ponieważ w wyniku zgłoszenia wniosku o udostępnienie akt sprawy skarżący otrzymał je do wglądu. Prawdą jest, że organ pierwszej instancji z naruszeniem art. 10 kpa nie umożliwił skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, jednakże w sytuacji postawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. (patrz wyrok z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt III SA/Kr 1055/08). W niniejszej sprawie skarżący zapoznał się z aktami sprawy, a Komenda Wojewódzka Policji min. pismami z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. obszernie informowała skarżącego o stanie prawnym i faktycznym sprawy. Ponadto organ drugiej instancji wezwał skarżącego do zapoznania się z aktami sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c kpa naruszenie przepisów postępowania może być przyczyną uwzględnienia skargi, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Tymczasem skarżący poza zgłoszeniem zarzutu naruszenia art. 10 kpa niczym go nie uzasadnił.

Nie zasługuje także na uwzględnienie również zarzut skarżącego, iż organy administracji nie zebrały praktycznie żadnego materiału dowodowego i nie przeprowadziły prawidłowo postępowania dowodowego, bowiem organ pierwszej instancji nie podjął czynności mających na celu ustalenie, czy wyrok Sądu Rejonowego w B jest prawomocny. Należy wskazać, iż na organie administracji publicznej nie spoczywa ciężar dowodu, a jedynie ciężar prowadzenia postępowania dowodowego. Jeśli zatem skarżący posiadał informację, że orzeczenie to będzie przedmiotem rozpoznania przez Sąd II instancji, pomimo wcześniejszego stwierdzenia prawomocności winien był przekazać tę informację organowi administracji orzekającemu w I instancji. Kwestia ta była wyjaśniana przez organ odwoławczy, który w sposób niebudzący wątpliwości ustalił, że oddalenie apelacji skarżącego przez Sąd Okręgowy w P T nastąpiło wyrokiem z dnia [...] r.

Mając na względzie powyższe, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec oddalenia skargi nie orzeczono o zwrocie kosztów.